دلایل تشخیص دیرهنگام اوتیسم

خیلی از کودکان دچار اوتیسم در لیست انتظار قرار داده می‌شوند و از مزایای مداخلات رفتاری زودهنگام محروم می‌شوند زیرا متخصصین سلامت از ترس برچسب زنی به کودک، تمایلی به تشخیص این بیماری در دوران طفولیت ندارند.

تا همین اواخر، این که «اوتیسم یک معلولیت رشدی مادام‌العمر است» تقریباً در تمام توصیف و تعاریف تکرار می‌شد. چنین تعریفی حتی در برخی از مداخلات مانند رویکرد تیچ (TEACCH)  گفته شده است، در حالی که این رویکرد بر سازمان‌دهی محیط فیزیکی متناسب با اوتیسم متمرکز شده است، نه رشد مهارت‌های اجتماعی روزمره و مهم برای زندگی در جامعه.

برخی متخصصین به منظور اجتناب از برچسب‌زنی نقص مادام‌العمر به کودکان، با وجود داشتن نشانه‌های کافی، کودکان اوتیستیک را کودکان دارای تأخیر رشدی اعلام می‌نمایند و یا می‌گویند که کودک از برخی علائم اوتیسم برخوردار است اما باید صبر کرد و دید بقیه نشانه‌ها چگونه‌اند. به بیانی دیگر، تشخیص را به تعویق می‌اندازند. منطق چنین برخوردی این است که در سال‌های بعدی اطمینان حاصل نمایند تشخیصی که می‌دهند، تشخیص ثابتی خواهد بود و چنین نیست که چند مرتبه تشخیص تغییر کند.

به خاطر چنین مجادله‌ای است که ممکن است تشخیص کودک تا پنج سالگی یا زمان وارد شدن به مدرسه یا حتی دیرتر به تأخیر بیافتد.

شروع زودهنگام

شواهدی از این دیدگاه پشتیبانی می‌کند که اوتیسم ضرورتاً یک وضعیت مادام‌العمر نیست. امروزه مطالعات نشان می‌دهند که شمار قابل توجه کودکانی که در گذشته تشخیص اوتیسم گرفته‌اند و مداخلات آموزشی-درمانی دریافت کرده‌اند، دیگر نشانه‌های لازم برای تشخیص را برآورده نمی‌کنند. چنین چیزی ممکن است منجر به ادعاهایی از این دست شود: «کودکان ممکن است از اوتیسم خارج شوند».

اما این کودکان به شکلی معجزه‌آمیز به “خروج از اوتیسم” نرسیده‌اند. آن‌ها از دو سالگی به مدت حداقل یک تا دو سال تحت درمان «تحلیل کاربردی رفتار» (ABA) بوده‌اند. ABA، کاربرد دانش تحلیل رفتار است که در آمریکا و کانادا در طیف گسترده‌ای از افراد متفاوت به منظور رسیدن به زندگی رضایتمند به کار می‌رود.

مداخله‌ی زودهنگام در توانبخشی کودکان اوتیستیک به معنای آموزش مهارت‌های مورد نیاز برای شکوفا کردن کامل استعدادهای خود از زمانی است که شکل‌پذیری و انعطاف‌پذیری مغز خیلی بالاست و در نتیجه تأثیر مداخلات بسیار بیشتر است.

تشخیص زودهنگام: امکان‌پذیر و قابل اعتماد است

تحلیل داده‌های جدید مطالعه‌ی کوهورت در انگلستان با بیش از ۱۸۵۰۰ کودک مبتلا به اوتیسم نشان می‌دهد که نگرانی‌های تحولی و نگرانی‌های مرتبط با سلامتی آنها از نه ماهگی تا ۵ سالگی نسبت به کودکانی که مبتلا به اوتیسم نیستند بسیار بیشتر است.

در سه سالگی این کودکان به احتمال بیشتری مشکلات حرکتی، ارتباطی و همچنین حسی خواهند داشت و به طور روز افزونی سلامت روانی و اجتماعی آنها رو به ویرانی می‌رود.

یافته‌های حاکی از مناسب بودن و اهمیت تشخیص زود هنگام، در مطالعاتی که کودکان خواهربرادرهای بزرگتر مبتلا به اوتیسم داشته‌اند تأیید شده است. این کودکان در معرض خطر مبتلا شدن به اوتیسم هستند و بسیاری از آنها نشانه‌هایی مانند رفتارهای تکراری و کمبود مشارکت اجتماعی را تا قبل از ۱۸ ماهگی نشان می‌دهند.

تأخیر در تشخیص غیراخلاقی است

زیانباری تشخیص دیرهنگام و عدم دریافت مداخلات فشرده‌ی زودهنگام روشن است. بیشتر بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که در حدود ۶ سالگی تشخیص گرفته‌اند، بهره‌ی هوشی و عملکرد غیرقابل تغییری تا ۴۴ سالگی دارند. البته، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم، در آینده بزرگسالان مبتلا به اوتیسم می‌شوند و چالش‌هایشان به احتمال زیاد افزایش پیدا می‌کند. کارهای زیادی به منظور افزایش نقاط قوت و بهبود کیفیت زندگی پس از تشخیص زودهنگام و مداخله‌ی فشرده‌ی اولیه بایستی انجام شود. به تاخیر انداختن تشخیص که از مفاهیم بد درک شده و از رده خارج است، یک گزینه‌ی ساده‌ی دیگر که غیراخلاقی است.

ترجمه: محمدصادق گلرو

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چرا تشخیص زودهنگام در اوتیسم اهمیت دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

کودکان مبتلا به اوتیسم مجموعه­ای از اختلال­های حرکتی از جمله هماهنگی ضعیف، تاخیر در یادگیری مهارت­های حرکتی پیچیده مانند استفاده از ابزار و راندن سه­چرخه را نشان می­دهند. بر مبنای نظریه یکی از مراحل ضروری در یادگیری حرکتی توانایی شکل­دهی مدل­های درونی است که برای پیش­بینی پیامدهای حسی فرمان­های حرکتی و یادگیری از خطاها برای بهبود عملکرد در کوشش بعدی کاربرد دارد. مشخص شده که مخچه یک محل مهم برای اکتساب مدل­های حرکتی است و رشد مخچه در افراد مبتلا به اوتیسم نابهنجار است.

در این پژوهش کودکان مبتلا به اوتیسم در دامنه­ای از تکالیفی که مستلزم تغییر در برآیند حرکتی جهت پاسخ به یک تغییر در محیط است، مورد ارزیابی قرار گرفته­اند. نخست یک تکلیف انطباق با نقشه دیداری محیط که تغییر یافته، مورد توجه قرار گرفته است. از کودکان خواسته شد تا به سمت اهداف دیداری بدون چشم برگرداندن از آنها، توپ پرتاب کنند.

سپس یک تکلیف کشش که مستلزم حرکت دسته­ی یک ابزار جدید (یک بازوی رباتیک) بود را انجام دادند. این ابزار یا بر روی دست نیرو وارد می­کرد و یا مکان­نمای مربوط به محل دسته را جابجا می­کرد. کودکان مبتلا به اوتیسم در تمامی تکالیف، برون­داد حرکتی­شان را از طریق تشکیل یک الگوی درونی پیش­بینی پذیر هماهنگ کرده بودند.

به­ طور شگفت ­آوری میزان اکتساب و از دست دادن، با کودکان دارای رشد عادی قابل جداسازی نبود. بنابراین، مکانیسم­های اکتساب و انطباق مدل­های درونی در حرکاتی که خود فرد انجام می­داد در کودکان مبتلا به اوتیسم، طبیعی به نظر می­رسید. کم بودن انطباق نشانگر این است که در رشد مهارت­های حرکتی آسیب دیده در کودکان مبتلا به اوتیسم، نقش دارد. همچنین، یافته­های این پژوهش می­توانند برخی الزام­های کاربردی داشته باشند به این صورت که مکانیسم­های مشخصی که کودکان مبتلا به اوتیسم می­توانند از طریق آن رفتار خود را تغییر دهند را شناسایی کرد.

واژگان کلیدی: انطباق کشش، کنترل حرکتی، کودکان مبتلا به اوتیسم

Refrence

oxford Journal

نوشته اکتساب مدل­های درونی تکالیف حرکتی در کودکان مبتلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.