متاسفانه هرچقدر هم تلاش کنید ، هرچقدر هم برای تغییر اراده داشته باشید تضمینی برای بهتر شدن رابطه تان وجود ندارد ، اما با روان حامی همراه باشید تا شانس رابطه تان را برای تحول مثبت افزایش دهید .

نکاتی چند وجود دارند که آنها را با شما به اشتراک میگذازیم ، این نکات میتوانند به شما کمک کنند ، بنابراین همه آنها را با دقت مطالعه کنید.

قسمت اول : هنگام دعوا

مشکلات و تعارضات هنگامی که دو نفر به مدتی طولانی با هم تعامل دارند کاملا پیش بینی پذیر است و مطلقا غیر طبیعی نیست. چیزی که معمولا ناسالم است واکنش شما به این تعارض است ، تا جایی که معمولا مشکل اصلی فراموش شده و رفتاری که شما در قبال آن مشکل نشان داده اید مسئله اصلی میشود. شما باید از تعدادی رفتار پرهیز کنید تا دعواهایتان به سادگی فراموش شده و زخم هایی عمیق بر رابطه بر جای نگذارند .

الف) حق ندارید فیزیکی شوید .

در صورتی که همسرتان را کتک بزنید او بسیار بسیار سخت فراموش خواهد کرد و ترمیم رابطه -اگر ممکن باشد- نا محتمل است . این کار بسیار سخت تنها از سوی متخصص کارآزموده و با هزینه بالا و جلسات طولانی بر میآید . خشونت ورزی ، کتک کاری ، هل دادن و..  را فراموش کنید چون برایتان بسیار گران تمام میشود ، برای این کار میتوانید از تکنیک های آرمیده سازی (ریلکسیشن) کمک بگیرید و مهم تر از آن یادتان باشد همیشه عقل حضور دارد و شما میتوانید انتخابش کنید، حتی زمانی که هیجان و تکانه های خشونت ورزی بی امان در میزنند تا رفتار شما را کنترل کنند .

ب) موضوعات را با هم قاطی نکنید .

وقتی موضوع خانواده های اصلی نیستند آنها را به پیش نکشید . وقتی موضوع رفتار همسرتان نیست او را مقصر نشان ندهید . وقتی از رییستان در سر کار ناراحتید به فرزندانتان توهین نکنید. اگر خشمی دارید ، اگر ناراحتید و احساس میکنید تحقیر شده اید با همسرتان در این مورد سخن بگویید و از او درخواست کنید به صحبت های شما گوش دهد تا خالی شوید . عین واقعه را گزارش دهید و هیجاناتتان را بیرون بریزید . جابجا کردن یک احساس بد به فرد دیگر و خالی کردنش سر او رفتاری بسیار ناپخته است و در صورت تداوم به رابطه تان آسیب میزند .

ج) طعنه نزنید .

کنایی نباشید ! کنایه یک رفتار پرخاشگرانه-منفعل است و فرد روبرویتان را عصبی مزاج کرده و از پاسخ دادن منطقی و عقلانی ناتوان میکند . به جای کنایه زدن مشکلتان را با زبانی مستقیم و در موقعیتی مناسب ( وقتی تنها هستید) بیان کنید .

د) دیوار سکوت نسازید (طولانی قهر نکنید)

ممکن است باور نکنید ولی قهر های طولانی مدت اگر زیاد تکرار شوند ناقوس مرگ رابطه تان را به صدا درمی آورند . آن چیز که به عنوان طلاق عاطفی از آن یاد میشود غالباً نتیجه همین امر است . البته ما درک میکنیم که بعد از یک مشاجره نیاز به کمی فضا دارید ، اما توصیه ما این است که این قهر بیشتر از یک شب طول نکشد. اگر میخواهید در حالت سکوت برای خوابیدن اقدام کنید به همسرتان اطمینان بدهید که فردا درباره حل کردن موضوع با یکدیگر صحیت خواهید کرد ؛ عصبانی نخوابید .

ه) ماشه نکشید !

شما همسرتان را به خوبی میشناسید ، میدانید چه رفتار هایی او را در یک دعوای ساده به مرز انفجار میبرند یا به عبارتی ماشه وی را میکشند تا او سیلی از رفتار های غیر منطقی را شلیک کند. این ممکن است باعث شود حس خوبی به خود داشته باشید و حس کنید دعوا را برنده شده اید ، چون او بسیار کودکانه رفتار کرده است. اما بگذارید به شما یادآوری کنیم که در این دعوا ها هیچکس برنده نیست. هر چقدر واکنش ها شدید تر باشند، ترمیم رابطه سخت تر خواهد شد و با مکافات بیشتری آشتی خواهید کرد . یکی از این ماشه کش ها معروف عبارت است از ترک کردن خانه. در این مورد سعی کنید هرچقدر هم میخواهید از فضای دعوا دور باشید باز هم جلوی چشم همسرتان باشید ؛ مثلا به بالکن بروید ( به سبک های دلبستگی همسرتان مربوط است ، میتوانید برای صحبت درباره این موضوع به روانشناس مراجعه کنید ، اما خودتان، آن هم هنگام دعوا اقدام به درمانش نکنید !)

قسمت دوم : بعد از دعوا

الف) دنبال مقصر نگردید .

معمولا اکثر روانشناسان کارآزموده در یک منظومه و سیستم مقصر تعیین نمیکنند . در یک منظومه ناکارآمد (مثل یک زوج یا یک خانواده بدکارکرد) مشکل از تعامل دو یا چند نفر شکل میگیرد . اما همه ما تمایل داریم تا خود را از مشکل مبری بدانیم ، بنابراین در اتاق درمان فرد دیگر را به عنوان مقصر جلوه میدهیم و سعی میکنیم تا با روانشناس به نفع خود ائتلاف کنیم . اگر رابطه تان برایتان مهم است ، از این کار بپرهیزید و این را به دیگر اعضای خانواده هم آموزش دهید . هرچقدر روانشناستان اطلاعات دقیق تری داشته باشد رابطه تان شانس بیشتری دارد. بنابراین صادق باشید و بالغتنه رفتار کیند .

ب) در اتاق درمان تظاهر نکنید .

بسیار شایع است که خانواده ها یا زوج ها به محض ورود به اتاق درمان از این رو به آن رو میشوند . با یکدیگر به خوبی رفتار میکنند و مشکلاتشان را به صورت راز نگه میدارند تا به قولی آبروداری کرده باشند . این مسئله در روند درمان سم است . روانشناستان را گیج نکنید ، مشکلتان را به همان صورتی که هست نشان بدهید، در صورتی که از شما درخواست شد تا به صورت نقش بازی کردن یک تعارض بین خودتان را بازسازی کنید، خودتان را سانسور نکنید و تاکید میکنم ، یادتان باشد برای چه هدفی وارد درمان شده اید ، آن را لوث نکرده و فراموش نکنید.

ج) تا جایی که میتوانید اعضای خانواده اصلی را در جریان مشکلات بین فردیتان قرار ندهید .

شما برای ایجاد یک رابطه زوجی سالم نیازمند این هستید که تا حد ممکن از خانواده اصلیتان استقلال یافته باشید. این استقلال تنها به معنی استقلال مالی یا جدایی مکانی نیست، بلکه اینها نسبت به رشد توانایی های شخصی و شکل دادن یک شخصیت مستقل در درجات بسیار پایین تری قرار دارند. یکی از فاکتور هایی که استقلال شما را نشان میدهد میزان بلوغتان در نگه داشتن دیگران، بیرون از یک تعارض بین فردی است. نه تنها نباید خانواده تان را نگران کرده و آنها را به میانه معرکه بکشید . بلکه در صورتی که آنها تمایلی نشان دادند باید در عین حفظ محبت و ادب ار آنها درخواست کنید که خودشان را درگیر مسائل شما نکنند و آن را به خودتان بسپارند . به خاطر داشته باشد که این به معنی قطع ارتباط با خانواده اصلی نیست! بلکه برش از پدر و مادر و همشیرانتان خود نشان از یک رفتار غیر بالغانه دارد، هنر آنجاست که در عین حفظ یک رابطه صمیمانه و احترام آمیز ، مسائلتان را خودتان حل کنید .

د) در صورتی که فرزند دارید ، حق ندارید وظایفتان را فراموش کنید .

دعوا و مشکل مطلقا بهانه خوبی برای فراموش کردن فرزندانتان نیست. نه تنها : یک) باید به وظایف روزمره تان برسید ( آن ها را به مدرسه برسانید، به تغذیه شان مانند همیشه حساسیت نشان دهید، مواظب تکالیف تحصیلیشان باشید و به آنها محبت کنید و ..) بلکه ب)تا جایی که میتوانید باید مشاجره بینتان را دور از او نگه دارید. این به این معنا نیست که به هنگام دعوا باید به کودک دروغ گفت که همه چیز سر جایش است(او متوجه دروغ شما میشود و با خودش فکر میکند چه فاجعه ای در جریان است که شما آن را از او پنهان میکنیدو بی نهایت نگران میشود)، بلکه سعی کنید با صدای بلند مشاجره نکنید که او بترسد و در نهایت اگر پرسید به او پاسخ دهید که پدر و مادرش اندکی از هم ناراحت هستند و موضوع به زودی حل خواهد شد. درست به همان صورتی که او و خواهر یا برادرش گاهی از دست هم ناراحت میشوند، بزرگتر ها هم ممکن است گاهی از هم دلخور شوند. در نهایت وظیفه سومتان: ج) تحت هیچ عنوان کودک را قاضی نکنید . در خانواده ها بسیار شایع است که پدر یا مادر نزد کودک آمده و از شرایط شکایت میکنند . کودک بینوا هم گوش داده و دلش برای والدش میسوزد، وانگهی بعد از مدتی والد دیگر به سراغ او آمده درددل میکند و کودک گیج تر از همیشه باز هم حق را به او میدهد .

بالغانه رفتار کنید ، حرف زدن با کودک هیچ مشکلی از شما حل نمیکند به جز خالی شدن خودتان، اما نتایج اسفناکی در پی دارد، در میان گذاشتن اسرار زندگی خصوصیتان کل واحد منظومه والدینی را برای او کوچک و کم اهمیت میکند و قبح شما را برای وی میشکند (در سن پایین این بسیار خطرناک است و ممکن است فردی دیگر را جایگزین الگوی والدینش کند). دیگر پیامد نامیمون این امر این است که کودک احتمالا آن والدی را که کمتر با او درد دل میکند را مقصر همه چیز دانسته، یک کلیشه ظالم-مظلوم در ذهنش شکل داده و احساسات بسیار بدی نسبت به آن فرد پیدا میکند . در نهایت آخرین این عواقب این است که اتحاد تربیتی و سازگاری تصمیمات شما برای وی زیر سوال میرود ، بنابراین هنگامی که از طرف یکی از والدین از یک موضوع منع میشود سراغ دیگری میرود و مجوز میگیرد. اینگونه رفتار ها مسلما الگوی ناشایستی برای شخصیت آینده وی خواهد بود. بنابراین اگر فرزندتان را دوست دارید : دعوایتان را بین خودتان نگه دارید ، در عین حال که به وی دروغ نمیگویید او را نترسانید و اتحاد پدر-مادر را همیشه حفظ کنید .

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

سروش جاویدنیا

نوشته دعوا های ناجور: دفترچه راهنمای حل تعارض های زوجی و خانوادگی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

همه آدم‌های روی کره زمین با یکدیگر متفاوتند. روان‌ درمانگر ها هم از این قاعده مستثنا نیستند. با این وجود، روان‌درمانگران حاذق و موفق یک سری ویژگی‌های مشترک دارند.این بار روان حامی به سراغ ویژگی های روان درمانگر های موفق رفته است.

از زمان فروید ،که درمان آزمایشی خود را با صحبت کردن با مراجع آغاز کرد، تاکنون مکاتب فراوانی در بحث روان‌درمانی به وجود آمده‌اند. روان‌درمانی امروزه انواع مختلفی دارد:

درمانگری با رویکرد روان تحلیلی، ناهشیار شما را زیر و رو می‌کند.

یک رفتار درمانگر، اتفاقات و رویدادهای تقویت‌شده در شما را مجددا” سازماندهی می‌کند.

درمانگر شناختی، افکار غیرمنطقی شما را به چالش می‌کشد.

یک درمانگر با رویکرد انسان گرایانه، برای شما فضای امنی را در فرآیند درمان پدید می‌آورد که شما در آن فضا تمایلات خود به خودشکوفایی را محقق سازید.

روان‌درمانگری با رویکرد وجودی، شما را تشویق می‌کند که در بیابان بی‌آب و علف هستی و بودن، معنایی بیابید.

روان‌درمانگری که رویکرد واقعیت درمانی را به کار می‌برد، شما را تشویق می‌کند که رفتارهایی را انتخاب کنید که ارتباطات شما با دیگران را تسهیل و غنی می‌کند و قوام می‌بخشد .

درمانگری که رویکرد فمینیستی دارد به شما کمک می‌کند ببینید که چطور بسیاری از مشکلات شخصی شما، در واقع تجلی آزار و اذیت و ستمگری‌های سردمداران سیاست است.

در چنین محیط غنی‌ای، هیچ درمان یا تکنیکی به تنهایی و منحصراً منجر به درمان نمی‌شود و بسته به بستری که درمان در آن اتفاق می‌افتد – زمان، مکان، چگونگی و نوع مخاطب درمان – رویکردها و مداخلات چندگانه و گوناگونی ممکن است مفید و اثربخش و یا برعکس غیرمفید و آسیب زننده باشند. حال با در نظر گرفتن این نکته و اینکه انتخاب‌های زیادی برای مراجع وجود دارد، چطور مراجعان بالقوه می‌توانند بین درمان مفید ، اثربخش  و روان‌درمانگر حاذق از غیر آن تمایز قائل شوند؟

پس همان‌طور که با وجود همه تفاوت‌هایی که قورمه سبزی‌های مختلف در رنگ و مزه و تزیینات در سراسر دنیا با هم دارند، مواد اولیه و پایه‌ای همه‌ی آن‌ها با هم یکی است ، درمان هم دقیقاً همین ویژگی را دارد: با وجود تفاوت‌های ظاهری و اخلاقی و رویکردی که روان‌درمانگران در سراسر این عالم با یکدیگر دارند، همه آن‌ها صاحب ویژگی‌ها و اصولی مشترک در ارتباط درمانی خود هستند. این عوامل مشترک همان عواملی هستند که باعث می‌شوند بهبودی با وجود همه این تفاوت‌ها در روند درمانی حاصل شود.

این هم فهرستی از عوامل مشترک در تمام روان‌درمانگرهای موفق (که حاصل مطالعات من از نتایج تحقیقات و تجارب بالینی و کلینیکی من است)

1. درمان خوب ، برقراری رابطه دوستی نیست.
2. درمان خوب ، مبتنی بر شواهد اثبات‌شده است.
3. درمان خوب ، شأن و ارزش انسانی بنیادی مراجع را ارج می‌نهد.
4. درمان خوب ارتباط و بازخوردهای به‌موقع، صادقانه و دقیق را مهم می‌شمارد و آن را در جلسه درمان الگوسازی می‌کند.
5. درمان خوب یعنی یک اتحاد درمانی موفق
6. درمان خوب به دنبال استقلال و مهارت یافتن مراجع است و آن را تشویق می‌کند.
7. درمان خوب، تاریخچه و سرگذشت مراجع را در تصمیمات و روندش در نظر می‌گیرد.
8. درمان خوب، تجربیات ذهنی و دنیای درونی مراجع را مدنظر قرار می‌دهد.
9. درمان خوب زمانی اتفاق می‌افتد که مراجع ، مسئولیت اصلی آن را بر عهده می‌گیرد.
10. درمان خوب حمایت می‌کند، نیاز به یادگیری از جانب مراجع دارد و رفتار را تسهیل می‌کند.

ویژگی های مشترک روان درمانگر های موفق:

۱. درمان خوب ، برقراری رابطه دوستی نیست.

تفاوت‌های فراوانی بین دوستی و رابطه درمانی وجود دارد:

اول از همه اینکه شما ممکن است روابط فراوانی با دوستان خود داشته باشید. می‌توانید با آن‌ها تجارت کنید، از آن‌ها پول قرض بگیرید یا حتی با آن‌ها روابط جنسی داشته باشید. اما شما با درمانگر خود تنها می‌توانید رابطه درمانی برقرار کنید و بس. درمانگر شما ممکن است با شما دوستانه رفتار کند، اما او دوست شما نیست. اگر درمانگرتان مثل دوستتان بود، در آن صورت او دیگر درمانگر شما نیست.

دوم، دوستی نیاز به داشتن برنامه یا هدفی فراتر از موجودیت رابطه دوستی (= صرفاً”خود رابطه دوستی) ندارد. شما می‌توانید بدون هیچ دلیل خاصی با دوستان خود بیرون بروید؛ تنها به این دلیل که لذت می‌برید، به این بیرون رفتن و دوستی عادت کرده‌اید، یا حتی اینکه کار بهتری برای انجام دادن ندارید! اما شما با درمانگر خود بیرون نمی‌روید. درمان، هدفمند و عمل‌گرایانه است و به‌صورت تعمدی و آگاهانه به سمت یک یا چند هدف مشترک که قبلاً درباره آن بحث شده پیش می‌رود. درمان به خودی خود یک هدف و پایان نیست بلکه یک وسیله است.

سوم اینکه شما و دوستانتان در برخورد و معاشرت با یکدیگر به میزان مشترک و یکسانی استحقاق دارید. همان اندازه که علایق، نیازها و دغدغه‌های دوستتان مهم است، به همان اندازه نیز علایق، نیازها و دغدغه‌های شما از اهمیت برخوردار است. اما درمان این‌گونه نیست. درمان اساساً یک‌طرفه، طراحی شده است. و حول مراجع می‌گردد. هر اقدام درمانگر تنها در صورتی که معطوف به ۱ هدف باشد توجیه‌پذیر و پذیرفتنی است: کمک به مراجع. درمانگر نباید زمان درمان یا روابط درمانی را به برآورده کردن نیازهای خود اختصاص دهد. اگر درمانگر شما زمان درمان را برای هر هدفی به‌جز کمک به شما به کار می‌برد، آنگاه کاری که او انجام می‌دهد را نمی‌توان درمان خوب نامید.

۲. درمان خوب ، مبتنی بر شواهد اثبات‌شده است.

درمان اثربخش شامل این موارد می‌گردد: ثبت دقیق سوابق مراجع، ارتباط برقرار کردن بین داستان‌ها با الگوهای ناکارآمد، فرضیه‌سازی و آزمودن آن فرضیه. درمان خوب نسبت به دانش جدید حساس و پذیرا است. چنین درمانی اشتباهات خود را می‌پذیرد و آن را اصلاح می‌کند. با وجودی که درمان خوب به دنبال پروراندن بذر امید و تقویت توقع تغییر در مراجع است، بااین‌حال قول‌هایی که می‌دهد در محدوده واقعیات و حقایق جای دارد. اگر درمانگر شما موفقیت را ضمانت می‌کند یا قول می‌دهد که شخصیت شما را تغییر می‌دهد، سریعاً در رفتن پیش او تجدیدنظر کنید.

درمانِ خوب هنر است، زیرا یک رویاروییِ انسانیِ خودخواسته است و به خودی خود از لحاظ ماهیت آن پویا، خلاقانه و بی‌همانند است. اما این هنر در درمان باید با علم هم‌راستا باشد. درست همان‌طور که در معماری هنر طراحی باید با اصول مهندسی صدا هماهنگ و هم‌راستا باشد. پیشنهاد‌های درمانگر به مراجع – مثل فرآیند درمان، توضیحات درمانگر و مداخلات او- باید براساس شواهد و تحقیقات علمی باشد. (و دقیقاً تا حدی باشد که در تحقیقات بیان شده نه بیشتر). یک درمان خوب، با شواهد و اطلاعات دارای پشتوانه علمی، مخالفت نمی‌کند و آن‌ها را نادیده نمی‌گیرد. درمان خوب حقیقت عریان و خالص را، که یافتن آن آسان نیست، تشخیص می‌دهد.(۳۰۰ سال طول کشید تا کلیسای کاتولیک حرف گالیله را قبول کند)

۳.درمان خوب ، شأن و ارزش انسانی بنیادی مراجع را ارج می‌نهد.

درمان خوب به دنبال تسهیلِ سلامت روانِ باثبات و کامل است. با این وجود، سلامت روان در فرآیند درمان خود یک مقصد نیست که باید به آن رسید. بلکه سلامت روان یک فرآیند است که شما در راه جستجو و رسیدن به اهداف تعیین‌شده‌تان اتخاذ کرده و آن را به کار می‌گیرید. به‌بیان‌دیگر، سلامت روان همان مهارت رانندگی شماست ، نه مقصد سفرتان. بنابراین، درمانگر هم در این مثال، راننده ماشین نیست بلکه مربی تعلیم رانندگی است.

درمان خوب به بحث قضاوت هم می‌پردازد اما نه در مقام قضاوت مردم. همان‌طور که یک کلیسا هم خود را در حد لزوم درگیر مسائل مالی می‌کند (مثلاً جمع‌آوری پول برای امور خیریه) اما کار اصلی کلیسا راجع به پول نیست. بیشتر افرادی که برای درمان مراجعه می‌کنند به‌اندازه کافی و به شدیدترین درجات به خاطر مشکلاتشان قضاوت شده‌اند – توسط خودشان، هم سن و سالانشان، همسرانشان، کارفرمایانشان، همسایگانشان، و معمولاً” حتی در سطح وسیع‌تری از جانب جامعه. همچنین به احتمال زیاد هزاران پند و نصیحت از افراد مختلف دریافت کرده‌اند. بنابراین برخلاف روان‌درمانگرانی که در رسانه‌ها حضور می‌یابند، درمانگر خوب هم در مورد قضاوت مراجع و هم در مورد دادن پند و اندرز خیلی محتاطانه عمل می‌کنند و در این موارد بسیار کمرنگ‌تر ظاهر می‌شوند و تأکید زیادی روی آن ندارند. و به‌طورکلی قضاوت شدن یا گرفتن اندرز چیزی نیست که مراجعان به دنبال یافتن آن به سمت روان‌درمانی آمده باشند. مراجعان برای دریافت تجربه خاصی به روان‌درمانگر مراجعه می‌کنند. یک تجربه‌ی شفاگر و بهبود بخش. آنچه که آن‌ها به آن نیاز دارند درک شدن، همدلی، توجه، پذیرفته شدن و دلگرمی است.

همان‌طور که یک جراح وظیفه دارد که افراد را بدون در نظر گرفتن ایدئولوژی آن‌ها، اصول و باورهای اخلاقی‌شان، ثروتشان، یا قومیت آن‌ها جراحی کند، به همین ترتیب هم یک درمانگر وظیفه دارد هر مراجعی را بدون توجه به اینکه چقدر آن مراجع را دوست دارد یا عقاید و رفتارش را تائید می‌کند، بپذیرد، به او گوش دهد، به دنبال درک کردن او باشد، پاسخ‌های مناسبی به او بدهد و انسانیت او را گرامی بدارد. و نیاز به گفتن این نکته نیست که در درمان خوب و اصولی، درمانگر برتری خود را به رخ مراجع نمی‌کشد، سروری نمی‌کند، سوءاستفاده و بدرفتاری نشان نمی‌دهد، رها نمی‌کند و بی‌توجهی نشان نمی‌دهد، دغل‌کاری نمی‌کند، دروغ نمی‌گوید یا تقلب نمی‌کند.

ادامه دارد…

منبع: 

 Ten ways to spot a good therapist

بیشتر بدانیم: 

رواندرمانگران چگونه می‌­اندیشند؟ ارزیابی مشکلات بیمار به صورت علت و معلول

ویژگیهای مشترک انواع رواندرمانی: یک رویکرد یکپارچه‌نگر

طبقه بندی و تشخیص مشکلات روانی در روانشناسی بالینی و آسیب شناسی روانی

نوشته ویژگی های مشترک روان درمانگر های موفق اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در اغلب اوقات افرادی را ملاقات می‌کنم که به دلیل نقض و سرپیچی از وجدانشان تمام روزهای زندگی خود را با حمل احساس نفرتی که از خود در قلبشان دارند، می‌گذرانند که این عمل نوعی قضاوت شخصی سخت‌گیرانه می‌باشد و به نظر می‌رسد که قرار نیست هیچ‌گاه تغییری در آن ایجاد شود. با روان حامی همراه باشید.

زندانی‌هایی را می‌شناسم که سال‌ها در زندان‌هایی که به شدت حفاظت شده بودند زندگی کردند و با وجود اینکه بارها در زندان مجازات شده بودند و ۲۰ سال از مجازات رفتارهای اشتباه و کارهای ناتمامشان گذشته بود، به حالتی که هیچکس دیگری صدایشان را نشنود، به من نزدیک می‌شدند و از کارهای ناتمام و رفتارهایی که از نظر خودشان غیر قابل بخشش بود صحبت می‌کردند. آن‌ها همچنین به سبب نفرتی که از خود داشتند خود را در زندانی که آن‌ها را از عشق ورزیدن به خانواده جدا می‌کرد حبس کرده بودند و این بار سنگین را به تنهایی به دوش می‌کشیدند.

همچنین گاهی اوقات با افرادی همصحبت می‌شوم که زندگیشان را به طور عادی می‌گذرانند، هر روز به محل کارشان می‌روند، به همسایه‌ها لبخند می‌زنند اما از درون، شاهد تجربه مرگی تدریجی هستند که این حاصل پس زدن عشقی نسبت به خودشان است که به علت انجام برخی از رفتارهایی می‌باشد که به اشتباه در گذشته انجام داده‌اند و احساس گناه ناشی از آن‌ها باعث شده بود که خود را در دنیای درونیشان محصور کنند. درحالیکه در ظاهر به نظر می‌رسد که به خوبی در حال گذراندن زندگیشان هستند.

همچنین بعضی از افرادی که مذهبی هستند خود را به شدت گناهکار دانسته و به این فکر می‌کنند که خداوند آن‌ها را فراموش کرده است و هیچوقت خودشان را از گناهکار بودن جدا نمی‌بینند. در اغلب موارد افراد خوش‌نیتی را که درصدد کمک به این افراد هستند میبینم که به آن‌ها می‌گویند: آیا تو از خداوند بزرگتری؟ اگر فکر می‌کنی که ازجانب خدا فراموش شدی، آسان‌ترین کار این است که آن را بپذیری و مسیرت را تغییر دهی.

خودسرزنشگری بسیار شایع است و با توجه به مثال‌های گفته شده می‌توان گفت که این نوع دیدگاه، دیدگاهی بیهوده و بی نتیجه است.

اگر فردی تحت چنین شرایط سختی قرار بگیرد چه باید بکند؟

بخشش خود کاملا شبیه به بخشیدن دیگران نیست. اگرچه هردوی این‌ها ویژگی‌های مشترکی دارند. هنگامی‌که دیگران را می‌بخشید، بر این تلاشید با افرادی که شما را رنجانده‌اند خوب رفتار کنید؛ اما اگر قادر به بخشیدن خود باشید، حتی در مواقعی که فکر می‌کنید بعضی از رفتارهایتان باعث می‌شوند که شخصیتتان زیر سوال برود نیز قادرید که به خودتان عشق بورزید و در عین حال همانطور که خودتان را بخشیده‌اید به ندرت خود را با جدا کردن و منزوی شدن نسبت به دیگران می‌رنجانید از طرفی دیگر بخشش خودتان باعث می‌شود از افرادی که از شما رنجیده‌اند نیز به راحتی تقاضای بخشش کنید.

در اینجا به چند نکته که کمک می‌کند تا بخشش خود را یاد بگیرید:

در گام اول، بایستی یاد بگیرید که دیگران را به هر دلیلی که باعث رنجش شما شده‌اند ببخشید. وقتی که تصمیم به بخشش دیگران می‌گیرید، درمی‌یابید که دیگر به دنبال مواخذه و بازخواست آن‌ها نیستید. سپس به این متعهد شوید که دیگر به کسی آسیب نخواهید رساند. مثلا خود را به این متعهد می‌کنید که دیگر به آبرو و اعتبار کسی صدمه نمی‌زنید. سعی کنید که دیگران را از منظری جدیدی ببینید و این‌گونه فکر کنید که شاید دیگران ناخواسته باعث رنجشتان شده‌اند. همه افرادی که اطرافتان هستند به طور جداگانه خاص و منحصر به فرد و تغییر ناپذیرند. هر فردی به خودی خود دارای ارزش و اعتبار است. هنگامی که قلبتان نسبت به افرادی که با شما کشمکش داشته‌اند و شما را رنجانده‌اند نرم‌تر شود، آمادگی این را پیدا می‌کنید درد و رنجی که برای شما اتفاق افتاده است را تحمل کنید و آن را به دیگران و افرادی که قصد آسیب رساندن به شما را نداشته‌اند، منتقل نکنید.

سعی کنید بهترین کاری را که در توانتان هست انجام دهید تا دیگران را خوشحال کنید. برای مثال، می‌توانید کلماتی را که برای افراد خوشایند است به کار ببرید. این تمرین‌ها ممکن است چند ماه طول بکشد تا سرانجام این احساس را در شما به‌وجود آورد که افراد را به خاطر انجام رفتارهایی که شما را رنجانده است ببخشید.

گام دوم این است که هرآنچه که در رابطه با بخشش دیگران یادگرفته اید را مستقیما برای خودتان نیز به کار ببرید. متعهد شوید که به خودتان آسیبی نمی‌رسانید (مثلا تغذیه بهتر داشته باشید، بیشتر استراحت کنید و ورزش را فراموش نکنید). خود را از منظری جدید ببینید. شما فردی ارزشمند هستید، سعی کنید درد را بپذیرید و تحمل کنید تا خودتان را بیش از حد سرزنش نکنید و این درد را ناخواسته به دیگران منتقل نکنید. سعی کنید با خودتان خوب رفتار کنید و از افرادی که موجب رنجششان شده‌اید تقاضای بخشش کنید.

گام سوم برای انجام این کار این است که خود را برای این وظایف چالش برانگیزی که ممکن است هفته ها و یا حتی ماه ها زمان ببرد آماده کنید. شما در حال انجام بازسازی قلبتان هستید و این بازسازی به زمان نیاز دارد.

فرایند “بخشش خود ” چیزی فراتر از “پذیرفتن خود” است. در پذیرفتن خود، شما نهایتا به این نتیجه می‌رسید که نسبت به خود بردبار باشید. اما در فرایند بخشش، در وجودتان عشقی را نسبت به خود و دیگران کشف می‌کنید.

عشق به خود به معنای خودشیفتگی نیست. زیرا خودشیفتگی نوعی مجذوب شدن نسبت به خود می‌باشد. اما بخشش خود نوعی توانایی خوب رفتار کردن هم برای خود فرد و هم دیگران است.

همچنین عشق به خود توجیحی برای انجام رفتارهایی که به احساس نفرت از خود ختم می‌شوند نیست. به عبارتی دیگر شما برای خودتان نقش بازی نمی‌کنید که عادات ناخواسته‌ای را دنبال کنید. سعی کنید به جای انجام این کار، رفتارتان را تغییر دهید و همزمان به این نکته توجه داشته باشید که شما با رفتارتان یکی نیستید و چیزی بیشتر از یک رفتار و یا عادت هستید.

بخشش خود ممکن است زمان ببرد. این یک مبارزه است اما به تلاشش می ارزد. و بالاخره به این نتیجه خواهید رسید و با خود خواهید گفت که من بیشتر از انجام چنین کاری توانایی دارم.

من نه تنها خودم را می‌پذیرم بلکه می‌توانم به همان‌گونه که دیگران را دوست می‌دارم و با حسن نیتی که نسبت به آن‌ها دارم به خود نیز عشق بورزم.

من به خود این اجازه را می‌دهم که از احساس نفرتی که نسبت به خودم دارم و می‌دانم این احساس، دروغی بیش نیست رها شوم.

من دیگر توسط احساس گناهی که کاذب و نادرست است و احساس تنفر از خود که حقیقت را درمورد آنچه که هستم به من نمی‌گوید، شکست نخواهم خورد.

همانطور که ظرفیت و توانایی عشق ورزی به دیگران را دارم، این توانایی را در عشق ورزیدن به خود را نیز دارم و هم اکنون من از زندانی که در گذشته خودم را در آن حبس کرده بودم آزاد شده‌ام…

مطالب مرتبط:

شما فراتر از درد و رنج عاطفی خویش هستید: شما یک انسان هستید با شخصیت منحصربه‌فرد. 

فواید بخشیدن دیگران

منبع:

The Cure for Self Loathing? Self-Forgiveness

نوشته آیا به دنبال درمان احساس نفرت از خودتان هستید؟ بخشش خود راه‌حل مناسبی است. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اهداف اصلی این آیین‌نامه‌ها عبارتند از: حفظ حقوق مراجع و مردم و مطلع کردن درمانگرها در رابطه با کار با مراجعان و هدایت انان در این زمینه. این ایین‌نامه‌ها موضوعات مختلفی را پوشش می‌دهند از جمله قابلیت، جلب رضایت آگاهانه، رازداری، بستری کردن، سنجش خطرناک بودن، وظیفه هشدار دادن و محافظت،‌ روابط دو جانبه و چند جانبه، تشخیص و سنجش و ثبت اسناد و مدارک و لایحه قابل حمل بودن و پاسخگویی بیمه سلامتی.

قابلیت

از منظر قانون و اخلاقی، متخصصان باید قابلیت داشته باشند و فقط درمانی را که بر آن مسلط هستند، انجام دهند. برای مثال در آیین نامه اخلاقی انجمن روان‌شناسی آمریکا آمده، روان‌شناسان باید فقط در حوزه‌هایی خدمات دهند که در «چهارجوب مرزهای قابلیت آنان جا می گیرند و مبنای این مرز‌ها هم تحصیلات، دوره‌های آموزشی و آموزش‌ها، تجارب نظارت شده، مشورت‌ها، مطالعات و تجربه حرفه‌ای آن‌هاست».

روان‌شناسان همچنین موظف‌اند عواملی را که بر خدمات رسانی مرتبط با «سن، جنسیت، هویت جنسیتی، نژاد، قومیت، فرهنگ، ملیت، دین، گرایش جنسی، ناتوانی، زبان یا پایگاه اجتماعی اقتصادی» تاثیر می‌گذارند، بشناسند. اگر درمانگر، آموزش و تجربیات لازم برای رسیدگی به این مسائل حرفه‌ای را ندیده و نداشته باشد باید با صاحب نظران مشورت کند یا زیر نظر شخصی صاحب صلاحیت کار کند و یا بیمار را به درمانگر دیگری ارجاع دهد.

تمام حرفه‌ها از اعضای‌شان می‌خواهند به مراجعان خود بگویند چه آموزش‌هایی را پشت سر گذاشته‌اند و خودشان را طوری معرفی نکنند که مراجعان در مورد مهارت‌های‌شان دچار سوءتفاهم شوند.

رضایت آگاهانه

رضایت آگاهانه به این معنا است که بیمار، اطلاعاتی را که درمانگر ارائه می‌دهد به طور کامل و طوری می‌فهمد که درمان شدن را آگاهانه و داوطلبانه انتخاب کند. این مفهوم، مولفه‌های قانونی و اخلاقی دارد که در زیر به آن‌ها می‌پردازیم.

رضایت آگاهانه جزء معیارهای قانونی طبابت است. مبنای این مفهوم هم آن است که هر انسانی حق دارد در مورد این که با بدنش می‌خواهد چه کار کند، تصمیم بگیرد. این اصل ابتدا در حوزه اعمال جراحی مطرح شد و سپس وارد اقدامات عمومی پزشکی شد. آنگاه حیطه دارو درمانی را در بر گرفت و هم اکنون جزء لاینفک روان‌درمانی شده است.

درمانگر فقط وقتی می‌تواند رضایت آگاهانه مراجع را جلب کند که اطلاعات لازم برای انتخاب عاقلانه درباره درمان را به او داده باشد. به نظر لورا وایس رابرتز و آلن آر. دایر این اطلاعات عبارتند از:

• اهداف درمان
• نقش درمانگر
• نقش مراجع
• نتیجه مورد انتظار
• پیش‌اگهی
• تشخیص
• فواید و ضررهای محتمل درمان
• طول تقریبی درمان
• دستمزدها و عواقب نپرداختن هزینه‌ها و دستمزدها
• شیوه و قواعد لغو کردن درمان
• توافق در مورد رازداری، خصوصا شرایط افشای رازها
• رابطه با اشخاص ثالث مثل شرکت‌های بیمه و اطلاعاتی که در رابطه با درمان می‌خواهند
• نگهداری اسناد و مدارک
• خاتمه درمان
• نحوه رسیدگی به بگو مگو و شکایت‌ها
• چگونگی مشورت با دیگران
• چگونگی نظارت‌ها
• گزینه‌های دیگر به جز درمان، در صورت وجود چنین گزینه‌هایی

علاوه بر اطلاعات فوق که حداقل اطلاعات محسوب می‌شوند، رساندن پاره‌ای اطلاعات دیگر هم برای مراجعان مفید است. به عنوان یک اصل، توصیه می‌شود درمانگر با مشاور، اطلاعات مربوط به تصمیمات خاص را به مراجع بدهد. بسیاری از درمانگرها معتقدند بحث دقیق و کامل در مورد نکات و جوانب اخذ رضایت آگاهانه به بیش از یک جلسه نیاز دارد.

برای مثال، مسائل صریحی همچون دستمزدها، نحوه لغو قرارها و درمان و پی‌ریزی مقدمات را می‌توانیم فورا به بحث بگذاریم؛ ولی بحث درباره موضوعات پیچیده‌تری همچون اهداف درمان و برنامه ریزی برای درمان گاهی چند هفته زمان می‌برد. جزییات و عمق بحث‌ها هم تابع خطرات و هزینه‌های درمان، امکان پذیر بودن گزینه‌های دیگر، میزان مقبولیت حرفه‌ای دیگران و امکان درگرفتن مباحثه و مشاجره است. این که آیا شروط رضایت آگاهانه مراجع رعایت شده یا خیر، قضاوت بالینی خوب می‌خواهد.

بعضی از درمانگرها اعتقاد ندارند رضایت آگاهانه همیشه مفید است. این درمانگرها معتقدند چون مراجع به احتمال زیاد در حال تردید و عدم یقین به سر می‌برد، قرار دادن او در معرض سیل اطلاعات، فقط آشفتگی‌اش را تشدید می‌کند. با وجود این انتقادها، رضایت آگاهانه یک مسئولیت قانونی و اخلاقی است.

مرور ادبیات نشان داد رضایت آگاهانه می‌تواند به نتیجه گیری مثبت از درمان کمک کند چون تعامل درمانگر-مراجع در جریان بحث راجع به رضایت آگاهانه بر خودمختاری بیماری و مسئولیت او در قبال کار درمانبخش و پیشرفت تاکید دارد. این مباحثه احتمال واپسروی را کم می‌کند و قضاوت‌های درمانگر را متعادل و حساب شده می‌کند. در نهایت هم به کاهش مسئولیت درمانگر منتهی می‌شود. جنبه منفی و نقطه ضعف رضایت آگاهانه هم احمتال جایگزین شدن توصیه‌های منفی به جای انتظارات مثبت مراجع و افت ماهیت بالینی اتحاد درمانی بر اثر اتخاذ موضع قانونی است.

کسانی که ظرفیت تصمیم‌گیری دارند، از لحاظ قانونی می‌توانند تصمیم‌گیری کنند. عده‌ای توان رضایت دادن ندارند. به عنوان نمونه، کسی که تحت تاثیر دارو عاجز و ناتوان شده یا در حالت اغما و روانپریشی به سر می‌برد نمی‌تواند رضایت بدهد.

در ضمن کودکان به خاطر صغیر بودن نمی‌توانند رضایت آگاهانه دهند. در این موارد، والدین یا قانون‌گذار در کنار درمانگر باید تصمیماتی بگیرد که حداکثر منافع کودک را تامین کند. هر چه سن کودک بیشتر و مسئولیت‌پذیرتر باشد، درمانگر باید بیشتر به رضایت وی در کنار رضایت والدین بپردازد. درک حقوق صغیرها دشوار است و به طور کلی کسانی که با کودکان کار می‌کنند باید در این زمینه آموزش اختصاصی ببینند.

ادامه دارد…

فرستنده: محمدامین موفق – HotsonHor M.A.M

منبع: نظریه‌های روان‌درمانی و مشاوره (نظریه، عمل و تحقیق) از کارول شاو آستاد

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته مسائل اخلاقی جهانی در روان‌شناسی که تمام درمانگرها با آن مواجه می‌شوند اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.