احتمالاً بارها پیش آمده است که تلاش کرده‌اید احساس تنش و استرس کمتری را تجربه کرده تا بتوانید از لحظات خوش زندگی، لذت ببرید؛ اما گاهی فشارهای روزمره و افکار و هیجانات منفی ناشی از آن‌ها، لحظات خوش را نیز به کامتان تلخ می‌کنند و ممکن است فرصت داشتن شادی و آرامش در زندگی را از شما بگیرند.

در این مقاله قصد داریم یکی از راه‌های اثربخش، جهت کاهش استرس، افزایش شادی و لذت از زندگی را معرفی کنیم. با روان حامی همراه باشید.

پذیرش ذهن آگاهانه : راز کاهش استرس و افزایش شادی در زندگی

ذهن آگاهی، به توجه آگاهانه و بدون قضاوت به لحظه اکنون، اشاره دارد. بخش بسیار مهمی از عمل ذهن آگاهی، پذیرش تجارب درونی است. به‌عبارت‌دیگر، «توانایی پذیرفتن افکار و هیجانات منفی، بدون قضاوت آن‌ها».

زمانی که شما تحت‌فشار حوادث دشوار زندگی یا مشکلات روزمره قرار می‌گیرید، ممکن است احساس اضطراب و خُلق افسرده پیدا کرده و یا اسیر افکار خود انتقادگر و نگران‌کننده شوید. همچنین ممکن است واکنش‌های ثانویه‌ای از خود نشان دهید که احساسات استرس‌زا را تشدید می‌کنند.

شما ممکن است به‌طور خودکار، به پیش‌بینی‌ها و افکار منفی‌تان، بدون بررسی صحت آن‌ها، باوری قوی داشته باشید و یا ممکن است از این احساسات منفی بیزار بوده و به‌شدت بخواهید که از شر آن‌ها خلاص شوید. این امکان نیز وجود دارد که به دلیل داشتن خُلق منفی و افکار ناامن، درباره خودتان قضاوت کرده و این ویژگی‌ها را نشانه‌ی ضعف شخصیت بدانید.

باید دانست که تمام این واکنش‌های ثانویه، احساسات بدتری را در شما ایجاد می‌کنند‌؛ اما نکته مهم اینجاست که اگر بتوانید به‌صورت ذهن آگاهانه، «پذیرای هرگونه فکر و احساسی باشید و آن‌ها را عواملی موقت در نظر بگیرید»، می‌توانید مانع تشدید و طولانی شدن تأثیر آن‌ها شوید.

در مطالعه‌ای که اخیراً منتشر شده است، محققان دانشگاه‌های تورنتو و کالیفرنیا، به بررسی این موضوع پرداخته‌اند که «آیا پذیرش تجارب درونی، مستقل از سایر جنبه‌های ذهن آگاهی (مانند مشاهده، توصیف تجارب درونی و عمل بر اساس آگاهی)، مزایای سلامت روان را به همراه دارد؟»

محققین دریافتند که تمرین پذیرش، به افراد کمک می‌کند که در برابر فشارهای روزمره، احساس ناراحتی کمتری داشته باشند.

می‌دانیم که فشارهای روزمره، بسیار رایج‌اند؛ بنابراین چگونگی پاسخ ما به آن‌هاست که بر میزان شادی و سلامت روانمان در درازمدت، اثر می‌گذارد.

پژوهش‌ها درباره پذیرش ذهن آگاهانه

دراین‌باره، ۳ مطالعه جداگانه انجام شده است:

• پژوهش اول نشان می‌دهد که میان پذیرش تجارب درونی و سلامت بیشتر، رابطه مثبت معنادار وجود دارد.
• پژوهش دوم نشان می‌دهد که پذیرش، پاسخ‌های هیجانی به عامل استرس‌زا را کاهش می‌دهد.
• پژوهش دیگر نیز نشان می‌دهد که عادت به پذیرش، پاسخ‌های هیجانی به فشارهای روزمره را بهبود می‌بخشد که این ویژگی به‌نوبه خود، سلامت بلندمدتی را پیش‌بینی می‌کند.

بنابراین، اگر بتوانید با پذیرفتن افکار و هیجانات منفی و عدم اجتناب از آن‌ها، بر فشارهای روزمره زندگی غلبه کرده و با آن‌ها کنار بیایید، کمتر روی هم انباشته می‌شوند و احتمال کمی دارد که به اضطراب و افسردگی مزمن یا کاهش رضایت از زندگی منجر شوند.

تفاوت پذیرش هیجانات با پذیرش شرایط استرس‌زا

محققان به بررسی این مسئله پرداخته‌اند که «آیا اثر پذیرش تجارب درونی با پذیرش شرایط استرس‌زا، یکسان است یا متفاوت؟»

باید گفت، پذیرش شرایط استرس‌زا، اگر فرد را به‌جای تلاش برای حل مسئله به سمت منفعل بودن هدایت کند، راهبرد مقابله‌ای بی‌اثری خواهد بود؛ اما از سوی دیگر، پذیرش افکار و هیجانات (تجارب درونی)، فرایندی فعال است و به شما کمک می‌کند که از نشخوار فکری و قضاوت منفی درباره خود، خلاص شوید.

اندازه‌گیری پذیرش ذهن آگاهانه

میزان پذیرش تجارب درونی، با یک مقیاس سنجیده می‌شود که یکی از ماده‌های آن، به این صورت است: «من با خود می‌گویم که هرگز نباید این احساسات را به این شکلی که حس می‌کنم، تجربه کنم».

نکته مهم این است که قضاوتِ خود به دلیل داشتن احساسات منفی یا تلاش برای سرکوب آن احساسات، می‌تواند موجب اجتناب از حل مشکلات شده و درواقع، خُلق منفی را تشدید و طولانی‌تر کند.

پیام اصلی پژوهش‌ها درباره‌ی پذیرش ذهن آگاهانه

این مطالعات، شواهد اولیه خوبی است که نشان می‌دهد، به‌جای تلاش برای رهایی از افکار و احساساتمان و یا قضاوت منفی درباره خود به خاطر داشتن آن‌ها، بسیار مفید است که افکار و احساساتمان را به همان شکلی که در برابر شرایط استرس‌زا ایجاد می‌شوند، بپذیریم.

پذیرش تجارب درونی، یکی از جنبه‌های ذهن آگاهی است که توسط مدیتیشن (مراقبه) آموخته و عملی می‌شود. همچنین، تلاش آگاهانه برای داشتن حس شفقت نسبت به خود، به‌جای قضاوت منفیِ خویش و رفتار خود انتقادگرانه، راه را برای پذیرش تجارب درونی، هموار می‌کند.

باید گفت، ما نمی‌توانیم مانع بروز افکار و هیجانات منفی شویم، اما اگر بتوانیم آن‌ها را به‌صورت رویدادهای ذهنی گذرا (و نه بازتاب ارزش‌هایمان) ببینیم، توان آن را نخواهند داشت که حال خوش و لذتمان از زندگی را به تاراج ببرند.

منبع:  Mindful Acceptance

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته پذیرش ذهن آگاهانه : راز کاهش استرس و افزایش شادی در زندگی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

موسیقی‌درمانی چیست؟

معمولاً بیمارستان‌ها به‌جای آنکه فضایی تسکین‌دهنده و آرامش‌بخش داشته باشند، مکانی پرسروصدا هستند. صدای مانیتورها، تلویزیون، گفتگوی مردم و صداهای بی‌هدف.

با وجود این صداهای آزاردهنده، خوابیدن و آرامش یافتن برای بیماران، بسیار دشوار است. نکته مهم اینجاست که اگر بیماران بتوانند به آرامش برسند، واکنش‌های اضطرابی آن‌ها کاهش می‌یابد و این در حالی است که مشخص‌شده است استرس، روند بهبود بیماری را کُند می‌کند.

اینجاست که باید در کنار روش‌های دیگر درمان، موسیقی‌درمانی هم دست‌به‌کار شود. محققان، بارها و بارها تأثیر تغییرات محیطی بر سلامتی را مشاهده کرده‌اند.

موسیقی‌درمانی، یک رویکرد بالینی مبتنی بر شواهد درمانی است که توسط موسیقی‌درمانگران، انجام می‌شود. باید گفت موسیقی‌درمانی هم مانند کاردرمانی یا فیزیوتراپی، به‌عنوان فرم مؤثری از درمان، به رسمیت شناخته‌شده است که می‌تواند عملکرد فیزیکی، روانی، شناختی و اجتماعی بیماران بیمارستان و سایر افراد بیمار و دارای ناتوانی را بهبود بخشد.

همچنین محققین دریافتند که موسیقی درمانی می‌تواند در بهبود مشکلات تنفسی، درد مزمن، توان‌بخشی فیزیکی، دیابت، سردرد، مشکلات قلبی، ترمیم جراحی و سایر موارد، اثرگذار باشد.

دانش موسیقی شفابخش

این مسئله که موسیقی چگونه موجب بهبود می‌شود، هنوز تشخیص داده نشده است اما خوب می‌دانیم، یکی از واضح‌ترین موارد مورد نیاز برای بهبودی، آرامش است. موسیقی با ایجاد محیطی آرام‌بخش و از طریق کاهش هورمون‌های استرس بدن، شانس بیشتری برای بهبودی ایجاد می‌کند.

همچنین به‌خوبی ثابت شده است که موسیقی‌هایی با ریتم آرام می‌توانند ضربان قلب را آهسته‌تر کنند.

برخی موسیقی‌درمانگران، توضیحات دقیقی درباره اینکه “موسیقی، چگونه می‌تواند ارگان‌های مختلف بدن را هماهنگ کند و اینکه موسیقی درمانی چگونه با مغز انسان تعامل دارد”، ارائه داده‌اند. البته این نظریه‌ها هنوز ثابت نشده است.

به‌هرحال در اینجا چرایی مسئله اهمیت زیادی ندارد زیرا همین که موسیقی در بعضی موارد به بهبودی حال افراد کمک می‌کند، بسیار عالی است.

موسیقی و بهبود بیماری‌های روان‌شناختی

باید گفت، نتایج مؤثر موسیقی‌درمانی در بهبود برخی بیماری‌های روان‌شناختی نیز اثبات شده است. برای مثال، در مطالعه‌ای که توسط “پرز و همکاران” انجام شد، تأثیر موسیقی‌درمانی بر افسردگی در مقایسه با روان‌درمانی مورد بررسی قرار گرفت. آن‌ها تأکید دارند که برخی انواع درمان‌های مرسوم، موقعیت ضعیفی داشته و باید در کنار روش‌های درمانی گوناگون، شیوه‌های جدید درمان نیز برای بهبود بیماری‌های روانی و از جمله افسردگی، مورد استفاده قرار گیرند.

در این پژوهش، ۷۹ بیمار در سنین ۲۵ – ۶۰ سال که دارای افسردگی با شدت کم و متوسط بودند، با روش نمونه‌گیری تصادفی به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و بیماران به‌صورت تصادفی، در دو گروه “موسیقی‌درمانی” و “روان‌درمانی مبتنی بر رفتاردرمانی”، قرار گرفتند. موسیقی درمانی، هر روز، به مدت ۵۰ دقیقه و در طول ۸ هفته اعمال شد.

پس از پایان مداخلات و بررسی‌های لازم، گروه موسیقی درمانی نسبت به گروه روان‌درمانی، علائم افسردگی کمتری را نشان دادند که معناداری آماری آن، توسط آزمون فریدمن نیز ثابت شده است.

بنابراین، با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش درمی‌یابیم که بیماران مبتلا به افسردگی با شدت کم یا متوسط می‌توانند از موسیقی، برای افزایش اثرات حمایت روانی، استفاده کنند.

“البته این نکته بسیار مهم است که فرد مبتلا به افسردگی جهت کاهش خلق منفی، باید از موسیقی‌های خاص و امیدبخش استفاده کند نه موسیقی غم‌انگیز که خود نیز به افزایش خلق منفی و افسردگی بیشتر، دامن می‌زند و این در حالی است که متأسفانه افراد مبتلا به افسردگی، گرایش بیشتری به موسیقی‌های غمگین و ناامیدکننده پیدا می‌کنند “.

موسیقی و طول عمر

باید گفت، مسئله قابل توجه این است که حتی اگر بیمار نباشید و تابه‌حال هیچ موسیقی درمانگری را ملاقات نکرده باشید، گوش دادن به موسیقی می‌تواند هم‌زمان با افزایش سن، در حفظ سلامت مغزتان به شما کمک کند.

تحقیقات نشان داده است که گوش دادن به موسیقی‌های کلاسیک، عملکرد حافظه و سرعت پردازش را در افراد مسن‌تر بهبود می‌بخشد.

بهترین نوع موسیقی برای درمان

درحالی‌که هنوز نظری قطعی در مورد بهترین نوع موسیقی برای درمان وجود ندارد، به نظر می‌رسد که اکثر مردم، جهت رسیدن به آرامش، موسیقی‌های کلاسیک یا بی‌کلام را ترجیح می‌دهند.

باید گفت رایج‌ترین وسیله‌ای که در این روش درمانی، توسط موسیقی‌درمانگران استفاده می‌شود، ساز چنگ است.

البته اطلاق بهترین موسیقیِ درمانی به نوع خاصی از موسیقی‌ها، احتمالاً در نظر افراد مختلف، متفاوت است اما به‌هرحال باید بدانیم، از ویژگی‌های مهم موسیقی شفادهنده این است که آرام‌بخش، تسکین‌دهنده و آرام باشد.

منابع:

• verywell
• ScienceDirect

بیشتر بدانیم:

• هوش و موسیقی: با موسیقی هوش خود را افزایش دهید (نظریه‌ها و پژوهش‌ها)
• نظریه‌های تکاملی موسیقی: انتقادات و نظریه‌های مخالف
• موسیقی درمان است: تفاوت بین موسیقی و زبان

نوشته موسیقی‌درمانی: کدام نوع موسیقی‌ها، شفابخش‌اند؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

باید بدانیم که کودکان همیشه نمی‌توانند احساساتشان را در قالب واژه‌ها بیان کنند. من (درمانگر)، معمولاً با والدینی مواجه می‌شوم که در ارتباط با اثربخشی بازی درمانی به‌عنوان یک روش درمان، نگرانی دارند. آن‌ها می‌گویند: «اما این، فقط یک بازی است».

بازی، فقط یک بازی نیست. این نوع درمان، ممکن است برای کودکان، جالب و سرگرم‌کننده باشد اما در آن، بسیاری از مشکلات، نمایان شده و درک می‌شود. باید گفت بازی درمانی، روشی هدفمند است. در این مقاله می‌خواهیم اثر بازی درمانی بر کودکان را بر توضیح دهیم.

اثر بازی درمانی بر کودکان

کودکان از طریق بازی، ارتباط برقرار می‌کنند

به نقل از روان حامی، بازی وانمود کردن، شیوه‌ای از بازی است که به کودکان اجازه می‌دهد، کنترل موقعیت را به دست بگیرند، درصورتی‌که این شرایط را در دنیایی که توسط بزرگ‌سالان اداره می‌شود، به‌ندرت تجربه می‌کنند. آن‌ها آزادند تا تجارب عاطفی‌شان و آنچه دوست دارند باشند را در قالب بازی نشان دهند.

باید بگویم، من به‌عنوان یک بازی درمانگر، با دستیابی به عواطف درونی کودک، می‌توانم به او در کشف روش‌های جایگزین برای مقابله با نگرانی‌هایش کمک کنم.

بازی، دنیای عاطفی کودکان را آشکار می‌سازد

بیمار اول: پسری ۶ ساله را در نظر بگیرید که بارها شاهد خشونت‌های خانوادگی بوده است. او در مدرسه، رفتارهای پرخاشگرانه از خود نشان می‌دهد و به‌عنوان کودک قلدر شناخته‌شده است.

این پسرک، با یک کیسه پر از ماشین‌های کوچک اسباب‌بازی وارد جلسه درمان می‌شود و در یک چشم به هم زدن، اتاق را به یک میدان جنگ تبدیل کرده و خانه عروسکی را محاصره می‌کند.

بازی و واقعیت، متفاوت نیستند.

در نگاه اول، این پسرک ممکن است کودکی پرخاشگر به نظر برسد که خشمش را در بازی تخلیه می‌کند؛ اما از دید درمانگر، او دنیایی از درد را نشان می‌دهد. درواقع این کودک، خودِ ترسان و آسیب‌پذیرش را به جلسه درمان آورده و در بازی، نقش قربانی را به من (درمانگر) اختصاص می‌دهد.

در این نقش، من (درمانگر) باید مرتباً تلاش کنم تا از خانواده‌ام که در یک خانه عروسکی غیر قابل پیش‌بینی قرار دارند، در برابر آدم‌های بد دفاع کنم.

باید بگویم، چیزهایی را که کودک در خانه‌اش حس می‌کند، دربازی با او احساس می‌کنم. مثلاً این احساس را که او دائماً تحت محاصره است!

«آماده باش! آدم بدا دارن نزدیک میشن.»

پسرک، درست قبل از شروع حمله در بازی، این جمله را زیر لب، زمزمه می‌کند.

ماشین پلیس اسباب‌بازی من (درمانگر) هم نمی‌تواند جلو آدم‌های بد را بگیرد. در همین لحظه متوجه می‌شوم، حتی آدم‌های خوب درون خانه هم بد شده‌اند. دوستانم در خانه عروسکی دیگر قابل اعتماد نیستند و من مجبور می‌شوم از در و پنجره به آن‌ها حمله کنم. درنهایت، احساس می‌کنم اهمیتی ندارد که چه قدر مبارزه می‌کنم؛ من گیرکرده‌ام و هیچ کاری از دستم برنمی‌آید.

من (درمانگر) در اینجا، بی‌تفاوتی‌هایی را که او باید هر روز در خانه تحمل کند، تجربه می‌کنم. خشمِ درون بازی‌هایش، مانند آنچه در مدرسه نشان می‌دهد، احتمالاً واکنشی در برابر احساسات اساسی درد و ترس است.

همچنین، برای پسرک، دشوار است که احساساتش را در قالب واژه‌ها بیان کند؛ اما در میان بازی، می‌تواند آنچه را که در زبان نمی‌گنجد، نشان دهد.

بیمار دوم: حال، دختر بچه ۸ ساله‌ای را در نظر بگیرید که اضطرابش آن‌قدر شدید است که عملاً او را لال می‌کند. همچنین هنگام اجابت مزاج و بلعیدن، سختی زیادی را تحمل می‌کند؛ بنابراین تلاش برای استفاده از کلمات در طول اولین جلسه درمان، بی‌فایده است اما هنگام بازی، خیلی زود خانه عروسکی را بیرون می‌کشد و به شخصیت‌های عروسکی صدا می‌دهد. پدر و مادر اسباب‌بازی را بر روی هواپیمایی کوچک سوار کرده و ناگهان در گوشه‌ای از اتاق، ناپدیدشان می‌کند. درحالی‌که فرزندانشان (که من هم یکی از آن‌ها هستم) در خانه عروسکی، تنها مانده‌اند.

تاریخچه خانوادگی این دخترک نشان می‌دهد مادر، عوارض پزشکی ناگواری را پس از تولد آخرین فرزند، تجربه کرده است. پدر نیز تجربه مهاجرتی ناخوشایند داشته است. این کودک، ترسِ از دست دادن والدینش را دارد و بازی او احساساتش را در قالب رفتار قابل مشاهده نشان می‌دهد.

بازی درمانی، راه‌های جایگزینی را برای رهایی از دردها پیشنهاد می‌کند

در مورد بیمار اول باید بگویم، ممکن است پسرک احساس کند پرخاشگری در مدرسه، تنها راهی است که می‌تواند به‌وسیله آن، از قربانی شدن اجتناب کند و چون با رفتارهایش احساس قربانیِ آسیب‌پذیر بودن را از خود جدا می‌کند، فرصتی برای صحبت درباره دردهای خانوادگی‌اش نخواهد داشت؛ اما درمانگر، متوجه این دردها می‌شود و آن‌ها را وارد بازی می‌کند.

من (درمانگر)، در بازی با پسرک، سرباز وفادار اسباب‌بازی‌ام را بیرون می‌آورم و درست در میان مهیب‌ترین حملات کودک (آدم‌های بد)، سرباز من فریاد زنان می‌گوید: «هیچ آدم بدی اجازه نزدیک شدن ندارد. ای آدم‌های بد، از اینجا بیرون بروید.»

در حقیقت، درمانگر در حین بازی، جملاتی را می‌گوید که حس آرامش و امنیت را در کودک ایجاد کند.

اگرچه شخصیت‌های بازی، عصبانی به نظر می‌رسند، اما درواقع، آرزویی را برای محافظت از خود بیان می‌کنند. در حقیقت، این روشی به‌اندازه کافی امن، برای رسیدگی به آسیب‌پذیری بیمار است.

جالب است بدانید که کودک در ادامه بازی می‌گوید: «من خیلی جمله‌ای را که گفتید دوست دارم. نمی‌دانم چرا! اما وااااقعاً آن را دوست دارم‌! دوباره تکرار کنید!»

من نیز دوباره آن را تکرار می‌کنم یا به سرباز اسباب‌بازی‌ام می‌گویم که آن را تکرار کند: «هیچ آدم بدی، اجازه نزدیک شدن ندارد.»

از سوی دیگر، بیمار دوم (دختربچه ۸ ساله‌ای که درباره‌اش صحبت کردم)، در میان بازی، به دنبال والدین گمشده من می‌گردد (همان والدین اسباب‌بازی که آن‌ها را در گوشه اتاق، پنهان کرد). من هم به‌عنوان دختری کوچک از او می‌پرسم: «آن‌ها کی برمی‌گردند؟» و او با حالت صورتش پاسخ می‌دهد: «نمی‌دانم». در این لحظه دوباره با گریه می‌گویم: «اما من نگرانم و می‌خواهم همین الان، پدر و مادرم برگردند».

بنابراین درمانگر، واژه‌هایی را برای بیان این احساسات پنهان می‌یابد.

پیام بازی به بیمار دوم (دخترک ۸ ساله): خوب است که ترس‌ها و نگرانی‌هایمان را نشان دهیم. بزرگ‌ترها می‌توانند در پردازش و درک بهتر این احساسات، به ما کمک کنند‌.

این دخترک، پس از گذشت چند جلسه، به‌خوبی شروع به تحرک و جست‌وخیز کرد. کم‌کم دردهای جسمانی‌اش نیز از بین رفتند. وقتی دنیا برایش ترسناک نباشد و احساساتش درک شوند، حتی حمام رفتن به‌تنهایی (که یکی از ترس‌هایش بود) دیگر برایش دشوار نیست.

پیام بازی به بیمار اول (پسرک ۶ ساله): برای کسب امنیت، نیازی به حمله نیست. او می‌تواند با واژه‌ها از خود دفاع کرده و بدون پرخاشگری، توانایی‌اش را اثبات کند. برای کاهش آسیب‌پذیری در مدرسه، نیازی به جنگ‌ودعوا نیست. احتمالاً راهی برای محافظت از خود، بدون حمله به دیگران وجود دارد.

بازی درمانی به کودکان کمک می‌کند تا بر اساس هیجانات دشوارشان عمل کنند. همچنین به آن‌ها کمک می‌کند تا احساساتشان شنیده و دیده شود و اغلب برای برخی کودکان، از جمله دو کودکی که درباره‌شان صحبت کردم، موجب بهبود رفتار در مدرسه و کاهش اضطراب شدید می‌شود‌. باید گفت کار کردن روی یک‌رشته احساسات اساسی در بازی درمانی، عمیقاً جبران‌کننده است.

نویسنده: توماس کاسادو

منبع: Child’s Play: How Play Therapy Works

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اثر بازی درمانی بر کودکان چگونه است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

خُب؛ باید گفت چیزی شبیه این اتفاق، برای ما هم رخ می‌دهد. ما هم روز به روز پیرتر می‌شویم و به نظر می‌رسد هرچه سنمان بالاتر می‌رود، زمان با سرعت بیشتری حرکت می‌کند! برای مثال، یک بار پدربزرگ ۸۲ ساله‌ام به من گفت: «انگار همین دیروز بود که جوانی ۱۸ ساله بودم».

بنابراین مانند «ریپ وَن وینکل»، وقتی پیرتر می‌شویم، گویی ناگهان از خواب بیدار شده و با خود می‌گوییم” انگار همین دیروز بود که جوان بودم! “.

مقاله‌ی مرتبط: نظریه های طول عمر و پیری

۲ کتاب وجود دارد که در آنها به این پدیده اشاره شده است. کتاب اول به نام “چرا با افزایش سن، زمان با سرعت بیشتری می‌گذرد؟: خاطرات، چگونه گذشته ما را شکل می‌دهند؟” ، توسط دیووا درایازما و کتاب دوم به نام “پارادوکس زمان”، توسط فیلیپ زیمباردو و جان بوید نوشته شده است. این دو کتاب، بیان می‌کنند که ما به وسیله رویدادها، گذر زمان را درک می‌کنیم و سرعت آن را کاهش می‌دهیم. زیرا وقتی جوان هستیم، تقریباً همه فعالیت‌ها و وقایع زندگی، تازه و جدید است و رویداد‌های تازه، خاطراتی قوی ایجاد می‌کنند. همین طور که سنمان بالاتر می‌رود و روال عادی و تکراری روزمره را طی می‌کنیم، فعالیت‌هایی که در ابتدا جدید بودند را بارها و بارها انجام می‌دهیم؛ بنابراین، این رویدادها و فعالیت‌های تکراری، خاطرات روشن و خوشی را برایمان نمی‌سازند. به همین دلیل است که هر چه سنمان بالاتر می‌رود و رویداد‌های زندکی، یکنواخت و تکراری می‌شود، به نظر می‌رسد که زمان با سرعت بیشتری حرکت می‌کند.

در این باره فکر کنید. زمانیکه شما برای اولین بار از مکانی جذاب و مفرح ، مانند “یوسمیتی یا یلوستون” دیدن می‌کنید، خاطرات خوشی برای خود می‌سازید که بعدها نیز آنها را به یاد می‌آورید و برای دیگران تعریف می‌کنید. اما اگر هر سال از این مکان‌ها بازدید کنید، تأثیر اولیه را نخواهد داشت و بدون اینکه گذر زمان را درک کنید، متوجه می‌شوید که سالها گذشته است و شما تنها چند خاطره منحصر به فرد دارید. “انگار زمان، پرواز می‌کند”.

باید گفت، این پدیده فقط درمورد رویداد‌های زندگی رخ نمی‌دهد و ما می‌توانیم آن را در مدت زمان کوتاهی نیز مشاهده کنیم. برای مثال، روزهای اول تعطیلات دوهفته‌ای شما، طولانی و مفرح به نظر می‌رسد و زمان برایتان به کندی می‌گذرد. هم چنین در این چند روز، از اینکه هنوز دو هفته طولانی از تعطیلات تان باقی مانده است، خوشحال هستید. اما در چشم به هم زدنی، متوجه می‌شوید که تعطیلات، تمام شده است و شما در راه بازگشت به خانه هستید!

باید بگویم، من هم اولین شغل آموزشی‌ام را به یاد می‌آورم که مدت زمانش، طولانی‌تر از سایر فعالیت‌هایم به نظر می‌رسید. همه چیز در آن شغل، تازه و جدید بود و از آن دوره، خاطرات زیادی دارم و بیشتر تجارب و درس‌هایی که از آن آموختم را  به یاد می‌آورم. جالب است بدانید که این موقعیت، تنها ۹ ماه طول کشید.

همین پدیده درمورد مشاغل بعدی من نیز اتفاق افتاد: چند سال اول کار، به آهستگی می‌گذشت و سرشار از تجارب ارزشمند بود، اما سال‌های بعد، برایم مانند حرکت پرشتاب در تاریکی بود.

بنابراین چه کنیم تا تجربه‌ای مانند “ریپ وَن وینکل” نداشته باشیم؟ چگونه این احساس را که زمان به سرعت در حال گذر است، کاهش دهیم؟

پاسخ این سؤالات، بیرون آمدن از روزمرگی و تکرار و پر کردن زندگی با تجارب جدید است. غرق در عادت‌ها نشوید. کمی ‌درنگ کنید و طعم لحظات و تجارب زندگی‌تان را بچشید.

اگر چه روال عادی زندگی ممکن است آشنا و راحت‌تر باشد ولی ما را به سمت این احساس، هدایت می‌کند که زمان، با سرعت زیاد در حال گذر است و عمرمان به انتها نزدیک می‌شود.

پس برای اینکه لااقل، گذر زمان را کمی ‌کندتر کنید، درباره رویداد‌های زندگی‌تان فکر کرده و آنها را برای دیگران تعریف کنید تا خاطرات پایداری ازلحظات زندگی  برای خود بسازید.

نویسنده : دکتر رونالد ریجیو

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اثر ریپ وَن وینکِل: چرا هرچه سنمان بالاتر می‌رود، گذر زمان، سریعتر می‌شود؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

پس با ۶ راه حلی که برای کاهش کمرویی در ادامه آمده است، شروع کنید و آنها را یک بار آزمایش کنید. بله ؛ این تمرینات، مانند قطراتی در سطل هستند اما شما بارها و بارها انجامشان دهید تا با شجاعت، سطلتان را پر کنید.

 اولین تمرین برای کاهش کمرویی : با خودتان”جور در نیامدن نگرانی” را تمرین کنید

پیش بینی موقعیت اجتماعی نگران کننده، تقریباً همیشه بدتر از خود موقعیت است. برای مثال، پس از هفته‌ها ترس از یک مهمانی دسته جمعی در روز تعطیل، ممکن است زمانیکه وارد مهمانی می‌شوید، دریابید، آنگونه هم که تصور می‌کردید ترسناک نیست. مغز شما طوری سیم‌کشی شده است تا شما را از خطر و طرد شدن در امان نگه دارد اما گاهی اوقات فراتر می‌رود و به بدترین حالت سناریو پرش می‌کند. بنابراین مهم است که بدانید صدای زنگ هشدار، قبل از حضور در موقعیت‌های اجتماعی معمولاً بلندتر از حد واقعی است.

سعی کنید این موارد را امتحان کنید:

دفعه بعد باید بدون تردید در مهمانی حاضر شوید، در کلاس یا جلسه صحبت کنید و ضروری است کاری را که معمولاً از آن اجتناب می‌کنید، با شجاعت انجام دهید. سپس، پیش‌بینی‌هایی که از این موقعیت‌ها داشتید را با تجارب واقعی مقایسه کنید. فکر کنید که درباره چه چیزی نگران بودید؟ (برای مثال، هیچکس نمی‌فهمد چه می‌گویم و من تحقیر خواهم شد). و پس از آن، از خود بپرسید که آیا این مسئله واقعاً اتفاق افتاد؟!

مغز ما موقعیت‌های بسیار منفی باالقوه‌ای را تصور می‌کند (مانند: هیچکس با من حرف نخواهد زد)، اما این تصورات در واقعیت، به ندرت تحقق می‌یابند (برای مثال، من چند دقیقه تنها ایستاده بودم اما کمی بعد، شخصی با من مکالمه‌ای را آغاز کرد که واقعاً از آن لذت بردم).

فهم این مطلب که صدای زنگ هشدار شما بیش از حد واقعی، بلند است، یک دلگرمی و امید ایجاد می‌کند و موجب می‌شود دفعه بعد، پیش‌بینی منفی‌تان از حضور در موقعیت های اجتماعی، کاهش یابد و زنگ هشدارتان خاموش شود.

دومین تمرین برای کاهش کمرویی : برای میزبانی یا ایفای یک نقش، داوطلب شوید

اگر رنج و عذاب شما از حضور در یک عروسی بزرگ خانوادگی به حدی است که در آن لحظه می‌خواهید در زیر میز پنهان شوید، از مسئول مهمانی بپرسید که چگونه می‌توانید درانجام آسانتر کار ها کمک کنید؟

بی‌مهارتی اجتماعی، اغلب با داشتن نقش معین، کاهش می یابد. مثلاً، درخواست از حاضرین برای امضاکردن کتاب مهمان، دلیلی برای حضور در میان آنها به شما می‌دهد. همچنین جمع کردن افراد جهت گرفتن عکس، ایده خوبی برای رسیدن به هدفتان است. در واقع ایفای یک نقش، فرصت خوبی برای تمرین نزدیک شدن به افراد، بودن نگاه‌ها به سمتتان و درخواست کردن از دیگران به شما می‌دهد. وقتی کم کم برای انجام این کارها آماده شدید، می‌توانید به نقش نهایی که همان بودن خود واقعی‌تان است، منتقل شوید.

سومین تمرین برای کاهش کمرویی : خودتان را کمی به جلو هُل دهید

این نکته بسیار مهم است. برای مثال اگر شما یک دانشجو با اضطراب اجتماعی هستید، می‌توانید از طریق پرسش سؤالات بیشتر درکلاس، خودتان را به جلو هُل دهید. اما آرام پیش بروید. ابتدا توسط پرسش یک سؤال، پس از کلاس از دستیار آموزشی،کمی خود را به جلو هُل دهید. در مرحله بعد، پس از کلاس از خود استاد سؤال بپرسید. سپس، حین مرور یک امتحان غیر رسمی، بعد از آن در یک سمینار ۱۰ نفره و سرانجام در یک سالن بزرگ سخنرانی سؤال بپرسید.”به آرامی وارد آب شوید”.

چهارمین تمرین برای کاهش کمرویی : سؤال بپرسید

بسیاری از مردم در موقعیت‌های اجتماعی، احساس بی‌مهارتی می کنند زیرا فکر می‌کنند چیزی برای گفتن ندارند. یک تکنیک کمک کننده، پرسیدن سؤالات آزاد، از دیگران است ( مانند :”من درباره شرکت در این دوره فکر کردم، آیا نحوه تدریس استاد را دوست دارید؟” و …).

و یا می‌توانید از دیگران مشورت بگیرید (مانند: “من به چند روز مرخصی برای یک گردش خوب آخر هفته نیاز دارم” یا “من یک کتاب ترسناک را کنار گذاشتم و اکنون کتابی دیگر می‌خواهم” نظر شما چیست؟). سپس براساس پاسخی که به شما داده می‌شود سؤال بعدی را بپرسید تا مکالمه عمیق‌تر شود. خوب است بدانید که بسیاری از مردم از صحبت کردن درباره زندگی و تجاربشان خوشحال می‌شوند و از شما به خاطر ایجاد این فرصت، تشکر خواهند کرد.

پنجمین تمرین برای کاهش کمرویی : خودتان را نشان دهید

علیرغم آنچه در فیس بوک می‌بینید، متوسط آمریکایی‌ها تنها دو دوست واقعی دارند و تقریباً یک چهارم آنها، هیچ گروه اجتماعی مشخصی در دنیای واقعی ندارند. اگر می‌خواهید از ابتدای راه شروع کنید، امیدوار باشید و بدانید که تنها شما نیستید.

از کجا شروع می کنید؟ درباره آنچه که دوست دارید انجام دهید فکر کنید. سپس براساس پاسخ هایتان به گروه کوچکی که بارها تشکیل شده است و اعضای یکنواختی دارد بپیوندید. توجه داشته باشید که نباید از رویدادی که برای اولین بار رخ داده است و یا جشنواره بزرگ شهر شروع کنید! باید آرام پیش بروید.

آیا نقاشی را دوست دارید؟ پس یک ترم در کلاس هنر شرکت کنید. آیا به گردش و سفر علاقه دارید؟ دراین صورت می‌توانید به یک گروه اجتماعی پویا بپیوندید و در سفرها، حضور داشته باشید. نظرتان درباره آگاهی از دایناسورها چیست؟ اگر به این مورد نیز علاقه‌مندید می‌توانید داوطلب کار در یک موزه محلی شوید (ترجیحاً در شیفتی همراه با افراد آشنا باشید).

باید بدانید، مهمترین مسئله این است که خودتان را نشان دهید. لااقل مدتی به انجام این تکنیک‌ها متعهد شوید، حتی اگر زودتر از موعد، از عمل به آنها دلسرد شوید.

ششمین تمرین برای کاهش کمرویی : کارها را با قدرت انجام دهید و به دنبال کمک باشید

اگر آماده تغییر هستید، یک درمانگر شناختی-رفتاری خوب می‌تواند به شما کمک کند تا آرام و ایمن با ترس هایتان مواجه شوید. او از شما می‌خواهد، سلسله‌مراتبی از چیزهایی را که از آنها اجتناب می‌کنید بنویسید. این سلسله مراتب باید از موقعیت‌هایی که کمترین ترس را ایجاد می‌کنند آغاز شود و در نهایت به ترس آورترین آنها ختم شود. سپس باید به ترتیب و به آرامی با هریک از این موقعیت‌ها مواجه شوید و تنها زمانی می‌توانید وارد مرحله بعد شوید که آماده باشید.

باید گفت، اضطراب اجتماعی در طول زندگی ایجاد می‌شود اما با گذشت زمان، تمرین و هُل دادن خویش به جلو می‌توانید به هدف نهایی که همان “راحت بودن در نشان دادن خود واقعی‌تان است” برسید.

نویسنده : دکتر اِلن هندریکسن

منبع : ۶ Ways to Ease Shyness and Get Yourself Out There

بیشتر بدانیم:

• اضطراب اجتماعی چیست؟
• غلبه بر اضطراب اجتماعی
• درمان شناختی رفتاری به زبان ساده

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته ۶ راهکار برای کاهش کمرویی و رهایی از آن اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

مهارت‌های ارتباطی

تکنیک های زبان بدن

۱- فلاش ابرو

فلاش ابرو به معنای بالا رفتن سریع ابروهاست و اغلب به صورت ناخودآگاه و زمانی رخ می‌دهد که شخصی را که می‌شناسید، ببینید. این عمل جزئی، توسط دیگران تشخیص داده نمی‌شود اما اثر مهمی بر آنها می‌گذارد.

از فلاش ابرو، هم می‌توان هنگام برخورد سریع و اتفاقی با دیگران استفاده کرد و هم می‌توان موقعیتی را که ممکن است در آن به صورت بالقوه، تهدید آمیز درک شوید، خنثی کرد.

۲- لمس کردن

تحقیقات زیادی نشان داده است که لمس کردن خفیف، می تواند در برقراری روابط، مؤثر باشد. برای مثال، در مطالعات نشان داده شد پیش‌خدمت‌هایی که هنگام ارائه صورت‌حساب، مشتری را به آرامی لمس می‌کردند، انعام بیشتری دریافت می‌کردند. همچنین لمس کردن می‌تواند برای نشان دادن علاقه جنسی در میان زوج‌ها مورد استفاده قرار گیرد.

۳- ورود به حباب شخصی افراد

همه ما حبابی از فضای شخصی‌مان را به همراه داریم. نفوذ در فضای شخصی دیگران، می‌تواند موجب تحریک شود. باید گفت این نفوذ، می‌تواند انگیزه‌های مختلفی داشته باشد (برای تهدید یا نشان دادن صمیمیت)، اما تقریباً همیشه افراد را از حالت دفاعی، خارج می‌کند و موجب می‌شود بتوانیم بر آنها تأثیر بیشتری بگذاریم.

۴- قدرت ارتباط چشمی

همانند نفوذ در حباب شخصی دیگران، ارتباط چشمی نیز می‌تواند برای ایجاد تحریک، مورد استفاده قرار گیرد (برای تهدید، نشان دادن نگرانی، صمیمیت و…) و این عمل در عین ظرافت، بسیار قدرتمند است.

۵- لبخند عمیق

پژوهش پل اکمن و همکارانش، لبخند مصنوعی را ازلبخند واقعی یا عمیق، متمایز کرده است. یک لبخند مصنوعی به راحتی می‌تواند توسط دیگران، تفسیر منفی شود.

کلید لبخند واقعی، تنگ شدن چشم‌ها و چین خوردن گوشه‌های بیرونی چشمانتان است. خوب است بدانید که اگر تمرین کنید، می‌توانید در بیشتر مواقع، لبخند عمیق بزنید و این عمل غیر کلامی شما، اعتماد بیشتری در افراد ایجاد می‌کند.

۶- برخورد غیر کلامی

باید بدانید که چگونگی برخوردتان با دیگران، در تنظیم تعاملات، کمک شایانی به شما می‌کند. برای مثال، در یک مصاحبه شغلی یا جلسه تجاری، معمولا دست دادن محکم با افراد، شگرد خوبی است و شما را فردی جدی و هوشیار نشان می‌دهد.

اگر به دنبال روابط صمیمانه‌تر هستید باید بدانید که دست دادن به افراد، با هر دو دست، بیانگر آن است که به آنها اهمیت می‌دهید و درکشان می‌کنید.

در آغوش گرفتن نیز، صمیمیت بیشتری ایجاد می‌کند اما این عمل می‌تواند بسیار متفاوت باشد و به روش‌های متفاوتی تفسیر شود.

به شیوه برخوردتان با دیگران توجه کنید زیرا چگونگی آن اهمیت دارد و می تواند بیانگر پیام‌های گوناگونی باشد. همچنین، در ایجاد تعاملات اجتماعی مؤثرتر به شما کمک می‌کند.

نویسنده : دکتر رونالد ریجیو

منبع : Six Winning Body Language Techniques

نوشته تکنیک های زبان بدن: راز موفقیت در نشان دادن زبان بدن اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

مطالعات نشان می‌دهد، گرایش به خودشیفتگی به طور مداوم در حال افزایش است. امروزه بسیاری از مردم، احساس مهم بودن، همراه با خودِ (ego) نامتناسب رو به افزایش دارند. با روان حامی همراه باشید.

اینترنت بهشتی برای افراد خودشیفته است. اصطلاح خودشیفتگی (که به معنای دوست داشتن بسیار زیاد خویشتن است)، از اساطیر یونان گرفته شده است. داستان چنین است که نارسیس، پسر خدای رودخانه و زن زیبایی به نام لیریوپه بود. او جوانی خوش قیافه بود که همه دخترانی که به او علاقه‌مند شده بودند را کنار زد. خدایان نیز نارسیس را به دلیل بی‌توجهی‌اش به احساسات دیگران مجازات کردند و او را در عشق به خود، با شکستی ناامیدکننده مواجه ساختند. به این صورت که وقتی خواست از برکه‌ای آب بنوشد، تصویر خودش را در آن دید و هرگز نتوانست از آن چشم بر دارد تا جایی که در آن مکان، جانش را از دست داد و گل بسیار زیبایی که نارسیس نام گرفت، در محلی که بدنش افتاده بود، رویید. این داستان خودشیفتگی است.

خودشیفتگی: یعنی عاشق خود بودن

در اواخر قرن نوزدهم، اصطلاح نارسیسیزم یا همان خودشیفتگی (که تا آن زمان، نشانه فرد بیش از حد مغروری بود که به احساسات دیگران صدمه می‌زد) کم کم معنای روانشناختی به خود گرفت.

زیگموند فروید، در سال ۱۹۱۴ در این باره توضیح داد که خودشیفتگی ، یک مرحله طبیعی حیاتی در رشد انسان سالم است و در این مرحله چگونگی عشق ورزیدن به دیگران را می‌آموزد. او معتقد است گذار از مراحل اولیه خودشیفتگی (عشق به خود) به سمت سرمایه‌گذاری انرژی در موضوع عشق بیرونی، گام مهمی‌ در رشد سالم فرد است.

برای اینکه از وجود تمایلات خودشیفتگی در خودتان، آگاه شوید، به سؤالات زیر پاسخ دهید :

۱- من، بودن در مرکز توجه را دوست دارم.

بله / خیر

۲- من، فکر می‌کنم فرد خاصی هستم.

بله / خیر

۳- من، اصرار دارم به خاطر خودم به دیگران احترام بگذارم.

بله / خیر

۴- دخالت در کار دیگران، آسان است.

بله / خیر

۵- من توانا تر از دیگران هستم.

بله / خیر

۶- من می‌خواهم فرد بزرگی شوم.

بله / خیر

اگر به تمام این سؤالات، پاسخ بله داده‌اید، احتمالا دارای تمایلات خودشیفتگی هستید. جهت تشخیص بهتر وجود این تمایلات در خودتان، پرسشنامه آمز رز و اندرسون (۲۰۰۶) را تکمیل کنید.

سیستم عامل‌های مختلف اینترنت مانند وبلاگ‌ها، چت روم‌ها و گروه‌ها، محیطی ایده‌آل برای افراد خودشیفته فراهم می‌کنند تا حس مهم بودنشان تقویت شود. این افراد می‌توانند در خود تمرکز کنند و به همه کسانی که به آنها توجه می‌کنند (یا در واقع توجهی نمی‌کنند)، آنچه را که دیده، شنیده و احساس کرده‌اند توصیف کنند. برای مثال شبکه‌های اجتماعی مکانی هستند که افراد خودشیفته می‌توانند خود را در آنها ارائه و در معرض نمایش قرار دهند.

افراد خودشیفته تمایل دارند از شبکه‌های اجتماعی به عنوان راهی برای رشد جایگاهشان در میان دیگران استفاده کنند. آنها زیاد سلفی می‌گیرند (از خودشان عکس می‌گیرند) و مدام عکس‌هایشان را در فضای مجازی بارگذاری می‌کنند. همچنین افراد خودشیفته زمان زیادی را صرف بهبود عکس پروفایل شخصی‌شان می‌کنند و برای انتخاب عکس، مدت زمان زیادی فکر می‌کنند. پست‌هایی که می‌گذارند نیز بر مواردی چون «چگونه انجام دادم، چگونه انجام می‌دهم و چگونه هستم» متمرکز است (وانگ، جکسون، ژانگ و سو٫ ۲۰۱۲).

باید گفت این قبیل معاشرت‌ها، صمیمیت واقعی ایجاد نمی‌کنند زیرا افراد خودشیفته فقط بر ارائه‌ی خصوصیات خودشان تمرکز می‌کنند و هیچ تلاشی برای گوش دادن به دیگران نمی‌کنند. همچنین مکالماتشان کمتر عمیق و پر معناست‌.

مطالعات نشان می‌دهد، گرایش به خودشیفتگی به طور مداوم در حال افزایش است. امروزه بسیاری از مردم، احساس مهم بودن همراه با خود (ego) نامتناسب رو به افزایش دارند.

طبق یک نظرسنجی جامع که توسط اوبراین و هسینگ (۲۰۱۱) در دانشگاه میشیگان اجرا شد، بسیاری از مردم، افت شدیدی درهمدلی (حساس بودن نسبت به احساسات دیگران و تشخیص آن) نشان دادند.

بعضی از مردم، جوانان امروز را نسل خودشیفته (Generation N) می‌خوانند. گرچه این تفکر ممکن است یک تعمیم وسیع باشد اما روند رشد آن، دلیلی واضح برای نگرانی است.

مقاله‌های مرتبط:

• خودشیفتگی و ظرفیت تغییر
• خودشیفتگی (نارسیسم) چیست؟ (انیمیشن)
• آیا رهبران خودشیفته کارآمدترند؟

نویسنده : Yair Amichai Ph.D

منبع : The Internet Is a Narcissist’s Paradise

نوشته خودشیفتگی و اینترنت: اینترنت بهشت افراد خودشیفته است. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

این امر، درابتدا «فرضیه بازخورد صورت» نامیده شد، اما باید گفت چیزی بیش از عضلات صورت را در برمی‌گیرد. خبر خوب این است که زمانیکه کنترل هیجان برایمان دشوار است، کنترل عضلات، بسیار آسان‌تر است.

بنابراین جهت یادگیری نحوه استفاده از بدن خود برای فریب مغزتان، مجموعه‌ای راهکار ارائه می‌دهم تا حس شادی، آرامش و اعتماد به نفستان افزایش یابد.

یک راهکار سریع برای شاد شدن 

لبخند بزنید، حتماً این کار را انجام دهید که با عمل به آن، لذت بیشتری از این متن خواهید برد.

لبخند شما یک ابزار قدرتمند است. بسیاری از مردم فکر می کنند که ما می‌خندیم چون شاد هستیم، اما طور دیگری هم می شود نگاه کرد. «ما احساس شادی می کنیم چون می‌خندیم».

یکی از بهترین آزمایش‌ها برای نشان دادن این امر، در اواخر دهه ۸۰ انجام شده است. پژوهشگران، نمی‌خواستند با گفتن موضوع مطالعه (یعنی هیجان) به آزمودنی‌ها، نتایج را تحت تأثیر قرار دهند. بنابراین روش هوشمندانه‌ای طراحی کردند تا آزمودنی‌ها بدون اینکه دلیلش را بدانند، عضلات معینی از صورتشان را منقبض کنند.

در این آزمایش، از ۳ گروه آزمودنی خواسته شد، مدادی را به سه شکل نگه دارند:

• گروه اول، مداد را بین دندان‌هایشان نگه داشتند (لبخند اجباری).
• گروه دوم، مداد را بین لب‌هایشان نگه داشتند. یعنی نمی‌توانستند لبخند بزنند و در واقع حالتی شبیه اخم کردن در آنها ایجاد شده بود.
• گروه کنترل نیز مداد را در دستشان نگه داشتند.

سپس برای آزمودنی‌ها کارتون پخش شد و آنها باید از لحاظ خنده‌آور بودن، به کارتون‌ها امتیاز می‌دادند. نتایج نشان داد، امتیاز خنده‌آور بودن کارتون‌ها در گروه لبخند، بسیار بالا ‌ر از گروه اخمو بود. میزان امتیازدهی گروه کنترل نیز جایی در وسط آن دو گروه قرار داشت.

همچنین در یک مطالعه اخیر، مجموعه‌ای تصاویر چهره با حالت های شاد، خنثی و عصبانی به آزمودنی‌ها ارائه و به آنها گفته شد که این مطالعه قصد دارد زمان واکنش عضلات صورت را اندازه گیری کند اما درواقع پژوهشگران درحال بررسی «هیجان» بودند. علاوه بر ارائه تصاویر، به آزمودنی‌ها دستور داده شد گونه‌هایشان را بالا ببرند (شبیه لبخند) یا ابرو هایشان را منقبض کنند (شبیه اخم کردن).

نتایج نشان داد حالت چهره‌ی افراد بر چگونگی درک تصاویر اثر می‌گذارد. وقتی آزمودنی‌ها حالت لبخند داشتند، تصاویر را خوشایندتر از زمانی درک می‌کردند که حالت اخم داشتند. باید گفت اثرات لبخند کوتاه، حتی تا ۴ دقیقه بعد هم ادامه داشت.

بازخورد صورت نتیجه می‌دهد؛ زیرا مغز، انقباض عضلات معینی از صورت را حس می‌کند (مانند انقباض عضله اصلی زایگوماتیک که لبخند را ایجاد می‌کند) و مغز آن را اینگونه تفسیر می‌کند: «اوه! من باید درمورد چیزی خوشحال باشم». به همین ترتیب اگر این عضلات منقبض نشوند، مغز شما تفسیر می‌کند: «اوه! من نباید شاد باشم».

همچنین شما علاوه بر بازخورد عصبی مستقیم، از مزایای بازخورد اجتماعی در دنیای واقعی نیز بهره مند می‌شوید.

لبخندها مُسری هستند، بنابراین هنگامی‌که احساس شادی نمی‌کنید، احتمال دارد اطرافیانتان لبخند بزنند و این کار، حالتان را خوب می‌کند.

در نهایت، اگر بتوانید انرژی‌تان را برای یک لبخند واقعی صرف کنید، شاید سود بیشتری ببرید.

در حالی که عضله اصلی زایگوماتیک گوشه‌های دهانتان را کنترل می‌کند، عضله‌ای نیز در گوشه چشم‌ها به نام (اُربی کیولارایز اُکولار) وجود دارد و تنها زمانی منقبض می شود که شما واقعاً می‌خندید.

بنابراین اگر می‌خواهید بیشترین سود را از بازخورد چهره بدست آورید، چیزهایی را برای خندیدن پیدا کنید (شاید درحقیقت سعی می کنید عضلات خاصی از صورتتان را منقبض کنید تا مغزتان فریب بخورد و فکر کند که شاد هستید). این امر، احتمالاً منجر به ایجاد لبخندی واقعی خواهد شد. همچنین این کار، ترفند خوبی برای خوش‌عکس‌تر شدنتان است.

دلیل اینکه بسیاری از مردم فکر می‌کنند لبخندشان در تصاویر، مصنوعی به نظر می‌رسد این است که لبخندشان ساختگی است زیرا عضلات گوشه چشمانشان منقبض نمی‌شود.

بنابراین دفعه بعد که خواستید خُلق و خوی‌تان را بهبود دهید، تنها کاری که باید انجام دهید این است که عضلات اصلی زایگوماتیک صورتتان را منقبض کنید تا گوشه‌های دهانتان بالا برود (شبیه لبخند).

هرچند اگر می‌خواهید برنده بهترین مدل بعدی آمریکا شوید، باید عضلات گوشه چشمانتان را نیز منقبض کنید.

نویسنده : دکتر الکس کُرب

منبع : Smile: A Powerful Tool

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته لبخند: یک ابزار قدرتمند یک ترفند سریع برای فریب دادن مغزتان تا فکر کند شاد هستید اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.