با توجه به اینکه در تابستان قرار داریم و بحث پر کردن اوقات فراغت پیش میاد این مقاله مطالب مفید برای پر کردن اوقات فراغت ما دارد. 

همینطور که به پنجره زل زده‌ام به روابطی فکر میکنم که در طول سال‌ها از طریق پیاده روی رفتن و صحبت کردن ایجاد شده‌اند. خیلی از دوستی های صمیمانه من از طریق راه رفتن های طولانی شکل گرفته.در طول زمان پیاده روی درباره عوامل استرس زا با دوستان خود بحث کرده، به دنبال راهکار گشته و آن ها را انتخاب میکنیم همچنین به صحبت درباره فیلم‌هایی که دیدیم ، کتاب‌هایی که خواندیم و رستوران‌هایی که رفتیم میپردازیم.

هیچ شکی نیست که روابط اجتماعی یکی از کلیدهای رسیدن به سلامتی و خوشحالی است. روابطی که توام با رضایت باشد گرمای عاطفی، همراهی و مهرورزی ایجاد میکنند. روابط اجتماعی همچنین باعث کم کردن عوامل استرس زا میشود. همچنین باعث میشود مردم راحتتر از پس بیماری های مزمن خود برآیند.

در جامعه پر سرعت ما پیدا کردن زمان کافی برای برقراری ارتباط با دیگران دشوار است که در نتیجه آن تنهایی و انزوای اجتماعی افراد درحال افزایش است به ویژه در دوران میانسالی.

پیاده روی راهی عالی برای ورزش کردن، هوا تازه کردن ، ارتباط با طبیعت و دور شدن از تنهایی است به ویژه برای مردان و زنان میانسالی که خسته تر و تنهاتر هستند. با وجود اینکه هر شخصی در طول زندگی خود گاهی احساس تنهایی میکند اما مطالعات نشان داده که تنهایی در حال افزایش است. بیشتر از ۴۰% بزرگسالان بالای ۶۵ سال به طور منظم احساس تنهایی میکنند.

من تحقیقاتی درباره تاثیر تنهایی روی افراد انجام داده ام که نشان میدهند مهاجران به ویژه آنهایی که مدت بیشتری است که مهاجرت کرده اند، کسانی که همواره نگران سلامت خود هستند، کسانی که در مناطق آسیب‌زا زندگی میکنند و کسانی که در مناطقی زندگی میکنند که پیاده رو و پارک‌ها کم است یا اصلا نیست این افراد بیشتر در معرض تنهایی و افسردگی قرار دارند.تحقیقات همچنین نشان میدهد تنهایی تهدید کننده آسایش افراد است و باعث افزایش امراض میشود. تنهایی همچنین باعث افزایش اضطراب، هیجان، افزایش نگرانی ابتلا به بیماری و افزایش خطر ابتلا به بیماری های سخت و زوال عقل میشود.

اگرچه پیاده روی به تنهایی نمیتواند با مشکلات توام با تنهایی مبارزه کند اما یک گام در جهت کمک کردن به مردم درجهت داشتن ارتباطات و احساسات بهتر و مطلوبتر است.

پیاده روی با همسایگان و دوستان یکی از راه های افزایش آسایش و سلامت و ایجاد آشنایی و برقراری روابط دوستانه با آن ها است. در زندگی میانسالی افراد میبایست زمان بیشتری برای روابط دوستانه داشته باشند . در این دوره ممکن است دوستان قدیمی دور شوند یا فوت کنند به همین خاطر لازم است افراد دوستان جدیدی داشته باشند به ویژه دوستانی که فعال و اکتیو هستند که این دوستان میتوانند باعث افزایش رضایت از زندگی و شادمانی شوند.

تحقیقات نشان میدهد افراد میانسال برخی ویژگی ها از جمله خودافشایی، اجتماعی بودن، کمک های روزمره به یکدیگر و فعالیت های مشترکی مانند پیاده روی با همدیگر را جز ویژگی های اصلی روابط دوستانه توصیف میکنند. چه بهتر که افراد از طریق پیاده روی باهم تعامل داشته باشند.

پیاده روی های طولانی به عنوان یک عامل تسهیل کننده اجتماعی درنظر گرفته میشود که همین عامل به من انگیزه پیاده روی بیشتر میدهد.

۴ یا ۵ بار پیاده روی درهفته نه تنها باعث ایجاد روابط اجتماعی برای من میشود بلکه به من کمک میکند که راحتتر با استرس هایم کنار بیایم. حداقل زمان لازم برای بهره برداری از مزایای پیاده روی ۳۰ دقیقه میباشد بنابراین لازم است هربار حداقل نیم ساعت پیاده روی داشته باشیم.

تحقیقات قابل استنادی روی پیاده روی منظم انجام شده که به این نتایج رسیده اند:

پیاده روی میتواند فشارخون بالا را کاهش دهد ، به قدرت عضلات محافظت کننده مفصل کمک میکند، باعث ثبات وزن شده ، باعث جلوگیری یا کمک به درمان بیماری های دردناک میشود و به خواب منظم و کاهش استرس کمک میکند. همچنین میتواند با دیابت نوع دو مقابله کند. بیماری که شیوع آن بسیار بالا رفته است.متاسفانه انتظار میرود در دو دهه آینده ۱۰% جمعیت جهان مبتلا به دیابت نوع دو باشد.

با وجود اینکه پیاده روی راه درمانی کاملی نیست اما بنظر میرسد گام مهمی در جهت مدیریت بیماری ها است.

پیاده روی باعث ایجاد احساس موفقیت و داشتن یک برنامه برای طول روز میشود . پیاده روی فعالیتی است که منافع اجتماعی بیشماری دارد در عین حال نیاز به ابزار ورزشی خاصی ندارد و درهرجایی امکان پیاده روی وجود دارد.

براساس تحقیقات انسجام اجتماعی و فعالیت فیزیکی ۲ مورد از مهمترین موراد در اندازه گیری سطح سلامت و رفاه و آسایش افراد است. و پیاده روی فعالیتی است که هر دو مورد را شامل میشود.

افراد میانسالی که میتوانند به فعالیت های فیزیکی ادامه دهند تجربه زندگی سالم طولانی تر همراه با رضایتی خواهند داشت.

پیاده روی فقط مزایای فیزیکی ندارد بلکه فواید روانی زیادی هم دارد از جمله افزایش عزت نفس و داشتن احساس کنترل است.

در انتخاب نوع فعالیت های فیزیکی بین مردان و زنان تفاوت هایی وجود دارد بطور کلی بنظر میرسد مردان بیشتر از زنان در فعالیت های فیزیکی شرکت میکنند اما اگر این فعالیت‌ها مربوط به پیاده روی و صحبت کردن باشد زنان فعالترند. مردان بیشتر به ورزش‌های رسمی علاقه‌مندند.

بنابراین لازم است از دوستان و همسایگان خود بخواهید تا در پیاده روی با شما همراه شوند تا باهم راحتتر بتوانید با نشاط باشید و با عوامل استرس‌زا و بیماری‌ها مقابله کنید.

منبع:

www.psychologytoday.com

نویسنده مقاله:

Jasmin Tahmaseb

مترجم : سبا دمنه

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته بزن بریم پیاده روی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بر اساس تحقیقی که در انجمن روانشناسی آمریکا منتشر شد، افرادی که نسبت به همسالان خود احساس پیرتر بودن می‌کنند بدون توجه به سن، جنسیت و سایر ویژگی‌های جمعیت شناختی، با افزایش سن احتمال بستری شدن در بیمارستان در آنها بیشتر است.

دکتر یانیک استفان سرپرست مطالعه در این زمینه گفت: «احساس اینکه چند سال دارید مهم است. تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که این عامل می‌تواند روی بهزیستی (well-being) و سایر عوامل مرتبط با سلامت تأثیر بگذارد و اکنون ما می‌دانیم که احساس ذهنی سن می‌تواند احتمال پایان زندگی شما در بیمارستان را پیش‌بینی کند» این تحقیق که بیشتر از ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ‌سال در سرتاسر آمریکا را شامل می‌شد، در ژورنال روانشناسی سلامت منتشر شد.

علیرغم اینکه مطالعات قبلی نشان می‌دهند بین مشکلات مرتبط با سلامت و سن ذهنی ارتباط وجود دارد، این اولین مطالعه است که ارتباط احساس پیرتر بودن با خطر بالاتر بستری شدن را آزمون می‌کند.  محققان این مطالعه، داده‌های سه مطالعه طولی اجراشده از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳ را که دامنه سنی آن‌ها ۲۴ تا ۱۰۲ سال بود تحلیل کردند. آن‌ها دریافتند بعد از کنترل کردن تأثیر عواملی مانند سن، جنسیت، نژاد و تحصیلات، کسانی که احساس می‌کردند پیرتر از سن واقعی خودشان هستند، احتمال بستری شدن آن‌ها بین ۲ تا ۱۰ سال آینده ۱۰ تا ۲۵ درصد بیشتر بود. نتایج در سه نمونه مختلف تکرار شد.

تحلیل بعدی نشان داد که داشتن نشانه‌های افسردگی بیشتر و وضعیت سلامت نامناسب‌تر به تبیین ارتباط بین پیرتر بودن و بستری شدن کمک می‌کند. احساس پیرتر بودن با سلامت جسمی و روانی بدتر ارتباط دارد، امّا با اختلال‌های فیزیولوژیکی که ممکن است با گذشت زمان منجر به بیماری و استفاده از خدمات سلامت شود هم ارتباط دارد.

شرکت‌کنندگان از زمینه‌یابی میانه زندگی در ایالات‌متحده، مطالعه سلامت و بازنشستگی و مطالعه روندهای پیری و سلامت ملی انتخاب شدند. در هر نمونه در ابتدای مطالعه سن ذهنی فرد با پرسیدن اینکه او احساس می‌کند چند سال دارد ارزیابی شد. محققان از آن‌ها خواستند اطلاعات مربوط به بیماری‌های تشخیص داده‌شده قبلی خود (یعنی، فشارخون بالا، دیابت، سرطان، بیماری ریه، مشکلات قلبی، سکته، پوکی استخوان یا آرتروز) را در اختیار بگذارند. همچنین شرکت‌کننده‌ها به یک پرسشنامه علائم افسردگی هم پاسخ دادند. در آغاز و در پیگیری‌های مختلف، در دو تا  از نمونه‌ها اطلاعات بستری شدن هر دلیل در یک سال گذشته و در نمونه دیگر در طول دو سال گذشته گردآوری شد.

به گفته سوتین: «بعلاوه کسانی که سن ذهنی پیرتری داشتند، احتمال بیشتری داشت که قدرت تحرک خود را از دست بدهند و زوال شناختی سریع‌تری تجربه کنند، که همۀ آن‌ها ممکن است اقامت در بیمارستان را تسریع کند.»

استفان گفت: «در کل این مطالعه نشان می‌دهد که سن ذهنی همراه با عوامل جمعیت‌شناسی، رفتاری، شناختی و مرتبط با سلامت می‌تواند ابزار ارزشمندی برای مشخص کردن افراد در خطر بستری شدن در آینده باشد. این کمک می‌کند کسانی که احساس پیرتر بودن می‌کنند از درمان‌های سلامت استاندارد استفاده کنند (مثلاً فعالیت جسمی یا ورزش) که ممکن است خطر افسردگی و بیماری‌های مزمن و نهایتاً خطر بستری شدن آن‌ها را کاهش دهد.

منبع: APA

لینک دانلود مقاله اصلی

Stephan, Y., Sutin, A. R., & Terracciano, A. (2016). Feeling older and risk of hospitalization: Evidence from three longitudinal cohorts. Health Psychology, ۳۵(۶), ۶۳۴.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته احساس پیرتر بودن خطر بستری شدن در بیمارستان را افزایش می‌دهد اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.