هفت راهکاری که برای کمک به یک کودک وجود دارد که ممکن است در یک رابطه‌ی ناسالم و پرخطر به دام افتاده باشد. با روان حامی همراه باشید. 

گریه‌های آخر شب، کاهش اعتماد به نفس، عدم علاقه به فعالیت‌های مورد علاقه‌ی قبلی، و اظهاراتی مانند “من از خودم متنفر هستم” و “من نمی‌توانم کاری را درست انجام بدهم”، نشانه‌هایی است که فرزند شما ممکن است درگیر یک رابطه‌ی پرخطر باشد.

کودکانی که دست به اعمال پرخطر می‌زنند به‌عنوان قلدر شناخته می‌شوند، و غالبا رفتارهای کلیشه‌ای و تهاجمی از خود بروز می‌دهند. با این حال، در واقع، این کودکان می‌توانند با جنگ روانی حاصل از دستمزدشان مقابله کنند. آن‌ها ممکن است در حضور بزرگسالان و معلمان با قربانی خود به خوبی رفتار کنند و ممکن است صبر کنند تا کار بد خود را در پشت صحنه و به دور از چشم دیگران انجام دهند.

این پویایی اغلب در رابطه‌ی دوستانه تکرار شده است. در ابتدا، کودکی که دارای گرایش‌های خطرناک است، با دوستش مهربان است، تا احساس اعتماد را در او ایجاد کند. به زودی نظراتش تحقیرآمیز شده و شروع به کتک زدن می‌کند، و به دوستانش صدمه می‌زند که این امر نشان‌دهنده‌ی مشکل‌ساز بودن او است. بنابراین دوستش به سمت رفتارهای پرخطر کشیده می‌شود، ناامید می‌شود دوباره مورد توجه قرار گیرد، درنتیجه اعتماد به نفسش به خطر می‌افتد.

یک روش پرخطری که کودک از آن استفاده می‌کند کنترل اجتماعی است. آن‌ها یک فعالیت اجتماعی را برای همه ، به جز یک دوست، برنامه‌ریزی می‌کنند، و در مورد آن رویداد در رسانه‌های اجتماعی و یا در مدرسه بلوف می‌زنند و لذت این مسئله برای کودک در آن است که دوست او در آن حین متوجه می‌شود که اون در این برنامه درنظر گرفته نشده است. سایر کودکان تمایل دارند که این کار را تکرار کنند زیرا آن‌ها نمی‌خواهند فرد بعدی باشند که ندید گرفته می‌شود. در دورهمی‌های اجتماعی، کودک درباره‌ی دوست غایبش، پشت سر او، صحبت می‌کند، و دوستان دیگرش را در مقابله با فرد غایب قرار می‌دهد.

دشوار است که باور داشته باشیم یک کودک قادر به چنین دستکاری است، اما به‌عنوان بک درمانگر کودک، من این سناریو را سال‌ها شاهد بوده‌ام. کودکان خیرخواه از لحاظ احساسی برچیده می‌شوند، درحالی‌که یک کودک خودمختار برای کنترل بر صحنه می‌خواهد سواری بگیرد.

آن‌ها احساس حقارت و ناامنی می‌کنند، به طوریکه با خودشیفتگی، غم و اندوه، ذهنیت قربانیان و تلاش برای نادیده گرفتن کودک -که تهدیدکننده‌ی عزت‌نفس شکننده آنان است- دست به جبران می‌زنند.

افرادی که به طور هدفمند از معانی پرخطر استفاده می‌کنند نسبت به کسی که تهدیدکننده‌ی اعتماد به نفسشان هستند، اغلب احساس صادقانه و همدلانه ندارند. به طرز وحشیانه‌ای، این ویژگی‌هایی است که آن‌ها در دوستشان مورد سواستفاده قرار می‌دهند. از آن جا که دوست دارای وجدان و حس همدلی است، حملات را بر شخصیت خود جذب می‌کنند. آن‌ها متقاعد شده‌اند که سزاوار بدرفتاری هستند و در دوستی باقی می‌مانند.

والدین چه کار می‌توانند انجام دهند؟ راهنمایی‌های زیر می‌تواند به شما کمک کند اگر مشکوک هستید که فرزندتان در یک رابطه‌ی دوستی پرخطر قرار دارد:

1. تلاش کنید تا میزان خطر حقارت موجود در نظرات دوست را حذف کنید (نظرات سمی به شخصیت فرد حمله می‌کند و یا او را مورد تحقیر قرار می‌دهد).
2. ارتباطات و رسانه‌های اجتماعی را به صورت دائم نظارت کنید. کودک دیگر [که مورد حقارت قرار گرفته است] تلاش می‌کند تا با عناوینی که به او نشبت داده می‌شود به صورت احمقانه‌ای رفتار کند.
3. از کودکتان بپرسید، “آیا تا به حال تو آن کار (حقیر کردن دیگران) را با کسی انجام داده‌ای؟” اگر پاسخ کودک شما “خیر” بود، ممکن است دارای یک رابطه‌ی پرخطر باشد. این مورد را به طور دقیق‌تری بررسی کنید.
4. به فرزندتان کمک کنید تا بتواند [از این روابط] فاصله بگیرد. برای کودکتان چندین موقعیت دوست‌یابی در محافل اجتماعی مختلف فراهم کنید تا او برای فعالیت‌های اجتماعی به رابطه ی دوستی پرخطر کشیده نشود.
5. با والدین کودک دیگر مقابله نکنید، مگر این‌که شواهد ریادی وجود داشته باشد. کودکان با عادت‌های پرخطر در این‌گونه مواقع از جانب والدین مجبور می‌شوند عذرخواهی کنند. مقابله ممکن است وضعیت فرزند شما را بدتر کند.
6. با کودک خود همدلی کنید. کودکتان را حمایت کنید. با کودکتان تا حد ممکن وقت گذرانید. آن ها را بخندانید و برای آن‌ها داستان‌هایی از رمان کودکی‌شان بگویید. به آن‌ها یادآوری کنید که چه کسی هستند.
7. یک درمانگر با تجربه را پیدا کنید.

کودکتان را حمایت کنید و از احساس همدلی و وجدانش تعریف کنید. از هویت او دفاع کنید. خودارزشی‌اش را به وسیله‌ی اقدامات دگرخواهانه و متفکرانه او تقویت کنید. کنار او بمانید و تا همیشه او را دوست داشته باشید.

مترجم : زهرا صالح پور

منبع: is your child in toxic friendship

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا فرزند شما در یک رابطه‌ی دوستی پرخطر قرار دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

٤ جولاي ١٧٧٩ : ايالات متحده استقلالش را از انگليس اعلام كرد.

٢٠ جولاي ١٩٩٦ : انسان در ماه فرود آمد.

٩ نوامبر ١٩٨٩ : ديوار برلين پايين آمد.

آيا ما به تاريخ ٢٩ ژوئن ٢٠٠٧ به عنوان يكي از آن تاريخ‌هاي آبخيز و مهم نگاه خواهيم كرد؟ فقط زمان اعلام خواهد كرد، اما روزي كه اولين آيفون عرضه شد، قطعا ذهنيت ما را براي هميشه نسبت به اين مسئله تغيير داد. با روان حامی همراه باشید. 

مطالعات، مقالات مجله و فريادهاي فرهنگي به ما مي‌گويد كه فناوري ما را بيشتر مضطرب مي‌كند. يك مطالعه‌ي جديد از بيش از يك ميليون دانش آموز دبيرستاني آمريكايي نشان داد كه نوجواناني كه بيشتر وقت خود را در صفحات نمايشي (مجازي) مي‌گذرانند و زمان كمتري را صرف فعاليت‌هاي غيرمجازي مانند ارتباطات اجتماعي رو در رو، ورزش يا تكاليف مي‌كنند، از نظر روان‌شناختي بدتر ارزيابي شدند. علاوه بر اين، مطالعه نشان داد كه هنگامي كه بچه ها تغيير را به فعاليت‌هاي مبتني بر روي صفحه نمايش نشان دادند، كاهش شادي به دنبال آن بود، به اين معني كه ارتباط علت و معلول وجود داشت.

اما چطور دقيقا اين اتفاق مي‌افتد؟ در مورد فناوري چه چيزي به آن اجازه مي‌دهد تا هرج و مرج را در حالت‌هاي ذهني ما ايجاد كند؟ در اين جا پنج دليل عمده وجود دارد كه تكنولوژي به سبب آن ما را مضطرب مي‌كند.

۱. فناوري ما را از شك و ترديدهاي كوچك رهايي مي‌دهد و به سمت آسيب‌هاي بزرگ‌تري سوق مي‌دهد.

عدم اطمينان ريشه‌ي اضطراب است. ما از خود سوالاتي مي‌پرسيم، و اميدواريم به چيزي كه شناخته شده است تكيه كنيم : “چه اتفاقي قرار است بيفتد؟”، “آن ها درباره ي من چه فكري مي‌كنند؟” و “چه مي‌شود اگر اتفاق بدي بيفتد؟”

به طرق مختلف، تكنولوژي بي نظمي را از بين مي‌برد. گوشي‌هاي هوشمند به ما اجازه مي‌دهند جهان و ميزان مصرفمان را كنترل كنيم درحالي كه در گذشته اين امر امكان‌پذير نبود. ما مي‌توانيم در يك دنياي كنترل‌كننده از انتخابمان براي مدت طولاني غوطه‌ور بمانيم. ما مي‌توانيم توسط نقشه هاي گوگل راهنمايي شويم، قبل از صرف هزينه در سفرها يا فعاليت‌ها نظرات را بخوانيم، با استفاده از Glassdoor [نام يك سايت است] به سوالات مصاحبه شغلی پاسخ دهيم و براي اين كه دقيقا ببينيم چه كسي در ليست مهمان قرار دارد، Evites را بررسي كنيم. اما به عنوان يك نتيجه، ما با كمترين تمرين در حال حركت در جهان نامشخص [فضاي مجازي] هستيم.

شما فكر مي‌كنيد كه دور ماندن از شك و ترديد ما را كمتر مضطرب خواهد كرد. اما به جاي آن، چون تكنولوژي تجربيات ما را در مواقع عدم اطمينان كاهش مي‌دهد، ما كمتر آماده‌ي پاسخگويي به اتفاق ابهام‌آميز در زماني‌که رخ مي‌دهد، هستيم.

در عين حال، جهان براي چيزهاي بزرگي چون كار حرفه‌اي و پيدا كردن عشق، به طور غيرمنتظره‌اي تبديل شده است. استخدام امن در گذشته، به سرعت در حال تبديل شدن به كلاهبرداري اقتصادي در حال حاضر شده است. اين كه ما از طريق سايت‌هاي همسريابي آنلاين مي‌توانيم تعداد زياد شريك بالقوه را پيدا كنيم، باعث مي‌شود هميشه نگران باشيم كه “آن فرد” هماني هست كه مي‌خواستيم يا اين كه انتخاب‌هاي بهتري وجود دارد.

بنابراين، به علت تركيب كمبود تجربه در مورد عدم قطعيت‌های (شك‌هاي) كوچك و گسترش عدم قطعيت‌هاي (شك‌هاي) بزرگ، جاي تعجب نيست كه ما احساس اضطراب كنيم.

۲. فناوري ما را قادر مي سازد از مردم دوري كنيم (و احساسات منفي كه با مردم مي‌آيند).

برنامه‌ها زندگي ما را ساده‌تر و راحت‌تر مي‌كند، اما يك نتيجه از اين آسايش اين است كه تعامل ما با ديگران را كاهش مي‌دهد. به عنوان مثال، من يك آگهي در مترو درباره ي تحويل مواد غذايي ديدم كه ادعا مي‌كرد “تمايلت را براي ارتباط با هيچ انساني ارضا كن”!!!

مطمئنا، ما همگي مي‌خواهيم كه شلوغي را دور بزنيم و اين كه هيچ كسي دوست ندارد در راه هاي طولاني منتظر بماند، اما زماني كه اجتناب از مردم به صورت يك پيش‌فرض تبديل مي‌شود، تجربه كمتري به دست مي‌آيد. براي يك چيز، ما اطلاعات زيادي در مورد آن چه كه احتمالا اتفاق مي‌افتد در مقايسه با وقتي كه با ديگران وقت صرف مي‌كنيم، نداريم، بنابراين ما به صورت پيش‌فرض سناريوهاي بدترين حالت را پيش بيني مي‌كنيم. ثانيا، ما هنگامي كه از مردم دوري مي‌كنيم، اعتماد به نفسمان سست و ضعيف مي‌شود. ما مطمئن نيستيم كه چگونه كارها را به دست بگيريم (هدايت كنيم)، خودمان را به عنوان يك فرد بي دست و پا ارزيابي مي‌كنيم و از فرصت‌هاي آينده دور مي‌شويم.

هر چند ممكن است ما رفتار انحصاري مانند انساني يا انعكاس افراطي را سرزنش كنيم. آن‌چه ما واقعا از آن اجتناب مي‌كنيم، احساسات ناراحت‌كننده مانند بي خوابي، اضطراب، خستگي و خودآگاهي است كه با تعامل با افراد به وجود مي‌آيند. تمريناتي مانند سايه‌اندازي (ghosting) نتيجه‌ي رفتار غلط و اجتناب از درگيري است. اما تمام احساسات منفي كه در شما در حال پيش‌روي است به پايان مي‌رسد و از شما آدم ديگري مي‌سازد. اين بدترين نوع برون‌سپاري (outsourcing) است.

۳. ارتباطات در صفحه‌ي نمايش واقعا متفاوت از ارتباطات رو در رو مي‌باشد.

من يادم هست وقتي كه ايميل براي اولين بار بين مردم مطرح شد كارشناسان در اوايل دهه ي ١٩٩٠ پيش بيني كرده بودند كه ما مي‌توانيم با استفاده از اين ابزار جديد كه به نام پست الكترونيكي شناخته شده است، در زمان كاري خود صرفه جويي كنيم و آن را [صرف تفريحات از جمله] حمام آفتاب كنيم.

اما آن چه كه در عمل اتفاق افتاده است این است كه تمام روش‌هاي برقراري ارتباط از طريق صفحه نمايش، مانند ايميل، نامه نگاري و پست‌هاي شبكه‌ي اجتماعي در واقع به ما اجازه مي‌دهد كه به راحتي به اتفاقات جدول زمان‌بندي‌مان واكنش نشان بدهيم و اين كه زمان بيشتري را ذخيره مي‌كند.

در اين جا منظور من اين است : در ارتباطات روي صفحه ي نمايش (ارتباطات مجازي) زمان و امكان نوشتن و ويرايش به طور بي نقص و كامل به ما داده مي‌شود اما اين امكان در ارتباطات رو در رو (و يا حتي تماس تلفني با كسي) وجود ندارد.

به علاوه، اين نوع ارتباط اعتيادآور است. هنگامي كه ما عادت داشته باشيم وقت خود را براي فكر كردن درباره ي آن‌چه مي‌خواهيم بگوييم صرف كنيم، ارتباطات رو در رو برايمان دشوار به نظر مي‌رسد. و البته وقتي كه زمان كافي براي تجربه‌ي نزديكي با موقعيت نداشته باشيم، دچار شك و ترديد شده، كه اين موضوع به نوبه‌ي خود باعث اضطراب مي‌شود.

۴. رسانه‌هاي اجتماعي به عنوان يك داور در اجتماع عمل مي‌كند.

بدون توجه به سطح تفكر (پلت فرم)، تعداد لايك‌ها (likes)، دنبال كنندگان (followers) و نظرات اندازه گيري مي‌شوند تا به اطلاع جهانيان برسد و آن را مشاهده كنند. ستايش عمومي يا شرم عمومي در مقابل همگان اتفاق مي‌افتد. براي نوجوانان و جواناني كه هنوز هويتشان شكل نگرفته است، قطب نما (جهت دهنده) اخلاقي يعني رسانه هاي اجتماعي مي‌تواند به‌عنوان يك بحران اجتماعي محسوب شود.

اضطراب اجتماعي، يك ترس از آشكار شدن و مورد قضاوت قرار گرفتن به عنوان يك فرد داراي كمبود مي‌باشد، و رسانه‌هاي اجتماعي همه‌ي اين دكمه‌ها را مدام فعال مي‌كند. در كوتاه‌مدت، زماني كه بتوانيم زندگي ديجيتالي خود را مديريت و كنترل كنيم، ممكن است احساس آرامش بكنيم. اما در بلندمدت، تمام احساساتي كه مديريت كرده‌ايم و آن ها را از فيلتر خود گذرانده‌ايم مي‌توانند ما را به‌گونه‌اي شكل دهند كه هر تاييدي كه دريافت مي‌كنيم را ناشي از شهرتمان بدانيم و نه به‌عنوان اين كه انسان معتبري هستيم. و اما نتيجه؟ شكاف بين آن‌چه كه ما از خود به نمايش مي‌گذاريم و كسي كه واقعا هستيم، زياد مي‌شود، بنابراين اضطرابمان به جهت آشكار شدن واقعيت‌ها افزايش مي‌يابد.

۵.  “مقايسه كردن و نااميدي”

در نهایت، اکنون همه ما می‌دانیم که رسانه‌های اجتماعی برجسته هستند. هيچ كس در مورد اين كه نمي‌تواند قبض برقش را پرداخت كند يا توسط رئيسش دارد اخراج مي شود پستي نمي‌گذارد. ما مي‌دانيم كه تصاوير سفرهاي استوايي و خانواده‌ي عالي و كامل در صندوقچه‌ي شوي آن‌ها قرار مي‌گيرد. ولي اين مسئله خيلي سخت است كه مقايسه بكني و با احساسات كمبود و دفاعي شدن مواجه نشوي، چيزي كه مرکز اضطراب اجتماعي است.

روي هم رفته، همان طوري كه هومر سيمپسون در مورد آبجو حرف مي‌زند، تكنولوژي دليل و راه حل همه‌ي مشكلات زندگي است. تكنولوژي زندگي ما را قطعي‌تر، راحت‌تر و جالب‌تر مي‌كند ولي ما شانسمان را براي سازگاري با ناقطعي بودن و ناراحتي و حوصله سر رفتن از دست مي‌دهيم.

راه حل؟  آيا به ياد مي‌آورید آن گفته‌اي را كه مي‌گويد ذهن  يك خدمتكار قوي است اما يك ارباب افتضاح مي‌باشد؟ همين اصل براي تكنولوژي هم سازگار است. به صورت طعنه‌آميز مي‌شود گفت كه يك تعداد خيلي زيادي از مداخلات عالي آنلاين براي اضطراب اجتماعي فراهم است كه مي‌توانيم آن را شامل برنامه‌هاي گوشي و مشاورات تلفني بدانيم. و با توجه به تحقيق (كه لينك آن موجود است) اين ها عمل مي كنند.

روي هم رفته، جزر و مد دارد اتفاق مي‌افتد و مردم به دنبال ارتباطات واقعي هستند. لذا حواستان را با گوشيتان پرت نكنيد و اتاقتان را مكاني براي تعامل با مردم قرار دهيد و براي گفت و گوهاي رودررو وقت بگذاريد. قبل از اين‌که در مورد هفته‌اتان به دوستتان در پيام‌هاي مجازي چيزي بگوييد به او پيشنهاد بدهيد كه همديگر را ببينيد (و اگر واقعا مي‌خواهيد ريسك آن را بپذيريد به جاي سفارش غذا به يك رستوران برويد). به طور خلاصه، علاوه بر استفاده از تكنولوژي برای همه‌ی چیزهایی که ارائه می‌دهد، مطمئن شوید که هنوز هم با همنوعان خود ارتباط برقرار می‌کنید. آن تاريخي كه آيفون به زندگي‌هاي ما آمد، همچنان تاريخ مهمي خواهد بود اما اگر كسي آن را نداشته باشد به اين معني نيست كه در بدبختي زندگي مي‌كند.

مترجم : زهرا صالح پور

عنوان: how technology makes us anxious

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چگونه تكنولوژي (فناوري) ما را مضطرب خواهد ساخت؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

مسافرت راه بسیار خوبی برای جوان‌سازی ذهن شماست. مسافرت و سفر با ایجاد تغییراتی در زندگی روزمره و ایجاد فرصت‌هایی برای یادگیری و همچنین آشنایی با موارد و مسائل تازه به رشد مغز، رشد بین فردی و انعطاف‌پذیری شناختی کمک شایانی می‌کند. با روان حامی همراه باشید.

پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، من به‌تنهایی به تور سه‌هفته‌ای بودجه‌ای از اسکاندیناوی پیوستم. احتمالاً در این سفر بیشتر از چهار سال تحصیلی که در کالج کرده بودم، آموختم و این آموزش به‌وسیله‌ی توجه به افراد و موقعیت‌های ناآشنا صورت گرفت، که به‌شدت به بعضی از اضطراب‌های اجتماعی شدیدی که من با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کردم، کمک کرده است. گروه تور ما متشکل از افرادی بود که از مکان‌های مختلف آمده‌اند: استرالیا، نیوزلند، جنوب آفریقا، ژاپن و مکان‌های دیگر. به‌عنوان یک تور «بودجه»، ما مجبور به خوابیدن در کابین‌ها و خوابگاه‌ها بودیم و گاهی اوقات با کمک به یکدیگر باید آشپزی و تمیزکاری انجام می‌دادیم. نقطه‌ضعف زمانی بود که من به‌شدت از بیماری آنفولانزای معده در شمال نروژ رنج می‌بردم و چند صد پا از کابین کوچک به عقب و جلو منتقل شدم تا توانستم در یک حمام بیرونی که بادهای آرکتیک در سراسر صخره‌های آن می‌وزید و واقع در یک تندری تپه مانند بود که زیر نور مهتاب قرار داشت، استفراغ کنم.

بااین‌حال، این تجربه باعث شد که من بعد از آن اتفاق چیزهای اندک را تحسین کنم، مانند داشتن یک حمام در حیاط و یا این‌که بتوانم غذا را ذخیره کنم. من همچنین شاهد هنر و معماری زرق‌وبرق دار و شگفت‌انگیز، دریاها و تاریخ بودم و تازه‌ترین غذاهای دریایی را خوردم. من هنوز مزه‌ی سوپی که ساخته شده از برنج و گوشت گوزن شمالی بود و در مرز فنلاند خوردم را به خاطر دارم. پس از آن، متوجه شدم که چرا بعضی از استرالیایی‌ها ظاهراً به پیروی از یک سنت فرهنگی، در نیمی از سال مشغول کار موقت می‌شوند تا پولشان را جمع کنند و در نیمه‌ی دیگر سال پول‌ها را در سفر خرج می‌کنند: زندگی برای سفر.

درحالی‌که واقعیت عملی پول، بهداشت (سلامت) و وظایف شغلی و خانوادگی قطعاً اهمیت دارد و بر توانایی مردم برای سفر اثرگذار است، هر زمان که امکان‌پذیر باشد، سفر یک هدف ارزشمند و گاهی اوقات دست‌کم برای زندگی روزمره ما است. آمریکایی‌ها اغلب گزارش داده‌اند که هرگونه فرصت سفر در طول سال را رد می‌کنند و تمایل دارند خودشان را در کار زیاد غرق کنند. بااین‌حال، مقالات و مطالعات زیادی، مزایای قابل‌توجه سفر را ذکر کرده‌اند. سفر در سطوح مختلف به‌صورت سودمند عمل می‌کند.

سفر روال روزمرگی شما را مختل می‌کند و به مغز شما نوآوری می‌دهد که باعث بهبود شناخت (عملکردهای مغز) می‌شود و به واکنش مجدد مدارهای پاداش کمک می‌کند. شما باید در مورد چگونگی دستیابی به محله‌های جدید، الگوهای حمل‌ونقل تازه، آداب‌ورسوم و قوانین جدید فکر کنید. در ابتدا، چنین تغییراتی می‌تواند استرس‌زا و ناامیدکننده باشد، همان‌طور که هر کسی با ناراحتی‌های جزئی مانند توالت‌های مختلف رفتار می‌کند یا مشکل ایجاد تغییرات را برای صورتحساب‌های بزرگ می‌داند. اما درنهایت مغز شما می‌تواند بر روی پای خود بایستد [و تصمیم‌گیری‌های درستی انجام بدهد]؛ با توجه به مقاله‌ی Brent Crane در Atlantic، انعطاف‌پذیری شناختی کمک می‌کند تا نوروپلاستی تحریک شود. این مسئله، به‌نوبه خود، می‌تواند به ایجاد خلاقیت کمک کند که حتی زمانی که مسافران به خانه می‌روند و به سرکار می‌روند، این ایده‌ها به آن‌ها کمک کند.

سفر به سطح رشد بین فردی نیز کمک می‌کند؛ دیدن افراد و فرهنگ‌های مختلف و مواجه شدن با آن‌ها به‌طور مستقیم به‌عنوان افراد مستقل و بشریت (انسان)، دید خود را برای تبدیل شدن به فردی با تحمل بیشتر و انعطاف‌پذیری در مورد روش‌های ناآشنای زندگی باز می‌کند. حس همدردی شما می‌تواند افزایش یابد، که می‌تواند به شما کمک کند تا احساس راحتی بیشتری نیز داشته باشید. هم‌چنین می‌توانید چیزهایی را پیدا کنید که در خانه نیز بتوانید از آن لذت ببرید، مثل یک وعده‌ی غذایی خوشمزه یا ژانر موسیقی جدید.

سفر به‌تنهایی می‌تواند یک زنگ تفریح برای اتفاقات انباشته‌شده‌ی استرس‌زا که در خانه اتفاق افتاده است، باشد؛ یک فرار تحت‌اللفظی که در آن شما می‌توانید روی لذت خود تمرکز کنید و یک تغییر بزرگ در زندگی‌تان ایجاد کنید و به کاهش هورمون‌های بیش‌ازحد استرس‌زای بدن کمک کنید. حتی زمانی که شما به فضای استرس‌زای خانه بازگردید، خاطراتی که به کمک سفر کدگذاری شده‌اند، «فضای zen» را حفظ می‌کنند و شما می‌توانید هر زمانی که لازم باشد آن‌ها را بازبینی کنید. تکنیک‌های ذهن‌آگاهی اغلب توصیه می‌کنند که به حافظه‌ی زیبا یا صلح‌آمیز برگردید تا آرامش و تعادل به هر نقطه‌ای از شما بازگردد.

به‌طورکلی، سفر راهی است که حتی به‌طور موقت، به غیر از سختی و مسئولیت روزمره، به هدف زندگی هر کس حیات می‌بخشد. این امر به رشد شخصی و قدردانی کمک می‌کند و هم‌چنین می‌تواند خلق‌وخو را به سمت خوبی تغییر دهد. به‌هرحال، اگر شما برنامه‌ای برای سفر دارید، آن را عملی کنید.

مترجم: زهرا صالح پور

منبع:

آتلانتیک

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چرا سفر برای سلامت روان شما خوب است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

زمانی كه كسی به شما می‌گوید كه تنها از ١٠ درصد مغزتان استفاده می‌کنید به چه معناست؟ ما باید بدانیم كه ١٠٠ درصد ظرفیت چگونه ظاهر می‌شود قبل از این‌که بتوانیم بگوییم در حال حاضر از ١٠ درصد آن استفاده می‌کنیم. درسته؟

در اینجا علمِ پشت آن، همه‌چیز است. آیا تاكنون كسی را ملاقات کرده‌اید كه ٩٠ درصد مغزش را از دست داده باشد؟ شاید خیر. شما هرگز نشنیده‌اید كه كسی آن مقدار از مغزش را از دست داده باشد زیرا تقریباً تمام فضای مغز قادر به فعالیت الكتریكی و شیمیایی هستند. آن‌ها قادر نخواهند بود كه با مقداری از ماده خاكستری كار كنند. حتی مناطق كورتكس در افراد نابینایی كه به‌طورمعمول پردازش بینایی را انجام می‌دهند، برای عملكردهای دیگر همكاری می‌کنند. هر كسی از تمام بخش‌های مغزش [برای ایجاد عملكرد بهتر] استفاده می‌کند.

اسطوره‌شناسی عصبی (neuromythology) در فرهنگ‌های رایج

“افراد به‌طور میانگین از ١٠ درصد ظرفیت مغزشان استفاده می‌کنند. تصور كنید كه او چه كاری با ١٠٠ درصد مغزش می‌تواند انجام بدهد”. بنابراین یك پوستر برای لوسی، با عنوان عمل هیجان‌انگیز ٢٠١٤ به همراه اسكارلت یوهانسون می‌نویسد. این موضوع به نظر جذاب می‌رسد و هم‌چنین بسیار آشنا نیز هست. به همین دلیل است كه هالیوود دوست دارد هرچند سال یک‌بار اسطوره ١٠ درصد را احیا كند (به‌عنوان‌مثال پدیده‌شناسی، ١٩٩٦؛ بدون محدودیت، ٢٠١١).

مطالعات انجام شده در علوم اعصاب نشان می‌دهد كه مغز حدود ٢٠ درصد از انرژی بدن را استفاده می‌کند و اختصاص دادن منابع بسیار متعدد به چنین درصد كمی از مغز چندان منطقی به نظر نمی‌رسد. در كنار این موارد، زیست شناسان می‌گویند كه اگر ما فقط كمی از مغزمان استفاده می‌کردیم، چنین مغزهای بزرگی (حدود ١٤٠٠ سانتی‌متر مكعب) نداشتیم.

مسئله ۱۰ درصد از كجا آغاز شد؟

چه كسی اولین فردی بود كه این ایده به ذهنش رسید؟ یكی از احتمالات، ویلیام جیمز، یكی از روان شناسان تجربی بزرگ اوایل قرن بیستم است. او اساساً استدلال كرد كه ما تنها در یك بخش از پتانسیل ذهنی‌مان به‌طور كامل فعالیت می‌کنیم و ما می‌توانیم با بهره‌وری از بخش‌های استفاده‌نشده، IQ را افزایش دهیم.

احتمال دیگر از دنیای بازاریابی می‌آید. ظاهراً، این ایده ١٠ درصد، حداقل به یك آگهی خودآموز در سال ١٩٢٩ برمی‌گردد، “برای آنچه مغز انسان می‌تواند انجام دهد، هیچ محدودیتی وجود ندارد. دانشمندان و روانشناسان به ما می‌گویند كه ما فقط حدود ١٠ درصد از قدرت مغزمان استفاده می‌کنیم”.

نظریه‌ی مورد علاقه‌ی من متعلق به وایدر گریوس پنفیلد (Wilder Graves Penfield)، یك جراح مغز و اعصاب مونترال است كه یک‌بار به‌عنوان “بزرگ‌ترین سرزنده كانادایی” معرفی شده است. او كسی است كه مدت زمان زیادی را در دهه‌های ١٩٤٠ و ١٩٥٠ به بررسی مغز افراد بیدار و آگاه پرداخت. هیچ گیرنده‌های دردی در مغز وجود ندارد، به‌طوری‌که اگر شما از یك بی‌حسی موضعی استفاده كنید و ارتباط عصب را با جمجمه قطع كنید، می‌توانید با استفاده از پروب الكتریكی هر چیزی را كه می‌خواهید، برانگیخته كنید. طبق اطلاعات ثبت شده پنفیلد، به‌درستی می‌توانم اضافه كنم كه فقط ١٠ درصد از پرونده‌های او منجر به رویدادهای قابل مشاهده می‌شود. چشمك زدن، تكان دادن، آوازخوانی و غیره!! (نمی‌دونم چرا یکهو وسط مقاله اینا رو آورده)

“به‌نوعی این پیچ‌خوردگی و كوتاه شدن در ٩٠ درصد از مغز مورد استفاده قرار نمی‌گیرد”. مطمئناً حقیقت این است كه ٩٠ درصد از زمانی كه مغز عملی را انجام می‌دهد، مانند بازیابی حافظه و فكر كردن در مورد آینده، كه آن رویداد قابل‌تشخیص نیست.

هیچ‌کس نباید متعجب شود كه هالیوود مجدداً به مفهوم ١٠ درصد مغز باز می‌گردد. آیا خارق‌العاده نیست که به نحوی بتوان قدرت روانی را به‌منظور پیروزی بر دوستان و غلبه‌ی بر دشمنان حفظ کرد؟ قطعاً؛ اما در زندگی واقعی، حداقل در حال حاضر، ما باید راهی را كشف كنیم كه آن را با مغزی كه داریم انجام دهیم. بعداً ما در مورد اسطوره‌شناسی عصبی در سمت راست مغز در مقایسه با سمت چپ آن به‌طور فراوان بحث می‌کنیم.

منبع:

psychologytoday

نوشته چرا ما تنها از ١٠ درصد مغزمان استفاده می‌کنیم؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.