تحقیقات جدید نشان می‌دهد که پوشیدن لباس‌ های راحت‌تر و پوشیده‌تر باعث می‌شود که دیگران احساس همدلی بیشتری نسبت به شما داشته باشند.

در این مطالعه، مشاهده شد افراد نسبت به زنانی که لباس‌ های کوتاه، کفش‌های پاشنه بلند و آرایش‌های سنگین‌تری داشتند، همدلی کمتری را دریافت می‌کردند. با روان‌حامیهمراه باشید.

همچنین جنسیت افرادی که این زنان را مشاهده می‌کردند نیز در نتایج تاثیری نداشت.

هنگامی‌که زنان پیراهن و شلوارهای راحت‌تری می‌پوشیدند و آرایش سبک‌تر و ملایم‌تری داشتند، دیگران احساس همدلی بیشتری نسبت به آن‌ها را گزارش می‌کردند.

علت این نتایج را می‌توان این‌گونه تفسیر کرد که هرچه لباس ما پوشانندگی کمتری داشته باشد و بدن‌نما تر باشد، باعث می‌شود که  نگاه و برداشت دیگران از ما بیشتر جنسی باشد و آن‌ها  ما را بیشتر به‌عنوان شریکی جنسی ببینند نه یک فرد معمولی.

دکتر جورجیا سیلانی که یکی از نویسندگان اصلی این مقاله است، می‌گوید:

نتایج ما نشان می‌دهند که مکانیسم‌های زیربنایی‌ای وجود دارند که ممکن است سبب کاهش فعالیت آن قسمت از مغز شوند که با همدلی مرتبط است.

همچنین عینی و برونی‌سازی جنسی (پوشیدن لباس هاس بدن‌نما و نمایش اندام‌های تحریک‌کننده)، افراد را آشکارانه از توانایی برنامه‌ریزی و تفکر عاقلانه و منطقی بر رفتار محروم کرده و باعث می‌شود که نتوانند به‌صورت اخلاقی و عقلانی رفتار کنند.

روش این مطالعه به‌گونه‌ای بود که محققان ۴۱ نفر از افراد (که نیمی از آن‌ها را زنان شامل می‌شدند) را انتخاب کردند و بدین ترتیب آن‌ها را در معرض ویدئوهای خاصی (که باهدف آزمایش بازخوردهای همدلانه طراحی‌شده بودند)، قراردادند. سپس با استفاده از اسکن مغزی، واکنش افراد را به نشانه‌های جنسی و غیرجنسی اندازه‌گیری کردند.

دکتر سیلانی افزود:

یافته های ما نشان داد که کاهش احساسات همدلانه نسبت به زنانی که ازنظر جنسی تحریک برانگیز بودند، با کاهش فعالیت در مناطق مغزی مرتبط با همدلی، همراه بود؛ یعنی میتوان اینگونه نتیجه گرفت که مشاهده کنندگان نوعی ناتوانی در به اشتراک گذاری و درک احساساتشان  آن هم به هنگام روبرو شدن با زنانی که از لحاظ جنسی برانگیزاننده اند تجربه می‌کنند.

منبع:

(The study was published in the journal Cortex (Cogoni et al., 2018

مطالب مرتبط:

اختلال شخصیتی مرزی : یکی از شدیدترین اختلالات شخصیتی‌ که در آن فعالیت قسمتی از مغز که به همدلی مرتبط است، تضعیف می‌شود.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته لباس هایی که می‌پوشیم، بر میزان همدلی‌ که دیگران از جانب ما دریافت می‌کنند تاثیر می‌گذارد. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

علی‌رغم موفقیت بی‌چون‌وچرای رویکرد درمانی شناختی-رفتاری (CBT) در درمان بسیاری از اختلالات روانی، اثربخشی این رویکرد، در درمان برخی از بیماران مانند افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی (BPD) و افسردگی مزمن (CD)، محدود بوده است (کریستون و همکاران، ۲۰۱۴).

این محدودیت‌ها باعث به وجود آمدن موج سومی از درمان‌های شناختی- رفتاری و گسترش راهبردهای جدیدی مانند رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT؛ لینهان، ۱۹۹۳) و یا طرحواره درمانی (ST؛ یانگ، ۱۹۹۴) برای درمان اختلال شخصیت مرزی (BPD) و سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP؛ مک کالوف، ۲۰۰۰) برای درمان افسردگی مزمن (CD) شد. این رویکردهای درمانی موج سوم ممکن است به‌عنوان روش‌های پیشرفته‌ی درمان شناختی رفتاری (CBT) شناخته شوند که بیشتر بر روی هیجانات و تنظیم آن‌ها و همچنین رابطه درمانی متمرکزند (کاهل و همکاران، ۲۰۱۲). یکی از جنبه‌های کلیدی و اصلی رابطه درمانی که در این زمینه بسیار مهم به نظر می‌رسد، خودافشایی توسط درمانگر است.

به‌طورکلی خودافشایی درمانگر شامل هر سخنی است که چیزی شخصی و خصوصی را در برداشته باشد (هیل و ناکس، ۲۰۰۲)؛ که می‌تواند برای اهداف مختلفی مانند تقویت اعتماد متقابل و صحت و درستی واکنش‌های بیمار (از قبیل ابراز احساساتش) کاربرد داشته باشد. اگرچه خودافشایی در حدود ۹۰ درصد از درمانگران به‌کاربرده می‌شود، (ادوارد و مرداک، ۱۹۹۴)، اما جنبه‌های خاصی از خودافشایی (شکل، تناوب، هدف، نقطه زمان) برخلاف زمینه‌های نظری آن بسیار کم موردتوجه قرارگرفته‌اند (هنرتی و لویت، ۲۰۱۰).

محققان در دو آزمایش تصادفی کنترل‌شده (RCT)، اثربخشی خودافشایی درمانی را به‌صورت تجربی موردبررسی قرار دادند و دریافتند بیمارانی که روان‌درمانی را با درجه بالایی از خودافشایی درمانگر تجربه کردند، نسبت به آن دسته از بیمارانی که از خودافشایی درمانگر بهره‌مند نشدند، علائم اضطرابی کمتری را از خود نشان دادند و علاقه بیشتری نسبت به درمانگر خود داشتند (بارت و برمن، ۲۰۰۱؛ بیمن و شهر، ۲۰۱۶).

از دیدگاه بیماران، خودافشایی درمانگر باعث می‌شود که او صداقت و اصالت و انسانیت بیشتری داشته باشد؛ که این به‌نوبه‌ی خود موجب تقویت اتحاد درمانی می‌شود (ناکس و همکاران، ۱۹۹۷). بااین‌حال، مقاله‌ حاضر باهدف تعریفی دقیق‌تر از خودافشایی، به ارائه‌ی بازخورد در مورد تأثیرات بین فردی رفتار بیمار بر درمانگر می‌پردازد. با توجه به زیرمجموعه‌های مختلفی از خودافشایی که توسط ناکس و هیل (۲۰۰۳) ارائه شد، این تعریف به “خودافشایی در لحظه” اشاره دارد که برای ساخت یک روش منظم در برخی از درمان‌های شناختی-رفتاری موج سوم (مانند رفتاردرمانی دیالکتیکی، طرحواره درمانی و سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی رفتاری) نیز کاربرد دارد. به‌خصوص در درمان بیماران مبتلا به اختلالات شخصیت،که مشکلات بین فردی در آن‌ها یک ویژگی تعریف‌شده است، این شکل از خودافشایی، در تعامل بین درمانگر و بیمار عنصری کلیدی به‌حساب می‌آید؛ زیرا در یک رابطه‌ی درمانی، بیمار به‌احتمال‌زیاد با همان مشکلاتی روبرو می‌شود که در زندگیش با دیگر افراد دارد (ناکس و هیل، ۲۰۰۳).

فراتر از هدف کلی تقویت اتحاد درمانی، این نوع از خودافشایی به طور خاص به تعامل بین بیمار و درمانگر اشاره دارد. این روش با آن دسته از روش‌های ذهن آگاهانه و تمرکز محوری که در درمان‌های موج سوم به کار می‌رود، مانند “درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)” ( هایس و همکاران، ۱۹۹۹) و یا “درمان فراشناختی” (MCT) (ولز، ۱۹۹۴)، مغایرت دارد. همچنین باید گفت که در اینجا اتحاد درمانی از اهمیت بالایی برخوردار است (ویلارداگا و هایس، ۲۰۰۹). که این اتحاد درمانی مبنایی است برای کمک به بیماران در جهت غلبه بر افکار و احساسات منفیشان که با استفاده از راهکارهایی مانند استعاره‌ها، تضادها و تمرینات تجربی، صورت می‌گیرد. اگرچه این راهبردها به خودی خود درصدد تمرکز بر روی روابط بیمار و درمانگر نیستند، اما ما برای نمونه در ادامه این بحث از سه رویکرد “رفتاردرمانی دیالکتیکی” ، “طرحواره درمانی” و ” سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری “، برای درک بهتر مفهوم خودافشایی به‌عنوان یک ابزار درمانی استفاده می‌کنیم.

توجه داشته باشید که تمرکز بر روی این سه درمان موج سومی به منظور فراگیر و جامع بودن آن‌ها نیست. درمان‌های دیگری نیز وجود دارند که تا حدی از خودافشایی به‌عنوان یک ابزار درمانی استفاده می‌کنند، اما ما در اینجا فقط بر روی آن دسته از روان‌درمانی‌هایی تمرکز می‌کنیم که در نظر ما توصیفات واضح‌تر و مستقیم تری از پدیده‌ها دارند و برای بررسی مشکلات بین فردی بیمار از خودافشایی استفاده می‌کنند. اگرچه شواهد تجربی مستقیمی در حال حاضر برای اثربخشی خودافشایی در میان این راهبردها وجود ندارد؛ اما به نظر می‌رسد که خودافشایی به‌عنوان عاملی مهم در کیفیت اتحاد درمانی در این فنون به شمار می‌آید (ناکس و همکاران، ۱۹۹۷؛ ناکس و هیل، ۲۰۰۳). ما آن دسته از مطالعات مروری را بررسی خواهیم کرد که در آن‌ها اتحاد درمانی را اندازه‌گیری کرده و به نقش خودافشایی در درمان اشاره‌کرده باشند و در آخر در مورد فرصت‌ها و چالش‌های استفاده از خودافشایی بحث خواهیم کرد و سوالاتی که باید در تحقیقات آینده مورد توجه قرار گیرند را برجسته خواهیم نمود.

خودافشایی در رفتاردرمانی دیالکتیک (Dialectical Behavioral Therapy):

رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT)، در اصل به‌عنوان راهبردی مشخص برای بررسی و حل مشکل مختل شدن مداوم رابطه درمانی در بیماران مبتلابه اختلال شخصیت مرزی در درمان شناختی-رفتاری کلاسیک (CBT) بنانهاده شد (لینهان، ۱۹۹۳). یکی از عناصر مهم و کاربردی در رویکرد رفتاردرمانی دیالکتیکی، اتحاد (پیمان) درمانی است (لینهان، ۱۹۹۳؛ بارنیکت و همکاران، ۲۰۱۲). پایه اصلی این نظریه به تعریف قدیمی “دیالکتیک” (که این اصطلاح از دیدگاه هگل گرفته‌شده است)، بازمی‌گردد که بر دو جنبه استوار است: پذیرش و تغییر.

در این نظریه، دیالکتیک در ایجاد رابطه بین بیمار و درمانگر و تشکیل اتحاد درمانی نقش دارد. بنابراین رابطه درمانی ازلحاظ دیالکتیکی، به‌عنوان اثری متقابل و پایدار بین پذیرش و تغییر با برقراری نوعی ارتباط با بیمار شناخته می‌شود؛ که در آن درمانگر در حین پذیرا بودن نسبت به بیمار، هم‌زمان نیز او را به سمت تغییر سوق می‌دهد. بنابراین رفتاردرمانی دیالکتیکی به راهبردهایی اشاره دارد که بر پذیرش و یا تغییر تمرکز می‌کنند. خودافشایی جنبه‌ای مهم از اتحاد درمانی در رفتاردرمانی دیالکتیکی محسوب می‌شود؛ که می‌تواند دو حالت داشته باشد مانند: خودافشایی توسط اطلاعات شخصی درمانگر (مانند تجارب گذشته، فعالیت‌های حرفه‌ای، وضعیت خانوادگی) و خودافشایی لحظه‌ای توسط واکنش‌های عاطفی درمانگر به بیمار در رابطه‌ی درمانی.

همان‌طور که ما بر خودافشایی به‌عنوان یک ابزار درمانی برای حل مشکلات بین فردی تمرکز داریم، عناصر مربوط به رویکرد رفتاردرمانی دیالکتیکی را نیز برجسته می‌سازیم. راهبردهای پذیرش شامل: “فنون اعتباربخشی”، “پیشنهادات انعطاف‌پذیر درمانی” (به‌عنوان‌مثال، تماس تلفنی) و مهم‌تر از آن “خودافشایی توسط درمانگر” (مانند: “من واقعاً دوست دارم با شما کارکنم”)، می‌باشند. راهبردهای تغییر علاوه بر اینکه شامل “استفاده از مهارت‌ها و تجزیه‌وتحلیل رفتاری” می‌باشد، “نوعی سبک ارتباطی مقابله ایست (مواجهه‌ای)” که هدف آن تعدیل افکار و باورهای افراطی و ناکارآمد و اتخاذ دیدگاه‌های متفاوت است که شامل خودافشایی توسط درمانگر نیز می‌باشد (“اینکه هرروز به من زنگ بزنی، ممکنه باعث بشه به دردسر بیفتم که این خیلی ناراحتم می‌کنه چون دوست دارم به حمایتم با تماس تلفنی به تو ادامه بدم”).

بنابراین خودافشایی قسمت مهمی از رابطه دیالکتیکی بین بیمار و درمانگر است که می‌تواند هم از راهبرد پذیرش و هم از راهبرد تغییر پشتیبانی کند. خطری که ذاتاً این رویکرد را تهدید می‌کند، عدم تعادل بالقوه بین دو راهبرد پذیرش و تغییر است که ممکن است به‌نوبه خود سبب تشدید اختلالات عاطفی بیمار شود. در چارچوب رویکرد درمانی دیالکتیکی لازم است که از خودافشایی با تأکید بر حفظ مرزهای شخصی درمانگر (از قبیل افشای ضعف‌های شخصی)، استفاده شود.

اثربخشی درمان شناختی رفتاری دیالکتیکی توسط آزمایش‌ها تصادفی کنترل‌شده (RCT) و  فرا تحلیل‌ها  اثبات‌شده است (لینهان و همکاران، ۲۰۰۶؛ استافرز و همکاران، ۲۰۱۲). بااین‌حال، اثربخشی خودافشایی در این رویکردها کمتر شناخته‌شده است. در یک آزمایش تصادفی کنترل‌شده نتایج بدین گونه بود که میزان تعهد درمانگر و میزان تلاش او از دیدگاه بیمار، با کاهش دفعات تلاش برای خودکشی ارتباط داشت. همچنین تعهد درمانی با کاهش صدمات خود آسیب‌رسان ارتباط داشت که این نتایج به‌نوبه خود به اتحاد درمانی در رابطه اشاره دارد (بدیکس و همکاران، ۲۰۱۵).

علاوه بر این در یک مطالعه مشاهده‌ای، بیمارانی که به روش رفتاردرمانی دیالکتیکی تحت درمان بودند و نتیجه خوبی از این درمان گرفتند، پیوندی همدلانه و پذیرا بین خود و درمانگرشان برقرار کردند که این پیوند به‌عنوان عاملی حمایت‌کننده درروند درمان محسوب می‌شود (استیگلمایر و همکاران، ۲۰۱۴). در حالیکه این نتایج بر اهمیت اتحاد درمانی قوی در درمان بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی تأکیددارند، تأثیر خودافشایی در رویکرد رفتاردرمانی دیالکتیکی همچنان موردبررسی قرارگرفته است.

خودافشایی در طرحواره درمانی (Schema Therapy):

مفهوم اصلی طرحواره درمانی (ST)، عمدتاً توسط یانگ و همکارانش (۲۰۰۳)، باهدف شناسایی طرحواره های ناسازگار (maladaptive schemas) مطرح شد. یک مفهوم مهم در طرحواره درمانی، “مدل ذهنیت طرحواره ” است. یک مدل ذهنیت طرحواره ای شامل : “طرحواره ها، سبک‌های مقابله‌ای، یا رفتارهای سالمی است که در حال حاضر در یک فرد فعالند” . تمرکز اصلی رویکرد طرحواره درمانی بر روی هیجانات فرد است که هدفش تقویت ساختار شخصیتی بیمار و به‌ویژه یکپارچه‌سازی الگوهای مختلف تحت کنترل “بزرگسال سالم” است.

خودافشایی توسط درمانگر در این رویکرد، ابزاری مهم و ضروری برای رسیدن به این اهداف است که در این راستا “باز والدینی حدومرز دار” نقش ویژه‌ای را ایفا می‌کند (الکساندر و فرنچ، ۱۹۴۶)؛ که در اینجا (بازوالدینی حد و مرزدار) نیازهای ارضا نشده‌ی دوران کودکی بیمار  باید در یک رابطه درمانی در نظر گرفته شود و درعین‌حال رفتارهای ناکارآمد و مخرب بیمار باید در فضایی همدلانه بررسی شوند.

خودافشایی در رویکرد طرحواره درمانی، بر روی طرحواره های ناسازگار اولیه تمرکز دارد. برای مثال در حوزه “بی‌اعتمادی/بدرفتاری”، درمانگر کاملاً به روشی قابل‌اعتماد و صادقانه رفتار می‌کند و به احساسات و انتظارات منفی بیمار نسبت به خودش توجه می‌کند. در طرحواره “نقص و شرم”، باز والدینی بدین معناست که درمانگر نسبت به بیمار حالتی پذیرا داشته و نگرش غیر قضاوتی را از خود نشان می‌دهد. خودافشایی در چارچوب باز والدینی حدومرزدار نقش کلیدی را بر عهده دارد. درمانگر بر اساس نوع طرحواره ناسازگار بیمار، احساسات، افکار و تجربیاتش را افشا می‌کند؛ مانند: من هم در دوران کودکی از مهر و محبتی زیادی برخوردار نبودم؛ به همین دلیل است که می‌دانم چقدر به دست آوردن این مهر و محبت مهم است” (یانگ و همکاران، ۲۰۰۳). در طول دوره‌ی درمان، بیمار رفتار درمانگر را به‌عنوان بخشی از بزرگسال سالم خود درونی می‌کند (یانگ و همکاران، ۲۰۰۳).

حمایت و اعمال محدویت ها باید به شکلی انعطاف‌پذیر، متوازن باشد؛ باز والدینی بیش از اندازه، ممکن است مانع تشکیل حالت بزرگسال سالم شود و روند درمان را مسدود کند (رودیگر و زاربوک، ۲۰۱۵). از طرفی دیگر مرزهای بیش‌ازحد محدودکننده نیز می‌تواند به درخواست‌های بیش‌ازحد از سوی بیمار منجر شده و باعث ایجاد احساس گناه در درمانگر شود. در دو مطالعه آزمایشی تصادفی کنترل‌شده بر روی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی (BPD)، شواهد به اثربخشی طرحواره درمانی در این بیماران اشاره داشتند (گیسن بلو و همکاران، ۲۰۰۶؛ فارل و همکاران، ۲۰۰۹). اگرچه هنوز هم نقش خودافشایی در طرحواره درمانی مورد مطالعه قرار نگرفته است، اما شواهد بر این دلالت دارند که اتحاد درمانی توان ویژه‌ای در کیفیت طرحواره درمانی و پیش‌بینی بهبود علائم بالینی دارد (اسپینهاون و همکاران، ۲۰۰۷).

خودافشایی در سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP):

سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP)، به‌طور خاص برای درمان بیماران مبتلا به افسردگی مزمن (CD)، توسط جیمز پی. مک کالوف (۲۰۰۰) طراحی شد. این رویکرد تلفیقی از نظریه‌های عقلانی-هیجانی، رفتاری، بین فردی و روان تحلیلی است که راهبردهای درمانی آن به‌منظور بررسی بیماری افسردگی مزمن به وجود آمده‌اند. رفتار بین فردی در افراد مبتلا به افسردگی مزمن معمولاً موارد زیر را در برمی‌گیرد: تفکرات پیشگویانه و پیش داورانه ، مقاومت در برابر استدلال منطقی و بازخورد مبتنی بر واقعیت، خودمحور بودن، صحبت یک‌جانبه، فقدان همدلی، و عدم توانایی تنظیم هیجان تحت شرایط استرس‌زا (مک کالوف، ۲۰۰۰؛ کوهن و همکاران، ۲۰۱۱).

این رفتارها منبع تخریب روابط بین فردی بیمار با همکاران ازجمله درمانگر است. مک کالوگ معتقد است که رابطه درمانی وسیله‌ای است برای برقراری ارتباط مجدد بیمار با محیط اطرافش و بهبود تجارب بین فردی بیمار برخلاف سابقه آسیب‌های روانی او. برخلاف نگرش بی‌طرفانه درمانگر در درمان شناختی-رفتاری (CBT)، درمانگر سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP)، به شیوه‌ای شخصی‌تر که  “مشارکت شخصی حد و مرزدار (DPI)“ نامیده می‌شود، خودافشایی می‌کند (مک کالوگ، ۲۰۰۶). اگرچه سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری، مشارکت شخصی درمانگر را به‌عنوان عنصری کلیدی در درمان بیماران مبتلابه افسردگی مزمن ارزیابی می‌کند؛ اما درمان شناختی-رفتاری به روش کلاسیک نیز مانع استفاده درمانگر از خودافشایی در درمان نمی‌شود. در پاسخ به مشکلات بین فردی در محیط درمان، درمانگر تمام تمرکزش را به رابطه دو جانبه بین خودش و بیمار جلب می‌کند؛ برای مثال: “هنگامی‌که تماس چشمی‌ات را با من قطع می‌کنی، احساس می‌کنم که وجود خارجی ندارم”(مک کالوف و همکاران، ۲۰۱۵). خود افشاگری درمانگر را ملزم می‌کند که سبک روابط بین فردی خود را با توجه به تاریخچه‌ی یادگیری بیمار با افرادی که در زندگی‌اش “بیشترین تأثیر” را داشته‌اند (مانند والدین) ، هماهنگ کند.

برای تطابق و هماهنگی پاسخ واقعی درمانگر با پاسخی که انتظار می‌رود بیمار بر اساس تجارب قبلی‌اش با افراد نزدیک بدهد، روش دومی که اصطلاحاً “تمرین افتراق بین فردی (IDE) “ نامیده می‌شود به کاربرده می‌شود. درمانگران به بیمارانشان می‌آموزند تا پاسخ‌های اصلاحی عقلانی-عاطفی و رفتاری که باعث مشارکت آن‌ها در روابط بین فردی سالم می‌شود را تشخیص دهند (برای مثال: “هنگامی‌که در مورد رخدادی که اتفاق افتاده با من صحبت می‌کنی، پاسخ و واکنش من به تو چه خواهد بود؟ این پاسخ من چه تفاوتی با پاسخ‌هایی که معمولاً مادرت به تو می‌دهد دارد؟”) (مک کالوگ و همکاران، ۲۰۱۵). روش‌های مشارکت شخصی حد و مرزدار (DPI) و تمرین افتراق بین فردی (IDE) چندین بار در طول مدت درمان به‌کاربرده می‌شوند.

لازم است که درمانگران شفافیت داشته باشند و به شیوه‌ای صادقانه به بیمار واکنش نشان دهند و همچنین صریح و بی‌طرفانه ولی درعین‌حال با رعایت حدومرزی مشخص و تعیین‌شده با بیمار رفتار کنند (مک کالوگ، ۲۰۰۶).  به‌منظور شناخت تعارضات شخصی و جلوگیری از انتقال متقابل غیر نظام‌مند، درمانگران در سیستم تحلیل شناختی- رفتاری باید درجه بالایی از خودآگاهی را نسبت به تاریخچه یادگیری بین فردی خود داشته باشند.

اگرچه مطالعات مختلفی اثربخشی سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری را دریافته‌اند (کوکسیس و همکاران، ۲۰۰۹؛ اسکرام و همکاران، ۲۰۱۱، ۲۰۱۷؛ ویرسما و همکاران، ۲۰۱۴؛ براکمیر و همکاران، ۲۰۱۵)، اما عوامل مفیدی که در این رویکرد فعالند، هنوز مورد بحث و بررسی قرار دارند. بااینکه خودافشایی نقشی محوری در این رویکرد درمانی دارد اما در حال حاضر هنوز هم مطالعات تجربی در رابطه با اثربخشی خودافشایی درمانی در این رویکرد در دسترس نیست. اما بااین‌حال شواهد تجربی وجود دارد که اهمیت اتحاد (پیمان) درمانی در سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری را برجسته می‌سازد. به نظر می‌رسد که کیفیت اتحاد درمانی در طول دوره درمان، نتایج درمان را مستقل از سایر عواملی که با این نتایج مرتبطند، پیش‌بینی می‌کند (کلین و سانتیاگو، ۲۰۰۳؛ آرنو وهمکاران، ۲۰۱۳).

یک اتحاد درمانی قوی، پیش‌بینی کننده کاهش سبک‌های بین فردی خصمانه و متضاد بیماران می‌باشد؛ که این به نوبه خود در بهبود علائم افسردگی در پایان درمان موثر است (کنستانتینو و همکاران، ۲۰۱۶).  بااینکه خودافشایی عامل مهمی در بهبود رابطه ی درمانی است، اما امکان دارد که افراد وسوسه شوند تا به ‌اشتباه تمام اثرات مثبت را به خودافشایی ربط دهند. با اینکه این مسئله هنوز نیازمند تحقیقات تجربی مستقیم است، اما باید توجه داشت که سطوح واکنشی بالاتر براساس عدم تمایل به دریافت ورودی از سوی دیگران و همچنین تمایلات مخالف، به شکلی مثبت پیش‌بینی کننده نتایج درمان در سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری می‌باشد (آرنو و همکاران، ۲۰۰۳). این مسئله حاکی از آن است که روش‌های خودافشایی مانند  DPIو IDE که بخش‌های جدایی‌ناپذیر این رویکرد درمانی هستند ممکن است در کمک به درمانگر برای کنترل اختلالات در روابط درمانی به نحوی سازنده مؤثر باشند.

مقایسه خودافشایی درمانی در رویکردهای درمانی “شناختی-رفتاری”، “طرحواره درمانی” و ” سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری “: فرصت‌ها و چالش‌ها

سبک‌های ناسازگار بین فردی به طور خاص در اختلالات شخصیت به‌خصوص اختلال شخصیت مرزی و یا افسردگی مزمن دیده می‌شود که خودشان را در محیط درمانی نشان می‌دهند. در رویکردهای درمانی موج سوم (دیالکتیکی، طرحواره درمانی، سیستم تحلیل شناختی-رفتاری)، در مقایسه با درمان‌های موج اول و دوم، درمانگر از خودافشایی به‌عنوان وسیله‌ای کلیدی برای بررسی مشکلات بین فردی استفاده می‌کند. این راهبردها، اهمیت خودافشایی درمانی را برجسته ساخته و درمانگر را به روش‌های خاصی برای بررسی سبک‌های بین فردی ناسازگار که می‌توانند روند درمان را مختل کنند، مجهز می‌کند.

علی‌رغم اینکه نیازها و ویژگی‌های خاص بیماران، هدف مشترک این رویکردها می‌باشد، اما  خودافشایی درمانگر در بین سه رویکرد رفتاردرمانی دیالکتیکی، طرحواره درمانی و سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری از تفاوت معناداری برخوردار است؛ در رویکرد طرحواره درمانی، در درجه اول مفهوم “باز والدینی حد و مرزدار” کمک می‌کند تا درمانگر با بروز هیجانات مثبت و پذیرا و با ملایمت خودافشایی کند تا بر نیازهای ارضا نشده دوران کودکی بیمار، غلبه کند. بیشترین نقشی که خودافشایی در رویکرد طرحواره درمانی (ST) دارد، ارائه الگویی برای بیماران است تا بتوانند خودشان الگو (ذهنیت) بزرگسال سالم را در خود ایجاد کنند. در رویکرد رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT)، راهبردهای پذیرش و تغییر از خودافشایی برای مقابله با خشم نسبت به خود و رفتارهای مخربی که روند درمان را مختل می‌کنند، استفاده می‌کنند.

خودافشایی در این رویکرد هر دو نوع احساس منفی و مثبت را شامل می‌شود. همچنین باید گفت خودافشایی در سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP)، تا حدودی فراتر از خودافشایی در دو رویکرد طرحواره درمانی و رفتاردرمانی دیالکتیکی است؛ که هدفش تمرکز بر موقعیت‌های پرتعارض بیمار است که در آن موقعیت‌ها بیمار از درمانگر انتظار دارد درمانگر با او به همان شیوه‌ای رفتار کند که افراد نزدیک زندگیش با او رفتار می‌کرده‌اند). خودافشایی به‌صورت مثبت و منفی باهدف و نیت شفاف‌سازی پیامدهای بین فردی به کار می‌رود. در سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری ، خودافشایی به‌عنوان پیش‌شرطی اساسی برای ارتباط دوباره بیماران مبتلا به افسردگی مزمن با محیط بین فردیشان و درنتیجه ایجاد تجربیات ارتباطی سالم در برابر سابقه آسیب‌های اولیه شناخته می‌شود.

تمام سه رویکرد درمانی موج سومی که در اینجا موردبحث قرار گرفتند، تمایل به تنظیم سازگارانه احساساتی (هیجاناتی) دارند که منجر به رفتارهای بین فردی ناسازگار می‌شوند. دیالکتیک (مباحثه) در رویکرد رفتاردرمانی دیالکتیکی، به تنظیم نوسانات شدید بین پیوستگی و انفصال در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی پرداخته و روند پذیرش و تغییر را حفظ می‌کند. راهبرد “باز والدینی حد و مرزدار” در طرحواره درمانی، در پردازش آن دسته از حالات هیجانی دشواری که شامل الگوهای عملکردی و بدعملکردی هستند کمک می‌کند که ممکن است به ترتیب تقویت شده یا مهارشده باشند. برانگیختگی هیجانی در موقعیت های پرتعارض در سیستم تحلیل شناختی رفتاری (CBASP)، به گونه ای است که توسط خودافشایی (DPI) و همچنین توسط تفاوت های رفتاری (IDE) بین اطرافیان نزدیک بیمار با پاسخ‌هایی که درمانگر در حین تمرین تنظیم هیجانی به بیمار می‌دهد بررسی می‌شود.

برای اجرای این شکل از خودافشایی، لازم است که به چند عامل مهم توجه داشته باشیم:

توجه به تاریخچه زندگی بیمار: که در اینجا تمرکز بر تجربیات دوران کودکی و تاریخچه یادگیری‌های بین فردی بیمار نقش بسیار قابل‌توجهی نسبت به درمان شناختی رفتاری کلاسیک (cbt) دارد. پس باید در نظر داشت که بدون مراجعه به تاریخچه تجربیات دوران کودکی بیمار، استفاده از خودافشایی آن هم به‌عنوان ابزاری مفید برای ایجاد تجربیات بین فردی سالم، امکان‌پذیر نخواهد شد. علاوه بر این در درجه اول لازم است که درمانگر خودش تمایل به خودافشایی داشته باشد و بروز این خودافشایی نیز مستلزم آن است که درمانگر درجه بالایی از خودآگاهی و نظارت منظم را دارا باشد. یکی از خطرات تمرکز بر خودافشایی ممکن است این باشد که دیگر راهبردها و تکنیک های مهم و تأثیرگذار مربوط به درمان شناختی-رفتاری (cbt) (مانند فعال‌سازی رفتاری، بازسازی شناختی و مواجهه درمانی)، نادیده گرفته شود؛ علاوه بر این، خودافشایی چالشی عاطفی برای درمانگران محسوب شده و خطر تمرکز اغراق گونه و بیش از حد معمول بر احساسات را در بر دارد. خطر دیگری که ناشی از خودافشایی می‌باشد، ایجاد بحران و تهدید در رابطه درمانی است. بااین‌حال شواهدی وجود دارد که اتفاقات “مثبت” و “منفی” در مراحل درمان را با نتایج مطلوب درمانی مرتبط می‌داند (سافران و همکاران، ۲۰۱۱).

تفسیر نتایج:

به عقیده ی ما، خودافشایی درمانی به‌عنوان مؤلفه‌ای مهم در رویکردهای شناختی رفتاری موج سوم محسوب شده و یک ابزار درمانی نویددهنده برای درمان بیماران مبتلا به اختلالات مزمن و ناتوان‌کننده‌ای که مقاومت درمانی بالایی دارند، به شمار می‌رود. رویکردهای درمانی شناختی-رفتاری موج سوم، شیوه‌های مختلفی را برای استفاده از خودافشایی به‌عنوان یک ابزار درمانی ایجاد کردند. بااین‌حال این سؤال مطرح می‌شود که آیا خودافشایی در روانشناسی مدرن یک شرط لازم محسوب می‌شود یا خیر؟ یکی از مطالعات مروری که اخیراً توسط التویس و همکارانش (۲۰۱۵) انجام شد، با این هدف بود که نتایج مطالعاتی که درمان شناختی-رفتاری اینترنتی (ICBT) را با درمان چهره به چهره در رویکرد شناختی-رفتاری (CBT) در بیماران مبتلا به اختلالات اضطرابی مقایسه کرده بودند را موردبررسی قرار دهند. آن‌ها در این مطالعه دریافتند که درمان شناختی-رفتاری به‌صورت اینترنتی (در مقایسه با لیست انتظار) اثربخش بوده، اما بین دو رویکرد درمانی (CBT) و (ICBT) تفاوت معناداری مشاهده نشد.

یک عامل مهم و کلیدی در تعیین اثربخشی خودافشایی می‌تواند این باشد که آیا اختلال موردنظر با رفتار بین فردی ناسازگار مشخص می‌شود؟ لازم به ذکر است که در حال حاضر این ادعا باید به‌صورت نظری باقی بماند زیرا شواهد مربوط به آزمایش‌های تصادفی کنترل‌شده هنوز هم تا به امروز ناکافی است. برای ارزیابی اثربخشی خودافشایی لازم است تحقیقات بیشتری انجام گیرد (هگلند، ۲۰۱۴). طرح عملی ای که در اینجا و در مورد مفاهیم روان‌درمانی پرداختیم، مقایسه (به‌عنوان‌مثال مقایسه سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP) با و بدون مشارکت شخصی حدومرزدار (DPI) درمانگر) را شامل شد که به‌منظور ارزیابی اثرات جانبی احتمالی خودافشایی درمانی است. جنبه‌های دیگری که باید موردبررسی قرار گیرند عبارتند از شکل دقیق، فراوانی و تناوب خودافشایی و تأثیری که این عوامل بر نتیجه درمان می‌گذارد.

Therapeutic Self-Disclosure within DBT, Schema Therapy, and CBASP: Opportunities and Challenges

Alexander, E., and French, T. (1946). Psychoanalytic Therapy: Principles and Application. New York, NY: Ronald Press.

Google Scholar

Arnow, B. A., Manber, R., Blasey, C., Klein, D. N., Blalock, J. A., Markowitz, J. C., et al. (2003). Therapeutic reactance as a predictor of outcome in the treatment of chronic depression. J. Consult. Clin. Psychol. ۷۱, ۱۰۲۵–۱۰۳۵. doi: 10.1037/0022-006X.71.6.1025

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Arnow, B. A., Steidtmann, D., Blasey, C., Manber, R., Constantino, M. J., Klein, D. N., et al. (2013). The relationship between the therapeutic alliance and treatment outcome in two distinct psychotherapies for chronic depression. J. Consult. Clin. Psychol. ۸۱, ۶۲۷–۶۳۸. doi: 10.1037/a0031530

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Bamelis, L. L., Evers, S. M., Spinhoven, P., and Arntz, A. (2014). Results of a multicenter randomized controlled trial of the clinical effectiveness of schema therapy for personality disorders. Am. J. Psychiatry ۱۷۱, ۳۰۵–۳۲۲. doi: 10.1176/appi.ajp.2013.12040518

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Barnicot, K., Katsakou, C., Bhatti, N., Savill, M., Fearns, N., and Priebe, S. (2012). Factors predicting the outcome of psychotherapy for borderline personality disorder: a systematic review. Clin. Psychol. Rev. ۳۲, ۴۰۰–۴۱۲. doi: 10.1016/j.cpr.2012.04.004

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Barrett, M. S., and Berman, J. S. (2001). Is psychotherapy more effective when therapists disclose information about themselves? J. Consult. Clin. Psychol. ۶۹, ۵۹۷–۶۰۳. doi: 10.1037/0022-006X.69.4.597

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Bedics, J. D., Atkins, D. C., Harned, M. S., and Linehan, M. M. (2015). The therapeutic alliance as a predictor of outcome in dialectical behavior therapy versus nonbehavioral psychotherapy by experts for borderline personality disorder. Psychotherapy ۵۲, ۶۷–۷۷. doi: 10.1037/a0038457

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Brakemeier, E. L., Radtke, M., Engel, V., Zimmermann, J., Tuschen-Caffier, B., Hautzinger, M., et al. (2015). Overcoming treatment resistance in chronic depression: a pilot study on outcome and feasibility of the cognitive behavioral analysis system of psychotherapy as an inpatient treatment program. Psychother. Psychosom. ۸۴, ۵۱–۵۶. doi: 10.1159/000369586

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Constantino, M. J., Laws, H. B., Coyne, A. E., Greenberg, R. P., Klein, D. N., Manber, R., et al. (2016). Change in patients’ interpersonal impacts as a mediator of the alliance-outcome association in treatment for chronic depression. J. Consult. Clin. Psychol. ۸۴, ۱۱۳۵–۱۱۴۴. doi: 10.1037/ccp0000149

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Edwards, C., and Murdock, N. (1994). Characteristics of therapist self-disclosure in the counseling process. J. Couns. Dev. ۷۲, ۳۸۴–۳۸۹. doi: 10.1002/j.1556-6676.1994.tb00954.x

CrossRef Full Text | Google Scholar

Farrell, J. M., Shaw, I. A., and Webber, M. A. (2009). A schema-focused approach to group psychotherapy for outpatients with borderline personality disorder: a randomized controlled trial. J. Behav. Ther. Exp. Psychiatry ۴۰, ۳۱۷–۳۲۸. doi: 10.1016/j.jbtep.2009.01.002

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Giesen-Bloo, J., Van Dyck, R., Spinhoven, P., Van Tilburg, W., Dirksen, C., Van Asselt, T., et al. (2006). Outpatient psychotherapy for borderline personality disorder: randomized trial of schema-focused therapy vs transference-focused psychotherapy. Arch. Gen. Psychiatry ۶۳, ۶۴۹–۶۵۸. doi: 10.1001/archpsyc.63.6.649

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Hayes, S. C., Strosahl, K. D., and Wilson, K. G. (1999). Acceptance and Commitment Therapy: An Experiential Approach to Behavior Change. New York: Guilford Press.

Google Scholar

Henretty, J. R., and Levitt, H. M. (2010). The role of therapist self-disclosure in psychotherapy: a qualitative review. Clin. Psychol. Rev.۳۰, ۶۳–۷۷. doi: 10.1016/j.cpr.2009.09.004

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Hill, C. E., and Knox, S. (2002). “Therapist self-disclosure,” in Psychotherapy Relationships that Work: Therapist Contributions and Responsiveness to Patients, ed. J. C. Norcross (Oxford: Oxford University Press), 255–۲۶۵.

Google Scholar

Høglend, P. (2014). Exploration of the patient-therapist relationship in psychotherapy. Am. J. Psychiatry ۱۷۱, ۱۰۵۶–۱۰۶۶. doi: 10.1176/appi.ajp.2014.14010121

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Kahl, K. G., Winter, L., and Schweiger, U. (2012). The third wave of cognitive behavioural therapies: What is new and what is effective? Curr. Opin. Psychiatry ۲۵, ۵۲۲–۵۲۸. doi: 10.1097/YCO.0b013e328358e531

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Klein, D. N., and Santiago, N. J. (2003). Dysthymia and chronic depression: introduction, classification, risk factors, and course. J. Clin. Psychol. ۵۹, ۸۰۷–۸۱۶. doi: 10.1002/jclp.10174

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Knox, S., Hess, S. A., Petersen, D. A., and Hill, C. E. (1997). A qualitative analysis of client perceptions of the effects of help-ful therapist self-disclosure in long-term therapy. J. Couns. Psychol. ۴۴, ۲۷۴–۲۸۳. doi: 10.1037/0022-0167.44.3.274

CrossRef Full Text | Google Scholar

Knox, S., and Hill, C. E. (2003). Therapist self-disclosure: research-based suggestions for practitioners. J. Clin. Psychol. ۵۹, ۵۲۹–۵۳۹. doi: 10.1002/jclp.10157

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Kocsis, J. H., Gelenberg, A. J., Rothbaum, B. O., Klein, D. N., Trivedi, M. H., Manber, R., et al. (2009). Cognitive behavioral analysis system of psychotherapy and brief supportive psychotherapy for augmentation of antidepressant nonresponse in chronic depression: the REVAMP Trial. Arch. Gen. Psychiatry ۶۶, ۱۱۷۸–۱۱۸۸. doi: 10.1001/archgenpsychiatry.2009.144

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Kriston, L., Von Wolff, A., Westphal, A., Holzel, L. P., and Harter, M. (2014). Efficacy and acceptability of acute treatments for persistent depressive disorder: a network meta-analysis. Depress. Anxiety ۳۱, ۶۲۱–۶۳۰. doi: 10.1002/da.22236

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Kuhnen, T., Knappke, F., Otto, T., Friedrich, S., Klein, J. P., Kahl, K. G., et al. (2011). Chronic depression: development and evaluation of the luebeck questionnaire for recording preoperational thinking (LQPT). BMC Psychiatry ۱۱:۱۹۹. doi: 10.1186/1471-244X-11-199

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Linehan, M. M. (1993). Cognitive Behavior Treatment of Borderline Personality Disorder. New York, NY: Guilford Press.

Google Scholar

Linehan, M. M., Comtois, K. A., Murray, A. M., Brown, M. Z., Gallop, R. J., Heard, H. L., et al. (2006). Two-year randomized controlled trial and follow-up of dialectical behavior therapy vs therapy by experts for suicidal behaviors and borderline personality disorder. Arch. Gen. Psychiatry ۶۳, ۷۵۷–۷۶۶. doi: 10.1001/archpsyc.63.7.757

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

McCullough, J. P. (2000). Treatment of Chronic Depression. Cognitive Behavioral Analysis System of Psychotherapy. New York, NY: The Guilford Press.

Google Scholar

McCullough, J. P. (2006). Treating Chronic Depression with Disciplined Personal Involvement, Cognitive Behavioral Analysis System of Psychotherapy. New York, NY: Springer.

Google Scholar

McCullough, J. P. Jr., Schramm, E., and Penberthy, J. K. (2015). CBASP as a Distinctive Treatment for Persistent Depressive Disorder.New York, NY: Routledge.

Google Scholar

Olthuis, J. V., Watt, M. C., Bailey, K., Hayden, J. A., and Stewart, S. H. (2015). Therapist-supported internet cognitive behavioural therapy for anxiety disorders in adults. Cochrane Database Syst. Rev. ۳:CD011565. doi: 10.1002/14651858.CD011565

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Roediger, E., and Zarbock, G. (2015). Schema therapy for personality disorders. A critical review. Nervenarzt ۸۶, ۶۰–۷۱. doi: 10.1007/s00115-014-4008-8

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Safran, J. D., Muran, J. C., and Eubanks-Carter, C. (2011). Repairing alliance ruptures. Psychotherapy ۴۸, ۸۰–۸۷. doi: 10.1037/a0022140

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Schramm, E., Kriston, L., Zobel, I., Bailer, J., Wambach, K., Backenstrass, M., et al. (2017). Effect of disorder-specific vs nonspecific psychotherapy for chronic depression: a randomized clinical trial. JAMA Psychiatry ۷۴, ۲۳۳–۲۴۲. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2016.3880

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Schramm, E., Zobel, I., Dykierek, P., Kech, S., Brakemeier, E. L., Kulz, A., et al. (2011). Cognitive behavioral analysis system of psychotherapy versus interpersonal psychotherapy for early-onset chronic depression: a randomized pilot study. J. Affect. Disord. ۱۲۹, ۱۰۹–۱۱۶. doi: 10.1016/j.jad.2010.08.003

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Spinhoven, P., Giesen-Bloo, J., Van Dyck, R., Kooiman, K., and Arntz, A. (2007). The therapeutic alliance in schema-focused therapy and transference-focused psychotherapy for borderline personality disorder. J. Consult. Clin. Psychol. ۷۵, ۱۰۴–۱۱۵. doi: 10.1037/0022-006X.75.1.104

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Stiglmayr, C., Stecher-Mohr, J., Wagner, T., Meibetaner, J., Spretz, D., Steffens, C., et al. (2014). Effectiveness of dialectic behavioral therapy in routine outpatient care: the berlin borderline study. Borderline Personal. Disord. Emot. Dysregul. ۱:۲۰. doi: 10.1186/2051-6673-1-20

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Stoffers, J. M., Vollm, B. A., Rucker, G., Timmer, A., Huband, N., and Lieb, K. (2012). Psychological therapies for people with borderline personality disorder. Cochrane Database Syst. Rev. ۸:CD005652.

Google Scholar

Vilardaga, R., and Hayes, S. C. (2009). Acceptance and commitment therapy and the therapeutic relationships stance. Eur. Psychother.۹, ۱–۲۳.

Google Scholar

Wells, A., and Matthews, G. (1994). Attention and Emotion: A Clinical Perspective. Hove: Lawrence Erlbaum Associates.

Google Scholar

Wiersma, J. E., Van Schaik, D. J., Hoogendorn, A. W., Dekker, J. J., Van, H. L., Schoevers, R. A., et al. (2014). The effectiveness of the cognitive behavioral analysis system of psychotherapy for chronic depression: a randomized controlled trial. Psychother. Psychosom.۸۳, ۲۶۳–۲۶۹. doi: 10.1159/000360795

PubMed Abstract | CrossRef Full Text | Google Scholar

Young, J. E. S. (1994). Cognitive Therapy for Personality Disorders: A Schema-Focussed Approach. Sarasota, FL: Professional Resource.

Google Scholar

Young, J. E., Klosko, J. S., and Weishaar, M. E. (2003). Schema Therapy: A Practitioner’s Guide. New York, NY: Guilford Press.

Google Scholar

مطالب مرتبط:

• درمان شناختی رفتاری (CBT) به زبان ساده
• اثربخشی موج سوم درمانهای رفتاری
• رفتاردرمانی دیالکتیک (DBT) به زبان ساده: معرفی مفاهیم و تکنیک‌ها
• طرحواره درمانی چیست؟ مبانی و تکنیک‌ها
• طرحواره های ناسازگار اولیه: اولین خشت‌های کج زندگی
• طرحواره‌درمانی برای اختلال‌های شخصیت تاثیرگذارتر از دیگر درمان های اصلی است.
• طرحواره‌های ناسازگار اولیه و شخصیت مرزی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته خودافشایی در رویکردهای رفتاردرمانی دیالکتیک (DBT)، طرحواره درمانی (ST) و سیستم روان‌درمانی تجزیه و تحلیل شناختی-رفتاری (CBASP) اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اگر به خاطر سپردن مطالبی که خوانده‌اید برایتان دشوار است، بهتر است برای تحکیم و افزایش حافظه به خود کمی فرصت دهید. با روان‌حامی همراه باشید.

 

گاهی اوقات با خودم میگم: چرا مطالبی رو که در قطار می‌خونم بیشتر و بهتر یادم می‌مونه؟ آیا این به خاطر طبیعت سفر توی قطاره؟ مثل حرکت و جریان داشتن تو یه وسیله نقلیه، توقف‌های دوره ای و تغییر منظره پشت پنجره قطار… شاید ترکیب همه  این‌ها باعث تقویت تمرکزی بشه که توی شرایط آشنا بدست اوردنش سخته! اما یکم که بیشتر فکر می‌کنم  با خودم میگم بر خلاف زمانی که توی خونه مشغول خوندن یه مطلب هستم، توی قطار هرازچندگاهی دوست دارم سرم رو از روی کتاب بردارم و مناظر بیرون رو تماشا کنم که همین “توقف لحظه‌ای” می‌تونه مصداق بارز “استراحت کوتاه مدتی” باشه که مورد اهمیت این مطالعه قرار می‌گیره.

روانشناسان دریافته‌اند که دوره‌های کوتاه استراحت پس از یادگیری و درک یک مطلب، به تحکیم و افزایش حافظه کمک می‌کند.

مطالعه حاضر نشان داد هنگامی‌که افراد بعد از یادگیری یک مطلب (مانند یادگیری رشته‌ای از اعداد)، به‌صورت کوتاه‌مدت استراحت می‌کردند، آن مطالب را بهتر از افرادی که راهبرد دیگری برای یادگیری داشتند، به خاطر می‌آوردند.

به نظر می‌رسد که این استراحت کوتاه‌مدت به تقویت حافظه کمک کرده و بازیابی را آسان‌تر می‌کند. از طرفی دیگر اگر پس از یادگیری یک مطلب مستقیماً بر روی کار دیگری تمرکز کنیم، دیگر حافظه فرصتی برای تقویت پیدا نمی‌کند.

۱۰ دقیقه استراحت:

در یک مطالعه جدید که باهدف تأثیر استراحت کوتاه‌مدت که بر روی تعدادی از آزمودنی قرار گرفت، به آزمودنی‌ها داستانی داده شد که در بین آن دوره‌های استراحت کوتاه‌مدت ۱۰ دقیقه‌ای تعیین می‌شد. نتایج به این صورت بود که حافظه آزمودنی‌ها پس از ۷ روز (با روش استراحت ۱۰ دقیقه‌ای) افزایش پیداکرده بود. درواقع افرادی که پس از ۷ روز راهبرد استراحت کوتاه‌مدت را انجام داده بودند، نسبت به افرادی که سعی به یادآوری داستان آن‌هم بدون وقفه و استراحت داشتند، عملکرد بهتری در یادآوری داستان داشتند.(دوار و همکاران، ۲۰۱۲).

مطالب مرتبط: 

نوشته استراحت کوتاه مدت : یکی از راه های افزایش ظرفیت حافظه اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تحقیقات نشان می‌دهند که هوش بالا و اضطراب ممکن است دو خصیصه سودمند باشند که به‌صورت متقابل تکامل‌یافته‌اند.

این یافته‌ها می‌توانند برای توضیح و درک بهتر اینکه چرا افرادی که از هوش بالا  برخوردارند، سطح بالاتری از اضطراب را نیز تجربه می‌کنند، کمک کنند. با روان‌حامی همراه باشید.

یکی از مزایای هوش بالا این است که به افراد در تصور بهتر اینکه چه چیزی اشتباه است کمک می‌کند.

اگر از دیدگاه تکاملی بخواهیم این موضوع را بررسی کنیم اینگونه باید گفت که:

در زمان نسل‌های اولیه، افرادی که غالباً احساس نگرانی می‌کردند، تمایل داشتند تا خطرات احتمالی  را از خود دور نگاه‌دارند؛ بنابراین ژن آن‌ها به نسل‌های بعدی نیز منتقل می‌شد و این ژن به‌مرورزمان تکامل‌یافته‌تر شد.

از طرفی دیگر افرادی که احساس نگرانی و احساس خطر پایینی داشتند به خاطر اینکه برای زمستان آمادگی نداشتند و پیش‌بینی حمله دشمن را نداشتند، به دلیل گرسنگی و قحطی به مرگ تهدید می‌شدند و بقای خود را از دست می‌دادند.

پروفسور جرمی کاپلان، که این مطالعه را هدایت می‌کند، می‌گوید:

” بااینکه نگرانی بیش‌ازحد به‌عنوان یک ویژگی منفی و هوش بالا به‌عنوان یک ویژگی مثبت دیده می‌شود، اما باید در نظر داشته باشیم که نگرانی ممکن است علتی باشد برای نجات گونه‌ی انسان از موقعیت‌های خطرناکی که باید از آن‌ها اجتناب کند، بدون در نظر گرفتن اینکه احتمال موفق شدن در آن موقعیت خطرناک چقدر است” .

 

در اصل، ممکن است نگرانی افراد را در جلوگیری از تصمیماتی که به‌صورت شانسی می‌گیرند کمک کند و نگاهی واقع بینانه تر به آن‌ها بدهد. که این ویژگی باعث می‌شود افراد از شانس بقای بیشتری نسبت به دیگران برخوردار شوند. بنابراین نگرانی همانند هوش می‌تواند به‌عنوان یک ویژگی سودمند عمل کند.

برای مطالعه‌ی فوق، دو گروه افراد با سطوح اضطراب بالا با افراد دارای سطح متوسط  اضطراب مقایسه شدند.

منبع: مجله علوم اعصاب تکاملی (کاپلان و دیگران، ۲۰۱۲).

(journal Frontiers in Evolutionary Neuroscience (Coplan et al., 2012).

مطالب مرتبط:

• همه کودکان نابغه‌اند، اما به سبک خودشان – ۳۴ هوش در بچه‌ها که مدارس به آن بی‌توجه‌اند
• باورهای شما در مورد هوش روی موفقیت تأثیر دارد
• تلفن‌های هوشمند در مقابل «فرزندپروری هوشمندانه»
• آیا با نگرانی و ترس مزمن زندگی می‌کنید؟ آشنایی با اضطراب فراگیر
• کاهش افسردگی و اضطراب: با کمک کردن به دیگران به خودمان کمک کنیم

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته هوش بالا و اضطراب: چرا افراد باهوش بیشتر مستعد ابتلا به اضطراب هستند؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تحقیقات نشان داده‌اند افرادی که اختلال شخصیتی مرزی دارند، در نواحی مغزیشان که با همدلی مرتبط است، نواقصی دارند. با روان‌حامی همراه باشید.

این یافته‌ها به توضیح و درک بهتر اینکه چرا افراد مبتلا به اختلال شخصیتی مرزی حالات خلقی ناپایداری دارند، کمک می‌کنند.

آن‌ها همچنین در حفظ روابطشان با دیگران مشکل دارند.

دکتر بریان هاس که از نویسندگان اصلی این مطالعه است، می‌گوید: نتایج ما نشان داد که در افراد مبتلا به اختلال شخصیتی مرزی ، فعالیت مغز در مناطق مرتبط با همدلی کاهش یافته و ضعیف است؛ که این کاهش فعالیت به این نکته اشاره دارد که افراد دارای ویژگی‌های شخصیتی مرزی بالا نسبت به افرادی که کمتر از این ویژگی‌ها برخوردارند، درک و پیش‌بینی احساسات دیگران برایشان دشوارتر است.

این مطالعه بر روی بیش از ۸۰ نفر آزمودنی انجام گرفت که بر اساس آن، ویژگی‌های شخصیتی مرزی آن‌ها اندازه‌گیری شد.

دکتر هاس توضیح داد:

غالباً اختلال شخصیت مرزی به‌عنوان پدیده‌ای دوگانه در نظر گرفته می‌شود: یعنی یا شما آن را دارید و یا به آن مبتلا نیستید.

اما ما در مطالعه‌مان آن را فراتر از روش‌های مداوم اندازه‌گیری کردیم که بتوانیم تمام این طیف را (از افرادی که فاقد این ویژگی ها هستند تا افراد دارای ویژگی های شخصیتی مرزی با شدت بالا ) در نظر بگیریم و تفاوتشان را بسنجیم.

آزمایش به این گونه بود که: در یک اسکن مغزی، برای اندازه‌گیری پردازش هیجانی، به آزمودنی‌ها وظایفی داده شد که با پردازش هیجانات و احساسات مرتبط بودند.

به گفته پروفسور جاشوا میلر که یکی دیگر از نویسندگان این مقاله است، فرایندهای همدلانه، در افرادی که مبتلا به ویژگی‌های شخصیتی مرزی هستند، به‌آسانی قابل فعال شدن نیستند. همچنین او اضافه می‌کند که: اختلال شخصیت مرزی یکی از شدیدترین و مشکل‌سازترین اختلالات شخصیتی است که ایجاد و حفظ روابط دوستانه موفقیت‌آمیز و روابط عاشقانه را برای فرد دشوار می‌کند؛ که یافته‌های این مطالعه به درک بهتر این مطلب کمک کرده است.

منبع:

journal  of Personality Disorders: Theory, Research and Treatment (Haas et al., ۲۰۱۶)

بیشتر بدانیم:

• اختلال شخصیت مرزی : تعریف، ویژگی‌های تشخیصی و درمان
• رابطه بدرفتاری هیجانی و نشانه­ های اختلال شخصیت مرزی
• اثر توانبخشی شناختی روی عملکرد روانی‌اجتماعی در اختلال شخصیت مرزی
• پنج نوع شخصیت پر مناقشه (و اهداف سرزنش و گاهی اوقات خشونت آن‌ها)

نوشته اختلال شخصیتی مرزی : یکی از شدیدترین اختلالات شخصیتی‌ که در آن فعالیت قسمتی از مغز که به همدلی مرتبط است، تضعیف می‌شود. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تنگ و گشاد شدن چشمان افراد می‌تواند اطلاعات زیادی را در مورد احساساتشان به ما بدهد. با روان‌حامی همراه باشید:

مطالعات نشان می‌دهند که باریک و تنگ شدن چشمان افراد نشان‌دهنده بیدار شدن یک احساس در آن‌هاست؛ که این می‌تواند دال بر عصبانی بودن، بدگمانی، تهاجمی بودن و تحقیر شدن باشد.

همچنین باز و گشادشدن چشم‌ها به این معنی است که فرد نسبت به اطلاعاتی که دریافت می‌کند بسیار حساس است؛ که این نیز می‌تواند بر علاقه‌مندی، هیجان‌زدگی و ترس آن‌ها دلالت داشته باشد.

شیوه‌ی حرکت چشم‌ها برای بروز هیجانات با چگونگی حرکت دادن آن‌ها برای بهتر دیدن دنیا ارتباط دارد.

برای مثال باریک و کوچک کردن چشم‌ها باعث می‌شود که بتوانیم نقاط دور را راحت‌تر ببینیم درحالی‌که گشاد و باز کردن چشم‌ها اجازه ورود نور بیشتری به چشم را می‌دهد.

دکتر دنیل لی (استاد روانشناسی و علوم اعصاب دانشگاه کلرادو واقع در ایالات ‌متحده آمریکا) که نخستین نویسنده این مطالعه است می‌گوید: هنگامی‌که در حال تماشای برنامه “زیاد ذوق‌زده نشو” هستید و در تعجبید که بدانید چرا لری دیوید به هنگام تمرکز و بررسی دقیق بر روی یک مسئله چشمانش را باریک و تنگ می‌کند، مطالعه ما می‌تواند دلیل کارش را به‌خوبی توضیح دهد.

 

“ زیاد ذوق‌زده نشو (Curb Your Enthusiasm)  یک سریال کمدی آمریکایی محصول شبکه HBO  است که در آن لری دیوید، نویسنده و تدوین‌کننده سریال کمدی معروف ساینفلد، در نقش خودش بازی می‌کند.سبک این سریال به حالتی است که به‌گونه‌ای فیلم مستند از زندگی روزمره لری دیوید شباهت دارد.
برای بازیگران این سریال دیالوگ‌های ازپیش‌آماده تهیه نشده و چارچوب موضوع به آن‌ها داده می‌شود تا خود در آن چارچوب بداهه‌گویی کنند. تمامی صحنه‌ها نیز با دوربین دستی فیلم‌برداری می‌شود“

 

نتیجه‌ای که از این مطالعه برداشت می‌شود این است که با نگاه کردن به حرکات و حالات چشمان افراد می‌توان به احساسات مختلف و متفاوت افراد پی برد.

علی‌رغم پیچیده بودن حالات چهره‌ای، گشاد و باریک شدن چشم‌ها به‌صورت شگفت‌آوری حاوی اطلاعات مفیدی است.

به گفته دکتر لی:

حالات چهره‌ای انسان بسیار پیچیده‌اند؛ که به هنگام شمارش ماهیچه‌های صورت، تخمین زده‌شده که حداقل ۳.۷ x 10^۱۶   ترکیبات حالات چهره‌ای مختلف وجود دارد.

با نگاه به زیرمجموعه‌ی این فضا (یعنی فقط منطقه چشم) متوجه می‌شویم که این فقط یک بعد ساده‌ی فیزیکی است.  اما باکمی دقت به تنگ و گشادشدن چشم‌ها، به پیچیدگی این فضا در ارتباطات اجتماعی پی می‌بریم.

همچنین آدام اندرسون (استاد و مدرس توسعه انسانی در دانشکده بوم‌شناسی انسان دانشگاه کارنل نیویورک) که یکی دیگر از نویسندگان این مطالعه است می‌گوید: چشم‌ها پنجره‌ای به سمت روح هستند؛ که وقتی به آن‌ها نگاه می‌کنیم به ارتباطات عاطفی انسان با آن‌ها پی می‌بریم. همچنین باید در نظر داشت که چشم‌ها به هدف بینایی در حدود ۵۰۰ میلیون سال پیش تکامل‌یافته‌اند؛ اما امروزه باید به هدف بینش بین فردی این عضو از صورت توجه داشت.

محققان دریافته‌اند که باوجوداینکه می‌توانیم تمام‌صورت را ببینیم، اما چشم‌ها همچنان  برای درک احساسات دیگران حیاتی هستند.

منبع: 

(journal Psychological Science (Lee & Anderson, 2017

مطالب مرتبط: 

• احساسات و ۷ اشتباه رایج درمورد چگونگی بروز آن‌ها که نیرومندی روانی را کاهش می‌دهند.
• ابزار احساسات: چطور حرف دلمان را بزنیم.
• هیجانات خود-آگاه: معرفی پنج ویژگی اصلی و اهمیت تمایز هیجانات

•   
  یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چشم‌ها دریچه‌ای برای پی بردن به احساسات اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به‌طورمعمول، اکثر دوستان و شریکان عاطفی تمایل دارند که دارای ویژگی‌های مشترکی از قبیل سن، تحصیلات و حتی هوش باشند؛ بااین‌حال تحقیقات طولانی‌مدت نشان داده‌اند که شخصیت در گروه این ویژگی‌های مشترک جای ندارد!! اما به‌تازگی یک مطالعه جدید که از یافته‌های رفتاری در رسانه‌های اجتماعی گرفته‌شده است، نشان می‌دهد که افراد بسیار بیشتر از آنچه که درگذشته تصور می‌شد، به دوستان و شریک عاطفی‌شان شباهت دارند.

این یافته‌ها در نشریه روانشناسی، مجله انجمن علوم روانشناسی منتشر شده است.

این تصور که شریکان عاطفی یا دوستان شبیه به هم به نظر می‌رسند، بسیار شهودی است و در کل می‌توان گفت که به اشتراک گذاشتن علایق مشترک و داشتن منافع مشترک به‌عنوان پایه‌ای برای برقراری ارتباط  از همان زمان آغاز خلقت انسان به کار برده می‌شد.

یو وو ، دانشمند روانشناسی دانشگاه کمبریج و دانشگاه نورس وسترن، نویسنده‌ای که مطالعات جدیدی در این زمینه داشته، می‌گوید: “این موضوع شگفت‌آور است که تحقیقاتی که طی دهه‌های اخیر انجام‌شده، هیچ شواهدی را در این زمینه نیافتند”

فرضیه وو و همکارانش این بود که اشتباه بسیاری از محققان در این بوده که شخصیت افراد را با استفاده از پرسشنامه‌های خود گزارش دهی اندازه‌گیری کرده‌اند و از آن‌ها خواسته‌اند تا صفات شخصیتی‌شان را خودشان ارزیابی کنند.

مایکل کسینسکی (دانشجوی دانشکده کسب‌وکار و تحصیلات تکمیلی دانشگاه استفورد) نیز که یکی از نویسندگان دیگر این مطالعه است، می‌گوید: هنگامی‌که افراد به سوالاتی مانند «آیا شما منظم هستید؟» پاسخ می‌دهند، آن‌ها معمولاً خود را با کسانی که در اطرافشان هستند مقایسه می‌کنند. به‌عبارت‌دیگر اگر اطرافیان شما همه آدم‌های خیلی منظمی باشند شما نمی‌توانید عادلانه در مورد منظم بودن خودتان قضاوت کنید؛ حال برعکس این قضیه را اگر تصور کنید: فردی که خیلی منظم نیست و در خوابگاهی زندگی می‌کند که اطرافیانش به‌مراتب از خودش بی‌نظم‌تر هستند، ممکن است در پاسخ به چنین سؤالی خودش را بسیار منظم و به‌عنوان الگویی از پاکیزگی بداند.

محققان بر این باورند که این پدیده “تأثیر گروه مرجع” نام دارد، که باعث می‌شود افراد رفتار غالب دوستان و شریک عاطفی‌شان را به‌جای رفتار خودشان گزارش کنند؛ به همین دلیل برای جلوگیری از این سوگیری، محققان تلاش کردند که شخصیت افراد را از طریق رفتارهای قابل‌مشاهده به‌جای استفاده از پرسشنامه‌های خود گزارش دهی اندازه‌گیری کنند؛ که در این تحقیق رفتار مجازی افراد مورد مشاهده و بررسی قرار گرفته است.

گروه‌های مرجع، گروه‌هایی هستند که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در شکل‌دادن به رفتار و عقاید یک شخص مؤثرند.  به این ترتیب، فرد عمدتاً با گروه عضویتی خود رابطه صمیمانه و وفادارانه‌‏ای دارد که به تأثیر گروه عضویتی بر نگرش‌ها و رفتارهای فرد می‏انجامد و با گروه غیر‌عضویتی رابطه‏‌ای خصمانه و مبتنی بر تقابل (و یا رقابت) دارد. همچنین از آنجا که موقعیت، یا منزلت اجتماعی فرد از طریق موقعیت نسبی با افراد دیگر تعریف و توصیف می‌شود، بنابراین تصور فرد از مقام و منزلت خود بستگی به گروه مخصوص از افراد دارد که وی خود را با آن مقایسه می‌نماید.

 

وو، کسینسکی و همکارانش اندرو و شوارتز (از دانشگاه استونی بروکل) و دیوید استیلول (از دانشگاه کمبریج)، با استفاده از یک برنامه در فیس‌بوک که “شخصیت من” نام داشت، اطلاعات فیس‌بوک و نمرات مربوط به یک پرسشنامه شخصیتی را از ۳۲۰و۲۹۵ نفر شرکت‌کننده جمع‌آوری کردند. آن‌ها با استفاده از این اطلاعات، برای پی بردن به صفات شخصیتی و شباهت افراد از طریق “لایک ها و علایقشان” در فیس‌بوک، مدلی را ارائه دادند.

وو در توضیح مدلی که ارائه داده بود گفت: برای مثال افرادی که به “سالوادور دالی” و یا “مدیتیشن” علاقه دارند، در ویژگی گشودگی به تجربیات جدید، نمرات بالایی کسب می‌کنند؛ همچنین کسانی که به “مهمانی” و یا “تعطیلات آخر هفته” علاقه دارند، گرایش زیادی به برونگرایی دارند. مزیت این رویکرد این است که هرکسی برخلاف یک استاندارد جهانی قضاوت می‌شود و فضا برای قضاوت ذهنی و شخصی محدود است. روش ما می‌تواند این مشکل سوگیرانه را که هر فرد یک گروه مرجع متفاوت دارد را حل کند.

نتیجه یافته ها: همان‌طور که محققان انتظار داشتند، ابعاد شخصیت مبتنی بر رفتار، شباهت قابل‌توجهی را در شخصیت بین دوستان و زوجین نشان داد.

استیلول نیز گفت: ما در این مطالعه دریافتیم که در پرسشنامه‌های خود گزارش دهی، زوجین در مقایسه با افراد غریبه شباهت شخصیتی بیشتری در ویژگی‌های شخصیتی‌شان نشان نمی‌دهند؛ اما زمانی که شخصیت را با استفاده از رفتار مجازی اندازه‌گیری کردیم، شباهت شخصیتی زوجین بیشتر از میزان شانس بود. بنابراین مردم افرادی را انتخاب می‌کنند و رابطه دوستانه برقرار می‌کنند که شبیه (شباهت شخصیتی) خودشان باشند. “کبوتر با کبوتر، باز با باز”

این تحقیق ابزار جدیدی را برای درک روابط نزدیک فراهم آورده و اهمیت انتخاب ابزارهای مناسب را برای اندازه‌گیری ویژگی‌های روان‌شناختی (مانند ویژگی‌های شخصیتی) در زمینه‌های مختلف را برجسته می‌کند.

وو همچنین اضافه کرد: هنگامی‌که گروه تحقیقاتی ما این روش ارزیابی جدید را توسعه داد، ما آن را به عنوان جایگزینی برای روش‌های سنتی مانند پرسشنامه خود گزارش دهی مطرح کردیم؛ زیرا این روش ارزان و مبتنی بر رفتار بوده و از سرعت بالایی برخوردار است. ما امیدواریم که این روش بتواند از روش‌های قدیمی فراتر رفته و دیدگاه‌های جدیدی را در رابطه با پدیده‌های مهم اجتماعی فراهم آورد.

اگرچه یافته‌ها نشان می‌دهند که دوستان و شریکان عاطفی بسیار بیشتر از آنچه که درگذشته تصور می‌شد به هم شباهت شخصیتی دارند، محققان خاطرنشان کردند که یافته‌ها، علت و معلول بودن این قضیه را روشن نمی‌کنند؛ به این معنی که اطلاعات به‌دست‌آمده مشخص نمی‌کنند که آیا افراد به دلیل شباهت شخصیتی که در حال حاضر وجود دارد مجذوب یکدیگر می‌شوند و یا اینکه در طول زمان به یکدیگر شبیه می‌شوند؟

نکته ی مهم مطالعه ما این بود که دانشمندان می‌توانند ارزیابی خود را از یک پدیده به‌عنوان ابزار و شواهد جدید مناسب و در دسترس به‌روز کنند.

شوارتز افزود که نتیجه‌گیری ما با اکثر یافته‌های پیشین تفاوت دارد؛ مطالعه ما نشان داد که روانشناسی هنوز یک علم نسبتاً جوان است و ما هنوز به تمامی پاسخ‌ها و چرایی‌ها نرسیده‌ایم و یا حتی ممکن است به بسیاری از سؤالات بنیادین اشتباه پاسخ بدهیم.

منبع: Couples, Friends Show Similarity in Personality Traits After All

بیشتر بدانیم:

• عمر بیشتر با روابط دوستانه بهتر
• شنیدن عمیق در روابط شخصی : مهارت خود را در گوش دادن افزایش دهید
• شخصیت چیست؟ تعریف و بررسی مفهوم شخصیت به زبان ساده
• تعیین حدومرز های شخصی در روابط ۲ – رهنمودهایی برای ایجاد حد و مرز سالم

نوشته شباهت شخصیتی در روابط صمیمانه: آیا زوجین و افرادی که روابط دوستانه با یکدیگر دارند ازنظر شخصیتی به هم شبیهند؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

احساسات و کلمات

زبان منافع و قابلیت‌های بسیاری برای ما دارد . با کمک زبان می‌توان احساسات، ادراکات، امیدها و آرزوهایمان را با یکدیگر به اشتراک بگذاریم و همچنین درباره‌ی هنر، فلسفه و مفاهیم علمی با یکدیگر صحبت کنیم. روان حامی در این مقاله به بخش دیگری از موضوع زبان و صحبت در کودکان پرداخته است. با ما همراه باشید.

دنیل استرن درباره‌ی پیدایش زبان این‌چنین میگوید: راه‌های ممکن برای “بودن با” دیگری به تعداد قابل‌توجهی افزایش می‌یابد. زبان مزیتی است برای تقویت تجارب بین فردی؛ که به کمک آن تجارب شناخته‌شده‌مان را با دیگران به اشتراک می‌گذاریم. علاوه بر این با کمک زبان می‌توان از مفاهیم نامعلومی که تا قبل از آن ناشناخته بوده‌اند و امکان نداشت بدون کمک کلمات معنادار شوند، تجارب مشترکی بسازیم . همچنین فرزندمان با کمک زبان میتواند داستان زندگیش را از زبان خودش بسازد (۱۹۸۵).

همچنین زبان مشکلات خاص خود را دارد؛ بنی لیتویتز(۲۰۱۴)، میگوید که سوء تفسیرها و برداشت‌های غلطی که از زبان می‌شود، انکار ناپذیر است؛ همانطور که دانیل استرن نیز بیان کرد که زبان مانند یک شمشیر دو لبه عمل میکند. طبق جمع‌بندی استرن، زبان، تجربه‌ای که از خویش داریم را تغییر می‌دهد و  همچنین نسبیت را به سطح غیرشخصی و انتزاعی که درون زبان و دور از سطح شخصی و بی واسطه، قرار دارد جابجا میکند (۱۹۸۵).

باز هم لازم به ذکر است که زبان به‌خودی‌خود میتواند وسیله‌ای باشد برای رفع سوءبرداشت‌هایی که به وجود می آیند. چنانچه لیتوییتز اظهار میکند که صحبت کردن در مورد زبان به ما فرصت این را می‌دهد که بفهمیم آیا درک ما از کلمات و جملات یکسان بوده یا دچار سوءتفسیر شده‌ایم؟(۲۰۱۴). همانطور که بعدا بیشتر در مورد این موضوع بحث خواهیم کرد، باید گفت که تعبیر و تفسیر کلمات و رابطه، دو وجه بسیار مهم برای درمان هستند و ما با توجه به درکی که از بیمارانمان داریم، بر این سعی داریم تا ماهیت و علل احتمالی بسیاری از سوء تفسیرها را بفهمیم.

ترجمه

معنی کلمه ی “ترجمه” از نظر ما چیست؟ در فرهنگ لغت برای این کلمه معانی زیادی وجود دارد که عبارتند از:

تغییر شکل از حالتی به حالتی دیگر، برگرداندن و تبدیل یک زبان به زبانی دیگر

همچنین میتوان به مترادفات این کلمه اشاره داشت؛ که عبارتند از: انتقال؛ تغییر؛ تفسیر؛ توضیح؛ تبدیل.

ترجمه، قبل از اینکه کودک شروع به صحبت کند

قبل از اینکه کودک بتواند صحبت کند، ترجمه به عنوان تلاش والدین برای کشف معانی و یا احساساتی به کار می رود که کودک از طریق حالات چهره‌ای و الفاظ صوتی آن‌ها را نشان می‌دهد. همانطور که قبلا توضیح دادیم، در انسان پاسخ به برخی از محرک‌ها به صورت ذاتی وجود دارد؛ که این پاسخ‌ها عبارتند از: علاقه؛ لذت؛ تعجب، غم، خشم، ترس، شرم و انزجار که با گذشت زمان این احساسات با تجربیات ما ترکیب شده و زندگی ما را پیچیده‌تر می‌کنند.

نوزادان قبل از حرف زدن بیشتر از چیزی که ما فکر میکنیم، می‌فهمند. با نام‌گذاری کردن ابراز احساسات مختلف نوزادان، افراد می‌توانند روند خود آرام‌بخشی، چرخه‌ی تنش، کنترل تکانه‌ها و درک خود در نوزادان را بهبود ببخشند. والدین در واقع به کودک کمک می‌کنند تا درک کند که درونش چه می‌گذرد.

ترجمه کلمات به احساسات بخش مهمی از رواندرمانی است- یعنی درمان با صحبت کردن. علاوه بر این کار بالینی، سایر تحقیقات نیز اثربخشی فرایند تبدیل احساسات به کلمات را  در درمان علائم  و اختلالات مختلف نشان می‌دهد(کرکنسکی، لیبرمن و کراسک، ۲۰۱۲). همچنین ساختارهای عصبی و گذرگاه‌های درگیر در فرایند تبدیل کلمات به احساسات نیز  روز به روز شناخته‌تر می‌شوند (لیبرمن و همکاران، ۲۰۰۷).

چه کلماتی؟

در فرایند ترجمه چه کلماتی به کار برده می‌شود؟ (بیان احساسات توسط کلمات)

در حال حاضر هیچ اطلاعاتی مشخصی در این زمینه وجود ندارد؛ به نظر میرسد که برای بیان هیجانات بنیادین از اصطلاحاتی چون علاقه، لذت، تعجب، اضطراب، خشم، ترس، شرم و نفرت استفاده می‌شود. این اصطلاحات تا حدودی ذاتی بوده و کمتر هوشمندانه دارند.

واژه‌هایی مانند شادی یا غم و یا ناراحتی ترکیبی از هیجانات نخستین هستند که با گذشت زمان و بر اثر تجارب به وجود آمده اند. به عنوان مثال؛ ناراحتی درماندگی و رنجی است که با فقدان مرتبط است.

ترجمه پس از اینکه کودک شروع به صحبت میکند

بعد از اینکه کودک شروع به صحبت میکند، عملکرد ترجمه گسترش پیدا میکند. یک کودک نوپا، در آغاز صحبت، کلماتی خام و ابتدایی را به کار می‌برد. هنگامی که کودک میگوید “نه” یا “بدم میاد” یا “بده بده” ، میتوان گفت که هرکدام از این کلمات اشاره به احساس خاصی دارند مثل حس پریشانی، عصبانیت یا هیجان.

کلماتی که کودک نوپا بکار می‌برد                    احساسات مرتبط با کلمات

بده، بده                                                             بین علاقه تا هیجان

نه                                                                     بین درماندگی و رنج تا خشم

تنفر                                                                  خشم و غضب

بنابراین برای خلاصه کردن روند ترجمه :

با یک نوزاد: کلمات را برای احساساتش بکار ببرید

با یک کودک نوپا: احساساتی که پشت کلمات است را کشف و نام‌گذاری کنید

ترجمه کلمات کودک به احساسات اولیه، کلید یک رابطه خوب و مورد اعتماد بین والدین و یک کودک نوپاست. والدین می‌توانند به احساساتی که در قالب کلمات کودک بیان می‌شوند، اهمیت بدهند. از این طریق درک متقابل بین والدین و کودک شکل میگیرد.

 اینکه شما از طریق کلمات به احساسات کودک برمی‌گردید، نشان‌دهنده قدرت ترجمه است

و اما چرا این موضوع مهم است؟

زیرا این احساسات، انگیزه‌هایی واقعی برای اعمال و به‌کارگیری کلمات در کودکان هستند. همانطور که ترجمه حالات چهره‌ای، حرکات و لحن و صدای کودک به احساسات مهم است، ترجمه کلمات اولیه ی او به احساسات نیز از اهمیت به سزایی برخوردار است.

درک این موضوع به والدین کمک میکند تا بفهمند شنیدن برخی از عبارات و کلمات منفی از زبان کودک مانند “ازت متنفرم” به منزله این نیست که او واقعا شما را دوست ندارد؛ بلکه کودک با دایره لغات کمی که در ذهنش دارد به‌سادگی تلاش میکند خشم و ناامیدی خود را ابراز کند. همچنین ازآنجایی‌که که کلمات، وسیله‌ای برای ابراز احساسات و هیجانات ناپخته هستند، ترجمه کلمات به والدین این اجازه را می‌دهد که تعارضاتشان را حل کنند. این روش، قدرتی شگفت‌انگیز را برای تغییر رابطه بین والدین و کودک فراهم میکند و به کودک کمک میکند تا بتواند احساساتش را بشناسد و آن‌ها را به شیوه ای مستقیم‌تر و غیرتهاجمی‌تری بروز دهد و بیان کند.

نویسنده : پاول سی.هالینگر

منبع:

When Children Begin to Talk

مطالب مشابه:

• یادگیری دو زبان در کودکان از چه زمانی آغاز می‌شود و چه مزیتهایی دارد؟

• آموزش موسیقی به کودکان در یادگیری زبان کمک می‌کند

• توانایی های نوزادان در بدو تولد

• رشد نوزاد در اولین ماه زندگی

•   
  یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته زبان و ترجمه: هنگامی‌که کودک برای اولین بار شروع به صحبت می‌کند(۲) اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

زبان پدیده ای پیچیده و شگفت انگیز:  یکی از زیباترین لحظاتی که والدین تجربه می‌کنند، زمانی است که کودک برای اولین بار صحبت کردن را آغاز میکند. شروع استفاده از زبان، کودک را با دنیایی جدید از رشد روبرو می‌سازد. زبان می‌تواند نقشی بسیار مهم و اساسی در ابراز احساسات و تنظیم هیجانات داشته باشد. با روان‌حامی همراه باشید تا نقش زبان را در اولین تجربه‌ی به‌کارگیری آن در دوران کودکی بررسی کنیم.

زبان نشان‌دهنده‌ی جهش بزرگی در رشد کودک است.

می‌توان گفت یکی از مهم‌ترین عواملی که به تسریع رشد کودک کمک می‌کند، تشویق کودک به کنجکاوی فکری و محیطی است که او در آن رشد می‌کند.

با ظهور زبان (در حدود ۱۸ ماهگی)، کودک به موجودی متفاوت تبدیل می‌شود.

هنگامی‌که کودک اولین کلمات را به زبان می‌آورد، نگرانی والدین در مورد رشد فرزندشان تا حدی برطرف می‌شود. والدین پس از تولد نوزاد، ماه‌ها و ماه‌ها در تلاشند تا بتوانند صداها، حرکات و حالات چهره‌ای متفاوتی که کودکشان برای بیان نیازها، احساسات و افکارش به کار می‌برد را درک کنند. اینکه احساس کنید کودکتان می‌تواند حرف‌هایتان را بفهمد، بسیار هیجان‌انگیز است.

سال‌های اولیه‌ی دوران کودکی، فرصت‌های مهم و چشمگیری را برای افزایش رشد فکری و هیجانی فراهم می‌کند؛ رشد زبان بخش مهمی از این مسئله را شامل می‌شود که در طول سال‌های اولیه، کودک را با دنیای جدیدی از رشد روبرو می‌سازد. همچنین لحظه‌ی شنیدن اولین کلماتی که کودک برای اولین بار به زبان می‌آورد، یکی از شیرین‌ترین و متحیرکننده ترین لحظاتی است که والدین تجربه می‌کنند.

جهشی بزرگ در رشد!

زبان، نشان‌دهنده‌ی جهشی بزرگ در رشد کودک است. به این فکر کنید که با  به‌کارگیری کلمات و زبان می‌توانیم کارهای زیادی انجام دهیم؛ می‌توانیم روابطمان را با فرزندمان تقویت کنیم و احساسات و ایده‌هایمان را با کودکمان به اشتراک بگذاریم، با افکار و مفاهیم انتزاعی پیچیده ارتباط برقرار کنیم، احساسات جسمانی، موسیقیایی و اشکال بصری و هنری را به‌سادگی توصیف کنیم، می‌توانیم جوک بگوییم، مشکلاتمان را باهم درمیان بگذاریم، در مورد غم و اندوهمان حرف بزنیم، آواز بخوانیم، در مورد چیزهای موردعلاقه و چیزهایی که نسبت بهشان بی‌علاقه هستیم و متنفریم صحبت کنیم، به دیگران بگوییم که دوستشان داریم و یا زمانی که نسبت بهشان احساس خشم داریم، در مورد احساسمان با آن‌ها حرف بزنیم. و به‌این‌ترتیب تمام احساساتمان را از ساده و ابتدایی گرفته تا پیشرفته و همچنین بسیاری از افکار پیچیده را می‌توان در قالب کلمه و با کمک زبان، بیان کرد.

بااین‌حال، یک پژوهشگر و روان تحلیلگر کودک به نام دنیل استرن به این اشاره دارد که زبان مانند یک شمشیر دو لبه عمل می‌کند که هم می‌تواند تسهیل‌کننده باشد و هم تحریف شونده. جنبه‌ی تحریف شونده آن به‌گونه‌ای است که مردم اغلب اوقات معانی و برداشت‌های متفاوتی از یک کلمه دارند و هر کلمه برایشان تداعی‌کننده‌ی تجربه متفاوتی است؛ پس انتقال پیام آن هم به‌صورت سوگیرانه می‌تواند به‌آسانی صورت گیرد.

از طرفی دیگر، دکتر بانی لیتویتز که زبان‌شناس و روان تحلیلگر است، می‌گوید باوجود معانی مختلفی که از یک کلمه داریم، و برداشت‌های سوگیرانه ای که از کلمات می‌شود، میتوان برای رفع این سوء تفسیرها، با یکدیگر در مورد معانی متفاوت یک کلمه بحث و تبادل‌نظر کنیم؛ انجام این کار باعث می‌شود به درک مشترکی از احساسات، هیجانات و معنی یک کلمه برسیم و به‌این‌ترتیب صمیمیت بینمان افزایش یابد و باعث شود احساس نزدیکی بیشتری نسبت به یکدیگر داشته باشیم.

بنابراین هنگامی‌که کودک شروع به صحبت کردن می‌کند، ممکن است با خود فکر کنید که بیان واژه‌ها، راه آسان‌تری برای برقراری ارتباط با او می‌باشد. مسلماً کلمات ابزار ارتباطی قوی‌ای هستند؛ اما این نکته را نیز به یاد داشته باشید ؛همان‌طور که ابزارها توانایی ساختن و مولد بودن را دارند، می‌توانند مخرب هم باشند.

بعد از زمانی که کودک اولین کلمات را به کار می‌برد، و به‌مرورزمان، دایره لغات او گسترش پیدا میکند،  کلمات یک‌بخشی مانند “سیب” به کلمات دو یا چندبخشی و حتی جملات کوتاهی که ممکن است خیلی برایتان خوشایند نباشد مانند :”من تو را دوست ندارم” تبدیل می‌شوند. اما استفاده روزافزون کودک از زبان می‌تواند برای رشد روان‌شناختی و تنظیم هیجانی او بسیار مفید باشد.

گاهی وقت‌ها برای فهم خواسته‌ها و گفته‌های کودک به زمان نیاز داریم؛ علاوه بر این، می‌توان گفت که قدرتمندترین ابزاری که به ما در شنیدن، فهم و پاسخ به جلوه‌های بیانی هیجانات و احساسات کودک کمک می‌کند، ترجمه‌ی کلمات به احساسات و برعکس آن؛ ترجمه احساسات به کلمات است.

سخن گفتن از طریق کلمات

همان‌طور که رشد کودک ادامه پیدا می‌کند (حدود ۲ سالگی)، نحوه بروز احساساتش نیز تغییر می‌کند و کودک فعالانه حالات چهره‌ای که قبلاً نیز به کار می‌برد را با کلمات اولیه پیوند می‌دهد.

هنگامی‌که کودک شروع به صحبت کردن می‌کند، والدین باید به او کمک کنند تا کلمات را به‌طور مناسب برای بیان احساساتش به کار ببرد. ابراز تمام احساسات انسانی که در طیف بین خشم تا شادی قرار دارند، می‌توانند بسیار مفید و کاربردی باشد . دکتر انی کاتان روان تحلیلگر کودک، که بعد از جنگ جهانی دوم به کلیولند مهاجرت کرده بود و با خانواده‌ی فروید آشنایی داشت، در سال ۱۹۵۰، مدرسه‌ای پیش‌دبستانی را باهدف درمان تأسیس کرد که در حال حاضر این مدرسه با نام هانا پارکینز شناخته می‌شود. او در آنجا روش جدیدی از درمان را برای کودکان پیش‌دبستانی که دچار مشکل بودند، از طریق والدین به کار برد.

او بر این موضوع تأکید داشت که تشویق و پاداش دهی به کودک برای استفاده از کلمات می‌تواند مفید باشد (۱۹۶۱). او همچنین بر این باور بود که با کمک گفتار، احتمال تمایز و تشخیص خیال از واقعیت افزایش می‌یابد. گفتار به فرایندی یکپارچه ختم می‌شود که این فرایند به‌نوبه ی خود منجر به آزمایش واقعیت از جانب کودک می‌شود. همچنین با یادگیری زبان و به‌کارگیری کلمات، کودک این را یاد می‌گیرد که به جای ابراز احساساتش در قالب رفتاری، آن‌ها را در قالب کلام ابراز کند و در انجام برخی از رفتارهایش (مانند قشقرق) تأخیر ایجاد کند.

دکتر پائول برینیچ که او نیز یک روان تحلیلگر کودک است، در سال۱۹۸۲، در مقاله‌ی خود به ظهور کلمات آغازین با توجه به روابط اولیه بین والد و کودک اشاره کرد. یکی دیگر از روان تحلیلگران با نام جان گدو، از اصطلاح نمادین “رمزگردانی” استفاده کرد تا فرایند اتصال کلمات به تجربیات ذهنی را توصیف کند. او بر اهمیت این تبدیل در دستیابی به تنظیم فشار و تنش هیجانی و خودآرامی تأکید داشت (۲۰۰۵).

در روانشناسی تجربی از زبان به‌عنوان ابزاری حیاتی برای تنظیم هیجان یاد می‌شود. تحقیقات و مطالعات تجربی نشان داده که صحبت کردن یا نوشتن در مورد تجربه‌ی احساسات کنونی، اضطراب و پریشانی را کاهش می‌دهد. (فراتارلی، ۲۰۰۵؛ کرکانسکی و همکاران، ۲۰۱۲؛ پنبیکر و چانگ، ۲۰۱۱). علاوه بر این، مطالعات تصویربرداری عصبی مغزی نشان می‌دهند که بیان احساسات در قالب کلمه (affect labeling)، پاسخ‌دهی به آمیگدال را کاهش داده و توانایی و فعالیت قشر مخ را افزایش می‌دهد (لیبرمن و همکاران، ۲۰۱۷).

مثال:

بن در ۱ سالگی:

در اینجا برایتان مثالی را آوردیم که تفاوت بین دو مرحله پیش کلامی و مرحله پس کلامی کودک را به‌خوبی نشان می‌دهد:

بن یک‌ساله و مادرش در آشپزخانه‌اند. بن در صندلی خود نشسته و درحالی‌که میان وعده‌اش را با کمک مادر می‌خورد، با ماشین اسباب‌بازی کوچکش مشغول بازی کردن است. در حین بازی، ماشین از دست بن بر روی زمین می‌افتد و بن با ابروهای درهم‌کشیده و لبهای جمع شده، ناراحتی‌اش را نشان می‌دهد. اما مادر سریعاً ماشین بن را از روی زمین برنمی‌دارد بلکه به او می‌گوید: بن اگر کمی صبر کنی، ماشینت را می‌دهم. بن از سخن مادر کمی آرام می‌شود و احساس می‌کند که از جانب مادر درک شده است ولی درعین‌حال منتظر نتیجه نیز می‌ماند. او به ماشینش علاقه‌ی زیادی دارد؛ اما اگر بازگرداندن ماشین بیش‌تر از زمان مورد انتظارش  طول بکشد، تنش و اضطراب بن به حد انفجار می‌رسد؛ سپس ناراحتی او به خشم تبدیل می‌شود، چهره‌اش قرمز می‌شود و با حالتی ناامیدانه شروع به گریه می‌کند. هنگامی‌که مادر رفتار بن را می‌بیند، فوراً به او می‌گوید: “باشه بن، باشه، ماشینت را می‌دهم… ببین ماشینت اینجاست”؛ و سپس آن را به دستش می‌دهد. در این حال، بن ماشین را می‌گیرد و لبخند میزند و دوباره مشغول بازی می‌شود.

بن در دوسالگی:

حال بعد از یک سال به مثالی مشابه مثال قبل اشاره می‌کنیم:

بن دوساله بر روی صندلی‌اش نشسته و مشغول بازی با ماشینش است. در حین بازی، ماشین از دستش به کف زمین می‌افتد و بلافاصله می‌گوید: “ماشین، ماشین! ماشین افتاد” و منتظر پاسخ میماند. مادر این کلمات را به‌عنوان درخواست کودک می‌شنود اما خونسردی خود را حفظ می‌کند و می‌گوید: “عزیزم فقط یک دقیقه صبر کن، دستم بند است” بن با صدای مادر آرام می‌شود. اما هرچه که بیشتر زمان می‌گذرد و منتظر میماند، او بیشتر آشفته می‌شود و با صدای بلند داد میزند و می‌گوید: “ماشین، ماشین!”. در این حین مادر به‌صورت ناخودآگاه و به همان شکلی که طبق معمول به همه پاسخ می‌دهد، می‌گوید”صبر کن، تا یک دقیقه دیگر می‌آیم”. اما فریاد زدن بن و تکرار حرف “ماشین”، حکم همان گریه از روی ناامیدی را دارد (که در مثال یک برایتان شرح دادیم) و اگر به آن پاسخی داده نشود باعث می‌شود که بن خشم و ناامیدی بیشتری را نسبت به زمانی که ۱ ساله بود تجربه کند و اضطراب و ناراحتی‌اش را با دایره لغات محدودی که در اختیار دارد این‌گونه بیان کند: “نه، نه! ازت خوشم نمیاد، ازت متنفرم”.

گفتن این نوع از جملات ممکن است برای والدین ناخوشایند و ویرانگر باشد.  این جملات فراتر از یک دفاع شخصی به نظر برسند؛ در مثال ما، مادر بن احساس کرد که از جانب بن موردحمله قرار گرفته است و از کلماتی که بن به‌کاربرده بود ناراحت شد و به‌این‌ترتیب با صدای بلند فریاد زد: “بن، تمامش کن” . بن با شنیدن صدای تهدیدآمیز مادر، غذا را بر روی زمین ریخت و او را خشمگین‌تر کرد.

چه اتفاقی افتاد؟

از مثال بن و مادرش می‌توان فهمید که زبان، مجموعه‌ای از واکنش‌های پیچیده را در رابطه بین مادر و کودک به وجود می‌آورد. اما علاوه بر اینکه زبان می‌تواند باعث سوءتفاهم‌ها و تحریفات شود و تعارضاتی را به وجود آورد، باید به جنبه‌های مثبت زبان نیز اشاره کرد؛ یادگیری کلمات به کودک کمک می‌کند تا ارتباطش را با دیگران گسترش دهد و باعث می‌شود ظرفیت فهم و تنظیم هیجانات و احساساتش افزایش یابد. هنگامی‌که یک احساس در قالب کلمه بیان می‌شود، نسبت به آن احساس قدرت بیشتری پیدا می‌کنیم و با توانایی بیشتری آن را مورد آزمون قرار می‌دهیم و راحت‌تر آن را با دیگران سهیم می‌شویم و اصلاحش می‌کنیم و حتی از آن لذت می‌بریم. به همین دلیل است که میگوییم زبان مانند یک شمشیر دو لبه عمل می‌کند.

در مثال اول، هنگامی‌که بن یک‌ساله بود (مرحله پیش زبانی)، مادر اضطراب و عصبانیت او را از حالات چهره‌ای‌اش تشخیص داد و فهمید که احساساتش به علت افتادن ماشین برانگیخته‌شده است و این نوع از ابراز احساسات، مادر را آزرده نکرد؛ اما زمانی که بن به مرحله کلامی رسید (در مثال دوم) و از واژگان منفی برای بروز احساساتش استفاده کرد، باور این نکته برای مادر سخت بود که بن قبلاً نیز این احساسات را تجربه کرده بود، اما این بار فقط بروزشان با دفعات قبل متفاوت بود و به شکل کلامی درآمده بود.

آیا راه‌حلی برای رفع این مشکل وجود دارد؟ خوشبختانه باید بگوییم که بله . راه‌حل آن ترجمه است که در قسمت بعد در مورد آن صحبت خواهیم کرد.

منابع:

When Children Begin to Talk

مطالب مشابه:

• یادگیری دو زبان در کودکان از چه زمانی آغاز می‌شود و چه مزیتهایی دارد؟
• آموزش موسیقی به کودکان در یادگیری زبان کمک می‌کند
• توانایی های نوزادان در بدو تولد
• رشد نوزاد در اولین ماه زندگی

•   
  یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته زبان و دنیای جدیدی از رشد: هنگامی‌که کودک برای اولین بار شروع به صحبت می‌کند. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

همه‌ی ما اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت بسیاری داریم که با توجه به درجه اهمیتشان نیاز است که برایشان تلاش کنیم. همچنین باید بتوانیم در مسیر رسیدن به این اهداف باوجود چالش‌هایی که بر سر راهمان قرار می‌گیرد راه‌حل‌هایی را برگزینیم، تا بتوانیم به هدفمان برسیم. اما مسئله‌ای که مهم‌تر است این است که  شروع برخی از کارهایی که برای دنبال کردن اهدافمان باید انجام دهیم، گاهی با ترس از شکست همراه می‌شود و مانع از آن می‌شود که کارمان را در وقت مناسب خود انجام دهیم و یا اینکه دائماً با عذر و بهانه‌هایی که می‌آوریم آن را به تعویق بیندازیم و یا حتی از انجام آن کار سرباز بزنیم. با روان‌حامی همراه باشید.

روبرو نشدن با ترس‌هایتان شانس رسیدن به موفقیت را از شما می‌گیرد.

تعیین اهداف بزرگ و مهم می‌تواند ترسناک و اضطراب‌آور باشد. متأسفانه پاسخی که ذهن ما به ترس‌هایمان می‌دهد به این‌گونه است که تمایل دارد با بهانه‌ها و دلیل‌تراشی‌هایی که ارائه می‌دهد، ما را قبل از شروع انجام کاری تسلیم کند و مانع از تلاش برای شروع و انجام کارهایمان شود و بدین ترتیب ما را در چرخه‌ای بی‌پایان در اهمال‌کاری می‌اندازد.

در این مقاله به ۵ نمونه از بهانه‌جویی‌های رایج که به هنگام ترس از شکست به خودمان می‌گوییم و به جملاتی که می‌توان با این دلیل‌تراشی‌ها جایگزین کرد اشاره می‌کنیم. کلید حل موفقیت‌آمیز این مشکل، شناخت ترس‌ها، شناسایی چالش‌های پیش رو و تعیین انتظارات صحیحی است که باید نسبت به خودمان داشته باشیم.

در مواجه شدن با هدفی مهم:

1. احساسی که دارید: رسیدن به این هدف برایم بسیار دشوار است.

  آنچه ذهنتان به شما می‌گوید: من توانایی انجام این کار را ندارم پس هیچ دلیلی برای تلاش کردن نمی‌بینم.

اگر بر این باور باشید که نسبت به انجام برخی از کارها ناتوانید، تلاش برای انجام آن‌ها را نیز بی‌نتیجه می‌دانید. اما اگر سختی کار را درک کنید و آن را بپذیرید، شروع به هدف‌گذاری و برنامه‌ریزی می‌کنید و راه‌های مناسبی را برای غلبه کردن بر چالش‌هایتان کشف می‌کنید.

       ۲. احساسی که دارید: نگرانم که شکست بخورم.

       آنچه ذهنتان به شما می‌گوید: نمی‌خواهم تلاش کنم.

این هدف شماست؛ پس قطعاً لازم است که برای رسیدن به هدفتان تلاش کنید تا به موفقیت برسید. پس اگر ذهنتان به شما می‌گوید که هرگز تمایل ندارید تا برای رسیدن به هدفتان تلاش کنید، بدانید که سخت در اشتباه است و این نوع باور، در حقیقت پاسخ به احساسی است که نسبت به ترس از شکست دارید. اما خبر خوب این است که تائید و درک ترس، می‌تواند اولین گام برای غلبه بر آن باشد. ترسی که متعلق به خودتان است را شناسایی کنید و سپس راه غلبه بر آن را پیدا کنید.

       ۳. احساسی که دارید : برای انجام این کار باید تلاش و آمادگی زیادی داشته باشم.

       آنچه ذهنتان به شما می‌گوید: ارزشش را ندارد.

لازم است که باری دیگر به این نکته اشاره‌ کنم که هرچقدر هدفتان مهم‌تر و بزرگ‌تر باشد، باید برای رسیدن به هدفتان به همان اندازه تلاش کنید. همچنین اهداف بزرگ بیشترین پاداش، و بیشترین قدرت را برای تغییر زندگی‌تان فراهم می‌کنند. پس تلاش برای رسیدن به آن‌ها ارزشش را دارد.

۴. احساسی که دارید: تعیین یک تاریخ معین و مشخص برای شروع کار مرا مضطرب می‌کند.

 آنچه ذهنتان به شما می‌گوید: وقتی‌که آمادگی‌اش را داشته باشم، کارم را انجام می‌دهم.

یکی از شایع‌ترین دلایلی که مانع رسیدن ما به اهدافمان می‌شود این است که قادر به تعیین زمان مشخصی برای شروع کارهایمان نیستیم تا بتوانیم احساس مسئولیت‌پذیری بیشتری نسبت به وظایفمان داشته باشیم و از بروز اهمال‌کاری جلوگیری کنیم. تعیین تاریخ مشخصی برای شروع و یادداشت کردن آن در تقویمتان می‌تواند بیشتر از آنچه که برای شروع نیاز دارید، شما را نیرومند کند.

۵. احساسی که دارید: اگر به‌سختی تلاش کنم اما شکست بخورم، برایم گران تمام می‌شود.

 آنچه که ذهنتان به شما می‌گوید: من تلاشم را می‌کنم اما می‌دانم که این کار خارج از توان من است و شاید کار زیادی نتوانم انجام دهم.

ترس از شکست خودش را در قالب توجیحاتی نشان می‌دهد که قبل از شروع به انجام کاری بیان می‌شوند تا با این کار دلیل شکستمان را توجیه کنیم و برای آن عذر و بهانه بیاوریم . مثلاً فرض کنید قبل از شروع انجام کاری نسبت به موفقیت در آن بدبین هستیم و هنگامی‌که در انجام آن کار موفق نشدیم توجیهاتی را به کار می‌بریم تا تلاشمان را بی‌اهمیت جلوه بدهیم. که این دلیل‌تراشی‌ها و توجیحات بعداً به پیشگویی‌های خودکام بخش تبدیل می‌شوند و به این صورت است که با متوقف کردن تلاش‌های خود، احتمال شکست را افزایش می‌دهید. بنابراین به‌عنوان قدم اول، ترستان را بشناسید؛ اما به‌جای تصور احساس شکست، بر روی احساس موفقیتتان تمرکز کنید و کارتان را انجام دهید.

منبع: https://www.psychologytoday.com/blog/the-squeaky-wheel/201701/5-excuses-people-fear-failure-make

مطالب مرتبط: 

• تغییر افکار بهترین راه موفقیت
• آیا مستعد اهمال‌کاری هستید و کارهای خود را به تعویق می‌اندازید؟
• اهمال‌کاری در نوجوانان و راه حل هایی برای غلبه بر آن

 

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته ترس از شکست : پنج بهانه‌ی افرادی که از شکست می‌ترسند اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به‌منظور اینکه بتوانید گفت‌وگویی بهتر داشته باشید، بهتر است که با بیان جملاتی  شبیه به این شروع کنید:

ببین، من می‌دانم که نظم و ترتیب در مورد بسیاری از کارها برای من از اهمیت بیشتری برخوردار است و این مسئله باعث شده که دائماً تو را برای بعضی از کارهایی که دوست ندارم انجام بدهی بازخواست کنم و مرتباً با گفتن جملاتی مثل : ظرف‌ها را فورا در ظرف‌شویی بگذار، وسایلت را از روی زمین جمع کن، چرا قسط‌های وام را تا دقیقه آخر نمی‌پردازی؟ به تو فشار آورده‌ام. اما در حال حاضر به این فکر می‌کنم که همه‌ی این رفتارهایی را که با تو داشتم غیرمنصفانه بوده و با این رفتارها تو را مورد آزار و اذیت قرار داده‌ام.

من تازه دارم می‌فهمم که تو خودت هستی ( من نمی‌توانم تغییرت بدهم) و همچنین بداخلاقی کردن‌ها و زخم‌زبان‌هایم دلیل اصلی بسیاری از مشکلاتی است که در بینمان وجود دارد. صادقانه بگویم؛ اگر فقط کمی بیشتر سعی کنی تا در مورد چیزهایی که معمولاً در مورد نظافت به تو می‌گویم فکر کنی (مثلاً  بدانی بعضی وسایل که بلااستفاده هستند را باید دور ریخت و بهتر است لباس‌ها زودتر شسته شوند)، می‌توانیم با صرف کمترین زمان و به راحت‌ترین روش ممکن مشکلمان را حل کنیم. اما با این‌حال، من راجع‌ به این موضوع بسیار فکر کرده‌ام و تصمیمی که در حال حاضر گرفته‌ام این است که برای انجام این کارها دیگر تو را سرزنش نکنم.

علاوه بر این در حال حاضر شک دارم که درک تو هم از این قضیه همین باشد اما می‌دانم که تو و رابطه‌مان  برای من بسیار باارزش‌تر از این است که دائماً توقع داشته باشم هر کاری که من می‌خواهم را انجام بدهی و می‌خواهم این را بدانی که اگر احساس می‌کنی از من ناراحتی، الآن بهترین زمان است که ناراحتی‌ات را با من در‌میان بگذاری تا بتوانیم در مورد آن صحبت کنیم. من این بار تمام سعی‌ام را می‌کنم که شنونده خوبی باشم زیرا واقعاً می‌خواهم که به بهبود رابطه‌مان کمک کنم و دیگر دوست ندارم مرا به‌عنوان فردی ببینی که دائماً درصدد این است که خواسته‌هایش را بر تو تحمیل کند.

حال با توجه به مثال قبل درمی‌یابید همسری که ناامید است چگونه به‌صورت صادقانه تلاش می‌کند تا بتواند مشکلشان را از دریچه ذهنی شریک زندگی‌اش نیز ببیند و دیدگاه متفاوت همسرش را با درک بیشتر، همدلانه‌تر و با شفقت بیشتری بپذیرد. همچنین زوجین به‌منظور توازن، هماهنگی و نزدیکی و صمیمیت بیشتر در رابطه‌ (در مقابل منافع شخصی‌شان)، تمایل بیشتری پیدا خواهند کرد تا وضعیت فعلی را بپذیرند و تصمیم می‌گیرند تا فشارهایی را که قبلاً برای تغییر به یکدیگر تحمیل می‌کردند را کنار بگذارند. اگرچه تغییر این وضعیت ممکن است لزوماً منجر به تغییر دلخواه شریک زندگی‌تان نشود اما حداقل انگیزه او را در این مورد افزایش می‌دهید تا برای بهبود روابطتان تلاش کند.

بدیهی است که اگر وجود یک اختلال بر اساس پدیده‌ای ژنتیکی باشد، توانایی همسرتان برای تغییر رفتارهای نامناسبش به حداقل می‌رسد. اما اگر این بی‌نظمی را بیش از هر چیز دیگری یک عادت بدانیم (می‌توان علت را بر اساس تربیت والدینشان تبیین کرد و این‌چنین گفت که؛ شاید والدین هیچ‌وقت به‌درستی بر مرتب بودن محیط اطراف فرزندشان تأکید نداشتند و این نامرتب بودن و شلختگی و حواس‌پرتی نسبت به بی‌نظمی‌هایشان را عملاً به آن‌ها یاد داده‌اند)، در این صورت ممکن است با ایجاد انگیزه و تلاش کافی، توان آن‌ها را برای ایجاد تغییر افزایش داد.

درهرصورت اگر همدلی بیشتری نسبت به همسرتان نشان دهید و روش قبلی‌تان که مبتنی بر تحقیر و سرزنش آن‌ها بود را متوقف کنید، بیشتر احتمال دارد که آن‌ها به نفع شما عمل کنند و نسبت به شما همدلانه‌تر رفتار کنند و بپذیرند که بی‌نظمی‌شان موجب ناراحتی شما شده است. این نوع واکنش و بازخورد پیش از رفتار همدلانه شما میسر نبود؛ زیرا قبل از آن تمام تمرکز آن‌ها بر روی احساسی بود که از لحن تحقیرآمیزتان تجربه کرده بودند.

تمام آن چیزی که خواهان رسیدن به آن هستید، ایجاد تغییر نگرش در بخشی از همسرتان است که یکی از راه‌های رسیدن به این هدف، الگوپذیری می‌باشد؛ در این صورت شما خودتان هم می‌توانید برای ایجاد تغییر مورد نظر الگوی او باشید . علاوه بر این در مورد این نکته که تعهد کلی شما نسبت به رابطه مهم‌تر از رفتارهایی است که انجام دادنشان باعث ناراحتی‌تان می‌شود مصمم شده‌اید و می‌دانید که رابطه‌تان و سلامت هیجانی رابطه‌تان، مهم‌تر از نگرانی درباره این موضوع است که همسرتان هم باید به‌اندازه شما منظم و مرتب باشد.

آیا ادامه مبارزه درنبردی که هرگز در آن موفق نشده‌اید برایتان هیچ معنایی دارد؟ آیا فکر نمی‌کنید که تکرار این روند آن‌هم به امید برنده شدن به‌نوعی دیوانگی است؟ آیا این تغییر با روشی متفاوت از قبل و با نزدیک شدن و صمیمیت بیشتر با همسرتان میسر نمی‌شود؟ این نکته را به یاد داشته باشید که تنها در صورت پذیرش و انجام این کار است که قادر خواهید بود که به سمت تغییرات دلخواه حرکت کنید و یا اینکه می‌توانید با قلبی باز چیزی که همسرتان قادر به تغییرش نیست را بپذیرید.

منبع: ?How to Talk About the Things You Don’t Want to Talk About

مطالب مرتبط: 

• برانگیختن خشم و ناراحتی همسر: چه کسی، چه کسی را اذیت می‌کند؟
• گوش دادن: چطوری به حرفهای همسرم گوش بدهم؟
• نشانه‌های داشتن یک دلبستگی ناسالم به شریک عاطفی چه چیزهایی است؟
• چگونه با شریک زندگی خود در مورد مسائلی که مایل به گفت و گو درباره آن‌ها نیستیم، صحبت کنیم؟

  

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته گفت‌وگو با همسرم: چگونه فضایی مناسب را برای صحبت با شریک زندگیمان فراهم کنیم؟ قسمت دوم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

برای اولین قدم به خودتان یادآوری کنید که حتی اگر حق با شما باشد، نظر دیگران هم شاید اشتباه نباشد.

با توجه به اینکه به صورت گسترده با زوجین سروکار دارم، بارها شاهد این بوده‌ام که برخی از زوجین، گاهی اوقات نمی‌توانند یا تصمیم می‌گیرند که درباره چیزهایی که برای پایداری رابطه‌شان حیاتی است، صحبت نکنند.

مشکلی که باعث شده آن‌ها به مشاور مراجعه کنند، بحث وگفتگو نکردن در مورد برخی از موضوعاتی است که به نظرشان غیر قابل بیان بوده و خصوصی‌تر از آن است که قابل مطرح باشند. به عنوان یک درمانگر، یکی از چالش‌های اصلی من در این شرایط این است که چگونه به آن‌ها نشان دهم موضوعاتی که سبب برانگیختگی و تنش در رابطه‌شان شده است را به راحتی مطرح کنند.

با وجود اینکه آن‌ها قادر نیستند به صورت دوستانه در مورد مشکلاتشان صحبت کنند، ما فرض را بر این می‌گیریم که آن‌ها معتقدند قبل از اینکه به مشاور مراجعه کنند، بارها در مورد موضوعات مطرح شده و مشکلشان بحث کرده‌اند و هربار از صحبت کردن درمورد مشکلشان نا امید شده‌اند و تنها نتیجه این بحث، افزایش روش‌های بی‌رحمانه‌ای برای کناره‌گیری از گفت‌و‌گو و انکار نا‌امیدانه مشکل فعلیشان بوده است. همچنین این طبیعی است که زوجین برای چیزهایی که در یک رابطه خواهان و نیازمند آن هستند می‌جنگند، تا از خودشان محافظت کنند.

شادی و سلامتی و خوشبختی شما ممکن است به بهبود روابطتان بستگی داشته باشد؛ بنابراین راه‌هایی را برای گفت‌وگو با شریک زندگی‌ تان ارائه خواهم داد که می‌توانید آن‌ها را بلافاصله اجرا کنید. توصیف این روش‌ها بسیار ساده است؛ اما قبل از اینکه بتوانید تمرین‌ها را شروع کنید، لازم است  به صورت جدی درمورد روح و روان خود شناخت و آگاهی داشته باشید.

بهبود کیفیت رابطه‌تان تا حدودی تحت تاثیر یادگیری مهارت‌های ارتباطی جدید و تاثیرگذار است اما چیزی که بسیار مهم‌تر است، این است که وقتی می‌خواهید نارضایتی خود را از شریک زندگی تان به او بگویید به تفاوت دیدگاه‌های خودتان و او توجه کنید. لازم است که شریک زندگی تان را با دید کاملا متفاوت‌تر و مثبت‌تری درک کنید. اگر با پرخاشگری، کینه توزی و زورگویی با شریکتان صحبت کنید، دیگر مهم نیست چقدر خوب یا چقدر سخت مکالمه‌تان را شروع کرده باشید، این مکالمه از همان ابتدا محکوم به شکست است.

اگر می‌خواهید به طور متقاعد کننده‌ای درباره موضوعی صحبت کنید که در گذشته مورد بحث بوده است، اولین کاری که باید انجام دهید این است که هرگونه خشم مداوم مربوط به آن را کنار بگذارید. اگر نتوانید برانگیختگیتان را خنثی کنید و به جای آن، از روی مخالفت و خصومت با شریک زندگی تان برخورد کنید، آن‌ها بدون شک احساس می‌کنند که از جانب شما مورد حمله قرار گرفته‌اند. و تجربه این احساس سبب می‌شود تا آن‌ها نیز از روی اضطراب یا دلخوری، به سمت شما حمله کنند و تمام نیرویشان را برای دفاع از خودشان به کار ببرند و یا اینکه  با فاصله‌گیری، خودشان را کاملا از شما دور می‌کنند. هیچ یک از این واکنش‌ها نمی‌تواند مشکلتان را در جهتی دو طرفانه و قابل قبول رفع کند.

بیایید نگاهی بیندازیم به یکی از رایج‌ترین نمونه‌های موجود (خصوصا در عرصه جنسی) که نشان می‌دهد چطور در میان گذاشتن دغدغه‌های خودتان به صورت موثر، کمک می‌کند تا به نتیجه‌ای رضایت بخش برسید. مثلا فرض کنید که شریک زندگی تان از شما بی نظم‌تر است و تا به حال نتوانسته‌اید از احساس نفرتی که به خاطر تغییر نکردنش نسبت به او دارید خلاص شوید. او علی‌رغم همه‌ی نصیحت‌ها و پیشنهادات خیر‌خواهانه‌ی شما، همچنان بی‌نظم است؛ قبل از هرچیز لازم است خشمتان را در مقابل لجاجت و کله‌شقی‌های طرفتان متوقف کنید و هرگونه بهانه و توجیح غیر منطقی که برای همکاری نکردن با شما می‌آورد را رد کنید.

آیا واقعاً مایلید از توجیه کردن خود به اینکه همواره در هر موضوعی حق با شماست و درست می‌گویید دست بردارید و آن را برای همیشه کنار بگذارید؟  اگر بخواهیم رک و پوست کنده بگوییم، تا چه اندازه حاضرید از احساس برتری بودن نسبت به همسرتان دست بکشید؟ اگر واقعا چنین تصمیمی دارید، چه برنامه‌ای برای رسیدن به این هدف دارید و چگونه می‌خواهید کار به این بزرگی را انجام دهید؟

زوجین ناراضی اغلب چنین سوالاتی را در مورد شریک زندگی شان از من می‌پرسند و می‌خواهند همسرشان این احساس برتری بودن را کنار بگذارد. باید گفت که برخی از افراد احساس می‌کنند که نگه داشتن  کینه و دلخوری نسبت به شریک عشقیشان در چنین شرایطی رواست و بر این باورند که اگر افراد خودشان را نسبت به شریک عشقیشان برتر بدانند، ذاتی و در طبیعت آدمی است! در این صورت اگر از آن‌ها بخواهیم که از داشتن چنین دیدگاهی صرف نظر کنند مثل این است که از آن‌ها بخواهیم تسلیم چیزی شوند که از ابتدا اصلاً نباید دست از مقاومت در برابر آن برمی‌داشتند.

دلایل زیادی برای پذیرفتن شریک زندگی تان با وجود تمام نقاط ضعف و بی نظمی‌هایش وجود دارد. با توجه به اینکه او از بدو تولدش دارای چنین خصوصیاتی بوده (صرف نظر از اینکه زمانی که تصمیم به شروع زندگی مشترک با او گرفتید متوجه این ویژگی ها شده بودید یا خیر)، بایستی تصمیم بگیرید که این رابطه را ترک کنید یا اینکه خود را با چیزی که قادر به تغییر آن نیستید، سازگار کنید.

فراتر از آن، اگر به خاطر مسائلی که ممکن است حتی زیستی نباشند و صرفا توسط محیط اولیه و تربیت اولیه‌شان در آنها شکل گرفته باشد (مانند عادات شرطی شده‌ای که به صورت بالقوه قابل تغییرند)، جر و بحث نکنید، رفتارتان با آن‌ها متفاوت خواهد شد. این کار باعث می‌شود که به جای بی‌کفایتی و نالایق دانستن آن‌ها، بر روی رضایت شخصیتان تمرکز کنید. همچنین با این کار احتمال می‌رود که شریک زندگیتان برای تغییر رفتارش بیشتر تلاش کند.

اگر بتوانید با بردباری و گذشت بیشتر و همدلانه‌تر و با درک بیشتری با شریک زندگیتان رفتار کنید، او نیز به مراتب کمتر تمایل پیدا می‌کند تا برای تغییر دادنتان با شما بجنگد. چنین تغییر نگرشی، باعث می‌شود که شریک زندگیتان میل بیشتری داشته باشد تا با خواسته‌هایتان خودش را وفق دهد تا اینکه بخواهید او را تحقیر و سرزنش کنید.

برای شروع مشارکتی متفاوت با همسرتان، اتفاقی که باید بیفتد این است که: باید به دیدگاه‌های شریکتان احترام بگذارید و صادقانه قدردان او باشید همانطور که خودتان دوست دارید آن‌ها به نظرات و رفتارهایتان اهمیت بدهند. اولویت‌ها و اعتقادات و ارزش‌های آن‌ها ممکن است با شما متفاوت باشند اما این دلیل بر بد بودن آنها نیست و بدان معنا نیست که اشتباه می‌کنند. همچنین نباید شریک زندگیتان را به عنوان فردی در نظر بگیرید که در تلاش است عمدا باعث بدبختی شما شود. آن‌ها کارهایی را در حال حاضر انجام می‌دهند که قبلا نیز انجام می‌دادند و حتی قبل از زمانی‌که با شما آشنا شوند نیز به همین روش‌های کنونیشان رفتار می‌کردند. این نکته را در نظر داشته باشید؛ به همان اندازه‌ای که نیاز‌ها و خواسته‌های شما برایتان مهم است، نیازها و خواسته‌های آن‌ها نیز برایشان اهمیت دارد. و در نهایت باید این را بپذیرید همانطور که آن‌ها نقایص و کمبودهایی دارند شما نیز نقطه ضعف‌هایی دارید.                            -پایان قسمت اول-

منبع: ?How to Talk About the Things You Don’t Want to Talk About

مطالب مرتبط: 

• شریک ایده آل – چگونه عشق زندگی ام را به سمت بهترشدن سوق دهم؟!
• شنیدن عمیق در روابط شخصی : مهارت خود را در گوش دادن افزایش دهید
• صمیمیت جنسی کلید یک رابطه زناشویی موفق

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چگونه با شریک زندگی خود در مورد مسائلی که مایل به گفت و گو درباره آن‌ها نیستیم، صحبت کنیم؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

همه‌ی ما دوست داریم برای حفظ بهتر سلامتیمان، عادات بد غذایی را از خود دور کنیم و بارها اتفاق افتاده است که با رژیم های غذایی و برنامه هایی سنگین تمام سعی و تلاشمان را برای رسیدن به هدفمان انجام داده ایم. البته این تلاش تا مدت زمان محدودی اثربخش بوده و ما کاهش و یا افزایش نسبی وزنمان را تجربه کرده ایم؛ اما حقیقت این است ما بارها شاهد این بوده‌ایم که ترک عادات غذا خوردن در بسیاری از مواقع برایمان پایدار نبوده و بعد از مدتی به سمت عادات قدیمیان بازگشت کرده‌ایم! چه عاملی سبب می‌شود که تغییر عادات غذا خوردن پایدار نباشد؟

اکثر ما برای مدت زمان کمی می‌توانیم چگونگی، زمان و مقدار غذا خوردنمان را تغییر دهیم، اما هنگامی‌که قدرت اراده‌مان کم شود، در هر زمانی که باشیم به سمت عادات قدیمیمان  روی می‌آوریم. برای فهم علت اینکه چرا تغییر عادات غذایی ناپایدار است، با روان‌حامی همراه باشید:

به چه دلیل شکستن عادات و رفتارهای مخرب غذا خوردن بسیار سخت است؟

پاسخ به این سوال بستگی به پیچیدگی و تکامل یافتگی مغز دارد. مغز ما همیشه سعی بر آن دارد تا بقای ما را  حفظ کند؛ حتی در زمانی‌که تصمیم داریم برای سلامت بیشتر خود عادت غذاییمان را تغییر دهیم! (هنگامی که تصمیم به تغییر عادات غذایی خود می‌گیرید، مغزتان بر اساس عادت قبلی، نسبت به بقایتان احساس خطر می‌کند زیرا دارید بر خلاف عادت قبلیتان عمل می‌کنید).

تلاش برای بقا:

قسمتی در مغز سه‌گانه‌ی ما (مغز خزنده، مغز عاطفی، مغز عقلانی) وجود دارد که تلاش اصلی آن حفظ بقا است (این قسمت که مغز خزنده نیز نامیده می‌شود، در بین ما و خزندگان مشترک است و در اصل کارش حفظ ثبات و پایداری بدن است و نسبت به تغییر مقاوم است). غذا کلیدی است برای حفظ بقا و ایمنی بدن. بنابراین اگر کسی (حتی خودتان) با غذاخوردنش درگیری پیدا کند، نتایج و آسیب‌های این درگیری قابل تصور نیست و این به آن دلیل است که هرگونه تهدید و آسیب رسیدن به سیستم ایمنی شما (چه واقعی و چه ادراک شده)، باعث ایجاد ترس می‌شود. این به ویژه برای کسانی که سابقه فقر غذایی، اختلالات خوردن و رژیم غذایی مزمن دارند، صادق است. همچنین والدینی که در مدت زمانی خاص در کشورهایی با کمبود غذایی زندگی کرده‌اند، رفتارهای سوءتغذیه‌ای را در فرزندانشان گزارش می‌کنند؛ حتی اگر در حال حاضر به اندازه کافی برای فرزندانشان غذا وجود داشته باشد!  علاوه بر این یک بار از کارمندی که در مرکز درمان اختلالات خوردن کار میکرد شنیدم که در زیر تخت یکی از بیماران گوشت کبابی یخ زده پیدا کرده بود (که به نظر می‌رسید هنگامی که کسی او را ندیده بود به صورتی پنهانی از فریزر درمانگاه گوشت پیدا کرده بود). این موارد نشان می‌دهند که هرگونه تغییر عادات غذایی ، احساس خطر را در مغز فعال می‌کند و به این ترتیب مغزمان با عادت جدید شروع به مقاومت می‌کند.

رژیم غذایی مزمن نیز می‌تواند امنیت غذاییتان را به خطر بیندازد. اگر با والدینی بزرگ شده‌اید که دائما سعی برآن داشته‌اند که غذا خوردنتان را کنترل کند، یا  اینکه خودتان به طور مداوم به دنبال رژیم غذایی هستید، این بسیار طبیعی است که هنگامی شروع به تغییر عادات غذایی خود می‌کنید، درجه ای از تهدید را تجربه خواهید کرد.

عشق به غذا

غذا یک کشش احساسی قوی نیز دارد. بخشی از عادت‌های غذایی ما در مسیرهای پاداش مغز ما پستانداران بنا شده‌اند. غذا نه تنها نقش لذت و پاداش را دارد بلکه نشان دهنده ارتباط، پیوند و حتی عشق نیز می‌باشد. غذا خوردن فقط به معنی رفع نیازمان نسبت به گرسنگی نیست؛ بلکه می‌تواند فراتر از این معانی باشد.

با توجه به نظریه porges polyvagal که فرضیه ای رفتاری است، به دست آوردن شناخت و روابط و تعامل اجتماعی با دیگران را راهی برای رسیدن به آرامش در پستانداران می‌داند. که این سازگار شدن (تنظیم مجدد سیستم عصبی) از طریق فرآیندهای عصبی انجام می شود و هنگامی که روابط از بین می‌رود، غذا به عنوان یک جایگزین، نقشی مشابه را برای این سازگاری بر عهده می‌گیرد.

خوردن غذا از طریق تجربیات حسی و حرکات ماهیچه‌ای صورت، به معنای نوعی تعامل اجتماعی است که باعث ایجاد احساس آرامش و امنیت می‌شود. بنابراین زمانی که فردی می‌گوید : من عاشق غذا خوردن هستم، در واقع دارد ازطریق خوردن غذا، سیستم عصبی خود را تنظیم می‌کند.

از قسمت منطقی مغزتان استفاده کنید:

ما به عنوان انسان، سطح مغزی پیشرفته‌تری را داریم که این سطح از مغز، قشر مخ یا کورتکس نامیده می‌شود که وظیفه برنامه ریزی، تفکر، استدلال و آینده نگری را بر عهده دارد. اکثر برنامه‌هایی که برای رژیم غذاییمان تعیین می‌کنیم یا اهدافی که برای تغییر رفتارهای غذا خوردنمان انتخاب می‌کنیم، در زمانی اتفاق می افتند که در آرامش هستیم. متاسفانه زمانی‌که تحت استرس و فشار روانی و خستگی قرار داریم، مغز منطقیمان (کورتکس) قدرت تفکرش را از دست می‌دهد و در آن زمان به حدی دنبال آرامش و امنیت هستیم که مغزمان به طور خودکار مانند مغز خزندگان یا پستانداران عمل می‌کند.

امیدتان را از دست ندهید، شما می‌توانید عاداتی که در مغزتان تثبیت شده‌اند را تغییر دهید. راه‌حل‌های موثری برای درمان  و تغییر عادات غذایی ، جایگزین کردن عادات بهتر به جای عادات مخربی که در مسیرهای پاداش قرار دارند و به هنگام غذا خوردن فعال می‌شوند و بعد از مدتی برای ما تبدیل به عادت می‌شوند وجود دارد.

منبع: ?Why Changing Eating Habits (Permanently) Is So Hard

مطالب مرتبط:

• غذا خوردن در نیمه شب به مغز آسیب می زند
• غذا خوردن مردان و زنان با یکدیگر
• بهترین برنامه غذایی برای افسردگی
• شرم بدنی : چگونه بر احساس شرمی که نسبت به شکل ظاهری بدنمان داریم غلبه کنیم؟

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته تغییر عادات غذایی به چه دلیل (به صورت پایدار) بسیار سخت است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

برای پاسخ به این سوال محققان دانشگاه روچستر بر روی دانش آموزان، آزمایشی انجام دادند که برایتان آن را شرح خواهیم داد؛ با روان‌حامی همراه باشید

شروع زود‌هنگام مدرسه می‌تواند خطر افزایش افسردگی و اضطراب را بالا ببرد.

خلاصه: مطالعه‌ای که توسط پژوهشگران دانشگاه روچستر انجام شد، بر شواهد زیادی مبنی بر اینکه شروع زود‌هنگام مدرسه می‌تواند بر روی سلامت ذهنی نوجوانان تاثیر‌گذار باشد، تاکید داشت. بر اساس این مطالعه آن‌ها به این اکتشاف رسیدند که خطر افزایش اضطراب و افسردگی در نوجوانانی که شروع کلاسشان قبل از ساعت ۸:۳۰ صبح است، به دلیل کاهش و به خطر افتادن کیفیت خواب، بیشتر است.

منبع: مرکز پزشکی دانشگاه روچستر

بر اساس مطالعات دانشکده پزشکی دانشگاه روچستر، نوجوانانی که شروع کلاسشان قبل از ساعت ۸:۳۰ صبح است، به دلیل کاهش کیفیت خوابشان ممکن است با خطر تجربه افسردگی و اضطراب روبرو شوند.

این تحقیق که توسط دکتر جک پلتز دستیار بالینی و استاد روان‌پزشکی مرکز پزشکی دانشگاه روچستر صورت گرفت و به تازگی در مجله سلامت خواب منتشر شد، نه تنها به شواهدی در تایید نظریه رابطه‌ی خواب و سلامت روانی نوجوانان رسید، بلکه جزو نخستین تحقیقاتی است که نشان می‌دهد شروع زود‌هنگام مدرسه ممکن است اثرات مخربی بر کیفیت خواب و عملکرد روزانه نوجوانان داشته باشد. همچنین یافته‌های این تحقیق در سطح ملی نیز شواهد زیادی را برای بررسی رابطه‌ی تاثیر زمان شروع مدرسه بر سلامت نوجوانان، فراهم کرده است.

پلتزکه همچنین عضو هیئت علمی دانشگاه دامون در آمهرست نیویورک نیز می‌باشد، افزود اطلاعاتی که از تحقیق ما (که هنوز هم در حال رشد و تکمیل است) استناد می‌شوند، نشان می‌دهند که ارتباط نزدیکی بین بهداشت خواب و سلامت روانی نوجوانان وجود دارد. اما تحقیق ما اولین تحقیقی است که با هدف فهم چگونگی تاثیر زمان شروع کلاس‌ها بر کیفیت خواب نوجوان، حتی با وجود اینکه کارهایش را برای فراهم آوردن یک خواب منظم و با کیفیت به درستی انجام می‌دهد انجام گرفت و در حالیکه متغیرهای تاثیرگذار دیگری نیز در رابطه با بهداشت خواب و زمان شروع کلاس‌ها وجود دارند که لازم است بررسی و کشف شوند، یافته‌های ما نشان داد که به نظر می‌رسد  شروع زود‌هنگام مدرسه فشار بیشتری را بر فرایند خواب و افزایش نشانه‌های سلامت روان وارد می‌سازد. در حالیکه شروع دیرتر ساعات کلاسی می‌تواند عاملی حمایتی قوی برای نوجوانان باشد.

پلتز یکی از معدود محققانی است که به دنبال کشف راه‌حل‌هایی برای یافتن پاسخ به این سوال است که چه چیزی باعث می‌شود اختلالات خواب دربین نوجوانان به صورت همه‌گیر شناخته شود؟ حدود ۹۰ درصد از دانش‌آموزان دبیرستانی در شب قبل از روز مدرسه به میزان ناکافی می‌خوابند و یا به سختی به آن میزان خوابی که برای عملکرد سالم مورد نیاز است (حدود ۸ الی ۱۰ ساعت)، می‌رسند.

زمان شروع کلاس‌های مدرسه، در بین مداخله‌ها و عوامل دیگری که در کیفیت خواب اختلال ایجاد می‌کنند (مانند استفاده از وسایل الکترونیکی قبل از خواب)، به عنوان مسئله‌ای بحرانی مورد توجه محققان قرار گرفته است.

پلتز همچنین اظهار داشت که تحقیقات تا به امروز در مورد اهمیت و مزایای تحصیلی به تأخیر انداختن زمان شروع ساعات کلاس برای نوجوانان، متمرکز شده‌اند، نه بررسی اینکه چگونه زمان شروع اولیه ممکن است روند فرایندهای خواب را مختل کند و پیامدهای سلامت روان را تحت تاثیر قرار دهد.

پلتز و همکارانش با کمک مالی از بنیاد ملی خواب، برای جمع آوری اطلاعات از ۱۹۷ دانش آموز در سراسر کشور بین سنین ۱۴ تا ۱۷ سال، از ابزار آنلاین استفاده کردند. در ابتدا تمامی والدین و فرزندان به نظرسنجی پایه‌ای که شامل سؤالاتی درباره سطح سلامت خواب نوجوان، وضعیت اجتماعی-اقتصادی خانواده، وچرخه‌های زیستی‌شان ( به بیان دقیق تر اینکه آیا فردی هستید که صبح ها عملکرد بهتری دارد یا شب‌ها) و ساعت شروع مدرسه‌شان بود پاسخ دادند. سپس نوجوانان به دو گروه تقسیم شدند: ۱- گروهی که کلاس‌هایشان قبل از ساعت ۸:۳۰ صبح شروع می‌شد. ۲- گروهی که شروع کلاس‌هایشان بعد از ساعت ۸:۳۰ صبح بود (که در حال حاضر زمان شروع توصیه شده برای دانش آموزان بالا، توسط انجمن متخصصان کودک آمریکا می‌باشد).

طی یک دوره هفت روزه، از دانش آموزان خواسته شد که یک دفتر یادداشت روزانه تهیه کنند تا در آن به طور خاص در مورد بهداشت روزانه خواب، سطح کيفيت و مدت زمان خواب و علائم افسردگی و اضطرابشان گزارش دهند. نتایج نشان داد که کیفیت بالای خط پایه خواب با کاهش میانگین نشانه‌های افسردگی و اضطراب در بین همه دانش‌آموزان، ارتباطی مستقیم دارد. و همچنین  این سطح از افسردگی و اضطراب در دانش‌آموزانی که زمان شروع مدرسه‌شان پس از ساعت ۸:۳۰ است، حتی کاهش بیشتری داشت.

پلتز می‌گوید:  تمرینات برای بهبود کیفیت خواب، صرف‌نظر از ساعتی که دانش آموزان به مدرسه می‌روند، می‌تواند برای نوجوانان مناسب باشد. تعیین و حفظ زمان مشخصی برای خواب، محدود کردن استفاده از کافئین، خاموش کردن تلویزیون، تلفن همراه و بازی‌های رایانه‌ای قبل از خواب، می‌توانند برای بالا بردن کیفیت خواب  و سلامت روانی نوجوان مفید باشند. با این حال این واقعیت که زمان شروع کلاس‌ها تاثیری تعدیل‌کننده بر نشانه‌های سلامت روانی نوجوانان دارد، به این نکته اشاره دارد که کیفیت بهتر خواب همراه با شروع دیرهنگام ساعات کلاس، نتایج بهتری را به همراه دارد.

از نظر پلتز یکی از دلایل احتمالی این تفاوت این است که  شروع زود‌هنگام مدرسه فشار بیشتری را برای داشتن خوابی با کیفیت و کافی بر نوجوانان وارد می‌کند. همچنین ممکن است دلیل بروز نشانه‌های اضطراب و افسردگی ریشه در مشکلاتی در محیط مدرسه داشته باشد نه زمان شروع مدرسه. علاوه بر این  ممکن است تغییرات دیگری در سبک زندگی همزمان با شروع زودهنگام کلاس وجود داشته باشند (مانند تغذیه مناسب صبحگاهی و ورزش) که لازم است بررسی شوند.

پلتز گفت قطعا مطالعات دیگری هم نیاز است. اما نتایج ما از آنجایی که نشان می‌دهند زمان شروع کلاس‌ها می‌توانند نقش بسیار مهمی در کیفیت خواب و سلامت روان داشته باشد، به طور واضح به تحقیقاتی که بر روی سلامت و بهداشت خواب تمرکز دارند، کمک می‌کنند.

پلتز امیدوار است که شواهد تکاملی در این زمینه، بر توصیه‌های عمومی در مورد بهداشت خواب کودک و نوجوان کمک بسیاری خواهد کرد.

او همچنین می‌گوید: اگر نخوابیم زنده نخواهیم ماند و مغزمان از کار می‌افتد. خوابیدن، آن هم به هنگام شب برای بقای ما لازم و ضروری است. توجه به زمان شروع اولیه‌ی کلاس‌ها به عنوان متغیری ضمنی و مهم که ممکن است سلامت خواب، کیفیت خواب و عملکرد نوجوان را کنترل کند و به عنوان متغیری تعدیل‌کننده قرار گیرد، می‌تواند شکافی جدی را در ادبیات پر کند.

لطفا این نکته را به یاد داشته باشید که: نوجوانان برای حفظ بهداشت و سلامت خواب و بالا بردن کیفیت خوابشان نیاز است این موارد را رعایت کنند:

• اجتناب از نوشیدنی های کافئین دار پس از ساعت ۶ صبح
• خاموش کردن گوشی ها و دستگاه های الکترونیکی قبل از خواب
• حفظ برنامه ای ثابت و مشخص برای خواب
• خوابیدن بین ۸ تا ۱۰ ساعت

منبع: Earlier School Start Time May Increase Depression and Anxiety Risk

مطالب مرتبط: 

• بی‌علاقگی به مدرسه را چه طور می‌توانیم حل و فصل کنیم؟
• بازگشت به مدرسه و نگرانی‌های ناشی از آن (کمک به بچه‌ها برای شروع سال جدید)
• امتناع از مدرسه رفتن 
• اهمال‌کاری در نوجوانان و راه حل هایی برای غلبه بر آن

نوشته شروع زود‌هنگام مدرسه می‌تواند خطر افزایش افسردگی و اضطراب را بالا ببرد. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بسیاری از نوجوانان به دلیل اتلاف وقت و اهمال‌کاری، فرصت رسیدن به یک دانشگاه خوب را از دست می­‌دهند.

برای نوجوانی که کم­‌کاری و اهمال‌کاری می­‌کند، چه چیزی می‌تواند عامل و انگیزه­ای برای تغییر باشد؟  ممکن است که نوجوان شما بخواهد به دانشگاهی ویژه برود و برای رسیدن به هدفش باید نمرات بالاتری کسب کند و شواهد فراوانی موجود است که او توانایی انجام این کار را دارد. علاوه بر این ممکن است که نوجوانتان بخواهد از فشار ناشی از شروع دیرهنگام تکالیفش و ناتمام گذاشتن وظایفش اجتناب کند. این دو هدف منصفانه و دست یافتنی هستند. با روان‌حامی همراه باشید.

بیایید فرض را بر این بگیریم که نوجوانتان باور دارد که این دو هدف برای رسیدن به موفقیتش ضروری است. در اینجاست که والدین می­‌توانند تغییری مثبت را در فرزندشان ایجاد کنند.

از او به روشی همدلانه حمایت کنید:

 فرض کنید که با دوستتان درمورد چگونگی غلبه بر اهمال‌کاری ناکام کننده و رنجی که از آن می‌­برید صحبت می­‌کنید. و در حین صحبت با او خیلی زود به این نکته پی می­‌برید که اهمال‌کاری از نظردوستتان مشکلی اخلاقی و عادتی بد است که باید آن را ریشه کن کنید. در این هنگام از لحن دوستتان که لحنی اخلاقی است احساس خوبی نمی­‌گیرید  و احساس می‌­کنید که از طرف او مورد قضاوت قرار گرفته‌­اید. در این صورت آیا تمایلی به ادامه گفتگو با چنین دوستی که نگاهی منفی نسبت به مشکلی که قصد حل کردنش را دارید خواهید داشت؟

حال این تصوری را که در ذهن دارید برعکس کنید. فرض کنید با دوستی دیگر در حال صحبت در مورد مشکل اهمال‌کاریتان هستید. اما درحین صحبت با دوستتان می­‌فهمید که توسط او مورد قضاوت قرار نگرفته اید و او ناامیدی و رنجی که از مشکلتان می­‌برید را درک می‌­کند و همچنین اهمال‌کاری را مشکلی حل­‌شدنی می­‌داند. در این صورت آیا مایلید گفت و گو با فردی که همدلانه به حرفهایتان گوش می­‌دهد را ادامه دهید؟

همدلی یعنی اینکه توانایی این را داشته باشیم تا مسائل را از دید دیگران ببینیم و احساسشان را درک کنیم. مردم به صورت طبیعی تمایل دارند با افرادی صحبت کنند که بدانند از جانب آن‌ها درک می­‌شوند و برای حل مشکلشان راهکا­رهایی مفید ارائه می­‌دهند. بنابراین دیدگاه در صورتی گفت­‌و­گو درباره حل مشکل اهمال‌کاری با نوجوانتان اثربخش خواهد بود که به صورتی همدلانه جریان داشته باشد.

امروزه حمایت همدلانه والدین برای نوجوانانی که در تلاشند راه خود را در دنیایی پیدا کنند که اضطراب و افسردگی نوجوانی  بسیار زیاد شده و به موازات آن اهمال‌کاری امری رایج است، از اهمیت ویژه‌­ای برخوردار است.  به نظر می­‌رسد که حمایت همدلانه والدین با کاهش سطح استرس غیر ضروری و افزایش اعتماد به نفس و بهبود عملکرد تحصیلی  نوجوان در ارتباط است.

حمایت همدلانه لازم و ضروری است. اگرچه این حمایت، به خودی خود، به معنای غلبه­‌ی ناگهانی نوجوان بر اهمال‌کاری­‌اش  نمی‌­باشد.

تحلیل و حل مشکل اهمال‌کاری اغلب برای افراد در تمام سنین چالش برانگیز است و درست درک و تعبیر نشده است. راهکارهای زیادی برای کاهش تاثیرات منفی اهمال‌کاری و بهره بردن از اقدامات سازنده ناشی از غلبه بر اهمال‌کاری وجود دارد.

برای توجه به یک مشکل عاقلانه است که در قدم اول آن را بشناسید و درک کنید. در اینجاست که نقش حل مسئله همدلانه توسط والدین پررنگ می‌شود. همچنین با پذیرش تلاشی که نوجوانتان برای غلبه بر اهمال‌کاری می­‌کند و حمایت همدلانه، می­‌توانید نظرات نوجوانتان را به عنوان راه حلی معتبر و قابل استناد در حل بخشی از مشکل در نظر بگیرید.

عوامل مربوط به اهمال‌کاری را شناسایی کنید.

نوجوانتان چه چیزهایی را در مورد اهمال‌کاری باید بداند؟ عواملی که با اهمال‌کاری مرتبطند عبارتند از:

• عامل شناختی (بعدا انجامش می­دهم)
• عامل هیجانی (عدم توجه به امیال و تکانه­ها، مایه ناراحتی­مان می­شود و احساس بدی می‌یابیم)
• عامل رفتاری (جایگزین کردن کارهای آسان­تر وسرگرم کننده به جای انجام کارهایی که در اولویت هستند – انحراف از مسیر )

هنگامی که این سه عامل، در موقعیت­‌هایی که برانگیزاننده اهمال‌کاری هستند استفاده می‌شوند، می­‌توان تاخیر در فعالیت­‌های روزمره و به تعویق انداختن کارهایی که در اولویتند را پیش­‌بینی کرد.

نوجوانانی که درک و آگاهی بیشتری از روند رشد اهمال‌کاری دارند و می­‌دانند که چگونه باید از بروز اهمال‌کاری از همان ابتدا پیشگیری کنند،  در ایجاد تغییری اساسی برای رسیدن به اولویت‌­های علمی بدون اهمال­‌کاری، تواناتر هستند از کسانی که تنها راه حلشان برای خلاصی از دست اهمال­‌کاری، راه حل “سخت تر کار کردن” است.

مسیری را انتخاب کنید که کمتر کسی آن را پیموده است

شاعری به نام رابرت فراست در یکی از اشعارش به نام “راه نرفته” نوشته است که: دو راه در یک جنگل از یکدیگر جدا می­‌شدند و من راهی را انتخاب کردم که کمتر آن را پیموده بودند و همان باعث شد که به این میزان از موفقیت در زندگی­‌ام برسم.

راه­‌های نرفته‌­ی زیادی هست مثل تسلط بر خود. وقتی بتوانید کنترل خودتان و اتفاقات معنادار و قابل کنترل زندگی­تان را در دست بگیرید در مسیر خود کنترل­‌گری هستید. این راهی است که زیبایی­‌های خودش را دارد و کمتر کسی سراغ آن می‌­رود با این حال برای همه­‌ی کسانی که برای رسیدن به آن تلاش می­‌کنند جا دارد.

خودکنترل‌گری(تسلط بر خود) شامل رشد چشم اندازی واقع گرایانه می­‌باشد که در آن افکار منطقی کم­ کم شکل می­‌گیرند تا مارا به سمت رفتارهای مسئولانه پیش ببرند. نتایج علمی تحصیلی ممکن است شامل نمرات بالاتر، دستیابی به دانشگاه موردعلاقه، دنبال کردن شغلی متناسب با علایق و توانایی‌هایمان و لذت بردن از گستره وسیعی از تجربیات هیجانی و ارتباطی باشد.

خود­کنترل­‌گری بالا، فرد را به سمت عملکرد موثر سوق می‌دهد و به عنوان سپری بر علیه اهمال‌کاری به کارمی‌رود. خودکنترل‌­گری با سطوح بالاتر اعتماد به نفس، پیشرفت، سلامت و شادی همبستگی دارد. دوران نوجوانی به اندازه دوره­‌های دیگر زندگی، فرصت مناسبی برای دستیابی به مهارت­‌های خودکنترل‌گری می‌باشد.

از منابع خودیاری برای کمک به رفع اهمال‌کاری استفاده کنید

نوجوانتان می‌تواند از منابعی که دربردارنده‌ی چگونگی توسعه مهارت­‌های خودکنترل­‌گری‌ است بهره ببرد. کتاب “غلبه بر اهمال­کاری” که با همکاری آلبرت الیس نوشته­‌ایم، یک کتاب کمتر شناخته شده است که مهارت­‌های خودکنترل‌گری شناختی، هیجانی و رفتاری را به منظور جایگزینی عملکردهای موثر به جای اهمال‌کاری آموزش می‌دهد.

نوجوانتان می‌­تواند:

• داستان­‌ها، افسانه‌­ها و استعاره‌­هایی که دربردارنده پیام­‌های خودیاری مهم در رابطه با غلبه بر اهمال‌کاری هستند را دنبال کند.
• از داستان­‌هایی که در رابطه با اهمال‌کاری­‌های نوجوانان نوشته شده که در آن نوجوانان راه حل­‌های عملی برای غلبه بر اهمال کاری‌شان یافتند، بیاموزد.
• برای کشف این نکته که چه کاری برای غلبه بر اهمال‌کاری مفید و اثربخش و چه کاری بی تاثیر است به دنبال تجربیات بدون شکست برود و آزمون و خطا نکند.

حمایت همدلانه والدین به منظور حل مسئله، فراتر از دادن یک کتاب به نوجوان و امید بستن به این است که آن کتاب را بخواند. به صورت شخصی با مسئله درگیر شدن هم مهم است. این کار می‌­تواند به طرق گوناگون انجام شود. هم اکنون یکی از راهکارهای فراوانی که می­‌توانیم برای درگیر کردن موثر نوجوان با مسئله اهمال­کاری­اش به کار ببریم را با هم مرور می‌کنیم.

مفاهیم را آزمایش کنید

یک راه همدلانه برای تشویق نوجوانتان به ایجاد مهار‌‌‌ت­‌های خودکنتر‌‌‌ل‌­گری ممکن است با این آزمایش شروع شود که به همراه نوجوانتان راه­‌هایی که این مهارت‌­ها را در شما تقویت می­‌کند بیازمایید و در عین حال هردوی شما به این متعهد شوید که طرف مقابل را در چالش­‌هایی که بر سر راهش قرار می­‌گیرد، همدلانه حمایت کنید. وقتی که یک دلیل مشترک دارید، همدلی آسان­‌تر می‌شود.

با همدلی آغاز کنید و سپس تمرکز خود را روی رسیدن به اهداف خاصی بگذارید.

افراد هنگامی که اهداف معنی دار، قابل اندازه گیری و قابل دستیابی را دنبال می­‌کنند عملکردشان به سطح بالاتری می­‌رسد. برای مثال فرض کنید که برای رسیدن به تناسب اندام دلخواهتان نیاز به کاهش وزن دارید و کاهش وزن برای شما مسئله‌­ای چالش برانگیز است. در همان زمانی که با این مسئله‌­ی چالش برانگیز روبرو هستید ممکن است نوجوانتان نیز با مسئله‌­ای که نیاز به غلبه بر اهمال کار‌‌ی­ اش دارد درگیر باشد. به عنوان نمونه او می­خواهد رتبه­‌ای خاص که لازمه­‌ی قبولی در دانشگاه مد نظرش است بگیرد. نوجوانتان می‌­تواند این کار را انجام دهد زیرا در حال حاضر این موضوع برای او چالش برانگیز است.

حال برای رسیدن به این اهداف، چه برنامه ای نیاز است؟ با یک پیشنهاد شروع کنید.

هر دو از کتاب “غلبه بر اهمال کاری” آزمایش یکسانی را انتخاب کنید و آن را روی خودتان امتحان کنید. مثلا فصل ۷ نشان می‌دهد که چطور با استفاده از یک استراتژی اجرایی که قبلا” امتحان خود را پس داده و با نمرات بالاتر همبستگی دارد، یک برنامه تسلط بر خود را به کار ببندید. شما می‌­توانید همین استراتژی را برای تمرینات ورزشی خود با ایجاد تغییراتی در آن به کار ببندید. برای اینکه شما و نوجوانتان به هم کمک کنید، آنچه را که از این آزمایش ها می‌آموزید با هم در میان بگذارید.

همزمان با اینکه نوجوانتان مهارت های تسلط بر خود را فرا می­‌گیرد، شما نقش میانجی خود را در آزمایش فصل ۷ کمتر کنید و بگذارید نوجوان با استقلال بیشتری جلو برود و به جای آن شما روی چالش تسلط برخویشتن خودتان تمرکز کنید. به این ترتیب شما استقامت و پشتکار را به فرزندتان می‌­آموزید و الگوی زندگی او می­‌شوید. از طریق این ایستادگی، پیغامی به نوجوانتان می­‌فرستید که احتمال دریافت آن توسط او بسیار بالاست چون از یک منبع همدل ارسال شده است.

پیام مهم­­تری هم در این بین وجود دارد و آن این است که شما نخواهید توانست بهترین باشید و در نتیجه نوجوان شما هم الزامی ندارد که بهترین باشد. پیشرفت معمولا به معنی در رقابت و درتعارض بودن راه­‌های جدید انجام کارها با راه های قدیمی انجام آن‌هاست.  وقفه ها و خطاها بخشی از مسیر پیشرفت هستند و این همان معنای دیدگاه همدلانه داشتن است. 

منبع:    ?Does Your Teen Procrastinate

مطالب مرتبط: 

• آیا مستعد اهمال‌کاری هستید و کارهای خود را به تعویق می‌اندازید؟
• نوجوانان و افسردگی (قسمت اول): ۹ رخداد زندگی که می‌توانند باعث افسردگی شوند
• شناسایی علامتهای خطر : نوجوانان و افسردگی (قسمت دوم)
• نوجوان دارای مغزی است که دنیا را به طور متفاوتی پردازش می‌کند

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اهمال‌کاری در نوجوانان و راه حل هایی برای غلبه بر آن اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.