دلایل تشخیص دیرهنگام اوتیسم

خیلی از کودکان دچار اوتیسم در لیست انتظار قرار داده می‌شوند و از مزایای مداخلات رفتاری زودهنگام محروم می‌شوند زیرا متخصصین سلامت از ترس برچسب زنی به کودک، تمایلی به تشخیص این بیماری در دوران طفولیت ندارند.

تا همین اواخر، این که «اوتیسم یک معلولیت رشدی مادام‌العمر است» تقریباً در تمام توصیف و تعاریف تکرار می‌شد. چنین تعریفی حتی در برخی از مداخلات مانند رویکرد تیچ (TEACCH)  گفته شده است، در حالی که این رویکرد بر سازمان‌دهی محیط فیزیکی متناسب با اوتیسم متمرکز شده است، نه رشد مهارت‌های اجتماعی روزمره و مهم برای زندگی در جامعه.

برخی متخصصین به منظور اجتناب از برچسب‌زنی نقص مادام‌العمر به کودکان، با وجود داشتن نشانه‌های کافی، کودکان اوتیستیک را کودکان دارای تأخیر رشدی اعلام می‌نمایند و یا می‌گویند که کودک از برخی علائم اوتیسم برخوردار است اما باید صبر کرد و دید بقیه نشانه‌ها چگونه‌اند. به بیانی دیگر، تشخیص را به تعویق می‌اندازند. منطق چنین برخوردی این است که در سال‌های بعدی اطمینان حاصل نمایند تشخیصی که می‌دهند، تشخیص ثابتی خواهد بود و چنین نیست که چند مرتبه تشخیص تغییر کند.

به خاطر چنین مجادله‌ای است که ممکن است تشخیص کودک تا پنج سالگی یا زمان وارد شدن به مدرسه یا حتی دیرتر به تأخیر بیافتد.

شروع زودهنگام

شواهدی از این دیدگاه پشتیبانی می‌کند که اوتیسم ضرورتاً یک وضعیت مادام‌العمر نیست. امروزه مطالعات نشان می‌دهند که شمار قابل توجه کودکانی که در گذشته تشخیص اوتیسم گرفته‌اند و مداخلات آموزشی-درمانی دریافت کرده‌اند، دیگر نشانه‌های لازم برای تشخیص را برآورده نمی‌کنند. چنین چیزی ممکن است منجر به ادعاهایی از این دست شود: «کودکان ممکن است از اوتیسم خارج شوند».

اما این کودکان به شکلی معجزه‌آمیز به “خروج از اوتیسم” نرسیده‌اند. آن‌ها از دو سالگی به مدت حداقل یک تا دو سال تحت درمان «تحلیل کاربردی رفتار» (ABA) بوده‌اند. ABA، کاربرد دانش تحلیل رفتار است که در آمریکا و کانادا در طیف گسترده‌ای از افراد متفاوت به منظور رسیدن به زندگی رضایتمند به کار می‌رود.

مداخله‌ی زودهنگام در توانبخشی کودکان اوتیستیک به معنای آموزش مهارت‌های مورد نیاز برای شکوفا کردن کامل استعدادهای خود از زمانی است که شکل‌پذیری و انعطاف‌پذیری مغز خیلی بالاست و در نتیجه تأثیر مداخلات بسیار بیشتر است.

تشخیص زودهنگام: امکان‌پذیر و قابل اعتماد است

تحلیل داده‌های جدید مطالعه‌ی کوهورت در انگلستان با بیش از ۱۸۵۰۰ کودک مبتلا به اوتیسم نشان می‌دهد که نگرانی‌های تحولی و نگرانی‌های مرتبط با سلامتی آنها از نه ماهگی تا ۵ سالگی نسبت به کودکانی که مبتلا به اوتیسم نیستند بسیار بیشتر است.

در سه سالگی این کودکان به احتمال بیشتری مشکلات حرکتی، ارتباطی و همچنین حسی خواهند داشت و به طور روز افزونی سلامت روانی و اجتماعی آنها رو به ویرانی می‌رود.

یافته‌های حاکی از مناسب بودن و اهمیت تشخیص زود هنگام، در مطالعاتی که کودکان خواهربرادرهای بزرگتر مبتلا به اوتیسم داشته‌اند تأیید شده است. این کودکان در معرض خطر مبتلا شدن به اوتیسم هستند و بسیاری از آنها نشانه‌هایی مانند رفتارهای تکراری و کمبود مشارکت اجتماعی را تا قبل از ۱۸ ماهگی نشان می‌دهند.

تأخیر در تشخیص غیراخلاقی است

زیانباری تشخیص دیرهنگام و عدم دریافت مداخلات فشرده‌ی زودهنگام روشن است. بیشتر بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که در حدود ۶ سالگی تشخیص گرفته‌اند، بهره‌ی هوشی و عملکرد غیرقابل تغییری تا ۴۴ سالگی دارند. البته، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم، در آینده بزرگسالان مبتلا به اوتیسم می‌شوند و چالش‌هایشان به احتمال زیاد افزایش پیدا می‌کند. کارهای زیادی به منظور افزایش نقاط قوت و بهبود کیفیت زندگی پس از تشخیص زودهنگام و مداخله‌ی فشرده‌ی اولیه بایستی انجام شود. به تاخیر انداختن تشخیص که از مفاهیم بد درک شده و از رده خارج است، یک گزینه‌ی ساده‌ی دیگر که غیراخلاقی است.

ترجمه: محمدصادق گلرو

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چرا تشخیص زودهنگام در اوتیسم اهمیت دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

ریشه داشتن شرایط روان‌پزشکی مانند اختلال‌های افسردگی و اضطراب در مغز وسیعاً پذیرفته شده است. بیشتر شواهد مربوط به نقش نواحی خاص مغزی در روان‌پزشکی از تصویربرداری مغزی به‌دست‌آمده است که شامل شیوه‌های مختلف نگاه کردن به مغز است. فناوری‌هایی مانند تصویربرداری PET یا MRI عملکردی می‌توانند در حالت استراحت یا در زمانی که شخص فعالیت‌های خاصی را انجام می‌دهد، فعالیت مغز را اندازه بگیرند. فناوری‌های دیگر مانند MRI معمولی، ساختار مغز (اندازه و شکل آن) را اندازه می‌گیرند.

با توجه به میزان دانش ما در مورد نقش مغز در بیماری روانی، بسیاری از مردم تعجب می‌کنند که چرا ما نمی‌توانیم با بررسی مغز فرد بدانیم که او چه تشخیص روان‌پزشکی‌ای دریافت می‌کند یا اصلاً تشخیص دریافت می‌کند یا نه.

چند عامل انجام تشخیص با استفاده از تصویربرداری مغز را برای یک فرد با یک اختلال روان‌پزشکی دشوار می‌کند.

1. تفاوت زیاد در فعالیت مغزی افراد با تشخیص یکسان (و همین‌طور افراد بدون آن تشخیص). وقتی‌که می‌گوییم فعالیت مغزی “در افراد با PTSD” طور خاصی به نظر می‌رسد، منظور ما در اصل متوسط فعالیت مغزی در یک گروه از افراد دارای PTSD در مقابل متوسط فعالیت مغزی یک گروه از افراد بدون PTSD است. من معمولاً از مثال مقایسه میانگین قد زنان و مردان استفاده می‌کنم. مردان به‌طور متوسط بلندقدتر از زنان هستند. امّا شما با این تفاوت متوسط نمی‌توانید مرد یا زن بودن یک نفر با قد ۱۷۰ سانتی‌متر را پیش‌بینی کنید. این فرد می‌تواند یک زن کمی قدبلند یا یک مرد کمی قدکوتاه باشد، زیرا همپوشی زیادی در قد مردان و زنان وجود دارد. همین‌طور همپوشی زیادی در مغزهای افراد دارای PTSD با افراد بدون PTSD (یا سایر اختلال‌ها) وجود دارد.
2. شرایط روان‌پزشکی می‌توانند در افراد مختلف کاملاً متفاوت به نظر برسند. برای مثال افسردگی را در نظر بگیرید. ۹ نشانه افسردگی در DSM-5 وجود دارد و دارا بودن ۵ مورد از ۹ نشانه برای تشخیص اختلال افسردگی اساسی کافی است. بنابراین ازلحاظ نظری ممکن است دو نفر تشخیص اختلال افسردگی اساسی داشته باشند در حالی که فقط یک نشانه مشترک دارند. به دلیل تغییرپذیری بالایی که در نشانه‌ها وجود دارد، تعیین دقیق اینکه مغز در افراد افسرده و سایر اختلال‌ها چگونه به نظر می‌رسد سخت است.
3. شرایط روان‌پزشکی مختلف اغلب نشانه‌های مشترکی دارند. برای مثال هر دو اختلال افسردگی و ADHD می‌توانند شامل مشکل در تمرکز باشند، و بی‌قراری می‌توانند نشانه اختلال دوقطبی یا اختلال اضطراب تعمیم‌یافته باشد. به این دلیل به‌طور خاص سخت است که بر اساس تصویربرداری مغزی تفاوت دو اختلال روان‌پزشکی را مشخص کنیم.
4. مناطق مغزی مشابهی در شرایط روان‌پزشکی مختلف درگیر هستند. برای مثال فعالیت بالا در “مناطق هیجان” مغز و فعالیت پایین در قطعه‌های پیشانی در اضطراب، استرس پس از سانحه، اسکیزوفرنی، و حتی افراد سالمی که از خواب محروم شده‌اند مشترک است. زمانی که مناطق مشابهی در اختلال‌های مختلف درگیر هستند غیرممکن است که بر اساس تصویربرداری مغزی بگوییم فرد کدام تشخیص را دریافت می‌کند.

این حقیقت که تصویربرداری مغز نمی‌تواند برای تشخیص بیماری‌های روانی استفاده شود به این معنا نیست که این فنّاوری هیچ جایگاهی ندارد. این روش می‌تواند برای درک کردن مناطقی که در یک شرایط روان‌پزشکی درگیر هستند مفید باشد، که رویکردهای نوینی مانند تحریک عمیق مغزی و تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال را برای درمان افسردگی امکان‌پذیر می‌کند. همچنین تحریک مغزی مستقیم می‌تواند یک علت فیزیک مستقیم (مانند تومور یا خونریزی مغزی) را از نشانه‌های روان‌پزشکی جدا کند.

منبع: psychology today

ترجمه: شعیب قاسمی

نوشته اسکن های مغزی و تشخیص اختلال های روانی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.