آلیس میلر اظهار می‌دارد بسیاری از خلنواده ها فرزندی دارند که مراقبین آنها بطور ناخوداگاه برای حفظ عزت نفس خود از استعدادهای طبیعی ذاتی آنها بهره کشی کرده و بتدریج که به سنین بالا پا می‌گذارند به اشتباه تصور می‌کنند که در همه عرصه‌ها سرآمد هستند. میلر معتقد است به احتمال زیاد این قبیل کودکان با استعداد که والدینشان به ” رواج خودشیفتگی” در آنها دامن می‌زنند بیش از کودکان کم استعداد تحت درمان بوده‌اند و طبیعتاً در بزرگسالی نیز بیش از دیگران به شخصیت خودشیفته گرایش پیدا می‌کنند.

کرنبرگ در نوشتاری متفاوت و با طرح موضوعات بحث برانگیز می‌گوید مراجعان خودشیفته بزرگ پندار با اینکه ذاتاً سائق پرخاشگری قوی دارند اما بنیه تحمل اضطراب ناشی از همین تکانه‌های پرخاشگرانه را در خود ندارند. وجود چنین طبعی شاید روشن سازد که بخشی از ابعاد خودشیفتگی این افراد شاید در اجتناب از آگاهی یافتن به سائق‌ها و امیال خودشان باشد؛ به عبارت دیگر شاید آنها از آگاهی به قدرت خود دچار رعب و وحشت می‌شوند.

هیجان‌های اصلی که ساختار شخصیت خودشیفته را همراهی می‌کنند، شرم و حسادت هستند که به کرات در متون بالینی بر آنها تاکید شده است، لحساس شرم و ترس از شرمگینی به تدریج بر دنیای تجارب ذهنی افراد خودشیفته سایه می‌افکند. روان تحلیل گران اولیه ارزش این دسته از هیجانات را دست کم گرفته بودند و اغلب آن را با احساس گناه اشتباه گرفته و تعابیر معطوف به احساس گناه از آن بیرون می‌کشیدند که در نتیجه بیمار خودشیفته را غیرهمدل می‌ساخت. گناه عبارتی است که در محکوم ساختن فردی که عصیانگری کرده یا مرتکب کار خلافی شده است به کار گرفته می‌شود؛ و به راحتی در مقام یک والد درونی یا سوپرایگوی ملامت گر درک می‌شود. شرم، احساسی از بد یا مقصر دیده شدن است؛ حضاری که اینجا هستند خارج از خویشتن، ناظر من هستند. گناه احساسی از توانمندی فعال برای انجام کارهای شرورانه را با خود یدک می‌کشد در حالی که شرم دلالت ضمنی بر درماندگی، زشتی و عجز فرد دارد.

فرایندهای دفاعی در خودشیفتگی

شاید افرادی که دارای ساختار شخصیتس خودشیفته هستند از انواع مختلف دفاع‌ها استفاده کنند، اما به طور بنیادین بیشترین وابستگی آنها به دفاع‌های آرمان سازی و بی ارزش سازی است. این دفاع‌ها مکمل هم عمل می‌کنند به این نحو که وقتی از خویشتن خود ارمان سازی می‌کنند دیگران را بی ارزش می‌سازند و برعکس.

کوهات اولین بار اصطلاح ” خویشتن عالی” را در توضیح احساس عظمت و برتری خویشتن به کار برده است که یک قطبی بودن دنیای درونی افراد خودشیفته را مشخص می‌کند‌. فرد خودشیفته ممکن است این بزرگ پنداری را از درون احساس کند، یا حتی ممکن است این احساس را به دیگران فرافکنی کند. افراد خودشیفته دائماً در حال رتبه بندی شرایطی هستند که با آن مواجه هستند: چه کسی ” بهترین” پزشک است؟ ” عالی‌ترین” مدرسه پیش دبستانی کدام است؟ و…

الگوهای ارتباطی افراد خودشیفته

بر اساس توصیفی که تا اینجای کار از پویش‌های افراد خودشیفته به عمل آمد ممکن است خواننده نتیجه گیری کرده باشد که رابطه افراد خودشیفته با دیگران به شدت تحت سیطره موضوعات مرتبط با عزت نفس شخص خودشیفته است. اگرچه به ندرت پیش می اید فرد خودشیفته با درخواست روشن مثلاً تقاضای دوست بهتری شدن، عضو یا همدمی صمیمی برای خانوادا شدن به درمان مراجعه کند، اما کم نیستند افرادی کا به خصوص در میانه عمر زندگی خود و یا کمی بعد از این سنین تمایل دارند بدانند چه چیزی در این وسط وجود دارد که رابطه آنها را با دیگران خراب می‌کند. مشکل اساسی در کمک به این افراد انتقال این پیام است که آنها باید دیگران را بدون هیچ قضاوتی و یا بدون هیچ هدف استثماری بپذیرند، دیگران را بدون آرمان سازی از آنها، آنگونه که هستند دوست داشته باشند و احساسات حقیقی خود را بی هیچ خجالتی ابراز کنند. امکان دارد افراد خودشیفته هیچ مفهومی از این موضوعات در ذهن خود نداشته باشند؛ بنابراین پذیرشی که درمانگر از مراجع به عمل می‌آورد می‌تواند کلیشه‌ای از درک صمیمیت را در ذهن آنها ایجاد کند.

افراد خودشیفته شدیداً به ابژه‌های خویشتن نیازمند هستند و سایر جنبه‌های ارتباطی برای آنها ارزشی نداشته و حتی شاید قابل تصور نباشد، همانطور که پدر یکی از مراجعینم به او گفته بود هرگز از فرزندش حمایتی نمی‌کند مگر اینکه بخواهد پزشک یا وکیل شود. بنابراین بهای سنگینی که افراد با گرایش به خودشیفتگی می‌پردازند بازداری در شکل گیری ظرفیت دوست داشتن است. علی رغم اهمیت جایگاه دیگران در تعادل جویی یک شخص خودشیفته، نیاز افراطی آنها به اطمینان یابی مجدد از ارزشمندی خویشتن هیچ انرژی را برای دوست داشتن دیگران در آنها باقی نمی‌گذارد مگر اینکه دیگران به بسط خودشیفتگی آنها کمک کنند یا تابعی از ابژه‌های خویشتن وی باشند. بنابراین، افراد خودشیفته پیامهای سردرگم کننده‌ای به دوستان و اعضای خانواده خود می‌فرستند به نحوی که تصور می‌شود نیاز آنها به دیگران بسیار عمیق، اما محبتشان به آنها سطحی است.

مفهوم نارسیسم در حوزه‌های مختلفی کاربرد دارد:

یک. به‌عنوان نوعی لیبیدو یا هدف لیبیدو

دو. به عنوان مرحله‌ای از رشد

سه. به عنوان ملاکی برای انتخاب مغعولی

چهار. به‌عنوان نوعی طرز تلقی

پنج. به‌عنوان بخشی از سیستم روانی و فرایندهای مرتبط با علم روان‌شناسی

شش. به‌عنوان نوعی شخصیت (اعم از نرمال، غیرنرمال یا همراه با سایر اختلالات روان‌پزشکی یا شخصیتی)

در اختلال شخصیت خودشیفته دو جریان به موازات یکدیگر حرکت می‌کنند:

یک. خودبزرگ‌بینی، جاه‌طلبی شدید و خود را مستحق امتیازات عالی دانستن. از ویژگی‌های بارز این افراد نیاز افراطی‌شان به دریافت مستمر تعریف و تمجید از سوی دیگران است. در عین حال چنین افرادی به‌قدری با موضوع اهمیت خودشان مشغله ذهنی دارند که فرصت یا ظرفیتی دیگر برای داشتن حس همدلی با دیگران ندارند.

دو. احساس عدم امنیت، حساسیت بیش از حد و حس عدم کفایت. اعتمادبه‌نفس به‌ظاهر متورم این افراد بسیار شکننده است و احساس خودبزرگ‌بینی‌شان با احساس بی‌ارزشی و یأس به تناوب جا عوض می‌کند.

باخ دو نوع اختلال شخصیت خودشیفته را تعریف نمود:

یک. خود بزرگ‌بین

دو. خود کم‌بین

کوت این نوع شخصیت را ماحصل بروز نقص در خط سیر رشد روانی می‌دانست. به‌عقیده وی والدین چنین کودکی در تدارک حمایت صحیح عاطفی و بذل توجه به نیازهای کودک ناکامل و لذا الزامات روحی کودک را برای دریافت تأیید و تحسین مأیوس می‌سازند. سرخوردگی‌های مکرر کودک از سوی والدین بر توانایی غایی او برای درون‌سازی احساسات مناسب و مرتبط با قائل بودن احترام‌به‌خود و کنترل‌بر‌خود اثر سو می‌گذارد.

چنین کودک محروم و مأیوسی از نقطه‌نظر عاطفی یک فرد بدوی باقی مانده و هرگز یک حس صحیح را در خصوص خویشتن خویش به‌دست نمی‌آورد.

کرنبرگ معتقد بود که چنین خودشیفتگی بیمارگونه‌ای حاصل غلیان و وفور احساسات نامناسب خشم نفرت و خصومت‌ورزی در فرد است که کلاً در نتیجه درون‌سازی روابط مختل و ناسالم با دیگران حاصل می‌آید. بیمار در اصل قربانی والدینی استثمارگر و ناکارآمد است که ضمن سترون نهادن نیازهای عاطفی کودک موجب می‌گردند تا همین طفل بعداً نسبت به آنان با خشم و تهاجم پاسخ دهد. این امر نهایتاً منجر به فرافکنی خصومت و نفرت درونی و شکل‌گیری ساختار فکری پارانوئبد (مبتنی بر سوظن) می‌گردد که از رفتار کنترل‌کننده، و خودبزرگ‌بینانه و غیربالغ دراصل برای دفاع از خودش برعلیه سوظن‌هایش نسبت به محیط پیرامون سود می‌جوید.

اصولاً لیبیدو و (شور حیات و هیجان لذت‌طلبی) پس از مرحله خودارضایی ارگانیسم و همگام با رشد سیستم عصبی و بسط هوشیاری و خودآگاهی کودک تدریجاً متوجه خویشتن خویش شده و فرایند نارسیسم اولیه (خودشیفتگی طبیعی) را برپا می‌سازد. با ادامه رشد و بسط توجه کودک به محیط پیرامون، بخشی از خودشیتگی معطوف به غیر خود شده و در ادامه پس از توجه به هم‌جنس در نهایت متوجه غیرهم‌جنس و گزینش نهایی آن به عنوان مفعول و جفت جنسی می‌گردد.

اما اگر این بخش اخیر بدین صورت جهت‌گیری نگردد و همچنان وقف خود باقی بماند یک خودشیفتگی بیمارگونه شکل می‌گیرد که چنانچه دست به انتخاب مفعول برمبنای خودشیفتگی‌اش نیز بزند بالطبع از نوع هم‌جنس بوده و روندی هم‌جنس‌طلبانه نیز خواهد داشت. افراطی‌ترین وجه قضیه را می‌توان در اختلال جنون زودرس ملاحظه کرد که در آنجا نحوه رفتارشان چنان است که انگار کاملاً در مرحله خود ارضایی سابق‌الذکر باقی مانده‌اند و کاملاً از جهان خارج دست کشیده‌اند.

کرنبرگ معتقد بود که روانکاو بایستی در طی کار با یک فرد نارسیسیک به امر تعیین و تفسیر تقلاهای وی برای کسب توانایی مطلق از جانب او و نیازش به ایده‌آل‌سازی اولیه و ظاهری روانکاو و نیز سپس سلب اهمیت بعدی‌اش (در یک قالب برون‌فکنانه و پارانوییدی و برای بزرگ و مهم پنداشتن خودش و جلوگیری از آسیب دیدن خویشتن متزلزلش) بپردازد. روانکاو باید بداند که به‌هرحال، سروکار داشتن با اینان و انجام فعالیت درمانی در خصوص آنان بسیار مشکل است. کوت معتقد بود که بیماران نارسیستیک خودشیفته طوری با دیگران رفتار می‌کنند که انگار اینان جزئی از وجودش بوده و فقط برای تنظیم هیجانات خودش اینان را به کار می‌گیرند تا موجبات ارتقا اعتماد به نفس خویش را فراهم سازند. اما بعدها، زمانی که درمان موفقیت‌آمیز از آب درآید بیمار می‌تواند از رابطه‌اش با روانکاو برای رشد حس حقیقی خویشتن خویش سود جوید. چنین حسی از ساختاری برخوردار خواهد بود که مالا با نوسانات خلق و خوی به‌طور افراطی نابود یا متورم نمی‌شود.

همچنین بیمار درمانگر را به‌عنوان موجودی توانا که به او انرژی می‌بخشد تلق می‌کند.

فروید معتقد بود که در نوروز (اختلال عصبی) ناشی از نارسیسم، سلب توجه از جهان خارج به نفع عشق ورزیدن با خود مانع برقراری رابطه عاطفی مناسب با جهان پیرامونی می‌گردد. حال اگر در طی کار درمان بیمار بتواند بخشی از توجه خود را، اعم از تهاجمی یا لیبیدویی، به فرایندهای فرضی یا واقعی اطراف خود، از جمله روانکاو، معطوف سازد، لذا زمینه برای برقراری نوروز ناشی از پدیده انتقال فراهم می‌آید.

به‌عقیده کوت، اگر بیمار مبتلا به نوروز نارسیسم بتواند نوعی ارتباط را با درمانگر برقرار سازد که او را مستعد درمان روانکاوی نمایدَ، پس دز اینجا ما با یک انتقال مثبت سروکار داریم. ولی اگر انتقال از نوعی باشد که منجر به بروز یک حالت خشمگینانه، متکبرانه و منزوی گردد، ما با یک انتقال منفی روبرو هستیم. در نوع خاصی از انتقال ما با یک حالت متواضعانه و کمک‌طلبلانه روبرو خواهیم بود.

منابع:

• تشخیص روان تحلیلی ساختار شخصیت، نانسی مک ویلیامز، غلامرضا جواد زاده، نشر ارجمند

ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید.

[۱] Recurrent attention

نوشته بررسی ساختار شخصیت خودشیفته و پویش‌های روانی آنها اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

علت شناسی:

علت شناسی یکی از مهمترین مسائلی است که حوزه ی ناتوانی یادگیری را به چالش کشیده است. امروزه اغلب متخصصان با این نظریه که ناتوانی یادگیری ناشی از تفاوت هایی در ساختار یا کارکرد مغز هستند موافق اند و در تعاریف نیز علل ناتوانی یادگیری را بیشتر عصب شناختی می دانند تا محیطی.

و اما چه عواملی در بدکارکردی عصب شناختی نقش دارند؟

عوامل مختلفی در بدکارکردی عصب شناختی افراد دخالت دارند از جمله:

_عوامل ارثی

_عوامل تراتوژنتیک یا ناهنجاری زا (به معنای عواملی که می توانند باعث رشد غیر طبیعی یا نقص عضو در جنین شوند. بعنوان مثال مصرف الکل حتی به مقدار کم در زنان باردار که می تواند مشکلات عصب شناختی خفیفی در جنین ایجاد کند که منجر به ناتوانی های یادگیری می شوند.)

_عوامل پزشکی (مانند تولد زودرس، دیابت و…)

_عوامل محیطی(مانند آموزش ضعیف که علاوه بر اینکه مستقیم بر یادگیری تاثیر منفی می گذارد می تواند از طریق ایجاد شرایطی موجب شود که کارکردی عصب شناختی با احتمال بیشتری بروز کند که به طور غیر

مستقیم بر یادگیری اثر می گذارد.)

پیش گیری از ناتوانی یادگیری:

پیش گیری از از ناتوانی های یادگیری را می توان در سه سطح طبقه بندی کرد.

در اولین سطح از وقوع ناتوانی جلوگیری می شود مانند کاهش احتمال آسیب مغزی.

دومین سطح پیش گیری به معنای اصلاح ناتوانی بعد از بروز و جلوگیری از بدتر شدن آن است مثل آموزش جبرانی.

و سومین سطح پیش گیری نیز جلوگیری از گسترش اثرات ناتوانی به دیگر حوزه های عملکردی است.

انواع ناتوانی یادگیری:

_دانش آموزان دارای مشکلات زبان گفتاری

اختلالات زبانی نه تنها توانایی فرد در برقراری ارتباطات روزمره را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه مانع یادگیری مهارت های زبانی مثل خواندن و نوشتن می شود و بر عملکرد حوزه های دیگر نیز تاثیر منفی می گذارند.

از جمله مشکلات موجود در اختلالات زبان گفتاری:

_نام پریشی (dysnomia): این افراد به ندرت صحبت کرده، در ادای کلمات و عبارات تپق زده و به جای کلماتی که به خاطر نمی آورند “چیز” به کار می برند.

_گفتار پریشی:(dysarthia)  که مربوط به تولید صدا است و این افراد گفتاری در هم و بر هم دارند.

_کنش پریشی :(apraxia) که آن نیز مربوط به تولید صدا است، آن ها تلاش زیادی برای صحبت کردن می کنند و به کندی صحبت کرده و بیشترین مشکل را در شروع صحبت دارند.

_مشکل در تمییز شنیداری:مانند تمییزrake  از lake .

_مشکلات نحو مثل مشکل در درک مرجع ضمیرها و یا وجود اشتباه

ات دستور زبانی فراوان در جملاتشان.

_مشکلات کاربرد شناسی مانند اشتباهاتی در تفسیر علائم غیرکلامی مانند ایما و اشاره و حالات چهره.

توانایی های زبان گفتاری چگونه ارزیابی می شوند:

نقص ها و مهارت های زبان گفتاری به وسیله ی آزمون های استاندارد و اندازه گیری های غیررسمی مورد ارزیابی قرار می گیرند.

راه حلهایی برای کار با کودکان دچار مشکلات زبان گفتاری

اصول و انطباق های کلی در تدریس زبان شامل تدریس آن در متن های هدفمند، گام های منظم، تقسیم بندی اطلاعات و اطمینان از درک دانش آموز است.

دانش آموزان دارای مشکلات خواندن

خواندن دو مولفه ی اصلی دارد: رمزگشایی و درک مطلب.

رمزگشایی جنبه ی مکانیکی تبدیل حروف چاپ شده به زبان گفتاری است که آگاهی واج شناختی فرد را نشان می دهد و درک مطلب به جنبه ی سطح بالاتر خواندن اشاره دارد که از طریق آن افراد معانی را از زبان استنباط می کنند و نشان دهنده ی مهارت های معناشناسی و نحوی آن ها است.

دانش آموزان ممکن است در هریک از این موارد یا در ترکیبی از آن ها مشکل داشته باشند.

ناتوانایی خواندن

توانایی های خواندن چگونه ارزیابی می شوند؟

بعضی از نظام های آموزشی برای ارزیابی مهارت خواندن دانش آموزان از روش های عینی استفاده می کنند و سپس آنهایی که مهارت خواندنشان پائینتر از سطح معینی است را با آزمون های استاندارد دقیقتر ارزیابی می کنند.

راه حلهایی برای کار با کودکان دچار مشکلات خواندن:

می توان رویکردهای سنتی و معاصر را در آموزش خواندن از هم متمایز کرد:

رویکردهای سنتی مانند روش یادگیری کلمات فرنالد، بر دیدگاه چند حسی تاکید می کنند. به عنوان مثال درگیر کردن کانالهای حسی دیداری، شنیداری و بساوایی در آموزش.

روش های جدیدتر روش هایی مانند آموزش به کمک رایانه، برنامه خواندن اصلاحی و … را در بر می گیرد.

دانش آموزانی که در نوشتن مشکل دارند:

بیان نوشتاری نیازمند مهارت در سه حوزه ی اصلی است: دستخط، هجی کردن و انشا.

از جمله مشکلات موجود در اختلالات نوشتن:

_نارسا نویسی:(dysgraphia) این اختلال به شکل عملکرد ضعیف در مهارت مکانیکی نوشتن در دانش آموزان دارای هوش دست کم متوسط و بدون مشکلات عصب شناختی و معلولیت روانی حرکتی آشکار است.

_مشکلات مربوط به شکل حروف: شامل بدشکلی حروف و فاصله گذاری نامناسب و کند نوشتن بیش از حد است.

_مشکلات مربوط به هجی کردن: دانش آموزانی که نمی دانند چگونه کلمه را هجی کنند خود به خود در فعالیت های حرکتی مربوط به نوشتن نیز تاخیر خواهند داشت.

_انشا: دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری نسبت به همسالان خود مشکلات بسیاری در مهارت های پایه نوشتن، استفاده از واژگان، تجدید نظر، سازمان دهی پاراگرافها و … دارند.

تواناهایی‌های نوشتن چگونه ارزیابی می شوند؟

معلمان باید ابتدا یک قضاوت مقدماتی از نوشتار دانش آموزان خود داشته باشند و سپس اختلال های نوشتاری را بصورت رسمی و با استفاده از اجرای یک ابزار تشخیص شناسایی کنند.

راه‌حل‌هایی برای کار با دانش آموزان دچار اختلال در نوشتن:

تحلیل خطاهای دانش آموزان شامل بررسی الگوهای اشتباهات دانش آموزان است. یکی از اهداف تحلیل خطاها تشخیص راهبردهای غلط است. این کار برای راهیابی به ذهن دانش آموزان و مشخص کردن اینکه چه عامل غلطی در ذهن آنها شکل گرفته صورت می گیرد که به راه حل منتج شود.

دانش آموزانی که در ریاضی مشکل دارند

دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری مشکلات گوناگونی در ریاضیات دارند که به قدری ناهمگن هستند که در یک گروه قرار نمی گیرند.

از جمله مشکلات موجود در اختلال ریاضی:

صاحب نظران ناتوانی های یادگیری انواع بسیار متعددی از مشکلات را در مورد ناتوانی در یادگیری ریاضی مطرح کرده اند. بسیاری از این مشکلات به طور مستقیم به عملکرد در حساب مربوط نمی­شود، بلکه به مشکلات شناختی و اختلالات پردازش اطلاعات مربوط است. محققان علوم شناختی نشان داده اند که دانش آموزان باید اصول ریاضی، قواعد و روش ها و روابط را درک کنند تا علم ریاضی در آنها شکل گیرد. ضمن اینکه بعضی از مشکلات ریاضی که دانش آموزان با ناتوانی یادگیری دارند به طور مستقیم با عملکرد در تکالیف حسابی ارتباط دارد. برای مثال اغلب دانش آموزان محاسبه پریش معمولا در مهارتهایی مانند نوشتن صحیح اعداد و علائم ریاضی، به یاد آوردن معانی علائم، شمردن و … دچار مشکل هستند.

توانایی های ریاضی چگونه ارزیابی میشوند؟

مشکلات یادگیری ریاضی تا حدود زیادی مانند سایر حوزه های یادگیری ارزیابی می شود. به این شکل که معلمان برخی دانش آموزان را ارجاع داده و آزمونهای غربالگری بر روی آنها اجرا شود تا نیاز به ارزیابی های دیگر مشخص شود.

راه حلهایی برای کار با دانش آموزان دچار اختلال ریاضی:

معلمان میتوانند از طریق تحلیل اشتباهات دانش آموزان مشخص کنند چه چیزی باید آموزش دهند. اشتباهات دانش آموزان معمولا شامل موارد زیر است:

_اصل نادرست: مانند ۵۷=۷×۸

_عملیات نادرست: مانند بکار بردن ضرب بجای جمع.

_روش اجرای نادرست

_به کار بردن ترکیبی از اصول نادرست با عملیات و الگوریتم های نادرست.

_نبود الگویی خاص برای خطا.

منابع:

اختلال های یادگیری مبانی، ویژگی ها و تدریس موثر- هالاهان و همکاران- نشر ارسباران

روانشناسی رشد و تحول انسان- پاپالیا و همکاران نشر رشد

نوشته ناتوانی یادگیری چیست؟ انواع و روشهای درمان آن‌ها کدام است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اضطراب پس از سانحه چیست؟ 

برخلاف تجارب استرس زاي معمول، حوادث آسیب زاي شدید مانند سوءاستفاده جنسی ، تصادف، جنگ، اعتیاد، بیماری، بلایای طبیعی، دزدیده شدن وهمانند اینها سبب می شوند که افراد، واقعه آسیب زا را در افکار روزانه خود مجددا تجربه کنند وازهرچیزی که آن وقایع را برایشان تداعی کند، دوری می کنند و دچار کرختی پاسخ دهی، همراه با حالت برانگیختگی دستگاه عصبی و افسردگی، کم خوابی ، کابوس ومشکلات شناختی نظیر کاهش تمرکز خواهند شد.

این اختلال درDSM-5 اضطراب پس از سانحه یاPTSD(Post Traumatic Stress Disorder)  نام دارد. مطالعات نشان میدهند که تقریبا ۶-۵ درصد مردان و ۱۲-۱۰ درصد زنان در طول زندگی شان یکبار اختلال استرس پس از سانحه را تجربه می کنند. نکته مهم پیرامون این اختلال آن است که عدم توجه دقیق به علائم روانشناختی فرد سانحه دیده وارزیابی اختلالات همزمان روانشناختی همچون افسردگی  میتواند با تغییر در رفتارهای مرتبط با سلامت نظیر سیگار کشیدن، سوءمصرف مواد، سوء مصرف الکل، اقدام به رفتار های پر خطر جنسی و افزایش احتمال ابتلا به بیماری های مقاربتی همراه شود و با سایر اختلالات اضطرابی،افسردگی و سوء مصرف مواد و با افزایش تمایل به خشونت و خودکشی بروز پیدا می کنند.

سندرم PTSDدر طول سال های متمادی از شروع جنگ در میان افراد بشر اسامی مختلفی چون سندرم ناشی از اسیران،سندرم قلب سرباز و موج انفجار یا شوک گلوله باران به خود گرفته است.سربازان آمریکایی بازگشته از جنگ ویتنام در سال۱۹۷۵،از ترس،اضطراب و کابوس های شبانه اعتراض داشتند و بعد از جنگ ویتنام واژه PTSD در سال ۱۹۸۰ در عالم روانپزشکی وارد شد.

تشخیص افتراقی

براي اينکه بتوان تشخيص اين اختلال را مطرح کرد، علائم  این اختلال بايد حداقل يک ماه ادامه داشته باشد و بر حوزه‏ هاي مهمي از زندگي بيمار نظير حوزه‏ هاي خانوادگي و شغلي او تأثير چشمگيري نهاده باشد. اختلال استرس حاد(ASD) نيز به تعريف DSM-IV-TR به مقدار زيادي شبيه PTSD است، جز اينکه علائم آن زودتر از علايم PTSD (در ظرف چهار هفته پس از واقعه) ظاهر میگردد و به مدت دو روز تا چهار هفته نيز ادامه خواهد داشت. اگر اين علايم پس از ۴ هفته نيز باقي بمانند تشخيص PTSD مطرح خواهد شد.

علایم اختلال

• رویاهای مکرر ناراحت کننده که محتواویا عواطف آن ها در رابطه با رویدادهای آسیب زا هستند.(در کودکان ممکن است رویای ترسناک بدون محتوای قابل شناسایی باشد)
• واکنش های فیزیولوژیک چشمگیر به نشانه های درونی یا بیرونی ای که نماد یا شبه جنبه ای از رویدادهای آسیب زا هستند
• حالت هیجانی پایدار(برای مثال ترس، وحشت، شرم، گناه)
• کاهش چشمگیر علاقه یا مشارکت در فعالیت های مهم.
• باور ها یا انتظارات منفی پایدار و افراطی درباره خود و دیگران یا دنیا(برای مثال«آدم بدی هستم»«دنیا جای خطرناکی است»«به هیچ کس نمیشود اعتماد کرد.»)
• ناتوانی پایدار در تجربه کردن هیجان های مثبت
• گوش به زنگ بودن افراطی
• اشکال در تمرکز فکر

باید توجه داشت که ملاک ها در کودکان زیر شش سال و کوچکتر متفاوتند. وجود این علایم باید بیش از یک ماه باشد و اختلال ، ناشی از اثرات فیزیولوژیک یک ماده (الکل یا دارو) یا عارضه جسمانی دیگر نباشد. این اختلال به ناراحتی یا نقص بالینی قابل ملاحظه ای درکارکرد اجتماعی،شغلی یا زمینه های مهم دیگر منجر می شود.

PTSD  و  اختلالات همراه آن

شایع ترین اختلالات همراه با PTSD  شامل افسردگی، سوءمصرف مواد و الکل، اختلالات اضطرابی به خصوص حملات وحشت زدگی، افکار پارانوئید، اختلال شدید در عملکرد روزانه، مشکلات خانوادگی، شغلی و اجتماعی هستند.نکته مهم پیرامون این اختلال آن است که عدم توجه دقیق به علائم روانشناختی فرد سانحه دیده و ارزیابی اختلالات همزمان روانشناختی مانند افسردگی ، میتواند با تغییر در رفتارهای مرتبط با سلامت نظیر اقدام به رفتارهای پر خطر جنسی و افزایش احتمال ابتلا به بیماری های مقاربتی همراه شود و با سایر اختلالات اضطرابی، افسردگی و سوء مصرف مواد و با افزایش تمایل به خشونت و پرخاشگری و خودکشی بروز می کند.

عوامل موثر در ابتلا به PTSD

از دیدگاه های مختلف عوامل پیش بینی کننده ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه متفاوت هستند. برای نمونه در مطالعات بانتینگ(Bunting) زنان تقریبا دو برابر بیشتر علائم این اختلال را نشان داده اند، اما بلانشارد(Blanchard) و همکارانش زن بودن را عامل خطرزایی برای این اختلال نمی دانند. در مطالعه بانتینگ شرکت کنندگان مسن تر(بیش از ۷۵سال)کمتر نشانه های اختلال را داشتند و شرکت کنندگانی که از نظر وضعیت شغلی بازنشسته یا شغلی نداشتند بیشتر علائم این اختلال را نشان دادند. اما در مطالعه تریکی(Trickey) عوامل خطر متفاوت و شامل،تجربه PTSD برای اولین بار، شروع زودرس علائم، احساس گناه در قبال دیگران، از هم گسیختگی و سرکوب افکار و ابتلا به اختلالات روانشناختی همزمان نظیر اضطراب و افسردگی بود. افسردگی به عنوان مهمترین عامل خطر و یک عامل پیش بینی کننده مطرح گردیده است.

روش های درمان PTSD

-درمان های رفتاری _ شناختی : شامل شناخت درمانی، آموزش ایمن سازی در مقابل استرس(SIT) حساسیت زدایی با استفاده از حرکات چشم(EMDR) مواجه درمانی(ET)و مواجه درمانی طولانی مدت یا ممتد(PE)می باشند که برخی اوقات به صورت جداگانه و در زمان های دیگر به صورت ترکیبی مورد استفاده قرار میگیرند. اگرچه این درمان ها دارای پشتوانه تجربی قوی برای درمان PTSDهستند، اما هنوز تعداد زیادی از بیماران ، به علائم  PTSD  پس از درمان باز می گردند. به همین دلیل باید رویکردهای درمانی گسترده تر شوند تا قادر به حذف کامل نشانه ها گردند.

– روان درمانی: شامل آموزش مدیریت اضطراب از طریق تکنیک های بازخورد زیستی، حساسیت زدایی تدریجی، آرامش آموزی، بازسازی شناختی و آموزش مصون سازی (احساس تسلط بر ترس که شامل سه مرحله آموزش، ساخت و کاربردی میشود) در مقابل استرس هستند.

-گروه درمانی: گروه، مکان مناسبی برای خود افشایی از طریق الگوگیری است و حمایت اجتماعی در گروه انجام می گیرد. همچنین گروه به بیمار کمک می کند تا از انزوا بیرون آمده و تجربیات منحصر به فرد خود را در اختیار دیگر اعضای گروه قرار دهد.

-دارو درمانی: دارو درمانی به تنهایی موثر نمی باشد. دارو کمک می کند به جای مقابله با خاطرات از آنها دوری شود و در بلند مدت اثرات منفی از خود به جای میگذارد و شخص بیمار برای تسکین و آرامش به دارو درمانی خود باید سالیان متمادی ادامه دهد. به همین دلیل هیچگاه دارو درمانی به تنهایی پیشنهاد نمی­شود. داروهای توصیه شده نیز بسته به علائم بیمار است.

باورهای مذهبی، طرز تلقی از مرگ و باور به جاودانگی باعث بروز تفاوت هایی در واکنش های افراد نسبت به حوادث آسیب زا و خطرات آسیب زا شده است. لذا در درمان PTSD باید به بنیادها و باورهای مذهبی افراد توجه ویژه ای مبذول شود.

طول درمان: بسته به نوع آسیب، میزان وخامت حال بیمار و میزان حمایت های اجتماعی ۱۲ تا ۲۰ جلسه که هر جلسه ۴۵ تا ۵۰ دقیقه طول میکشد.

توصیه هایی در هنگام مواجه با فرد مبتلا به اختلال PTSD

• توجه داشته باشید که اختلال استرس پس از سانحه یک بیماری پزشکی است و فرد مبتلا به آن گناهی ندارد که چنین احساساتی دارد.این بیماری قابل درمان است ولی بیمار شخصا قادر به درمان آن نیست.
• اجازه صحبت کردن در مورد حادثه را به این بیماران بدهید. جریان صحبت بیماررا قطع نکنید و به تجربیات خودتان رجوع نکنید.
• احساس بیمار را جویا نشوید و به آنها پیشنهاد نکنید که احساساتشان را کنترل کنند.
• سعی در کوچک جلوه دادن تجربیات تلخشان را نداشته باشید.
• از آنها دوری نکنید،آنها را سرزنش نکنید و از دست آنها عصبانی نشوید.
• فراهم نمودن شرایط جهت تمرینات آرامبخش، ورزش، فعالیت و داشتن اوقات فراغت با دوستان و خانواده.
• مراقب عصبانیت، تحریک پذیری، افسردگی، عدم علاقه و عدم تمرکز آنها باشید.

دکتر فرانکل، عصب شناس معروف اتریشی و بنیانگذار روش«لوگوتراپی» که خودش تجربه دهشتناک اردوگاه های آلمان نازی را در کارنامه دارد، بر این عقیده است که حتی در تاریک ترین لحظه های زندگی هم انسان میتواند در انتخاب نوع واکنشش به سرنوشت آزادی داشته باشد.

او خود می گوید: ^[۱]پاسخ مثبت به زندگی، با وجود هر اتفاقی که با آن روبه رو شویم، یک فرمان است. شاید این توصیه زیبای دکتر فرانکل همان چیزی است که بیماران  PTSD باید باورش کنند و در راه رسیدن به آن گام بردارند.

منابع:

– مجله پزشکی ارومیه،دوره بیست و هفتم،شماره سوم،ص۲۳۰-۲۲۲،خرداد۱۳۹۵

– مجله پرستاری و مامایی جامع نگر،سال ۲۴،شماره ۷۲،ص۱۷-۹،تابستان ۱۳۹۳

– مجله دانشکده پرستاری ارتش جمهوری اسلامی ایران،سال دوازدهم،شماره دوم،ص۷۷-۶۸،زمستان ۱۳۹۱

– چکیده DSM-5،انتشارات رشد

نویسنده: کیمیا جلیل‌وند

نوشته PTSD یا اختلال اضطراب پس از سانحه‌‌ای چیست؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اریک اریکسون ^۱روانکاو ، به” بحران کسب هویت “در برابر “سردرگمی هویت ” به عنوان یکی از مراحل اولیه روانشناسی دوران نوجوانی آن اشاره می کند. نوجوان در این دوره ، برای دستیابی هویت خود تمام چاره ها را جستجو میکند، تا در نهایت خود راسخی را بیابد . تلاش های اریکسون ،یکی از کلیدی ترین نظریه های مربوط به نوجوانان را تشکیل میدهد. محققان زیادی ،صحت ایده های  اریکسون را از طریق آزمایش های تجربی آزموده اند.

به همان اندازه که کار اریکسون برای محققانی که مسیرهای به اصطلاح “عادی” پیشرفت نوجوانان را بررسی کرده اند مهم است ؛ برای درک هویت آشفته ای که اختلال شخصیت مرزی (BPD) را توصیف می کند، نیز حائز اهمیت است. به نظر میرسد که این تئوری، از قدرت فوق العاده ای در فهمیدن مسائلی که این افراد (افراد دارای اختلال) دچارش میشوند برخوردار است. هنگامی که تلاش می کنند تا به شناخت خود برسند و مشکلات روزمره را یکی پس از دیگری حل کنند.Annabel Bogaerts  و همکارانش  در دانشگاه Leuven در سال ۲۰۱۸ مطرح کردند که چهارچوب نظریه اریکسون در درک  بحران هویت  در BPDتاثیرگزار است. تحقیقات آنها نشان میدهد که  چگونه

، “Dutch Self-concept and Identity Measure (SCIM)” یا “خود پنداره افراد مقیم هلند و سنجش هویت ” ، در مقابله با مشکلاتی که یک فرد با اختلال شخصیت  مرزی ( Border Line) با شخصیت جدیدش دارد، تاثیر گذار است.

برای فهم ابعاد هویت افراد مبتلا به اختلال شخصیت  مرزی، محققان هلندی  به صورت دقیق به بررسی “ابعاد هویتی” که آنها از برای خود یاد می کنند ،پرداختند. با این حال ،اریکسون معتقد است که  تنها راه شناخت دقیق هویت خویش ،ارزیابی دوباره و دوباره خویش است و در مقابل، محققان به این نتیجه رسیده اند که بدون بررسی عوامل گوناگون میتوان به شناخت واضح نسبت به هویت خویش دست یافت.

اگر شما دیدگاه های والدینتان یا شخصیت های مهم در زندگی خودرا با باورها و نظرات پیشنهادیشان  مد نظر قرار دهید،درظاهر ازیک هویت ساختگی برخوردار خواهید شد.با این وجود آن شخصیت بکری که صرفا مد نظر شماست نخواهد شد. در مقابل میتوانید در یک مبارزه مداوم برای رسیدن به اهدافتان گرفتار شوید و خودتان، در تشکیل هویتتان تاثیر گذار باشید. هیچ کدام از این امکانات در نظریه اریکسون امکان پذیر نیست.

“Dimensions of Identity Development Scale (DIDS)” یا “ابعاد مقیاس توسعه هویت” شامل مقیاس های اندازه گیری است از قبیل  ” اکتشاف عرضی” (هنگامی که خیلی پویا به مسیر هایی که میخواهم در زندگی ام انتخاب کنم، فکر میکنم) ،”اکتشاف عمقی” ( هنگامی که در مورد برنامه های اینده ام با دیگران صحبت میکنم) و “شناسایی متعهدانه”(برنامه های من برای آینده که ارزش ها و منافع من را در بر میگیرد).

Bogaerts ،برای سنجش SCIM  ازسه نمونه از جوانان حدود ۲۵ ساله استفاده کرد. دو  گروه  از این سه گروه ،

“convenience sample”  ، که هر کدام  حدود  ۴۰۰ نفر بودند. گروه سوم به صورت خاص و شامل افرادی که از لحاظ سن و جنسیت و سطح تحصیلات با جامعه برابری بیشتری میکرد وتوسط دانشجویان کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی ، انتخاب شد. این دسته به احتمال زیاد دارای اختلال مرزی بودند. از هر سه گروه تست افسردگی و اضطراب گرفته شد و از گروه سوم تست اختلال شخصیت مرزی نیز گرفته شد.

نتایج حاصل ازپاسخ ۲۵ سوال SCIM  موجب شد به سه گروه  تقسیم شوند.با نمره دادن به موارد زیر از ۱(کاملاموافقم) تا ۷(کاملا مخالفم) و حتی نمیدانم میتوانید خودتان را بیازمایید.

۱- من میدانم به چه چیز هایی معتقدم و برایم چه چیز هایی ارزشمند است.

۲- وقتی کسی مرا توصیف میکند؛ میدانم که حرف هایش تا چه حد صحت دارند.

۳- وقتی به عکس های دوران کودکی ام نگاه می کنم ،حس می کنم مساله ای وجود دارد که گذشته مرا به اکنونم وصل می کند.

۴- بعضی اوقات فردی را انتخاب میکنم و تلاش میکنم شبیه او باشم ؛ درحالیکه وقتی تنها هستم،هویت واقعی ام را میدانم.

۵- من میدانم چه کسی هستم و هویت واقعی ام کیست.

۶- من با توجه به موقعیت هایم در طول زندگی بسیار تغییر می کنم.

۷- من واقعا نمیدانم به چه چیز هایی معتقد هستم و چه چیز هایی برایم ارزشمند هستند.

۸- من شبیه به یک پازل هستم که قطعاتش در هم درست چفت نمی شوند.

۹- من خوب هستم!

۱۰- من به جای اینکه خودم باشم؛ از بقیه تقلید می کنم.

۱۱- من آنقدر با بقیه افراد متفاوت هستم که نمی فهمم “من واقعی” کیست.

۱۲- من از لحاظ روحی شکسته و نابود هستم.

۱۳- من وقتی دوران کودکی ام را به یاد می آورم ارتباطاتی با دوران جوانی ام پیدا می کنم.

۱۴- من وقتی به این فکر می کنم که حقیقتا چه کسی هستم دچار سرگشتگی میشوم.

۱۵- من همیشه حس خوبی نسبت به مسایلی که برایم مهم هستند،دارم.

۱۶- من آنقدر شباهت زیادی با برخی افراد دارم که حس می کنم ما یک نفر هستیم.

۱۷- من اساسا همان فردی هستم که بوده ام.

۱۸- من شبیه فردی که روح ندارد، حس تهی بودن دارم.

۱۹- نظر من به راحتی عوض میشود.

۲۰- من دیگر نمیدانم چه کسی هستم.(شخصیت خودم را نمیدانم!)

۲۱- من وقتی در تعامل با بقیه هستم،توانمند تر از حالت تنهاییم هستم.

۲۲- هیچ کس شخصیت واقعی مرا نمی شناسد.

۲۳- من تلاش می کنم شبیه افرادی عمل و زندگی کنم که با آنها روز هایم را میگذرانم.

۲۴- من فقط وقتی در تعامل با بقیه هستم انسان کاملی هستم.

۲۵- مسائلی که برایم مهم هستند،خیلی زود به زود عوض میشوند.

این ۲۵ سوال برای تقسیم بندی افراد به سه دسته زیر طراحی شده اند:

هویت ثابت : ۱-۲-۳ -۵- ۹-۱۴-۱۵-۱۷

هویت آشفته: ۴-۶-۷-۱۰-۱۲-۱۶-۱۹-۲۱-۲۳-۲۴-۲۵

عدم هویت: ۸-۱۳-۱۵-۱۸-۲۰-۲۲

پژوهشگران یک  عدد را به عنوان میانگین ثابت  برای قرار گرفتن در هر یک از دسته بندی ها مشخص نکرده اند؛ بلکه اعداد بالا شماره سوال­هایی است که هر کدام از این سوال ها بیانگر هویت مربوط به آن است . مثلا در پاسخ به سوال یک ، هرچه جواب به عدد ۷ نزدیک تر باشد یعنی فرد احتمالا هویت ثابت دارد…. به طور خلاصه نشان میدهد افرادBPD  در دسته عدم هویت یا هویت آشفته قرار میگیرند.

علاوه بر این در بین این سه نمونه ، به نظر میرسد که افرادی که در دسته هویت آشفته قرار میگیرند ، نشخوار ذهنی فراوانی دارند و بر آنها یک نوع حس ناسازگاری مداومی وجود دارد. به نظر میرسد دسته سوم دلواپسی بیشتری دارند ؛ از آنجا که  هویت وفقی کمتر، نشخوار ذهنی ونشانگان دلواپسی و افسردگی  بیشتری دارد.

با نگاه کردن به BPD در شرایط هویت آشفته ، مطالعات این گروه بلژیکی کمک میکند تا تصمیمات بهتری گرفته شود .

علاوه بر این ،با کمک کردن به افراد با شرط تمرکزبربروی بیماری های هویتی و با تاکید بر یافته های این تحقیق، میتوان از مشکلات فرد درآینده تا حدی جلوگیری کرد. درنهایت ،دانستن اینکه تو چه کسی هستی، یک مولفه اصلی برای اجرای این دستاورد است.

منابع:

۱- Erik Erikson

-https://www.psychologytoday.com/blog/fulfillment-any-age/201802/identity-in-borderline-personality-disorder-new-approach

– Bogaerts, A., Claes, L., Verschueren, M., Bastiaens, T., Kaufman, E. A., Smits, D., & Luyckx, K. (2018). The Dutch Self-Concept and Identity Measure (SCIM): Factor structure and associations with identity dimensions and psychopathology. Personality and Individual Differences, 12356-64. doi:10.1016/j.paid.2017.11.007

نویسنده: ریحانه رعنایی فر

نوشته هویت در اختلال شخصیت مرزی چگونه سنجش می‌شود؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در رواندرمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت به بیمارانی شکننده گفته می‌شود که اضطراب آنها به صورت آشفتگی شناختی/ادراکی می‌شود، ظرفیت خود مشاهده‌گری در آنها بسیار پایین است و عمدتاً از دفاع‌های واپس‌گرا (پس‌رفتی؛ regressive defences) استفاده می‌کنند. بنابراین وجود این سه مورد حاکی از آن است که بیمار، شکننده است:

۱. تخلیه اضطراب به صورت آشفتگی شناختی/ادراکی

۲. پایین بودن ظرفیت خودمشاهده گری

۳. استفاده از دفاع‌های واپس‌گرا

قبل از اینکه به سراغ توضیح طیف شکنندگی بروم باید در مورد اضطراب نیز توضیحاتی بدهم. اضطراب، علامت خطری درونی است که نشان می‌دهد احساسات ناهشیار در حال ورود به هشیاری هستند. حال این اضطراب خود را به سه شکل ممکن است نشان دهد که به آن مسیر تخلیه ناخودآگاه اضطراب گفته می‌شود:

۱. عضلات مخطط

۲. عضلات صاف

۳. آشفتگی شناختی/ادراکی

مسیرهای تخلیه اضطراب را به خاطر داشته باشید تا برویم سراغ طیف شکنندگی.

طیف شکننده

شکنندگی دارای طیف است: شکنندگی خفیف، متوسط و شدید. بیمارانی که دچار شکنندگی خفیف هستند از دفاع‌های واپس‌گرا استفاده می‌کنند. این اتفاق در حین مرحله پرسشگری رخ می‌دهد. یعنی زمانی که درمانگر در مورد علت مراجعه‌ی آنها به درمان سؤال می‌کند و از بیمار می‌خواهد مثالی بزند اضطراب آنها تشدید می‌شود و از عضلات مخطط به سمت آشفتگی شناختی/ادراکی حرکت می‌کند. در ادامه برای کاهش اضطراب خود از دفاع‌های واپس‌راننده استفاده می‌کنند.

نکته‌ای که باید به خاطر داشت این است که این بیماران اغلب در حالت آشفتگی شناختی/ادراکی ذهنشان قفل می‌شود، دیدشان تار می‌شود و گوش‌هایشان زنگ می‌زند. اما الزاما از دفاع فرافکنی استفاده نمی‌کنند.

بیماران دیگری هم وجود دارند که شکنندگی آنها متوسط است. این بیماران نیز اضطراب‌شان به صورت آشفتگی شناختی/ادراکی تجربه می‌شود. آنها از دفاع‌های پس‌رفتی مانند مانند گریه‌وزاری کردن، به خود حمله کردن و جسمانی‌سازی استفاده می‌کنند.

در انتهای این طیف نیز بیماران به شدت شکننده قرار دارند که اضطراب آنها حتی قبل از جلسه‌ی درمان به صورت آشفتگی شناختی/ادراکی تجربه می‌شود. در این بیماران ظرفیت خودمشاهده‌گری به شدت پایین است. استفاده از دفاع فرافکنی در آنها شایع و شدید است به حدی که دیگران را با فرافکنی‌های خود یکسان و معادل در نظر می‌گیرند.

بنابراین برای سنجش طیف شکننده باید اول از همه اضطراب بیمار را بسنجید، سپس ظرفیت خودمشاهده‌گری وی را بررسی کنید و در نهایت بررسی کنید که آیا بیمار از دفاع‌های پس‌رفتی استفاده می‌کند یا خیر. در صورتی که پاسخ‌تان به سنجش‌های انجام شده “بله” بود، بیمار در طیف شکننده قرار می‌گیرد. سپس برای مشخص کردن جایگاه بیمار در طیف شکنندگی یعنی خفیف، متوسط و شدید به میزان بالا بودن اضطراب، میزان پایین بودن خودمشاهده‌گری و میزان استفاده از دفاع‌های پس رفتی توجه کنید.

بیشتر بخوانید:

رواندرمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت

احساس چیست؟ تجربه کامل یک احساس چگونه است؟

مدیریت آب و هوای درونی: مکانیزم‌های دفاعی

Source: Psychological Defense 

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته منظور از طیف شکننده در ‌ISDTP (رواندرمانی پویشی فشرده و کوتاه‌مدت) چیست؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

فهمیدن رنج روانی خویش کار بزرگی است . شاید به نظرتان اینگونه نباشد ، اما تاریخ روانشناسی مملو است از کسانی که نمیفهمند یا نمیخواهند بفهمند که در خود رنجی حس میکنند که منشاء پزشکی ندارد و به جای اینکه از آن صحبت کنند ، نشانه هایی بروز میدهند که متخصصین مدتها به دنبال منشاء منطقی برای آن میگردند .

اما زمانی که بخواهیم قدمی دیگر پس از فهم اینکه ” دارم رنج میبرم ” برداریم لازم است تا برای نگاه خود دریچه ای انتخاب کنیم . این نوشتار با نگاهی وجودی ( اگزیستانسیال ) به مسئله درد روانشناختی برخورد میکند .

پس از فروید هیچکس نتوانست از تاثیر عمیقی که وی بر فهم روان انسان داشت در امان بماند ، فروید به ادبیات آسیب شناسی ، شخصیت و رشد روان انسان چارچوب داد ، و دری را باز کرد که رو به دنیای روانشناسی امروز باز میشد ، هرکس به شیوه خود در این دنیا نقشی را ایفا میکند .

نگاه وجودی هم از این تاثیر در امان نبوده است . در آسیب شناسی وجودی مفهوم ” تحریف واقعیت ” که اولین بار در مکانیزم های دفاعی فروید مطرح شد کماکان همان بار معنایی را دارد ، با این تفاوت که دیگر زحمتی برای شناخت نوع آن نمیکشیم . این تحریف واقعیت را میتوان دروغگویی تعریف کرد . دروغی که در هر سطح وجودی ( خود ، دیگری ، هستی محیط ) میتواند جاری شود . دروغ مفهوم کلیدی در فهمیدن رنج آدمی است.

بگذارید اندکی بیشتر راجع به این دروغ ها صحبت کنیم . ما میتوانیم راجع به طبیعت دروغ پردازی کنیم ، مثلا اگر انسان به سلامت خویش رسیدگی کند ، غذای خوب بخورد و خدمات پزشکی منظم دریافت کند هیچکاه نخواهد مرد ! پارانویید ها اعتقاد دارند که طبیعت سرشار است از نیرو های شروری که به محض یافتن فرصتی آنها را از هم میدرند و …

هرروز به دیگران دروغ میگوییم یاد میگیریم دروغ گویی میتواند با تلاش کمی قدرت عظیمی برای ما فراهم کند. میتواند کمکمان کند از مهلکه بگریزیم و شاید یک لبخند دروغین به ما در حفظ کردن شغلمان کمک کند.

آنچیزی که برای ما اهمیت دارد دروغگویی به خویشتن است . ماحصل این دروغ برای آدمی رفع مسئولیت است محدود کردن آزادی و اراده خویش است و این دارویی است بسیار لذت بخش ، چه چیزی خوشایند تر از اینکه ما دلیل “نیستی” خویش نیستیم؟

انسان در عصر مدرن خدایان را از زمین بیرون کرده و مایل است خود به جای آنان بنشیند ، او میخواهد فاعل بما یشاء باشد ، اراده اش مساوی با شدن باشد ، و آن چیز که در درون خویش دارد محقق کند . اما آنچیز که مانع میشود ترس از نیستی است . ترس از روبرو شدن با مفاهیم اضطراب آور وجودی . این گریز ، این فرار همیشگی ارمغانی دارد به اسم اضطراب روان رنجور . هنگامی که فرزندانتان از شما دور میشوند ، مضطرب میشوید ، هنگامی که نشانه کوچکی از بیماری میبینید فکر های وحشتناکی به ذهنتان خطور میکند و بی نهایت درگیر کنترل کردن محیط اطرافتان هستید . هرکدام از اینها نشانه هایی از یک دروغ بزرگ است . این دروغ که : اگر به اندازه کافی هشیار باشم میتوانم از بروز یک فاجعه جلوگیری کنم ..

آن ” فاجعه ” چه شما هشیار باشید ، چه نباشید زمانی خواهد رسید ، کمال هیچگاه در هستی ای که نیستی مستلزم آن است ظهور نخواهد کرد . بنابراین این رنج را کنار بگذارید ، به جای آن اصالت را به بهای اضطراب وجودی بخرید .

درواقع :

اضطراب روان رنجور پاسخ بدلی به هستی است ، در حالی که اضطراب وجودی پاسخ صادقانه به نیستی است …

روبرو شدن با مفاهیم مرگ و انزوا ، آزادی بینهایت ، انتخاب ناگزیر و مسئولیت ناشی از آن و معنا های موقتی و بی معنایی نهایی زندگی در نهایت شما را با وجود حقیقی خویش آشنا میکند و این سرآغاز هست شدن انسان است .

این راه با شجاعت تحقق وجود ( تیلیش ۱۹۵۲) ادامه میابد . زمانی که این جرات را پیدا کردیم که اضطراب وجودی را بپذیریم ، ملزومیم که آن را محقق کنیم . این تحقق میتواند شیوه های مختلفی بپذیرد . شاید عصیان ، شاید پذیرفتن طرد شدن و شاید فقر . به عوض میتوانیم از اینکه انسان منحصر به فردی هستیم لذت ببریم.

زنـدگی در آن سـوی نا امـیدی آغـاز می شود ..

سارتر

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

سروش جاویدنیا

نوشته وجو‌د و نیستی تا روان رنجوری: درد روانی از منظر اگزیستانسیالیسم؛ قسمت دوم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اگرچه نام حملات پانیک به گوش اکثر مردم خورده است و راجع به آن شنیده‌اند، کسانی که تا به حال تجربه آن را نداشته‌اند ممکن است به سختی تجربه ترسناک این حملات را درک کنند.

یک حمله کامل پانیک تنها شامل احساس قوی اضطراب نیست بلکه یک احساس بسیار ترسناک انفجارمانند است که در آن مغز تنها حوادث ترسناک را ذخیره می‌کند.

حملات پانیک همچنین با علائم بدنی همراه است که افراد معمولاً اشتباهاً آنها را خطرناک قلمداد می‌کنند. با وجود اینکه این حملات نسبتا رایج‌اند، به درستی فهمیده نمی‌شوند و در نتیجه افراد زیادی از آن رنج می‌برند چرا که نمی‌دانند آنچه آنها تجربه می‌کنند طبیعی است و درمان مؤثری دارد.

حقایق ابتدایی راجع به حملات پانیک

اولین و مهم‌ترین نکته راجع به حملات پانیک این است که آنها خطرناک نیستند. اما از آنها احساس خطر می‌کنیم چرا که آنها سیستم احساس خطر را در مغز ما فعال می‌کنند که به ما می‌گوید در معرض خطرات جدی هستیم.

اما مانند هشدار آتش‌نشانی برای نزدیک شدن به یک توستر، سیستم‌های احساس خطر در مغز افراد مبتلا به حملات هراس‌آور، هشدارهای خطا صادر می‌کنند.

نکته دوم آنکه حملات هراس به خوبی قابل درمان‌اند و پاسخ خیلی خوبی به درمان صحیح می‌دهند. از آنجا که حملات هراس بسیار ناخوشایند است و اغلب به عنوان یک مشکل پزشکی فیزیکی به نظر می‌رسد، اغلب مردم تصور می‌کنند که مصرف دارو برای درمان مؤثر لازم است.

در حالی که حملات ممکن است در طی یک اختلال رخ می‌دهد که دارودرمانی برای آن مناسب و مفید باشد، درمان حملات هراس عموماً به داروها نیاز ندارد. در واقع، بعضی از داروهای اضطرابی که برای حملات هراس تجویز شده‌اند ممکن است مانع بهبود کامل در طولانی مدت شوند.

حمله پانیک چیست؟

حمله هراس (پانیک) یک تجربه ترس شدید است که معمولاً در عرض ده دقیقه افزایش می‌یابد و علیرغم عدم وجود هر گونه خطر واقعی رخ می‌دهد. بر خلاف اضطراب، که در مورد چیزهای بدی است که ممکن است در آینده اتفاق بیافتد، پانیک به طور معمول شامل تجربه وقوع اتفاق وحشتناکی در حال حاضر است. تمرکز حملات وحشت می‌تواند به طور گسترده‌ای متفاوت باشد، اما افرادی که در معرض این حملات هستند، غالباً از آنکه که در حال مرگ هستند و یا دچار دیوانگی یا از دست دادن کنترل می‌شوند وحشت دارند.

از آنجا که وحشت شامل ادراک خطر فعلی یا قریب‌الوقوع می‌شود، مغز فرمان گریز را صادر می‌کند. این‌ها فرآیندهای فیزیولوژیکی تکاملی هستند که ما را برای غلبه بر شرایط تهدیدآمیز زندگی یاری می‌دهند. هنگامی که این فرایندها درگیر می‌شوند، می‌توانند مجموعه‌ای از علائم زیر را تولید کنند که ممکن است بعضی یا همه آنها در طول حمله وحشت تجربه شوند.

افزایش ضربان قلب

تعریق

لرزش

ضعف یا احساس خستگی

احساس خفگی

درد قفسه سینه یا ناراحتی

حالت تهوع

سرماخوردگی یا سرگیجه

احساسات غیر واقعی و یا گسستگی از خود

احساس خستگی یا احساس سوزن  سوزن شدن، به ویژه در اطراف لب ها

احساس سرما یا گرگرفتن

با وجود این که حملات وحشت بی‌ضرر هستند، با توجه به این لیست احساسات جسمی، دشوار نیست بدانیم که چرا کسی که با این حملات مواجه می‌شود ممکن است باور داشته باشد از نظر جسمی اتفاق خطرناکی برای آنها اتفاق افتاده است.

علت حملات پانیک چیست؟

حملات هراس به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند: موقعیتی و غیرمنتظره. حملات پانیک موقعیتی به وسیله یک سناریوی خاص شروع می‌شود در حالی که حملات غیرمنتظره به نظر می‌رسد هیچ موقعیت فعال‌ساز به خصوصی ندارند.

به عنوان مثال، کسی که از سخنرانی در مقابل افراد به شدت می‌ترسد ممکن است قبل از اینکه به سخنرانی در مقابل تعداد زیادی مخاطب بپردازد، یک حمله پانیک موقعیتی داشته باشد، در حالی که برای کسی که حملات ناخوشایند غیرمنتظره را پشت سر می‌گذارد، بسیار دشوار است که بفهمد چه چیز باعث این حملات شد.

برای افراد مبتلا به حملات هراس موقعیتی، خودداری از ماندن در موقعیت‌های ایجادکننده ترس، معمولاً به صورت موقتی اضطراب را کاهش می‌دهد و حمله ترس را به پایان می‌رساند. متأسفانه، اجتناب از موقعیت‌های ترسناک، در حالی که در کوتاه‌مدت تسکین‌بخش است، می‌تواند به مشکلات بلندمدت منجر شود؛ چرا که تعداد موارد مورد اجتناب ممکن است بیشتر شود و فرصتی برای یادگیری این نکته باقی نماند که موقعیت ها به خودی خود امن هستند.

حملات هراس غیرمنتظره، در حالی که به نظر می‌رسد به صورت خود به خود اتفاق می‌افتند، معمولاً به وسیله ترس از احساسات بدنی خاصی که به اشتباه به معنای مرگ فرد، دیوانه شدن و یا از دست دادن کنترل تفسیر می‌شوند، هدایت می‌شوند. با گذشت زمان، افراد مبتلا به حملات هراس غیرمنتظره، اغلب ترس بیشتری را از ابتلا به حملات هراس مجدد تجربه کرده و به تبع آن احساسات بدنی ناشی از اضطراب را به غلط نشانه‌ای برای شروع حمله ناگهانی دیگر تفسیر می‌کنند.

این نوع حملات می‌تواند به عنوان یک نوع حلقه مثبت و تعامل بین‌اندیشه‌های ترسناک و احساسات مرتبط با اضطراب شناخته شود، که در آن احساساتی مانند تنگی نفس یا ضربان قلب سریع موجب افکار ترسناک مانند “آه نه این احساس، ابتلا به یک حمله ترسناک را پیشبینی می‌کند ” می‌شود، که همین فکر موجب تنگی نفس و حتی سریعتر شدن ضربان قلب می‌گردد، و همین علائم منجر به تفکر دیگری مانند “بدتر می‌شود، من قطعا در معرض یک حمله هراس دیگر هستم” شده و به دنبال آن احساسات مربوط به اضطراب تشدید شده و این چرخه، تا زمانی که حمله هراس به اوج خود رسد ادامه می‌یابد.

چگونه می‌توان حملات هراس را متوقف کرد؟

درمان شناختی رفتاری (CBT) یک نوع رواندرمانی است که برای درمان حملات هراس و اختلالات اضطرابی به طور کلی بسیار مؤثر است. بر خلاف برخی دیگر از انواع رواندرمانی، CBT شامل آموزش تکنیک‌های خاص می‌شود و می‌تواند با کمک یک کتاب به تنهایی انجام شود. شایان ذکر است که کار با یک درمانگر آموزش دیده CBT ممکن است نتایج بهتر یا سریعتری را، علی‌الخصوص برای افراد مبتلا به اختلالات اضطراب شدید، در پی داشته باشد.

به طور کلی، CBT رویکرد سه جانبه‌ای را برای درمان حملات هراس و اختلالات اضطرابی دارد که در آن سه عنصر اساسی مشکل یعنی علائم جسمی، تفکرات نادرست و رفتارهای مشکل‌آفرین را هدف قرار می‌دهد.

در حالی که شرح مفصلی از CBT فراتر از محدوده این مقاله است، چندین کتاب عالی خودآموزی مبتنی برCBT وجود دارد که در صورت تمایل می‌توانید از آنها کمک بگیرید.

Jason E. Schiffman MD, MA, MBA

Anxiety Help

https://www.psychologytoday.com/intl/experts/jason-e-schiffman-md-ma-mba

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

درمان شناختی رفتاری (CBT) به زبان ساده و کاربردی

نوشته حملات پانیک (وحشت‌زدگی):‌ آنها چه هستند و چگونه می‌توان کنترلشان کرد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اختلال اجتناب / محرومیت غذا، یک طبقه تشخیصی جدید است که در بخش اختلالات خورد و خوراک در DSM-5 گنجانده شده است. در حقیقت، این اختلال جایگزین دسته‌ی تشخیصی اختلالات خوردن در دوران نوزادی یا کودکی در DSM-IV می‌باشد.

در DSM 5، با افزودن جزئیات بیشتر به ملاک‌های تشخیصی، حوزه‌ی استفاده بالینی از این ملاک‌ها برای تمام طول عمر گسترش یافته است (ناکائی، نین، نوما، هاماگاکی، تاکاگی، تراموکائی و واندرلیچ، ۲۰۱۷). با روان حامی همراه باشید.

اختلال اجتناب /  محرومیت غذا نوعی اختلال در خوردن است که با مصرف کم (ناکافی) غذا رابطه دارد. در واقع یا مواد مغذی در رژیم غذایی فرد به طور کلی کم و ناکافی است یا نیاز روزانه فرد به مقدار معینی از انرژی برآورده نمی‌شود، یا هر دو.

کافی نبودن مواد مغذی در رژیم غذایی به دلیل حذف یا نخوردن گروه‌های غذایی ویژه یا مصرف ناکافی ویتامین‌ها و مواد معدنی، باید از لحاظ بالینی به سطح قابل توجهی برسد تا منجر به تشخیص اختلال اجتناب /  محدودیت غذا شود. برای مثال، رژیم غذایی شامل مقدار کم کلسیم (کمتر از حد توصیه شده برای مصرف روزانه)، به خودی خود برای برآورده کردن ملاک‌های اختلال اجتناب / محدودیت غذا کافی نیست زیرا مصرف کم کلسیم در میان همه‌ی مردم جهان شایع است.

از طرفی، ناکافی بودن مصرف انرژی باید دائمی باشد و منجر به کاهش وزن، وزن پایین، و یا در کودکان منجر به کاهش سرعت رشد شود. اختلال جدی در عملکرد روان‌شناختی و اجتماعی فرد که در نتیجه‌ی مصرف ناکافی مواد غذایی بروز می‌کند نیز از دیگر ملاک‌های DSM-5 برای تشخیص اختلال اجتناب /  محدودیت غذاست (برایان وو و کریپ، ۲۰۱۲).

ملاک‌های DSM-5 برای اختلال اجتناب /  محدودیت غذا عبارتند از:

• مختل شدن خوردن یا خوراک (مثلاً بی‌علاقگی ظاهری به خوردن یا غذا؛ امتناع از خوردن به علت ویژگی‌های حسی غذا مثل رنگ، بو، طعم؛ نگرانی درباره پیامدهای منفی خوردن) که با عدم تأمین نیازهای بدن به مواد مغذی و یا انرژی به طور دایم نشان داده می‌شود و با حداقل یک مورد از موارد زیر مرتبط است:
  • کاهش وزن شدید (در مورد کودکان اضافه نشدن وزن یا رشد ناکافی)
  • سوء تغذیه قابل توجه
  • وابستگی به تغذیه روده‎ای (وریدی) یا خوردن مکمل‌های غذایی
  • اختلال شدید در عملکرد روانی- اجتماعی

• این اختلال را نمی‌توان به کمبود غذای قابل مصرف یا آداب و رسوم فرهنگی- اجتماعی که خوردن بعضی از غذاها را نفی می‌کنند نسبت داد.
• این رفتار فقط به هنگام ابتلای افراد به آنورکسیا نروزا (بی‌اشتهایی روانی) یا بولیمیا نروزا (پرخوری روانی) روی نمی‌دهد و شواهد نشان نمی‌دهند که در نحوه تجربه فرد از وزن یا شکل بدن خود اختلالی بوجود آمده باشد.
• این اختلال را نمی‌توان به یک عارضه پزشکی همزمان یا یک اختلال روانی دیگر نسبت داد (گنجی، ۱۳۹۳).

اختلال اجتناب /  محدودیت غذا می‌تواند با تعدادی از سایر اختلال‌های روانی بویژه اختلالات طیف اوتیسم و سایر اختلالات عصبی- رشدی و نیز اختلالات اضطرابی به صورت همزمان رخ دهد (برایان وو و کریپ، ۲۰۱۲).

مطالعات به صورت مکرر نشان داده‌اند که در مقایسه با بیماران مبتلا به آنورکسیا نروزا (بی‌اشتهایی روانی) و بولیمیا نروزا (پرخوری روانی)، بیماران مبتلا به اختلال اجتناب /  محدودیت غذا جوان‌تر و اکثراً مرد هستند و معمولاً مبتلا به نشانه‌های روان‌پزشکی و یا پزشکی همبود نیز تشخیص داده می‌شوند. در حال حاضر پژوهش‌هایی که نرخ شیوع این اختلال را در بزرگسالان مورد مطالعه قرار داده باشند بسیار محدودند (ناکائی و همکاران، ۲۰۱۷). و پیشینه‌ی پژوهشی کمی برای هدایت درمان این اختلال در دسترس است که اکثراً نیز بر درمان کودکان تأکید دارند (کینگ، اورباچ، و استوارت، ۲۰۱۵).

در حال حاضر، مقیاس‌های ارزیابی معتبری برای این اختلال وجود ندارد. به طور کلی، ارزیابی این اختلال شامل این موارد است:

• مصاحبه بالینی (که در مورد بیماران کم‌سن‌تر شامل مشاهدات والدین نیز می‌شود)
• اندازه‌گیری وزن و قد
• ارزیابی مقدار غذای مصرفی کنونی
• در برخی موارد سایر تست‌های پزشکی نیز ممکن است مورد نیاز باشند.

رویکردهای درمانی احتمالاً با توجه به نحوه‌ی بروز این اختلال متفاوت خواهند بود اما معمولاً شامل مداخلات روان‌شناختی یا رفتاری، توصیه‌های تغذیه‌ای و کنترل‌های پزشکی می‌باشند (برایان وو و کریپ، ۲۰۱۲).

منابع:

کتاب آسیب‌شناسی روانی براساس DSM 5 تألیف گنجی

Bryant-Waugh, R., & Kreipe, R. E. (2012). Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder in DSM-5. Psychiatric Annals, 42:11, 402-407.

King, L. A., Urbach, J. R., & Stewart, K. E. (2015). Illness Anxiety and Avoidant/ Restrictive Food Intake Disorder: Cognitive-Behavioral Conceptualization and Treatment. Eating Behaviors, 19, 106-109.

Nakai, Y., Nin, K., Noma, S., Hamagaki, S., Takagi, R., Teramukai, S., Wonderlich, S. A. (2017). Clinical Presentation and Outcome of Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder in a Japanese Sample. Eating Behaviors, 24, 49-53.

[۱] . avoidant/restrictive food intake disorder

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اختلال اجتناب / محرومیت غذا چیست؟ تعریف، سبب‌شناسی و درمان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به نقل از روان حامی، طبق اخرین تحقیقات، استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی به­‌ جای تقویت احساس برقراری ارتباط اجتماعی، احساس انزوای اجتماعی را تشدید می­‌کند.

Sherry turkle مدیر پروژه­ی MIT چند سال پیش این پدیده را پیش‌بینی کرد و درباره آن نوشت (چرا ما بیشتر از فناوری و کمتر از یکدیگر انتظار داریم).

بر اساس یک تحقیق ملی جدید که توسط محققان در دانشگاه پیتزبورگ انجام شد، بزرگسالان جوان در ایالات متحده که از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­‌کنند، بیشتر از همسالان خود و در سطح بالاتری انزوای اجتماعی را گزارش می­‌دهند.

در مارس ۲۰۱۷ گزارشی در مجله امریکایی (طب پیشگیرانه) منتشر شد. این تحقیق توسط Brian Primack، مدیر مرکز تحقیقات رسانه، فناوری و سلامت هدایت شده است.

پریمک و همکارانش به عنوان نمونه ۱۷۸۷ نفر را انتخاب کردند. بازه سنی افراد بین ۱۹ تا ۳۲ بوده است. برای تعیین الگو‌های استفاده از رسانه‌های اجتماعی به صورت روزانه یا هفتگی،  از پرسش نامه استفاده کرده­اند.

از شرکت‌کنندگان در مورد زمان و تعداد دفعات استفاده از ۱۱ مورد از محبوب‌ترین سیستم عامل‌های اجتماعی پرسیده شد. سیستم عامل‌ها عبارت‌اند از: فیس‌بوک، یوتیوب، توییتر، گوگل پلاس، اینستاگرام، اسنپ چت، reddit، tumblr، pinterest، vine، linkedln.

محققان دریافتند شرکت‌کنندگانی که بیش از دو ساعت در روز از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­‌کردند، نسبت به همسالانشان که هر روز کمتر از ۳۰ دقیقه از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­کردند، ۲ برابر احتمال بیشتری دارد انزوای اجتماعی را گزارش دهند.

به طور قابل ملاحظه‌ای، شرکت‌کنندگانی که از سیستم عامل‌های مختلف رسانه‌های اجتماعی ۵۸ بار در هفته یا بیشتر بازدید می­‌کردند، نسبت به کسانی که کمتر از ۹ بار در هفته از سایت‌های اجتماعی بازدید داشته‌اند، احتمال بیشتری دارد که انزوای اجتماعی را تجربه کنند.

پریمک در بیانیه‌ای بهupmc  اهمیت این تحقیق را توضیح داد:

(این یک مسئله­ مهم برای مطالعه است، زیرا مشکلات سلامت روان و انزوای اجتماعی در سطح فراگیری میان بزرگسالان جوان وجود دارد. ما ذاتاْ موجودات اجتماعی هستیم، اما زندگی مدرن تمایل دارد به جای این که مارا به یکدیگر نزدیک کند، از یکدیگر جدا کند. در حالی که ممکن است به نظر برسد رسانه‌های اجتماعی فرصتی برای پر کردن ناپایداری اجتماعی می­‌باشد، من فکر می‌کنم این مطالعه نشان می­‌دهد این ممکن نیست راه حلی باشد که مردم نسبت به آن امیدوار بوده­‌اند).

سناریوی مرغ یا تخم‌مرغ کلاسیک به ما یادآوری می­‌کند که همبستگی به معنای علیت نیست. برای محققان غیر ممکن بود که تعیین کنند استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی دلیل انزوای اجتماعی است.

به گفته نویسنده  Elizabeth Millerاستاد کودکان در پیت و رئیس بخش نوجوانان و بزرگسالان جوان در بیمارستان پیتزبورگ UPMC:

(ممکن است که بزرگسالان جوانی که احساس جدایی اجتماعی دارند به سمت رسانه‌های اجتماعی بروند. یا ممکن است استفاده بیش از حد رسانه‌های اجتماعی باعث جدا شدن از دنیای واقعی شود. همچنین می‌تواند ترکیبی از هر دو باشد. اما حتی اگر انزوای اجتماعی در ابتدا وجود داشته باشد، به نظر نمی‌رسد صرف وقت به صورت آنلاین در شبکه‌های اجتماعی باعث کاهش آن شود).

طبق نظر پریمک سه راه وجود دارد که رسانه‌های اجتماعی باعث تشدید انزوای اجتماعی شود:

1. رسانه‌های اجتماعی جانشین تجربه‌های اجتماعی صحیح‌تر شده است، زیرا زمانی که افراد مدت زیادی را در رسانه‌های اجتماعی صرف می­‌کنند، زمان کمتری را برای تعاملات واقعی اختصاص می­‌دهند.
2. خصوصیات خاصی از رسانه‌های اجتماعی، احساس انزوا را تسهیل می­‌کند. مثلاْ زمانی که فرد عکس دوستانش را در یک موقعیتی که از آن لذت می­‌برند می­‌بیند، در حالی که خود فرد دعوت نشده است.
3. قرار گرفتن در معرض تصویر‌های بسیار ایده‌آل از زندگی همسالان در رسانه‌های اجتماعی ممکن است احساس حسادت و اعتقادات تحریف شده­‌ای مانند این که دیگران زندگی شادتر و موفق‌تری نسبت به فرد دارند، را به وجود آورد.

پریمک و میلر پزشکان و متخصصان بهداشت را تشویق می‌کنند تا از تمام افراد سال‌خورده در مورد استفاده از رسانه‌های اجتماعی خود بپرسند و اگر به نظر می‌رسد که احساس انزوای اجتماعی دارند به آنها درباره فواید کاهش استفاده از رسانه‌های اجتماعی مشاوره بدهند. به گفته آنها تحقیقات بیشتری لازم است تا به طور کامل تمامی تفاوت‌های ظریف و مزایا و معایب بالقوه رسانه‌های اجتماعی مشخص شود.

جدایی اجتماعی باعث افزایش هورمون‌های استرس و التهاب می‌شود.

انسانها ذاتاْ موجودات اجتماعی هستند. تحقیقات نشان می‌دهد که اکثر ما نیاز داریم تا روابط اجتماعی رو در رو (چهره به چهره) را حفظ کنیم تا بتوانیم سلامت جسمی و روحی خود را در طول عمر بهینه کنیم. در سال‌های اخیر مطالعات بی‌شماری در مورد مزایای مختلف ارتباط اجتماعی به صورت رو در­ رو و آسیب جدایی اجتماعی گزارش شده است.

به عنوان مثال مطالعه­ای در نوامبر ۲۰۱۵ در نشریه آکادمی ملی علوم منتشر شد با این موضوع  که انزوای اجتماعی موجب تغییرات فیزیولوژیکی­‌ای می‌شود که می‌تواند باعث ­شود کسی پیش از موعد بمیرد یا بیمار شود. در واقع، محققان دریافتند که برای بزرگسالان سالخورده، انزوای اجتماعی می‌تواند خطر مرگ زودرس را ۱۴ درصد افزایش دهد.

این مطالعه توسطJohn Cacioppo  از دانشگاه شیکاگو انجام شد. وی روانشناس اجتماعی و عصب‌شناس است که اثرات بیولوژیکی تنهایی در انسان و حیوانات را بررسی می­‌کند. در تحقیق ذکر شده، وی دریافت، انزوای اجتماعی با افزایش چشم‌گیر هورمون استرس (کورتیزول)، سخت شدن شریان‌ها (که منجر به فشار خون بالا می‌شود) و التهاب در بدن ارتباط دارد و می‌تواند عملکرد اجرایی، یادگیری و حافظه را کاهش دهد.

John Cacioppo  تاکید می­کند که تنهایی لزوما برای سلامتی شما بد نیست یا علت احساس تنهایی (یه صورت ذهنی) نیست.در عوض احساس ذهنی تنهایی یا انزوای اجتماعی بیشتر مخرب است. بدیهی است بسیاری از مردم زمان زیادی را تنهایی سپری می­کنند اما احساس تنهایی نمی­کنند (لزوماْ تنها نیستند). در نتیجه ممکن است بسیاری از افرادی که به طور مرتب از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­کنند، از انزوای اجتماعی رنج نبرند.

به گفته وی مطالعه‌ای در ماه اکتبر ۲۰۱۵ نشان می‌دهد تعاملات اجتماعی چهره به چهره باعث کاهش خطر افسردگی فرد می‌شود. محققان دانشگاه OHSU دریافتند افرادی که مخاطب محدودی برای ارتباط اجتماعی رو در رو دارند، تقریباْ دو برابر در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند.

جالب توجه است، شرکت‌کنندگان در مطالعه که تلاش کردند به طور منظم با خانواده و دوستان خود ارتباط برقرار کنند، در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که تنها با پیامک، ارسال ایمیل، یا با استفاده از تلفن با دوستان و خانواده خود ارتباط بر قرار می­کنند، احتمال کمتری دارد علائم افسردگی را گزارش دهند.

تحقیقات نشان می‌دهد تکیه بیش از حد بر رسانه‌های اجتماعی برای ایجاد یک رابطه متقابل می‌تواند موجب عقب­‌نشینی شود. اکثر ما نیاز داریم در تماس چهره به چهره باشیم وسبب تقویت پیوند‌های صمیمانه وانسانی بشویم تا توسط سیستم‌های بیولوژیکی‌­ای که برای حفظ کیفیت زندگی و رفاه فیزیکی و روانی ما کمک کرده است، استفاده شود.

واضح است که استفاده متعادل از رسانه‌های اجتماعی باعث تقویت پیوند‌های انسانی و برقراری ارتباط با افراد می‌­شود. پیدا کردن یک سطح متعادل برای استفاده از رسانه‌های اجتماعی به نظر می‌رسد کلید استفاده از مزایای شبکه‌های اجتماعی بدون پیامد‌های منفی روانی و فیزیکی باشد.

refrence:

https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-athletes-way/201703/social-media-exacerbates-perceived-social-isolation

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته رسانه‌های اجتماعی  احساس انزوای اجتماعی را تشدید می­کند اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بالا آوردن غذا از معده به دهان، با تهوع، استفراغ یا سایر عوارض پزشکی همراه نیست. در این اختلال، فرد مبتلا غذای قورت داده شده یا نیمه هضم شده را از معده به دهان می‌آورد و معمولاً آن را دوباره می‌جود و قورت می‌دهد. گاهی نیز آن را به بیرون تف می‌کند. با روان حامی همراه باشید.

اختلال نشخوار شیوع زیادی ندارد. طبق گزارش DSM 5، نرخ شیوع اختلال نشخوار نامعلوم است. در حقیقت، این اختلال معمولاً توسط فرد مبتلا پنهان می‌شود و ممکن است والدین از وجود این اختلال بی‌خبر باشند. در گذشته تصور بر این بود که این اختلال بیشتر در بیماران مبتلا به ناتوانی ذهنی وجود دارد اما اخیراً گفته می‌شود که نشخوار می‌تواند در هر فردی با هر سابقه‌ای و در هر سنی روی دهد اما نوجوانان و زن‌ها در معرض بیشترین خطر برای ابتلا به نشخوار قرار دارند.

ملاک‌های ارائه شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM 5) برای سندرم نشخوار عبارت‌اند از:

اختلال پیکا و نشخوار جزو معدود اختلالات مندرج در DSM 5 هستند که به هیچ معیاری برای معناداری بالینی نیاز ندارند یعنی هیچ الزامی وجود ندارد که این دو اختلال حتماً به آسیب، ناراحتی و عذاب شخصی و نقص در عملکرد منجر شوند تا آن‌ها را اختلال به حساب آورد.

در سبب‌شناسی سندرم نشخوار، علاوه بر عوامل زیستی می‌توان به رویدادهای آسیب‌زای روانی اجتماعی مثل افسردگی، OCD، تأخیر رشدی، اختلال بیش‌فعالی/ نقص توجه یا سایر اختلالات روان‌پزشکی به‌عنوان عوامل مؤثر در بروز این اختلال اشاره کرد.

از آنجا که پزشکان و روان‌شناسان اطلاعات چندانی درباره‌ی سندرم نشخوار ندارند، تشخیص این اختلال دشوار است. ممکن است چندین تست‌ تشخیصی اجرا شود و درمان‌های مختلفی تجویز گردد که معمولاً همگی بی‌تأثیرند و منجر به تشخیص دیرهنگام یا نادرست در اکثر بیماران می‌شوند. همه‌ی این عوامل باعث می‌شوند خانواده‌های افراد مبتلا تنش‌ و اضطراب زیادی متحمل شوند، بیماران اثرات منفی درمان‌های مختلف را تجربه کنند و هزینه‌های درمان افزایش یابد.

یکی از اقدامات حیاتی برای تشخیص صحیح و به هنگام سندرم نشخوار، مشاهده‌ی مستقیم فرد به‌ویژه کودکان در حین خوردن است که از اجرای تست‌های تشخیصی و درمان‌های غیرضروری جلوگیری می‌کند.

بنابراین، درمان سندرم نشخوار به دلیل ماهیت چندعاملی این اختلال پیچیده است و معمولاً مداخلات پزشکی و رفتاری را شامل می‌شود که اکثراً تأثیر کمی دارند. این اختلال اگرچه ممکن است به مشکلات دندان، سوءتغذیه، از دست دادن وزن و حتی مرگ منجر شود، در بسیاری از موارد خودبه‌خود از بین می‌رود.

منابع:

کتاب آسیب‌شناسی اختلالات روانی بر اساس DSM 5  تألیف گنجی

Casado, A. G., Lopez Linan, M., Barba Orozco, E., Accarino Garaventa, A., Alvarez Beltran, M., Azpiroz Vidaur, F., Segarra Canton, O. (2017). Rumination syndrome: Diagnostic and therapeutic difficulties of a not so uncommon disorder. Analesdepediatria, ۸۸(۲), ۱۰۰-۱۰۵.

Dalton, W. T., Czyzewski, D. (2009). Behavioral Treatment of Habitual Rumination: Case Reports. Digestive Diseases and Sciences, ۵۴, ۱۸۰۴-۱۸۰۷.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته معرفی سندرم نشخوار: اختلالات خوردن (۲) اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اختلالات خوردن در DSM-IV که در DSM 5 اختلالات خورد و خوراک نام‌گذاری شده، دسته‌ای از اختلالات پیچیده است که ریشه در مسائل روانی، اجتماعی و فرهنگی دارد.

* در زبان انگلیسی، فعل to eat به معنای خوردن و فعل to feed به معنای خوردن، خوراندن و غذا دادن به دیگران مخصوصاً کودکان و حیوانات است. از آنجا که کودکان و نوزادان فعالانه به جستجوی غذا نمی‌پردازند و باید غذا را به آن‌ها خوراند، در DSM 5 اسم این طبقه از اختلالات را اختلالات خورد و خوراک (درواقع اختلالات خوردن و خوراندن) گذاشته‌اند تا اختلال‌های خوردن مربوط به کودکان و نوزادان را نیز در برگیرد.

در DSM 5، چند اختلال در گروه اختلالات خورد و خوراک قرار گرفته‌اند که عبارت‌اند از:

• اختلال پیکا
• اختلال نشخوار
• اختلال اجتناب/ محدودیت غذا
• آنورکسیا نروُزا (بی‌اشتهایی عصبی)
• بولیمیا نروُزا (پرخوری عصبی)
• اختلال بینج- ایتینگ (پرخوری)
• سایر اختلالات خوردن ناشناخته

از این پس، طی چند مقاله به توضیح این اختلالات، میزان شیوع، سبب‌شناسی و نحوه‌ی درمان آن‌ها خواهیم پرداخت. با روان‌حامی همراه باشید.

اختلال پیکا:

اختلال پیکا یا هرزه خواری اختلالی است که فرد مبتلا، مواد غیر غذایی را می‌خورد. به‌طورکلی موادی که معمولاً در این اختلال خورده می‌شوند را می‌توان به سه دسته تقسیم‌بندی نمود:

• مواد مربوط به زمین: مثل خاک و گل
• مواد نشاسته‌ای: مثل ذرت خام و برنج نپخته
• مواد یخی: جویدن و خوردن ذرات یخ

سایر مواد غیر غذایی مثل زغال، گچ، خاکستر، کاغذ، پودر بچه، تراشه‌های رنگ و پوست تخم‌مرغ هم جزو موادی که در این اختلال خورده می‌شوند هستند اما کمتر گزارش می‌شوند.

درواقع فرد مبتلا به این اختلال هر چیزی که بتوان آن را در دهان گذاشت، می‌خورد. این رفتار باید حداقل ۱ ماه طول بکشد. حداقل سن برای این اختلال ۲ سال است تا از رفتارهای عادی کودکان کوچک‌تر از ۲ سال که همه اشیاء را در دهان می‌گذارند تفکیک شود. نرخ شیوع این اختلال نامعلوم است.

معیارهای DSM 5 برای اختلال پیکا عبارت‌اند از:

• حداقل یک ماه است که فرد به‌طور دائم مواد غیر غذایی و بدون ارزش غذایی می‌خورد.
• خوردن مواد غیر غذایی و غیرقابل هضم با مرحله‌ی رشدی فرد مطابقت ندارد.
• این رفتار خوردن بخشی از آداب‌ورسوم فرهنگی یا اجتماعی نیست.
• اگر این رفتار در بطن یک اختلال روانی دیگر یا یک وضعیت پزشکی روی دهد، باید به‌اندازه‌ی کافی شدید و خطرناک باشد تا توصیه شود پزشکان و روان‌شناسان توجه خاصی به آن داشته باشند.

اگرچه اختلال پیکا قرن‌هاست که مطرح‌شده اما علل این رفتار به‌طور کامل مورد مطالعه قرار نگرفته است؛ فرضیه‌های مختلفی مانند باورهای فرهنگی، گرسنگی، مشکلات گوارشی، نقص‌های مربوط به مواد مغذی (به‌ویژه آهن، روی و کلسیم) و استرس به‌عنوان علل این بیماری مطرح‌شده‌اند که هرکدام مزیت‌ها و محدودیت‌های خود را دارند اما هیچ‌یک به‌طور قطعی مورد تأیید قرار نگرفته است.

شایان ذکر است که اختلال پیکا با پیامدهای بالقوه مضر و مفیدی در ارتباط است؛ مشکلاتی که این اختلال برای سلامتی به وجود می‌آورند عبارت‌اند از: کمبود مواد مغذی به‌ویژه کم‌خونی ناشی از فقر آهن، قرار گرفتن در برابر املاح و فلزات سنگین و مشکلات گوارشی. از طرفی، برخی از مواد که در اختلال پیکا خورده می‌شوند، می‌توانند برای سلامتی مفید باشند. مانند خاک رس که باعث برطرف شدن مشکلات گوارشی می‌شود.

منابع:

کتاب آسیب‌شناسی روانی بر اساس DSM 5 تألیف گنجی

Roy, A., Fuentes-Afflick, E., Fernald, L. C. H., Young, S. L. (2018). Pica is prevalent and strongly associated with iron deficiency among Hispanic pregnant women living in the United States. Appetite, ۱۲۰,۱۶۳-۱۷۰.

 Funayama, M., Muramatsu, T., Koreki, A., Kato, M., Mimura, M., Nakagawa, Y. (2017). Semantic memory deficits are associated with pica in individuals with

acquired brain injury. Behavioural Brain Research, ۳۲۹, ۱۷۲–۱۷۹.

نوشته معرفی اختلال پیکا: اختلالات خوردن (۱) اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در این مقاله رابطه بین عوامل ژنتیک و اسکیزوفرنی را توضیح خواهیم داد. بگذارید با این سوال شروع کنیم که چه عاملی می‌تواند از هم پاشیدن و گسستن افکار، نبود ابراز هیجان، هذیان‌های عجیب‌وغریب و توهمات حیرت‌آور افراد مبتلا به اسکیزوفرنی را تبیین کند؟ با روان حامی همراه باشید.

عوامل ژنتیک و اسکیزوفرنی

پژوهش‌های زیادی این تصور را تأیید می‌کنند که اسکیزوفرنی مؤلفه‌ای ژنتیکی دارد. در ادامه پژوهش‌های مرتبط با ژنتیک رفتاری و ژنتیک مولکولی را توضیح می‌دهیم.

پژوهش‌های ژنتیکی رفتاری: شیوه‌های خانواده‌پژوهی، دوقلوپژوهی و مطالعات فرزندخواندگی به کار رفته در این حوزه، باعث شده است که پژوهشگران نتیجه‌گیری کنند نوعی زمینه اسکیزوفرنی به ارث می‌رسد.

مطالعات خانواده

یکی از روشهای مطالعه رابطه عوامل ژنتیک و اسکیزوفرنی مطالعات خانواده است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که بستگان بیماران دچار اسکیزوفرنی در معرض خطر بیشتری قرار دارند و با نزدیک‌تر شدن رابطه ژنتیکی خطر ابتلا افزایش می‌یابد. علاوه بر این، بیمارانی که در پیشینه‌ی خانوادگی‌شان اسکیزوفرنی دارند، علائم منفی بیشتری دارند تا بیمارانی که در خانواده آن‌ها اسکیزوفرنی وجود نداشته است که حاکی از آن است که علائم منفی احتمالاً مؤلفه‌ی ژنتیکی قوی‌تری دارند. بستگان بیماران دچار اسکیزوفرنی در معرض خطر بالاتر اختلال‌های دیگر مانند اختلال شخصیت اسکیزوتایپی نیز هستند.

اما باید به خاطر داشت که بستگان شخص مبتلا به اسکیزوفرنی نه تنها در ژن‌ها بلکه در تجارب یکسان هم اشتراک دارند؛ بنابراین نمی‌توان تأثیر محیط را در تبیین خطر بالاتر در میان بستگان نادیده گرفت.

مطالعات دوقلوها

یکی دیگر از روشهای مطالعه رابطه عوامل ژنتیک و اسکیزوفرنی مطالعات دوقلوها است. خطر ابتلای دوقلوهای همسان بالاتر از سایر دوقلوها، اما کمتر از ۱۰۰ درصد است. همگامی کمتر از ۱۰۰ درصد در میان دوقلوهای همسان مهم است: اگر انتقال ژنتیکی به تنهایی علت اسکیزوفرنی را تبیین می‌کرد و یک هم شکم، اسکیزوفرنی داشت، هم شکم دیگر هم دچار اسکیزوفرنی می‌شد زیرا دوقلوهای همسان از لحاظ ژنتیکی یکسان هستند؛ اما این واقعیت که وقتی شدت بیماری هم شکم مبتلا به اسکیزوفرنی بیشتر است، خطر ابتلا در دوقلوهای همسان بیشتر می‌شود، اهمیت عوامل ژنتیکی را تأیید می‌کند. مطالعه دوقلوها نیز حاکی از آن است که علائم منفی ممکن است مؤلفه‌ی ژنتیکی قوی‌تری داشته باشند تا علائم مثبت.

در تفسیر نتایج مطالعات دوقلوها هم مسئله‌ای حساس وجود دارد. محیط مشترک، به جای عوامل مشترک می‌تواند بخشی از افزایش خطر ابتلا را تبیین کند. منظور از محیط مشترک روش‌های فرزندپروری یا روابط با همسالان و محیط درون رحم مادر است.

مطالعات فرزندخوانده‌ها

روش دیگر مطالعه رابطه عوامل ژنتیک و اسکیزوفرنی مطالعات فرزندخوانده‌ها است. مطالعه فرزندان مادرانی که اسکیزوفرنی داشتند اما پدر و مادرخوانده‌های غیر اسکیزوفرن، آن‌ها را از اوایل نوزادی بزرگ کرده بودند، نقش ژن‌ها در اسکیزوفرنی را روشن‌تر تأیید کرده‌اند زیرا چنین مطالعاتی تأثیرات احتمالی پرورش یافتن در محیطی را که در آن پدر یا مادر اسکیزوفرنی دارد حذف می‌کنند.

پژوهش‌های ژنتیک مولکولی

شناخت اینکه آمادگی یا زمینه ژنتیکی دقیقاً چیست، چالشی است که پژوهشگران ژنتیک مولکولی با آن روبرو هستند. به نظر نمی‌رسد که زمینه‌ی اسکیزوفرنی به وسیله یک ژن واحد منتقل می‌شود.

نتایج تحلیل پیوند که در آن شجره‌نامه‌ی خانواده مطالعه می‌شود تا کروموزم یا کروموزم‌هایی که ژن‌های اسکیزوفرنی روی آن‌ها قرار دارد تعیین شود، ناهماهنگ و متناقض بوده است. مطالعات، یافته‌های مثبتی برای پیوند در محل‌هایی روی شماری از کروموزوم‌های مختلف، شامل ۱، ۵، ۶، ۸، ۱۰، ۱۱، ۱۳، ۱۵، ۱۸ و ۲۲ گزارش کرده‌اند.

مطالعات ارتباط بر ژن‌های خاص مرتبط با اسکیزوفرنی متمرکز شده‌اند. هدف از مطالعه‌ی ارتباط، تعیین این است که یک ژن خاص چند وقت یک‌بار با فنوتیپ خاص همایندی دارد. مطالعات ارتباط، به تازگی دو ژن نویدبخش را تا حدودی تأیید کرده‌اند. یکی از آن دو، ژنی به نام DTNBP1، پروتئینی به نام دایس بیندین (dysbindin) را رمزگذاری می‌کند که در سراسر مغز ترشح می‌شود. یک مطالعه پس از مرگ نشان داده است که اشخاص دچار اسکیزوفرنی در مقایسه با سایرین، ظاهراً دایس‌بیندین کمتری در برخی نواحی مغزی، شامل قشر پیشانی، قشر گیجگاهی، هیپوکامپ و ساختارهای دستگاه لیمبیک دارند. دیده شده است که ژنی دیگر به نام NGR1 که آن را گیرنده‌های انتقال‌دهنده‌های عصبی گلوتامات مرتبط دانسته‌اند و در فرآیند میلین‌سازی هم مؤثر است.

برخی از پژوهش‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که ژنی به نام COMT با کارکردهای اجرایی متکی بر قشر جلو پیشانی مرتبط است. شماری از مطالعات ثابت کرده‌اند که بیماران اسکیزوفرن کاستی‌هایی در کارکردهای اجرایی دارند که برنامه‌ریزی، حافظه در حال کار و حل مسئله را شامل می‌شود و مطالعات دیگر مشکلاتی را در قشر جلو پیشانی نشان داده‌اند.

ارزشیابی پژوهش‌های ژنتیکی

نتایج پژوهشی نشان می‌دهد که عوامل ژنتیکی نقش مهمی در پیدایش اسکیزوفرنی دارند. با وجود این، نمی‌توانیم نتیجه بگیریم که اسکیزوفرنی اختلالی است که انتقال ژنتیکی به طور کامل آن را تعیین می‌کند، زیرا همیشه باید تمایز بین فنوتیپ و ژنونیپ را به خاطر داشته باشیم. اسکیزوفرنی نیز مانند اختلال‌های روانی دیگر به وسیله رفتار تعریف می‌شود، این فنوتیپ است و به همین دلیل هم تأثیر ژن‌ها و هم تأثیر محیط را منعکس می‌کند. مدل بیماری‌پذیری-فشار روانی برای هدایت نظریه‌ها و پژوهش‌ها در زمینه‌ی علت‌شناسی اسکیزوفرنی مناسب به نظر می‌رسد. عوامل ژنتیکی فقط می‌توانند اشخاص را آماده ابتلا به اسکیزوفرنی کنند. نوعی فشار روانی لازم است تا باعث شود که این آمادگی به شکل آسیب قابل مشاهده، بروز پیدا کند.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته ژنتیک و اسکیزوفرنی : نقش ژنتیک در ابتلا به اسکیزوفرنی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

شیوع اسکیزوفرنی در طول عمر اندکی کمتر از یک درصد است و زنان و مردان تقریباً به یک اندازه دچار آن می‌شوند. اسکیزوفرنی گاهی در کودکی شروع می‌شود اما معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگ‌سالی پدیدار می‌شود و معمولاً مردان در مقایسه با زنان تا حدی در سن پایین‌تر دچار آن می‌شوند.

حدود ۳۰ سال پیش علائم به دو مقوله مثبت و منفی تقسیم شد. پس از آن علائم مثبت به دو مقوله تقسیم شد: مثبت (توهم‌ها و هذیان‌ها) و آشفته (گفتار و رفتار آشفته). تمایز بین علائم مثبت، منفی و آشفته در پژوهش درباره علت شناسی و درمان اسکیزوفرنی بسیار مفید بوده است.

اختلال اسکیزوفرنی چیست ؟

ابعاد اصلی نشانه‌ها در اسکیزوفرنی

1. علائم مثبت: توهم و هذیان‌ها
2. علائم منفی: بی‌ارادگی (بی‌تفاوتی)، ناتوانی گویایی (فقر گفتار، فقر محتوای گفتار)، نبود احساس لذت، افت عاطفی، بی‌تفاوتی اجتماعی
3. علائم آشفته: رفتار آشفته، گفتار آشفته

علائم مثبت

علائم مثبت شامل افراط‌ها و تحریف‌ها مانند توهم و هذیان است. دوره‌های حاد اسکیزوفرنی تا حد زیادی با علائم مثبت مشخص می‌شوند.

هذیان‌ها، باورهایی هستند که بر خلاف واقعیت به قوت خود باقی می‌مانند و با وجود شواهد باطل‌کننده، قاطعانه حفظ می‌شوند. هذیان‌های گزند و آسیب در ۶۵ درصد موارد مبتلا به اسکیزوفرنی دیده می‌شود. هذیان‌ها به چندین شکل دیگر هم دیده می‌شوند که یک روانپزشک آلمانی به نام کورت اشنایدر آن‌ها را توصیف کرده است:

بیمار ممکن است معتقد باشد که افکاری که مال خودش نیست به‌وسیله منبع خارجی در ذهنش قرار داده شده است.

بیماران ممکن است معتقد باشند که افکارشان پخش یا منتشر می‌شود، طوری که دیگران می‌فهمند آن‌ها چه فکری دارند.

بیماران ممکن است تصور کنند که نیروی خارجی، به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره افکارشان را می‌دزدد.

هذیان‌های ارجاعی: یعنی اعتقاد به اینکه حرکات ایما و اشاره، اظهارات، علائم محیطی و غیره به سمت خویشتن هدایت شده‌اند.

هذیان‌های بزرگ‌منشی: یعنی زمانی که فرد باور دارد توانایی‌ها، ثروت، یا شهرت استثنایی دارند.

هذیان‌های شهوانی: یعنی وقتی فرد به غلط باور دارد که فرد دیگری عاشق اوست.

هذیان‌های پوچ‌انگاری یا نفی: اعتقاد به اینکه فاجعه عمده‌ای روی خواهد داد

هذیان‌های جسمی: بر دل‌مشغولی درباره سلامتی و کارکرد اندام بدن تمرکز دارد.

هذیان‌ها در صورتی عجیب‌وغریب انگاشته می‌شوند که غیرقابل‌قبول باشند و برای همتایان همان فرهنگ قابل درک نباشد و از تجربیات زندگی عادی حاصل نشده باشند. نمونه‌ای از هذیان‌های عجیب‌وغریب این عقیده است که یک نیروی بیرونی، اندام‌های درونی او را برداشته و اندام‌های فرد دیگری را جایگزین آن کرده است بدون اینکه هرگونه زخمی بر جای گذاشته باشد. نمونه‌ای از هذیانی که عجیب‌وغریب نیست این عقیده است که فرد تحت نظر پلیس قرار دارد در حالی که دلیل قانع‌کننده‌ای برای آن وجود ندارد. هذیان‌هایی که از دست دادن کنترل بر ذهن یا بدن را ابراز می‌کنند عموماً عجیب‌وغریب محسوب می‌شوند؛ این‌ها عبارت‌اند از اعتقاد به اینکه افکار فرد توسط نیروهای بیرونی «ربوده شده‌اند» (ربایش فکر)، اینکه افکار بیگانه‌ای در ذهن فرد قرار داده شده است (تحمیل فکر)، یا نیروهای بیرونی بر بدن یا اعمال فرد تأثیرگذارند یا آن‌ها را دست‌کاری می‌کنند (هذیان‌های کنترل).

توهم‌ها و سایر اختلالات ادراک

بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی اظهار می‌کنند که دنیا برای آن‌ها تا حدودی متفاوت یا حتی غیرعادی به نظر می‌آید. تغییراتی را در احساسات بدنی‌اش ذکر کند، یا ممکن است به قدری دچار دگرسان بینی خود شود که بدنش مانند یک ماشین به نظر برسد.

توهم‌ها بارزترین تحریف‌های ادراکی هستند، یعنی آن دسته از تجارت حسی که در نبود محرک محیطی مناسب روی می‌دهد. توهم‌ها بیشتر شنیداری‌اند. برخی از انواع توهم در زیر مطرح می‌شوند:

بیماران مطرح می‌کنند که افکار خود را که با صدای فردی دیگری بازگو می‌شوند، می‌شنوند.

برخی از بیماران صداهایی می‌شنوند که درباره رفتارشان نظر می‌دهند.

مطالعات جدید به روش عصب نگاری آنچه را که هنگام توهم‌های شنیداری در مغز رخ می‌دهد، بررسی کرده‌اند. برخی نظریه‌پردازان مطرح می‌کنند که بیماران، صدای خود را به اشتباه به شخصی دیگر نسبت می‌دهند. در مطالعاتی که از شیوه‌های تصویرنگاری مغز بهره می‌گیرند، هنگامی که بیماران صداهایی می‌شنوند فعالیت بیشتری در بروکا، یعنی ناحیه مغزی مولد زبان دیده شده است. مطالعات دیگری حاکی از آن است که در اتصالات بین مناطقی از لوب پیشانی که امکان تولید گفتار را فراهم می‌کنند و مناطقی از لوب گیجگاهی که فهم گفتار را ممکن می‌سازند مشکلی وجود دارد.

علائم منفی

علائم منفی اسکیزوفرنی شامل کاستی‌های رفتاری مانند بی‌ارادگی، ناگویی، بی‌لذتی، افت عاطفی و بی‌تفاوتی اجتماعی است. وجود علائم منفی زیاد عامل پیش‌بینی کننده نیرومندی برای کیفیت پایین زندگی است.

بی‌ارادگی: بی‌تفاوتی یا بی‌ارادگی به کمبود انرژی و بی‌علاقگی آشکار یا ناتوانی از پیگیری کارهایی اشاره داد که معمولاً فعالیت‌های روزمره به شمار می‌آیند. بیماران ممکن است به آراستگی و بهداشت شخصی خود بی‌توجه شوند و موهای شانه نزده، ناخن‌های کثیف، دندان‌های مسواک نزده و لباس‌های نامرتب داشته باشند. مداومت و ایستادگی در محل کار، مدرسه، یا کارهای عادی خانه برای آن‌ها سخت و دشوار است و ممکن است بیشتر وقت‌شان را با نشستن در این‌طرف و آن‌طرف و انجام ندادن هیچ کاری بگذرانند.

ناگویی: ناگویی می‌تواند به چند شکل دیده شود. در فقر گفتار، اندازه مطلق گفتار کاهش می‌یابد. در فقر محتوای گفتار، اندازه گفتار مناسب است اما اطلاعات اندکی را انتقال می‌دهد و معمولاً مبهم و تکراری است.

بی‌لذتی: نبود علاقه یا کاهش تجربه لذت و خوشی بی‌لذتی نامیده می‌شود.

افت عاطفی: در بیماران دچار افت عاطفی تقریباً هیچ محرکی نمی‌تواند پاسخ هیجانی را برانگیزد. بیمار ممکن است بهت‌زده خیره شوند، ماهیچه‌های صورت شل و آویخته و چشم‌ها بی‌روح می‌شود. وقتی کسی با بیمار حرف می‌زند او با صدایی یکنواخت و بی‌حالت پاسخ می‌دهد. مفهوم افت عاطفی فقط به نمود بیرونی هیجانی اشاره دارد و نه تجربه درونی بیمار که ممکن است اصلاً ضعیف نشده باشد.

بی‌تفاوتی اجتماعی: برخی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی دچار کاستی‌های شدید در روابط اجتماعی هستند که به آن بی‌تفاوتی اجتماعی می‌گویند. آن‌ها دوستان کم، مهارت‌های اجتماعی ضعیف و علاقه اندکی به بودن در کنار دیگران دارند. این نمودهای اسکیزوفرنی معمولاً اول ظاهر می‌شوند، یعنی در کودکی و قبل از شروع علائم دیگر.

علائم آشفته: گفتار و رفتار آشفته

گفتار آشفته که اختلال تفکر انتزاعی هم نامیده می‌شود به مشکلاتی در منظم کردن افکار و حرف زدن به‌گونه‌ای که شنونده بتواند آن را بفهمد اشاره دارد.

تداعی‌های سست یا خروج از خط که در آن بیمار می‌تواند در برقراری ارتباط کلامی با شنونده موفق‌تر باشد اما در ادامه دادن یک بحث مشکل داشته باشد نیز می‌تواند باعث اختلال در گفتار شود. به نظر می‌رسد که بیماران در قطار تداعی‌هایی که فکری از گذشته آن‌ها را فرا می‌خواهند به خواب می‌روند.

منطقی است که انتظار داشته باشیم گفتار آشفته با مشکلات در زمینه تولید گفتار مرتبط باشد، اما به نظر نمی‌رسد که این انتظار درست باشد. در عوض گفتار آشفته با چیزی رابطه دارد که کارکردهای اجرایی نامیده می‌شوند، مانند حل مسئله، برنامه‌ریزی و برقراری ارتباط بین تفکر و احساس. گفتار آشفته با توانایی درک اطلاعات معناشناختی (معنای واژه‌ها) هم رابطه دارد.

رفتار آشفته شکل‌های مختلفی دارد. بیماران ممکن است دچار حمله‌های توجیه‌ناپذیر بی‌قراری شوند، لباس‌های غیرعادی بپوشند، به شیوه کودکانه رفتار کنند، غذا ذخیره کنند، چیزهای به‌دردنخور جمع کنند، یا اقدام به رفتارهای نامناسب جنسی مانند خودارضایی پیش دیگران کنند. به نظر می‌رسد که آن‌ها توانایی نظم دهی به رفتار خود و هماهنگ کردن آن با معیارهای جامعه را از دست می‌دهند.

علائم دیگر: کاتاتونی و عاطفه نامناسب

چند نابهنجاری حرکتی مشخص‌کننده کاتاتونی است. بیمار ممکن است با ترتیب‌های عجیب‌وغریب و گاه پیچیده‌ای از حرکات انگشت، دست و بازو که اغلب هدفمند به نظر می‌رسند، پی‌درپی ایما و اشاره کنند. برخی از بیماران افزایش غیرعادی در سطح فعالیت شامل هیجان‌زدگی زیاد، تکان‌های شدید دست‌وپا و صرف انرژی فوق‌العاده از خود بروز می‌دهند. در انتهای دیگر این پیوستار بی‌حرکتی کاتاتونیایی است: بیماران حالت‌های بدنی غیرعادی به خود می‌گیرند و تا مدتی بسیار طولانی به همان حالت باقی می‌مانند. بیماران کاتاتونیایی ممکن است دچار انعطاف‌ مومی شکل هم باشند: شخصی دیگر می‌تواند اعضای بدن بیمار را به حالت‌های مختلفی در بیاورد که بیمار تا مدتی طولانی آن را حفظ می‌کند.

عاطفه نامناسب: برخی بیماران دچار اسکیزوفرنی عاطفه نامناسب دارند: پاسخ‌های هیجانی‌شان متناسب با موقعیت و شرایط نیست. چنین بیماری ممکن است با شنیدن خبر مرگ مادرش بخندد. این بیماران احتمال دارد بدون دلیل موجه، به‌سرعت از یک حالت هیجانی به حالت هیجانی دیگر در بیایند. این علامت کم‌وبیش نادر است و تقریباً مختص اسکیزوفرنی است.

اسکیزوفرنی در DSM 5

طیف اسکیزوفرنی و اختلالات روان‌پریشی دیگر، اسکیزوفرنی، اختلالات روان‌پریشی دیگر و اختلال اسکیزوتایپی را شامل می‌شود.

اسکیزوفرنی دست‌کم به مدت ۶ ماه ادامه می‌یابد و حداقل یک ماه نشانه‌های مرحله فعال را شامل می‌شود.

ملاک‌های تشخیصی

دو ملاک زیر (یا تعداد بیشتر) هر یک برای مدت زمان قابل ملاحظه‌ای در طول دوره یک ماهه وجود دارد (یا کمتر اگر با موفقیت درمان شده باشد). حداقل یکی از این‌ها باید (۱)، (۲)، یا (۳) باشد:

۱. هذیان‌ها

۲. توهمات

۳. گفتار آشفته

۴. رفتار بسیار آشفته یا کاتاتونیک

۵. نشانه‌های منفی

برای مشاهده کیس اختلال اسکیزوفرنی و خواندن مقالات بیشتر در این رابطه وارد وبسایت مدرسه روانشناسی واران شوید.

دانلود پاور پوینت اختلالهای طیف اسیکزوفرنی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اسکیزوفرنی چیست؟ نشانه‌های منفی، مثبت و آشفته اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

درحالی‌که شخصیت اجتنابی به‌طور افراطی از دیگران احتراز می‌کند، شخص وابسته به حد افراط در جست‌وجوی دیگران است. مشخصه اختلال شخصیت وابسته نیاز افراطی به مراقبت و توجه، مهرجویی، نوازش و راهبری است.

اشخاص وابسته به شیوه‌هایی سلطه‌پذیر عمل می‌کنند تا دیگران را وادار کند که از آن‌ها مراقبت کنند یا آنکه مسئولیت موقعیت‌ها را بر دوش آن‌ها بگذارند. چنین افرادی تشویق و مشورت زیاد با دیگران نیاز دارند و ترجیح می‌دهند مسئولیت تصمیمات خود را بر دوش دیگران بگذارند، مثلاً اینکه کجا باید زندگی کنند، به چه مدرسه یا دانشگاهی بروند، چه درس‌هایی را بگذرانند، با چه کسانی دوست شوند.

شخصیت وابسته که مشکل زیادی در این نوع تصمیم‌گیری‌ها دارد به دنبال دریافت اطمینان خاطر از دیگران است. چنین فردی گرایش دارد تا حتی برای تصمیمات جزئی، با دیگران مشورت کند. مثلاً در مورد اینکه آیا امروز چتر بردارد یا نه، لباس چه رنگی بپوشد، یا چه غذایی در رستوران سفارش دهد. شخصیت وابسته به‌ندرت ابتکار عمل را به دست می‌گیرد.

اشخاص وابسته چون می‌ترسند از کمک با مشورت دیگران محروم شوند از مخالفت با کسانی که به آن‌ها وابسته‌اند اجتناب می‌کنند. حتی ممکن است شخصیت‌های وابسته به دلیل نیاز شدیدی که به حمایت دارند، با تصمیمات یا عقایدی که احساس می‌کنند نادرست‌اند موافقت کنند تا از عصبانی کردن اشخاصی که به آنان وابسته‌اند اجتناب کنند.

ممکن است اشخاص وابسته به دلیل اعتمادبه‌نفس ضعیف و نیاز مداومی که به اطمینان بخشی دیگران دارند، عملکرد مستقل خوبی نداشته باشند. ممکن است منتظر بمانند تا دیگران طرح‌ها را شروع کنند یا آنکه در جریان انجام کارها به راهنمایی نیاز داشته باشند. ممکن است خودشان را بی‌دست‌وپا نشان دهند تا دیگران را وادار به کمک کردن به خود کنند. ممکن است از خبره شدن در کارها اجتناب کنند تا به دیگران نشان دهند که توانایی به‌تنهایی کار کردن را ندارند. احتمال دارد چنین فردی که برای حل مشکلاتش به دیگران متکی است هیچ‌گاه مهارت‌های زندگی یا مستقل کار کردن را یاد نگیرد.

افرادی که شخصیت‌های وابسته دارند ممکن است برای به دست آوردن اطمینان و حمایت دیگران از خود، شرایط بسیار دشواری را تحمل کنند. چنین اشخاصی ممکن است تسلیم خواسته‌های نامعقول دیگران شوند، سوءاستفاده را تحمل کنند و روابط نامتعارف را ادامه دهند. اینان معتقدند نمی‌توانند از خودشان مراقبت کنند ممکن است بهره‌کشی را تحمل کنند تا آنکه ارتباط خود را با افراد حامی حفظ کنند. جنبه ناجور شخصیت وابسته این است که با سپردن مسئولیت خود به دیگران و وابسته شدن به آنان، ممکن است هیچ‌گاه مراقبت کردن از خود را یاد نگیرند.

علت اختلال شخصیت وابسته

علت اصلی اختلال شخصیت وابسته ناشناخته است. اختلال شخصیت وابسته معمولاً در اوایل بزرگ‌سالی آشکار می‌شود. افرادی که در دوران کودکی بیماری جسمانی مزمن یا اختلال اضطراب جدایی را تجربه می‌کنند ممکن است در معرض خطر بیشتری برای این اختلال باشند.

شیوع تخمین زده شده برای این اختلال در جمعیت عمومی کمتر از یک درصد است. زنان بیشتر از مردان به اختلال شخصیت وابسته مبتلا می‌شوند.

درمان اختلال شخصیت وابسته

رواندرمانی درمان ترجیحی شخص مبتلا به اختلال شخصیت وابسته است. درمان شناختی رفتاری و طرحواره درمانی بر الگوهای تفکر ناسازگار، باورهایی که زیربنای این تفکرات هستند و صفات این اختلال تمرکز می‌کند. بهبود این اختلال معمولاً با درمان بلندمدت به دست می‌آید.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اختلال شخصیت وابسته: تعریف، ویژگی‌ ها و درمان آن اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

مکس مأمور تحویل یا در واقع پیک موتوری یک شرکت بزرگ است. همکاران مکس او را فردی تنها توصیف می‌کنند زیرا او در مکالمات معمول بین کارمندان شرکت نمی‌کند و از بیرون رفتن برای ناهار با دیگران اجتناب می‌ورزد. همکاران ماکس این را نمی‎‌دانند که او تمایل دارد با آنان تعامل کند اما از این کار به شدت می‌ترسد. اخیرا” مکس پیشنهاد یک ترفیع شغلی برای مدیر شدن را تنها به این دلیل که آن شغل نیازمند تعاملات روزانه‌ی زیاد با دیگران بود، رد کرد. البته تعاملات زیاد با دیگران تنها دلیل مکس برای رد کردن ترفیع نبود. دلیل دیگرش این بود که مکس از ارتکاب اشتباهاتی که ممکن بود دیگران متوجه آن‌ها شوند می‌ترسید.

اگرچه اکنون مکس ۴۲ سال دارد، تا به حال با دختری قرار نگذاشته است. هر بار که از دختری خوشش می‌آید اضطراب او را فلج می‌کند و نمی‌تواند با آن دختر صحبت کند. هر وقت همکاران زن با مکس صحبت می‌کنند او از خجالت قرمز می‌شود و با حالتی عصبی سعی می‌کند هر چه زودتر به مکالمه پایان دهد.

مکس مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی (Avoidant Personality Disorder) است.

تئودور میلون[۱] (۱۹۸۱)، برای اولین بار، با تأکید بر اهمیت تمایز قائل شدن میان دو گروه از افراد غیر اجتماعی، تشخیصی تحت عنوان اختلال شخصیت اجتنابی را مطرح نمود. طبق نظر میلون برخی افراد غیراجتماعی هستند چون بی‌تفاوت‌اند، عاطفه‌ی flat دارند و چندان به برقراری روابط بین‌فردی علاقه‌ای نشان نمی‌دهند (این ویژگی‌ها در DSM-5  به عنوان ویژگی‌های افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید مطرح شده‌اند). برخی دیگر از افراد را غیراجتماعی می‌گویند چون دچار اضطراب میان‌فردی می‌شوند و از طرد شدن می‌ترسند. این گروه دوم، با ملاک‌های اختلال شخصیت اجتنابی همخوانی دارند. این افراد به صورت مزمن احساس طرد شدن دارند و در مورد آینده بدبین هستند.

اختلال شخصیت اجتنابی یکی از اختلال‌های مربوط به گروه C اختلالات شخصیت است. ملاک‌های مطرح شده برای این اختلال در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی بدین شرح است:

سبب‌شناسی:

برخی شواهد حاکی از این هستند که اختلال شخصیت اجتنابی با سایر اختلالات زیر مجموعه‌ی اسکیزوفرنی  که اغلب در اقوام افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بروز می‌کنند در ارتباط است. برخی نظریه‌ها ادعا کرده‌اند که تأثیرات همزمان عوامل روان‌شناختی و زیستی، علت اختلال شخصیت اجتنابی است. برای مثال، میلون عقیده دارد که افراد مبتلا به این اختلال ممکن است با خلق و خو یا ویژگی‌های شخصیتی دشوار متولد شوند. در نتیجه، والدین‌شان به احتمال زیاد آن‌ها را طرد خواهند کرد یا حداقل در مراحل اولیه بدون انتقاد و به میزان کافی به آن‌ها محبت نکنند. این طرد شدن به نوبه‌ی خود می‌تواند منجر به عزت نفس پایین و احساس بیگانگی اجتماعی یعنی شرایطی شود که تا بزرگسالی تداوم خواهد یافت.

در مورد تأثیر عوامل روان‌شناختی به عنوان عامل ایجاد اختلال شخصیت اجتنابی نیز شواهد اندکی موجود است. برای مثال، استراوینسکی، اِلی و فرانش (۱۹۸۹)، از گروهی از افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی و یک گروه کنترل در مورد رفتار اولیه والدین‌شان با آن‌ها سؤال پرسیدند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی در مقایسه با گروه کنترل والدین خود را بیشتر به عنوان افرادی طرد کننده، ایجاد کننده‌ی احساس گناه و کم عاطفه معرفی کردند. این نتیجه نشان می‌دهد که فرزندپروری می‌تواند در ایجاد این اختلال مؤثر باشد. همچنین، مِیِر و کاروِر (۲۰۰۰)، در پژوهش خود به این نتیجه دست یافتند که به احتمال زیاد افراد مبتلا  به اختلال شخصیت اجتنابی تجربیات انزوا، طرد و تعارض با دیگران را گزارش می‌کنند.

 تبیین‌های معاصر روان‌پویشی در مورد اختلال شخصیت اجتنابی، بر ترس افراد از دلبستگی در روابط تأکید دارند. از طرفی، رویکردهای شناختی رفتاری فرد مبتلا به این اختلال را به عنوان یک فرد حساس افراطی نسبت به طرد در نظر می‌گیرند و عقیده دارند که این حساسیت افراطی به دلیل تجربه‌ی سرزنش شدید والدین در دوران کودکی ایجاد می‌شود. طبق این رویکرد، دیدگاه‌های ناکارآمد افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی حول این باور هسته‌ای هستند که آن‌ها نقص دارند و ارزش مورد توجه دیگران قرار گرفتن را ندارند. به دلیل این بی‌ارزشی ادراک‌شده، افراد مبتلا به این اختلال انتظار ندارند که دیگران آن‌ها را دوست داشته باشند. بنابراین، از نزدیک شدن به دیگران اجتناب می‌کنند تا در برابر آنچه طرد شدن اجتناب‌ناپذیر می‌دانند از خودشان محافظت کنند. همراه با این دودلی، ادراکات تحریف شده‌ از تجربیات با دیگران نیز مطرح است.

 حساسیت نسبت به طرد شدن باعث می‌شود افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی، مسائل به ظاهر خنثی و حتی مثبت را سوء تعبیر کنند. بنابراین آسیب ناشی از طرد شدن فرضی باعث می‌شود آنان به درون خود عقب‌نشینی نمایند و فاصله‌ی خود را با دیگران بیشتر کنند.

درمان:

علی‌رغم محدود بودن پژوهش‌های انجام شده درباره‌ی سایر اختلالات شخصیت،  تعداد قابل قبولی از مطالعات کنترل شده در ارتباط با رویکردهای درمانی برای افراد مبتلا با اختلال شخصیت اجتنابی وجود دارد. تکنیک‌های رفتاری برای کنترل اضطراب و مشکلات مربوط به مهارت‌های اجتماعی موفقیت‌هایی را نشان داده‌اند. از آنجا که مشکلات تجربه شده توسط افراد مبتلا به این اختلال مشابه مشکلات افراد مبتلا به فوبیای اجتماعی است، بسیاری از درمان‌های مشابه نیز برای هر دو گروه کاربرد دارد.

در درمان شناختی رفتاری، هدف درمان شکستن چرخه‌ی منفی اجتناب در فرد است. بیمار یاد می‌گیرد در مورد افکار خودکار و دیدگاه‌های ناکارآمدش که مخل ارتباط وی با دیگران می‌شوند به روشنی صحبت کند و غیر منطقی بودن باورهای خود را به عینه مشاهده می‌کند البته در فضایی حمایتگرانه.

 این تکنیک‌ها زمانی دستاوردهای بسیار موفقیت‌آمیزی به همراه خواهند داشت که بیمار با پای خودش برای درمان مراجعه و به درمانگر اعتماد کند بنابراین، به نظر می‌رسد که اتحاد درمانی یعنی ارتباط مبتنی بر همکاری میان درمانگر و بیمار یک عامل پیش‌بینی کننده‌ی مهم برای موفقیت درمان در این گروه از بیماران به شمار می‌آید.

[۱] . Theodore Millon

نویسنده: زهرا زابلی‌پور

منابع:

گنجی، مهدی. (۱۳۹۳). آسیب‌شناسی روانیDSM-5  (جلد ۲). تهران: ساوالان.

Barlow, D. H., & Durand, V. M. (2015). Abnormal Psychology: AN Integrative Approach. Stamford: Cengage Learning.

Halgin, R. P., & Krauss Whitbourne, S. (2010). Abnormal Psycholoy: Clinical Perspectives on Psychological Disorders (6th ed.). New York, NY: McGraw Hill.

Kring, A. M., Johnson, S. L., Davison, G. C., & Neale, J. M. (2012). Abnormal Psychology (12th ed.). NJ: Wiley.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اختلال شخصیت اجتنابی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.