اوتیسم – روان حامی

ناتوانایی یادگیری چیست و بازی‌های مربوط به آن کدام است؟

ریحانه رعنایی فر — Sun, 17 Feb 2019 20:22:29 +0000

ناتوانایی‌ های یادگیری، مشکلی است که در یک یا چند فرآیند روانشناختی پایه وجود دارد و در درک یا استفاده از زبان گفتاری یا نوشتاری کودک اثر می‌گذارد. این تاثیر می‌تواند به صورت ناتوانی در شنیدن، فکر کردن، سخن گفتن، خواندن، هجی کردن، نوشتن یا حساب کردن ظاهر شود (به پژوه، ۱۳۹۱).

مشکلات یادگیری، عبارت است از یک اختلال عصب شناختی که توانایی های مغز را در زمینه‌ی دریافت، پردازش، ذخیره کردن، بازیابی و پاسخگویی به اطلاعات تحت تاثیر قرار می‌دهد (به پژوه، ۱۳۹۱).

ناتوانایی یادگیری را باید تا زیر سن ۱۸ سالگی تشخیص داد.

هدف این اثر، تبیین ناتوانایی یادگیری و بهبود این ناتوانایی از طریق بازی درمانی است.

کرک و چالفنت (۱۹۸۴) معتقدند که مشکلات یادگیری را در دو دستة کلی می‌توان قرار داد:

الف)مشکلات یادگیری رشدی: در توجه، حافظه، ادراک، تفکر، گوش کردن، توانایی های حسی حرکتی، زبان و گفتار.

ب) مشکلات یادگیری در امور آموزشگاهی: در خواندن، نوشتن، هجی کردن و حساب کردن.

او تعدادی از مشکلات یادگیری خاص را به عنوان ناتوانایی به رسمیت می‌شناخت؛ از جمله مشکل خواندن، مشکل نوشتن، مشکل ریاضی، مشکل زبان، مشکل فونولوژیک و لکنت زبان. اما DSM-5 تلاش کرده است، که بعضی طبقه بندی ها را عمومی‌تر کند تا بتواند جنبه های مختلف و متنوع مشکلات را طوری پوشش دهد که بر شروع آن‌ها در کودکی تاکید شده باشد و این مشکلات از مشکلات مرتبط با سایر مشکلات (مثلا از مشکلات طیف اوتیسم) تفکیک شوند. به این ترتیب، مشکل یادگیری به مشکل یادگیری خاص تغییر نام و ماهیت داده و مشکل خواندن، مشکل نوشتن و مشکل ریاضی که هر یک قبلا یک مشکل مستقل و مجزا محسوب می‌شدند، اکنون به عنوان یک اسپسیفایر در مشکل یادگیری خاص گنجانده شده است. یعنی، از این به بعد مشکلی به نام مشکل خواندن، مشکل نوشتن، یا مشکل ریاضی نخواهیم داشت. مثلا، از این به بعد روانپزشکان و روانشناسان بالینی نخواهند گفت که این کودک به مشکل خواندن (دیسلکسیا) مبتلاست. در عوض خواهند گفت که به مشکل یادگیری خاص یا اسپسیفایر دیسلکیا مبتلاست (گنجی، ۱۳۹۲).

ملاک تشخیصی بر اساس DSM-5

ناتوانایی یادگيری براساس مشکلاتی در یادگيری و استفاده از مهارتهای اساسی تحصيلی زیر مشخص می‌شود که وجود حداقل یکی از آنها به مدت حداقل ۶ ماه ضروری است.

خواندن نادرست یا آهسته و نيازمند تلاش زیاد.
مشکل در درک و فهم آنچه خوانده می‌شود.
مشکل در هجی کردن.
مشکل در بيان نوشتاری.
مشکل در تسلط بر مفهوم اعداد، واقعیت های عددی یا محاسبه.
مشکل در استدلال ریاضی.
مهارتهای اساسی تحصيلی پایين تر از انتظار.

در تشخیص این ناتوانایی به سه مسئله باید توجه داشت:

مهارتهای اساسی تحصيلی فرد، پایين تر از انتظار است.
آغاز اختلال در دروان تحصيل و تظاهر آن در دوره های بعدی است.
ناتوانی های هوشی و سایر اختلالات دخيل نيستند.

الف) اختلال یادگیری با مشکل در خواندن:

مشکل در صحت و دقت خواندن کلمه
مشکل در ميزان و سيالی خواندن
مشکل در درک مطلب خواندن

ب) اختلال یادگیری با مشکل دربیان نوشتاری:

مشکل در صحت یا دقت هجی کردن
مشکل در دستور زبان
مشکل در وضوح یا سازمان بندی بيان نوشتاری

ج) اختلال یادگیری مشکل در ریاضیات:

مشکل در درک اعداد
مشکل در حفظ واقعیت های عددی
مشکل در صحت و دقت یا سيالی محاسبه
مشکل در دقت و صحت استدلال ریاضی

پیشگیری از ناتوانایی در سطح اولیه:

اگر چه کودکان خردسال پیش از دبستان که دارای ناتوانایی های یادگیری هستند، هنوز با فعالیت های جدی یادگیری رو برو نشده اند؛ اما اغلب نشانه هایی از مقدمات شکست تحصیلی را دارند. اگر این کودکان در طول سال های قبل از دبستان تشخیص داده شوند، می‌توانند تحت آموزش لازم قرار گیرند(کمیته مشترک ملی ناتوانی های یادگیری،۲۰۰۵). آشکار است که هر چه سریع تر کودکان خردسال مبتلا به ناتوانی یادگیری را شناسایی کنیم، زودتر می‌توانیم برنامه مداخله ای زود هنگام را برای کمک به آن ها شروع کنیم و مهم‌تر که می‌توانیم از ناتوانایی های آن‌ها پیشگیری کنیم(لرنر،۲۰۰۴).

در این میان نقش مربیان بسیار اهمیت دارد. آموزش و آگاهی مربیان از نشانه های اختلال یادگیری و نقش حافظه فعال و ظرفیت حافظه فعال و تمریناتی که باعث رشد حافظه فعال می‌شود و جلوگیری از بیش باری حافظه فعال توسط مربیان بسیار اساسی است.
تجهیز کردن معلم ها با آموزش مواد درسی بر اساس کارکردهای اجرایی
آموزش معلم ها برای شناسایی و غربالگری اولیه بر اساس نشانه های رفتاری دانش آموزان دارای ضعف در حافظه فعال)عدم پیروی از دستورات،فراموش کردن تکالف روزانه…..)
مناسب سازی محیط کلاس و خصوصا محتوای آموزشی
استفاده از تکنیک هایی برای ساختارمند کردن اطلاعات. راهبردهای یادیار، نحوه ترسیم نمودار، تجسم سازی وتقطیع، مفهوم پردازی، رمز گذاری و…

پیشگیری ثانویه

بعد از شناسایی و تشخیص و سنجش حافظه فعال طراحی پروتکل ارتقا حافظه فعال دیداری_فضایی و شنیداری و آموزش به دانش آموز، معلم و والدین
ارایه رهنمود به معلمان مربوطه جهت تدریس به این دانش آموزان و مدیریت کلاس با توجه به ویژگی دانش آموزان(تجسم سازی ذهنی،رمز گذاری،سازماندهی و طبقه بندی اطلاعات و…..)
مناسب سازی محتوای آموزشی با توجه به ظرفیت حافظه فعال، زمان و تلاش
به ظرفیت و فضای حافظه فعال توجه کنیم.
زمان:در افراد دارای حافظه فعال ضعیف میزان سرعت ارائه اطلاعات باید کمتر باشد و دستورات باید مرحله به مرحله انجام شود.
تلاش:در اینگونه افراد استفاده از جملات ساده، واژگان کمتر ساختار ساده تر، کلمات ربط کمتر استفاده شود تا فرد دچار بیش باری درحافظه فعال نشود .

در ادامه تعدادی بازی آموزش داده می‌شود که با استفاده از آن‌ها می‌توان به بهبود اختلال یادگیری خاص کمک کرد.

الف) بازی های مربوط به اختلال یادگیری در ریاضیات

– مفهوم طبقه بندی در کودک باید نهادینه شده باشد و اگر نشده باشد می‌توان دکمه ها را در سطلی ریخت و از کودک خواست تا آن ها را جدا کند.

– مانند شکل زیر مفهوم رنگ و اشکال را به کودک یاد داد.

– اعداد را روی یک کاغذ نوشته و از او بخواهیم تا با ماشین اسباب بازی اش همانطور که آن‌ها را می‌نویسد از روی آن‌ها حرکت کند.

ب) اختلال یادگیری در مشکل بیان نوشتاری

– کلمات را در کاغذی بنویسیم و از کودک بخواهیم با سیم یا کاموا روی آن ها را پر کند.

– در سینی که کف آن رنگی است، مقداری برنج یا آرد ریخته و از کودک بخواهیم تا کلمات را با انگشت در بین برنج یا آرد بنویسد.

– روی زمین با چسب کاغذی یا گچ کلمات را بنویسیم و از او بخواهیم روی آن راه برود . (همان مدلی که نوشته را می‌نویسیم، روی آن راه برود.)

ج)اختلال یادگیری در مشکل خواندن

– داستانی را برای کودک تعریف کنیم و در میان داستان مدام از کودک سوال شود .

– حروف را رنگی کنیم و سپس بخواند.

– باید متوجه شد که مشکل کودک چسباندن حروف به یکدیگر است یا خواندن خود حروف. سپس با توجه به نتیجه، باید تمرکز را بر حل آن مسئله معطوف ساخت.

منبع: مطالب فوق خلاصه شده ی کارگاه اختلال یادگیری خانم آزیتا محمدپور است.

نوشته ناتوانایی یادگیری چیست و بازی‌های مربوط به آن کدام است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آیا اوتیسم واقعا به معنای اختلال در همدلی کردن است؟

هانیه غلامحسین پور — Mon, 14 Aug 2017 17:58:00 +0000

شاید اوتیسم به معنای فقدان همدلی سطحی باشد اما به معنای فقدان همدلی عمیق در این افراد نیست.

باوری غلط که در مورد افراد مبتلا به طیف اوتیسم وجود دارد این است که این افراد در همدلی کردن ناتوانند. پژوهشگری که این باور را رواج داد، سیمون کوهن، استاد روانپزشکی رشد بود که اوتیسم را به عنوان اختلال در همدلی کردن معرفی کرد. به گفته بارون کوهن، یکی از ویژگی‌های اوتیسم “کوری ذهنی” است که به این معنی است که نمی‌توانند خودشان را به جای دیگران قرار دهند، نمی‌توانند حالات چهره‌ای و زبان بدن افراد دیگر را بخوانند و بنابراین نمی‌توانند افکار دیگران را بفهمند و احساسات آن‌ها را درک کنند. در نتیجه افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند دشوار است که در شرایط اجتماعی به صورت مناسب پاسخ دهند و ممکن است که بی احساس و ناخوشایند به نظر برسند. با روان‌حامی همراه باشید.

در هرصورت افرادی که مبتلا به طیف اوتیسم هستند و همچنین خانواده‌هایشان به اشتباه این باور را می‌پذیرند. زیرا این افراد فکر می‌کنند که دیگران در بیشتر مواقع شاهد همدلی هستند و آن را تجربه می‌کنند و در بیشتر مواقع می‌گویند که دیگران حتی فراتر از حد معمولی می‌توانند احساسات افراد را درک کنند. یکی از دوستان من که پسری جوان دارد و به طیف اوتیسم مبتلاست، به طور قاطع می‌توانم بگویم که او از همدلی بالایی برخوردار است به این معنی که او به شدت نسبت به رنج دیگران واکنش نشان می‌دهد. هنگامی که مردم اطرافش ناراحت و غمگین هستند احساس ناراحتی می‌کند و با شادی آن‌ها خوشحالی خود را نشان می‌دهد.

در واقع بسیاری از محققان، فرضیه فقدان همدلی در اوتیسم را زیرسوال بردند و به این اشاره داشتند که همدلی به تنهایی نمی‌تواند برای افراد مبتلا به اوتیسم اختلال ایجاد کند بلکه مهارت‌های برقراری ارتباط اجتماعی و توانایی درک، توصیف و یا بیان احساساتشان می‌تواند برایشان مشکل ساز باشد.

همدلی سطحی و عمیق

آیا تعریف اوتیسم به عنوان “اختلال در همدلی کردن” درست است؟ پاسخ این سوال به نحوه‌ تعریفی که از همدلی دارید، بستگی دارد. با توجه به نظریه سیمون بارون کوهن، همدلی یعنی “خواندن فضای احساسی” و “تنظیم افکار و احساسات دیگران”. یکی دیگر از روان‌شناسان برجسته بریتانیایی به نام پل گیلبرت، همدلی را “برقراری ارتباطات چشمی با دیگران” تعریف می‌کند. اگر بر این اساس همدلی را تعریف کنیم، افراد مبتلا به طیف اتیسم را فاقد همدلی می‌دانیم.

با این حال این تعریف بسیار محدودی از همدلی است و فقط به نوعی از همدلی که من آن را “همدلی سطحی” نام‌گذاری می‌کنم اشاره دارد. همدلی سطحی شبیه چیزی است که روان‌شناسان معمولا آن را همدلی شناختی می‌نامند. این نوع از همدلی، توانایی شناختی است که باعث می‌شود بتوانید خودتان را به جای دیگران قرار دهید و بر اساس رفتارها، حالات چهره‌ای و نحوه گفتارشان احساساتشان را درک کنید . این نوع از همدلی توسط آزمایشاتی اندازه گیری می‌شود که در آن‌ها از افراد خواسته می‌شود که به چهره‌ها در تصاویر نگاه کنند و احساسات آن‌ها را حدس بزنند.

اما نوع دیگری از همدلی وجود دارد که آن را “همدلی عمیق” می‌نامم و شبیه چیزی است که “همدلی عاطفی” نامیده می‌شود و به آن نوع از توانایی اشاره دارد که نه تنها شامل تصور احساسات می‌شود بلکه به این معنی است که می‌توانید آنچه را که دیگران تجربه می‌کنند عمیقا احساس کنید. این نوع از همدلی به شما این توانایی را می‌دهد که وارد فضای ذهنی افراد شوید و بنابراین احساسات و عواطفشان را درک کنید. به معنایی دیگر، هویت شما با آن‌ها ادغام می‌شود و جدایی بین شما و آن‌ها از بین می‌رود. همدردی عمیق منبع خیرخواهی است و اغلب منجر به رفتارهای نوع‌دوستانه می‌شود که ریشه در تمایل به رفع رنج‌هایی دارد که در دیگران می‌توانیم احساس کنیم.

به نظر می‌رسد که این دو نوع همدلی تا حدی مستقل از یکدیگر باشند. یک فرد می‌تواند سطح بالایی از همدلی سطحی را داشته باشد اما سطح پایینی از همدلی عمیق را برخوردار باشد و بالعکس. به عنوان مثال، یک سیاستمدار موفق ممکن است سطح بالایی از همدلی سطحی داشته باشد؛ به این معنا که می تواند فضای عاطفی را بخواند و به طورغریزی و فطری بداند که چگونه باید به موقعیت‌ها یا زبان بدن، واکنش نشان دهند و به مردم بگوید که چه می‌خواهد بشنود. اما ممکن است که سطح پایینی از همدلی عمیق داشته باشد، که به او این امکان را می دهد با بهره‌گیری و سوء‌استفاده از دیگران برای دستیابی به جاه‌طلبی‌های خود رفتارهای بی رحمانه‌ای داشته باشد (رفتار بهره‌کشی فقط در صورت عدم وجود همدلی عمیق امکان پذیر است و به این معناست که نمی‌توانید درد و رنجی را که به دیگران تحمیل می‌کنید، احساس کنید).

ممکن است برای افرادی که مبتلا به طیف اوتیسم هستند این معادله معکوس شده باشد که : آن‌ها ممکن است همدلی سطحی خوبی نداشته باشند اما این بدان معنا نیست که قادر به احساس همدلی عمیق نیستند.

نویسنده: دکتر استیو تیلور

منبع:

?Is Autism Really an “Empathy Disorder”

مطالب مرتبط:

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا اوتیسم واقعا به معنای اختلال در همدلی کردن است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

نشانه های ذکر نشده اوتیسم در ملاک‌های تشخیصی DSM

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Fri, 31 Mar 2017 09:50:28 +0000

علائم اصلی اوتیسم شامل عدم ارتباط چشمی و گفتار، مسائل ارتباطی و رفتارهای تکراری است. پس چرا والدین به دنبال درمان‌هایی هستند تا به خواب کودکانشان، مقابله با اضطراب، هضم غذا و یا اتمام تشنج‌ها کمک کنند؟ دلیل اصلی این است که نشانه های ذکر نشده اوتیسم در ملاک‌های تشخیصی باعث ارجاع آنها به درمان می‌شود.

به نقل از روان حامی، در واقع اکثر افراد دارای اوتیسم علائمی دارند که نمی‌توانند تعامل اجتماعی کنند. ما نمی‌دانیم که آیا اوتیسم باعث این علائم می‌شود و یا فقط با هم همراه هستند، ولی می‌دانیم که آن‌ها بسیار واقعی هستند.

نشانه های ذکر نشده اوتیسم

۱. اوتیسم و مشکلات حسی:

یکی از اولین نشانه های ذکر نشده اوتیسم مشکلات حسی است. اکثر افراد مبتلا به اوتیسم مشکلات حسی دارند. آنها ممکن است به صدا، نور و یا لمس شدن بیش از حد واکنش نشان دهند، یا از طرف دیگر آنها ممکن است فشار عمیق و احساس‌های فیزیکی طلب کنند. در هر صورت حساسیت زیاد و بیش از حد می‌تواند فعالیت‌های روزانه را بسیار سخت کند. کودک چه چیزی را به خوبی می‌تواند یاد بگیرد وقتی از نور زیاد، صدای دائمی و یا خارش در اثر لباس‌هایی که می‌پوشد، رنج می‌برد؟ زمانی که درمان‌هایی برای اصلاح مسائل حسی وجود دارد، بهترین راه‌حل‌ها معمولاً شامل تغییر محیط مناسب برای کودک است.

۲. اوتیسم و مشکلات گوارشی:

یکی دیگر از نشانه های ذکر نشده اوتیسم مشکلات گوارشی است. کودکان مبتلا به اوتیسم خیلی بیشتر از سایر کودکان به مشکلات گوارشی و روده دچار می‌شوند. بعضی محققان باور دارند که رابطه‌ی بین اوتیسم و مشکلات گوارشی سرنخی برای علت اوتیسم است. دیگران به سادگی ذکر می‌کنند که بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم مشکلات گوارشی دارند. در هر صورت درمان علائم و تضمین تغذیه‌ی مناسب، خوب و سودمند است. این که تغییرات در رژیم غذایی و تغذیه می‌تواند واقعاً به درمان اوتیسم کمک کند و یا نه، قابل بحث است. هیچ کودکی با اسهال مزمن، دل پیچه و حالت تهوع، خوب یاد نمی‌گیرد، خوب رفتار نمی‌کند و به خوبی اجتماعی نمی‌شود. با درمان مشکلات گوارشی، والدین می‌توانند به کودکانشان کمک کنند تا بیشتر پذیرای مدرسه، درمان و تعامل اجتماعی باشند.

۳. اوتیسم و تشنج:

تشنج نیز از نشانه های ذکر نشده اوتیسم است. از بین ۴ کودک مبتلا به اوتیسم، یکی دچار تشنج می‌شود. تشنج‌ها می‌توانند در گروهی از حمله‌های کامل تا حمله‌های با شروع کوتاه قرار بگیرند. این طیف از علائم کشف تشنج را سخت می‌کند. آن‌ها را همچنین می‌توان از طریق موج‌نگاری مغزی که تغییرات در امواج مغز را اندازه‌گیری می‌کند، تشخیص داد. بر خلاف اکثر علائم اوتیسم، تشنج‌ها درمان پزشکی دارند. ضدتشنج‌ها معمولاً می‌توانند تشنج را به طور موثر کنترل کنند. برخی از رایج‌ترین داروهای ضدتشنج عبارتند از : کاربامازپین ، لاموتریژین، توپیرامات و والپوریک اسید. بسیار مهم است که مطمئن باشیم داروی ضدتشنج را به درستی انتخاب کردیم، چرا که بعضی از آنها می‌تواند عوارض جانبی جدی ایجاد کند.

۴. اوتیسم و مشکلات خواب:

درحالی که تحقیقات اندکی در این زمینه وجود دارد، واضح است که بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم مشکلات خواب هم دارند. بعضی به سختی به خواب می‌روند و بعضی دیگر مکرراً از خواب می‌پرند. البته کمبود خواب می‌تواند علائم اوتیسم را خیلی بدتر کند. افراد کمی زمانی که خیلی خسته هستند می‌توانند خوب فکر کنند، خوب رفتار کنند و خوب ارتباط برقرار کنند. والدین نیز زمانی که از خواب محروم می‌شوند، فرسوده می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد که ملاتونین، مکمل مبتنی بر هورمون، می‌تواند به افراد اوتیستیک کمک کند تا بخوابند. در هر صورت این واضح نیست که ملاتونین چقدر می‌تواند تفاوت معناداری در بهبود خواب افراد مبتلا به اوتیسم در طول شب ایجاد کند.

۵. اضطراب، افسردگی و اوتیسم:

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم، مشکلات قابل تشخیص بالینی در اضطراب، افسردگی و خشم دارند. به نظر می‌رسد این مسائل بین مردم با عملکرد بالای اوتیسم و سندرم آسپرگر رایج‌تر است. این ممکن است به این دلیل باشد که افراد با عملکرد بالای اوتیسم و سندرم آسپرگر بیشتر از تفاوت‌هایشان آگاه هستند و بیشتر تاثیرات طرد شدن از همسالانشان را احساس می‌کنند. اما بسیاری از متخصصان باور دارند که اختلالات خلقی که همراه اوتیسم وجود دارد ممکن است به وسیله‌ی تفاوت‌های فیزیکی در مغز افراد مبتلا به اوتیسم ایجاد شود. اختلالات خلقی می‌تواند به وسیله‌ی دارو، روان‌شناسی شناختی (شناخت‌درمانی) و مدیریت رفتار درمان شود. اگر این مسائل به وسیله‌ی عوامل خارجی ایجاد شوند، بهترین کار تغییر محیط مناسب برای نیازهای بیمار است.

۶. اوتیسم و تفاوت‌های یادگیری:

نشانه های ذکر نشده اوتیسم همچنین شامل مشکلات یادگیری آنهاست. کودکان مبتلا به اوتیسم به صورت متفاوتی یاد می‌گیرند. بعضی از آنها ناتوانی‌های یادگیری قابل تشخیصی دارند مثل نارساخوانی، در حالی که برخی دیگر توانایی‌های غیرمعمولی مثل هایپرلکسیا دارند (توانایی خواندن در سن بسیار کم). بعضی به سختی توانایی‌ها و مهارت‌های ریاضی را به دست می‌آورند و بقیه دانشمندان ریاضی هستند و خیلی بیشتر از سن خود می‌دانند. یک روش برای مدیریت تفاوت‌های یادگیری در اوتیسم، برنامه‌ی آموزش فردی است، برنامه‌ای که توسط یک گروه تدوین شده و شامل والدین، معلم‌ها و مدیران مدرسه است. در تئوری، این برنامه امکان حمایت کودکان اوتیستیک که مشکل دارند را فراهم می‌کند و همچنین فرصت‌هایی را تضمین می‌کند تا دوام داشته باشد. موفقیت این روش برای همه‌ی موقعیت‌ها است.

۷.اوتیسم و بیماری روانی:

برای یک فرد مبتلا به اوتیسم تشخیص روانی اختلال دو قطبی، افسردگی بالینی، اختلال وسواس فکری و عملی یا اسکیزوفرنی غیرمعمول نیست. گفتن تفاوت بین تداوم (تکرار صداها، کلمات، اشیا و افکار) که در اوتیسم معمول است، با اختلال وسواس فکری عملی که یک بیماری روانی جداگانه است، دشوار است. همچنین تمیز دادن اختلالات خلقی و اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی و رفتارهای اوتیستیک نیز دشوار است. اگر شما شک کردید که عزیزی با اختلال اوتیسم همچنین از بیماری روانی رنج می‌برد ، خیلی مهم است که یک متخصص که دارای تجربه‌های مطمئن با افراد طیف اوتیسم است، پیدا کنید.

۸. کمبود توجه، مشکلات رفتار و اوتیسم:

عجیب است که کمبود توجه، رفتار خشونت‌آمیز و مشکلات تمرکز در معیارهای تشخیصی اوتیسم قرار نگرفته‌اند. این خیلی عجیب است، چرا که آنها بسیار رایج هستند. در هر صورت، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم هم اختلال کمبود توجه و هم بیش فعالی دارند. گاهی اوقات داروهایی که برای درمان بیش‌فعالی به کار می‌روند (مثل ریتالین)، می‌تواند به کودکان مبتلا به اوتیسم نیز کمک کند تا رفتار خود را بهبود بخشند و تمرکز کنند. فقط گاهی اوقات تفاوت‌های کمی دارند. تغییرات محیطی که حواسپرتی و اذیت و آزار را کم می‌کنند و تمرکز را بهبود می‌بخشند نیز بسیار سودمند است. عوامل دیگری که کمک می‌کنند شامل داستان‌های اجتماعی، روش‌های یادگیری دست به دست و درمان یکپارچگی حسی است.

صدف محمدی حسینی‌نژاد، کارشناسی روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی

مقالات مرتبط با اوتیسم

تغییرات مغزی مشترک در کودکان مبتلا اوتیسم، بیش‌فعالی و وسواس

September 28, 2016 بدون دیدگاه

تغییرات مغزی مشترک در کودکان مبتلا اوتیسم، بیش‌فعالی و اختلال وسواس جبری وجود دارد: تیمی از دانشمندان در آسیب‌های مغزی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوت... بیشتر بخوانید

آموزش انعطاف ‎پذیری و تاب‌آوری به کودکان مبتلا به اوتیسم

December 23, 2016 بدون دیدگاه

آموزش انعطاف ‎پذیری و تاب‌آوری به کودکان مبتلا به اوتیسم: یکی از ویژگی‌های شاخص و عمده‌ی اوتیسم علاقه به انجام رفتارهای تکراری قابل پیش‌بینی است. اکثر... بیشتر بخوانید

تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم

December 28, 2016 بدون دیدگاه

تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم: با توجه به مطالعات محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد دختران مبتلا به اتیسم نسبت به پسران ر... بیشتر بخوانید

چرا تشخیص زودهنگام در اوتیسم اهمیت دارد؟

January 11, 2017 بدون دیدگاه

دلایل تشخیص دیرهنگام اوتیسم خیلی از کودکان دچار اوتیسم در لیست انتظار قرار داده می‌شوند و از مزایای مداخلات رفتاری زودهنگام محروم می‌شوند زیرا متخصصین... بیشتر بخوانید

نوشته نشانه های ذکر نشده اوتیسم در ملاک‌های تشخیصی DSM اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

غربالگری و مداخلات اولیه برای پیشگیری از اوتیسم در کودکان

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Wed, 08 Feb 2017 07:21:28 +0000

غربالگری و مداخلات اولیه برای پیشگیری از اوتیسم در کودکان

آیا غربالگری و مداخله آغازین کمکی به پیشگیری از اوتیسم می‌کند؟ از میان مداخلات رایج برای بچه‌های اوتیسم فقط تعدادی از نظر علمی ‌قابل استناد هستند. ولی اخبار جدید خوبی موجود است: اخیراً، کیفیت تحقیق در مورد مداخلات زودهنگام در اوتیسم به طور چشم‌گیری بهبود پیدا کرده است.

به نقل از روان حامی، تعدادی از آزمایش‌های تصادفی کنترل‌شده ـ که در واقع روش معیار طلایی روش عملی برای نشان دادن اثربخشی است ـ نشان می‌دهد که آموزش والدین و مداخلات نجات‌بخش می‌تواند به بچه‌های اوتیسم کمک کند تا مهارت‌هایی را برای زندگی مستقل و ارتباطات اجتماعی بسازند.

عموماً اوتیسم بین ۲ تا ۵ سالگی وقتی که نشانه‌های رفتاری آشکار می‌شود مورد تشخیص‌گذاری قرار می‌گیرد. آیا صبر کردن تا اوایل کودکی به این معنا نیست که ما فرصت با ارزش برای مداخلات آغازین را از دست داده‌ایم؟

هر چه زودتر آغاز کنیم شانس پیشگیری از اوتیسم بیشتر می‌شود.

ما می‌دانیم که با مداخلات آغازین اولیه شانس بیشتری برای ایجاد نتیجه‌ی سودمند داریم. دلیل این موضوع آن است که مغز کودکان به سرعت رشد می‌کند و می‌تواند با تجارب یادگیری جدید سازگار شود. در نتیجه، چندین گروه تحقیقاتی در اطراف جهان شروع به بررسی مداخلات اولیه برای کودکانی که ریسک بالایی از نظر رشد اوتیسم دارند کرده‌اند. این تحقیق شامل کودکان دارای نشانه‌های اوتیسم و خواهران و برادران آنها و کسانی که ۲۰% در معرض رشد اوتیسم هستند می‌شود (در مقایسه با ۱% جمعیت مبتلا)

اخیرا در سال ۲۰۱۴ گروه us گزارش کرده بود که به نظر می‌رسد مداخلات آموزش والدین، رفتار‌های وابسته به اوتیسم را در گروه کوچکی از کودکان بهبود می‌بخشد. در این پژوهش محققان کودکانی را وارد تحقیق کرده بودند که نشانه‌های اولیه‌ی اوتیسم را نشان داده بودند (مثل انگیزه و مهارت اجتماعی پایین برای برقراری ارتباط با دیگران). سپس آنها را تا سه سالگی مورد پیگیری قرار دادند زیرا در این سن می‌توان با اطمینان بالایی اوتیسم را تشخیص داد یا اینکه احتمال ابتلا به آن را رد کرد.

با اینحال که در این مطالعه، تمام کودکان نتایج خوبی نشان دادند اما اندازه‌ی نمونه خیلی کوچک بود (هفت کودک درمان کامل شده‌اند). محدودیت دیگر این پژوهش این بود که محققان کودکان را به طور تصادفی در گروه‌‌های درمانی قرار نداده بودند و بنابراین نمی‌توانیم نتیجه بگیریم که نتایج به دست آمده به خاطر دریافت درمان است.

با این وجود این مطالعه نشان داد که از لحاظ مفهومی و نظری می‌توانیم نتیجه بگیریم که مداخلات اولیه برای کودکان مبتلا به اوتیسم دارای مزایای ارزشمندی است.

پله‌ای دیگر به سمت جلو

در سال ۲۰۱۵ مطالعه دیگری با بررسی تأثیرات مداخلات زودهنگام انجام شد. در این پژوهش خواهر برادرهای نوزدانی که در معرض خطر بالایی بودند مورد بررسی قرار گرفتند. این مطالعه از بهترین طرح علمی استفاده کرده است، زیرا به صورت تصادفی ۵۴ والد و نوزادشان را در گروه آزمایش و گروه گواه قرار دادند.

تاکنون این نوازادان تا سن ۱۴ ماهگی‌شان مورد پیگری قرار گرفته‌اند. بنابراین هنوز به اندازه کافی بزرگ نشده‌اند که بتوان تشخیص داد که آیا مبتلا به اوتیسم هستند یا نه. محققان برای رفع این معزل چندین معیار متفاوت برای اندازه‌گیری خطر ابتلا به اوتیسم در نظر گرفتند و نتایج اولیه حاکی از پیامدهای امیدبخش است.

گروهی از نوزادان که درمان جدید را دریافت کرده بودند در رفتارهای اجتماعی در مقایسه با گروهی که درمان دریافت نکرده بودند پیشرفت‌های خوبی نشان دادند. به نظر می‌رسید که آنها در طول زمان بازی آزاد به والدین خود بیشتر توجه می‌کردند. اهمیت این یافته به این دلیل است که توجه کم به بزرگسالان یک نشانه‌ی اولیه‌ی نیرومند برای ظهور اوتیسم است.

ارزیابی دیگر در این پژوهش در مورد توجه به بزرگسالان غریبه بود. نمره‌هایی که در این ارزیابی کسب می‌شوند نیز با شانس ابتلا به اوتیسم را نشان می‌دهد.

نوزادانی که مداخله را دریافت کردند در زمینه توجه کنترل‌شده (یا سرعت پردازش اطلاعات دیداری) نیز بهبودی نشان دادند. در این آزمایش تصاویری به سرعت در صفحه‌ی کامپیوتر ظاهر شد و محققان از تکنولوژی ثبت حرکات چشم استفاده کردند تا ببینند نورادان با چه سرعتی نگاهشان را از عکسی به عکس دیگر تغییر می‌دهند. مجدداً، نوزادانی که بعداً تشخیص اوتیسم دریافت کرده بودند در انجام این تکلیف مشکلات بیشتری داشتند.

این مطالعه با نمونه‌ی نسبتاً کوچکی از خانواده‌ها انجام شده است اما محققان امیدوارند تغییر دادن نشانه‌های خطر اولیه می‌تواند از پیشرفت به سمت نشانه‌های کامل اوتیسم در کودکان پیشگیری کند و میزان ناتوانی آنها را کاهش دهد. بنابراین می‌توان به پیشگیری از اوتیسم امیدوار بود. اما مطالعات بیشتری باید در حیطه‌ی «پیشگیری از اوتیسم» انجام شود.

حانیه موسی‌زاده

نوشته غربالگری و مداخلات اولیه برای پیشگیری از اوتیسم در کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

طرحواره‌درمانی برای اوتیسم و همبود با اختلال‌های شخصیت

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Sun, 05 Feb 2017 10:59:14 +0000

طرحواره‌درمانی برای بزرگسالان مبتلا به طیف اوتیسم در همبودی با اختلال شخصیت

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلال‌های عصبی ـ رشدی است. این اختلال در دوارن کودکی شروع می‌شود و نشانه‌های آن تا بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند. در DSM-IV و DSM-5 اختلال طیف اوتیسم فقط در سطح رفتاری توصیف شده است.

به نقل از روان حامی، آنطور که در DSM-5 مطرح شده است یکی از نشانه‌های اصلی اوتیسم آسیب‌های جدی در تعامل اجتماعی، ارتباط برقرار کردن و الگوهای تکراری محدود و کلیشه‌ای رفتار است. مطالعات بالینی و همه‌گیری شناسی نشان داده‌اند که بیشتر از ۷۰ درصد از افراد مبتلا به اوتیسم در معرض خطر اختلال‌های اضطرابی، اختلال‌های خلقی و اختلال‌های شخصیتی هستند. همزمان با آگاهی افراد متبلا به اوتیسم به محدودیت‌هایی که دارند احتمال شکل‌گیری اختلال‌های دیگر روانشناختی افزایش پیدا می‌کند.

بیشتر پژوهش‌های انجام شده درباره اوتیسم بیشتر در حوزه کودکی قرار دارد و پژوهش‌ درباره بزرگسالان مبتلا به اوتیسم هنوز پیشرفت زیادی پیدا نکرده است (می‌توانید بهترین درمانهای موجود برای اوتیسم را در این مقاله مطالعه کنید). علاوه بر این رواندرمانی برای اوتیسم اصولاً غیر ممکن در نظر گرفته شده است. درمانهای موجود مانند درمان شناختی ـ رفتاری و دارودرمانی در این دسته از بیماران اثربخشی اندکی نشان داده‌اند.

ریچارد ویوجیک و آرنولد آرنتز از دانشگاه‌های روتردام و آمستردام هلند در تلاش خود برای پر کردن این خلاء پژوهشی و درمانی، یک پروتکل درمانی برای بیماران طیف اوتیسم بر اساس طرحواره‌درمانی طراحی کردند. نکته‌ی مهم این پروتکل این است که برای بیماران طیف اوتیسم که با اختلال‌های شخصیت همبودی دارند مناسب است. ویوجیک و آرنتز در مقاله‌ی خود عنوان کرده‌اند که به چند دلیل طرحواره‌درمانی را بدین منظور انتخاب کرده‌اند. این مقاله در تاریخ ۵ مارس ۲۰۱۷ در ژورنال Contemporary Clinical Trials Communications منتشر شده است.

نخست اینکه شواهد تجربی متعددی برای طرحواره‌ درمانی در اختلال‌های شخصیت وجود دارد و در واقع پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این درمان برای این دسته از اختلال‌ها اثربخشی بالایی دارد. دوم اینکه آنها معتقدند که رابطه‌ی درمانی در طرحواره درمانی فعال، پایدار، حمایتی و هم از لحاظ محتوای درمانی و هم از لحاظ فرآیندهای درمانی با ویژگی‌های افراد مبتلا به اوتیسم هماهنگی دارد. سوم اینکه طرحواره درمانی یک درمان ساختاریافته و متمرکز است که آن را برای افراد مبتلا به اوتیسم متناسب می‌سازد زیرا آنها از کمبود ساختار و تمرکز رنج می‌برند.

یکی از هدفهای اصلی ویوجیک و آرنتز کاهش ذهنیت‌های طرحواره‌ای ناکارآمد است. از منظر طرحواره درمانی ذهنیت‌های طرحواره‌ای اساس آسیب‌شناسی شخصیت هستند. هدف دیگر آنها نیز رفع تشخیص همبودی اختلال‌های شخصیت با اوتیسم است.

نتایج به دست آمده از آزمایش بالینی این پژوهشگران نشان داد که تکنیک‌های شناختی و تجربه‌ای موجود در طرحواره درمانی با انجام تعدیل‌های اندکی می‌توانند برای رسیدن به اهداف فوق بسیار مؤثر باشند.

این یک مطالعه مقدماتی درباره‌ی اثربخشی طرحواره درمانی در بیماران اوتیسمی که با اختلال‌های شخصیت همبود هستند محسوب می‌شود. برای بدست آمدن اعتبار کافی برای طرحواره‌ درمانی در این زمینه نیاز است که پژوهشهای بیشتری صورت بگیرد.

کارگاه طرحواره درمانی

برای مطالعه اصل مقاله و دسترسی به پروتکل معرفی شده می‌توانید به آدرس زیر مراجعه کنید.

Schema therapy as treatment for adults with autism spectrum disorder and comorbid personality disorder: Protocol of a multiple-baseline case series study testing cognitive-behavioral and experiential interventions

نویسنده: حمید بهرامی زاده

طرحواره درمانی چیست؟ مبانی و تکنیک‌ها

طرحواره های ناسازگار اولیه: اولین خشت‌های کج زندگی

نوشته طرحواره‌درمانی برای اوتیسم و همبود با اختلال‌های شخصیت اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

نقش صدای مادر در رشد و تحول مغز کودکان

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Sun, 22 Jan 2017 07:13:30 +0000

نقش صدای مادر در رشد و تحول مغز کودکان:

جای تعجب نیست که کودک صدای مادرش را به صداهای افراد غریبه ترجیح می‌دهد. زمانی که جنین در رحم مادر قرار دارد مسیرهای شنیداری صداها و لرزش‌های مرتبط با مادر در مغز او شکل می‌گیرد. بلافاصله بعد از تولد کودک می‌تواند صدای مادر خود را تشخیص دهد و آن را بهتر از سایر صداهای زنان ناآشنا می‌شنود. با روان حامی همراه باشید.

یک مطالعه در ۲۰۱۴ با نوزادان زودرس نشان داد که پخش کردن صدای ضبط شده‌ی مادر هنگام مکیدن پستانک توسط کودک، به اندازه‌ی کافی به رشد مهارت‌های خوردن کودکان کمک می‌کند و میزان بستری شدن آنها در بیمارستان را کاهش می‌دهد. صدای مادر می‌تواند کودک را در موقعیت‌های استرس‌زا آرام کند، سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش دهد، و میزان هورمون اکسی‌توسین را افزایش دهد.

علاوه بر این محققان نقش صدای مادر در رشد مغز کودکان را نیز بررسی کرده‌اند: صدای مادر کرتکس پیش‌پیشانی قدامی و ناحیه گیجگاهی خلفی را نسبت به سایر صداهای ناآشنا بیشتر فعال می‌کند.

در حالیکه ما می‌توانیم به طور شهودی نیز بفهمیم که صدای مادر قدرت ویژه‌ای در نوزادان و کودکان دارد، اما نمی‌دانیم هنگامی که کودکان بزرگتر می‌شوند چه اتفاقی رخ می‌دهد؟

دکتر دانیل آبرامز، نورولوژیست دانشگاه پزشکی آکسفورد و تیم تحقیقاتی‌اش برای پاسخدهی به این سؤال از روش تصویربرداری کارکردی مغز (fMRI) استفاده کردند. این روش تصویربرداری فعالیت مغز را با ردیابی تغییرات سوخت و ساز در جریان خون اندازه می‌گیرد. این پژوهشگران ۲۴ کودک بین ۷ تا ۱۲ ساله‌ را مورد مطالعه قرار دادند. این کودکان هوش بهنجار داشتند، مبتلا به اختلال‌های تحولی نبودند و با والدین زیستی خود بزرگ شده بودند. در حالیکه کودکان در دستگاه MRI بودند به صدای ضبط شده‌ی مادرشان یا زنان غریبه که کلمات بی‌معنی را می‌خواندند گوش می‌دادند. پژوهشگران عمداً کلمات بی‌معنی را انتخاب کردند تا مدارهای مغزی مرتبط با معنا در کودکان فعال نشود. در هر صورت کودکان توانستند به طور دقیقی صدای مادر خود را در ۹۷ درصد موارد در کمتر از یک ثانیه تشخیص دهند.

اما زمانی که کودکان بزرگتر صدای مادرشان را می‌شنوند واقعاً چه اتفاقی رخ می‌دهد؟ محققان این فرضیه را مطرح کردند که گوش کردن به صدای مادر، نه صدای غریبه‌ها، فعالیت بیشتری را در «نواحی مغزی انتخابی صدا» را که در شناسایی صدا و پردازش گفتار مشارکت دارد ایجاد می‌کند. اما چیزی که محققان به دست آوردند قابل توجه‌تر بود.

صدای مادر ساختارهای زیادی در مغز را فعال می‌کند مانند آمیگدال (که هیجانات را تنظیم می‌کند)، هسته‌های آکومبنس و کرتکس پیش‌پیشانی شکمی (مدارهای مغزی مرتبط با پاداش) و نواحی مرتبط با پردازش دیداری چهره‌ها. این الگوی فعالیت مغزی را می‌توان با انگشت‌نگاری عصبی ارتباط داد که در آن صدای مادر فعالیت نواحی مشخصی از مغز کودک‌اش را فعال می‌کند.

تحقیق دکتر آبرامز در اینجا متوقف نشد. آنها به این نتیجه رسیدند که بین این نواحی مرتبط با صداهای انتخابی و قسمت‌های مرتبط با خلق، پاداش و پردازش چهره ارتباط‌های عصبی بیشتری وجود دارد. به عبارت دیگر انگشت‌نگاری عصبی صدای مادر در مغز کودک می‌تواند توانایی کودک در مهارتهای ارتباطی در روابط اجتماعی را پیش‌بینی کند.

اگر این انگشت‌نگاری عصبی یک شاخص زیستی در مغز کودکان است، تفاوت آن با کودکانی که در حیطه‌های اجتماعی مشکلاتی دارند مانند کودکان اوتیسم چیست؟ و چگونه انگشت‌نگاری مغز در نوجوانی و بزرگسالی تغییر می‌کند؟

این پرسش‌ها هنوز پاسخی دریافت نکرده‌اند اما در حال حاضر از لحاظ علمی می‌دانیم که ثابت شده ما صدای مادرمان را در الگوهای عصبی خود به همراه خود داریم. و می‌دانیم که این وضعیت به ما در رشد هیجانی و ارتباط‌های اجتماعی در کودکی و احتمالاً در بزرگسالی نیز کمک می‌کند.

حمید بهرامی زاده

نوشته نقش صدای مادر در رشد و تحول مغز کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

چرا تشخیص زودهنگام در اوتیسم اهمیت دارد؟

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Wed, 11 Jan 2017 14:22:36 +0000

دلایل تشخیص دیرهنگام اوتیسم

خیلی از کودکان دچار اوتیسم در لیست انتظار قرار داده می‌شوند و از مزایای مداخلات رفتاری زودهنگام محروم می‌شوند زیرا متخصصین سلامت از ترس برچسب زنی به کودک، تمایلی به تشخیص این بیماری در دوران طفولیت ندارند.

تا همین اواخر، این که «اوتیسم یک معلولیت رشدی مادام‌العمر است» تقریباً در تمام توصیف و تعاریف تکرار می‌شد. چنین تعریفی حتی در برخی از مداخلات مانند رویکرد تیچ (TEACCH) گفته شده است، در حالی که این رویکرد بر سازمان‌دهی محیط فیزیکی متناسب با اوتیسم متمرکز شده است، نه رشد مهارت‌های اجتماعی روزمره و مهم برای زندگی در جامعه.

برخی متخصصین به منظور اجتناب از برچسب‌زنی نقص مادام‌العمر به کودکان، با وجود داشتن نشانه‌های کافی، کودکان اوتیستیک را کودکان دارای تأخیر رشدی اعلام می‌نمایند و یا می‌گویند که کودک از برخی علائم اوتیسم برخوردار است اما باید صبر کرد و دید بقیه نشانه‌ها چگونه‌اند. به بیانی دیگر، تشخیص را به تعویق می‌اندازند. منطق چنین برخوردی این است که در سال‌های بعدی اطمینان حاصل نمایند تشخیصی که می‌دهند، تشخیص ثابتی خواهد بود و چنین نیست که چند مرتبه تشخیص تغییر کند.

به خاطر چنین مجادله‌ای است که ممکن است تشخیص کودک تا پنج سالگی یا زمان وارد شدن به مدرسه یا حتی دیرتر به تأخیر بیافتد.

شروع زودهنگام

شواهدی از این دیدگاه پشتیبانی می‌کند که اوتیسم ضرورتاً یک وضعیت مادام‌العمر نیست. امروزه مطالعات نشان می‌دهند که شمار قابل توجه کودکانی که در گذشته تشخیص اوتیسم گرفته‌اند و مداخلات آموزشی-درمانی دریافت کرده‌اند، دیگر نشانه‌های لازم برای تشخیص را برآورده نمی‌کنند. چنین چیزی ممکن است منجر به ادعاهایی از این دست شود: «کودکان ممکن است از اوتیسم خارج شوند».

اما این کودکان به شکلی معجزه‌آمیز به “خروج از اوتیسم” نرسیده‌اند. آن‌ها از دو سالگی به مدت حداقل یک تا دو سال تحت درمان «تحلیل کاربردی رفتار» (ABA) بوده‌اند. ABA، کاربرد دانش تحلیل رفتار است که در آمریکا و کانادا در طیف گسترده‌ای از افراد متفاوت به منظور رسیدن به زندگی رضایتمند به کار می‌رود.

مداخله‌ی زودهنگام در توانبخشی کودکان اوتیستیک به معنای آموزش مهارت‌های مورد نیاز برای شکوفا کردن کامل استعدادهای خود از زمانی است که شکل‌پذیری و انعطاف‌پذیری مغز خیلی بالاست و در نتیجه تأثیر مداخلات بسیار بیشتر است.

تشخیص زودهنگام: امکان‌پذیر و قابل اعتماد است

تحلیل داده‌های جدید مطالعه‌ی کوهورت در انگلستان با بیش از ۱۸۵۰۰ کودک مبتلا به اوتیسم نشان می‌دهد که نگرانی‌های تحولی و نگرانی‌های مرتبط با سلامتی آنها از نه ماهگی تا ۵ سالگی نسبت به کودکانی که مبتلا به اوتیسم نیستند بسیار بیشتر است.

در سه سالگی این کودکان به احتمال بیشتری مشکلات حرکتی، ارتباطی و همچنین حسی خواهند داشت و به طور روز افزونی سلامت روانی و اجتماعی آنها رو به ویرانی می‌رود.

یافته‌های حاکی از مناسب بودن و اهمیت تشخیص زود هنگام، در مطالعاتی که کودکان خواهربرادرهای بزرگتر مبتلا به اوتیسم داشته‌اند تأیید شده است. این کودکان در معرض خطر مبتلا شدن به اوتیسم هستند و بسیاری از آنها نشانه‌هایی مانند رفتارهای تکراری و کمبود مشارکت اجتماعی را تا قبل از ۱۸ ماهگی نشان می‌دهند.

تأخیر در تشخیص غیراخلاقی است

زیانباری تشخیص دیرهنگام و عدم دریافت مداخلات فشرده‌ی زودهنگام روشن است. بیشتر بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که در حدود ۶ سالگی تشخیص گرفته‌اند، بهره‌ی هوشی و عملکرد غیرقابل تغییری تا ۴۴ سالگی دارند. البته، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم، در آینده بزرگسالان مبتلا به اوتیسم می‌شوند و چالش‌هایشان به احتمال زیاد افزایش پیدا می‌کند. کارهای زیادی به منظور افزایش نقاط قوت و بهبود کیفیت زندگی پس از تشخیص زودهنگام و مداخله‌ی فشرده‌ی اولیه بایستی انجام شود. به تاخیر انداختن تشخیص که از مفاهیم بد درک شده و از رده خارج است، یک گزینه‌ی ساده‌ی دیگر که غیراخلاقی است.

ترجمه: محمدصادق گلرو

نوشته چرا تشخیص زودهنگام در اوتیسم اهمیت دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Wed, 28 Dec 2016 13:54:09 +0000

تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم:

با توجه به مطالعات محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد دختران مبتلا به اتیسم نسبت به پسران رفتارهای تکراری و محدود کمتری از خود نشان می‌دهند. این مطالعات به این نتیجه رسیدند که تفاوت مغزی بین پسران و دختران دارای اتیسم این تفاوت‌های رفتاری را می‌تواند تبیین کند. با روان حامی همراه باشید تا تفاوت های جنسیتی در پسران و دختران مبتلا به اوتیسم را بررسی کنیم.

این مطالعه، که در تاریخ ۳ سپتامبر در (مجله) اینترنتی اتیسم مولکولی منتشر خواهد شد، بهترین شواهد را تا به امروز ارائه می‌دهد که پسران و دختران اختلالات رشد متفاوتی نشان می‌دهند.

عضو ارشد این مطالعات، آقای وینود منون، دکترای روانشناسی و علوم رفتاری می‌‌گوید: «ما می‌خواستیم بدانیم کدام یک از جلوه‌های بالینی اوتیسم تفاوت جنسیتی معناداری را نشان می‌دهد، و چه الگویی در قشر خاکستری مغز می‌تواند تفاوت‌های رفتاری را بهتر توجیح کند». دانستن این تفاوت‌ها می‌تواند به تشخیص بالینی بهتر و درمان اوتیسم در هر دو جنسیت کمک کند. وی همچنین افزود: «دانتستن این واقعیت اهمیت بالینی بسیاری دارد».

در بین سه ویژگی هسته‌ای اوتیسم رفتار تکراری و محدود شاید به شکل گسترده تشخیص داده شده است. ویژگی‌های اصلی دیگر اتیسم نقص‌های ارتباطی و اجتماعی است.

پسران دارای اوتیسم با عمکلرد بالا

در بین کودکان تشخیص داده شده به اوتیسم با عمکلرد بالا نسبت تعداد پسران به دختران چهار به یک است. دانشمندان علاقه‌مند به مقایسه ویژگی‌های اصلی اختلال بین جنسیت‌ها بودند زیرا معتقدند که دختران مبتلا به اوتیسم به شکل متفاوتی نشانه‌ها را بروز می‌دهند. این مسئله باعث می‌شود که اختلال اوتیسم دختران کمتر تشخیص داده شود و این موضوع به نوبه خود باعث می‌شود که آنها درمان مناسب را دریافت نکند.

این مطالعه به بررسی شدت نشانگان اتیسم در ۱۲۸ دختر و ۶۱۴ پسری که همگی در پایگاه بین‌المللی تحقیقات اتیسم ثبت نام شده بودند، پرداخته است. کودکانی که در دسته کودکان ۷ تا ۱۳ ساله قرار داده شده بودند، نمره هوشبهر بالای ۷۰ داشتند، و با آزمون استاندارد برای رفتار مبتلا به اتیسم مورد بررسی قرار گرفته بودند. دختران و پسران از نظر سن و میانگین هوشبهر همتا شده بودند. دختران و پسران نمرات یکسانی در رفتار اجتماعی و ارتباطی داشتند. اما دختران نمرات کمتری در مقیاس‌های اندازه‌یری رفتارهای تکراری و محدود شده داشتند.

سپس محققان به بررسی داده‌هایی که از تصویربرداری مغز اتیسمی بدست آمده بود پرداختند. این داده‌ها از تصاویر MRI از ساختار مغز ۲۵ پسر و ۲۵ دختر مبتلا به اوتیسم، و ۱۹ پسر و ۱۹ دختر سالم بدست آمده بود. افراد در این گروه‌ها بر اساس سن و هوشبهر همتاسازی شده بودند. محققان بار دیگر دریافتند که دختران و پسران در رفتار اجتماعی و مهارت ارتباطی تفاوتی ندارند، اما دختران با شدت کمتری رفتارهای محدود و تکراری دارند. این تکرار نتایج تا به امروز محکمترین شواهد را برای تفاوت‌های جنسیتی در یکی از ویژگی‌های اصلی اوتیسم فراهم می‌کند.

تفاوت‌های ساختار مغز

تجزیه و تحلیل اسکن مغزی، چند تفاوت جنسیتی در ساختار مغزی دختران و پسرانی که رشد طبیعی داشتند را مطابق با یافته‌های مطالعات قبلی نشان داد.

کودکان مبتلا به اوتیسم مجموعه‌ی مشابهی از تفاوت‌های جنسیتی در مغزشان وجود داشت به ویژه در کورتکس حرکتی، پیش‌حرکتی و قمستی از مخچه. این مناطق عملکرد حرکتی و برنامه‌ریزی فعالیت‌های حرکتی را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

محققان اشاره کرده‌اند که بسیاری از حرکات تکراری مانند کف زدن، یک مؤلفه حرکتی دارند. مطالعات نشان داده‌اند که الگوهای ماده‌ی خاکستری در نواحی حرکتی می‌تواند به طور دقیقی پسران و دختران مبتلا به اوتیسم را از یکدیگر متمایز سازد. محققان دریافتند که بخش‌هایی از سیستم حرکتی که در نمرات فردی رفتارهای تکراری و محدود نقش دارند در دختران و پسران متفاوتند.

دختران و پسران مبتلا به اوتیسم در خصوصیات نوروبیولوژیکی و بالینی با هم متفاوت هستند، و مغز آنها به گونه‌ی الگویابی شده است که آسیب‌های رفتاری متفاوتی را نشان می‌دهند.

کشف تفاوت‌های جنسیتی در رفتار و مغز نشان می‌دهد که متخصصان بالینی باید در تشخیص و درمان دختران و پسران مبتلا به اوتیسم به صورت متفاوتی عمل کنند.

مترجم: یاشار سلیمی

نوشته تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آموزش انعطاف ‎پذیری و تاب‌آوری به کودکان مبتلا به اوتیسم

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Fri, 23 Dec 2016 18:05:43 +0000

آموزش انعطاف ‎پذیری و تاب‌آوری به کودکان مبتلا به اوتیسم:

یکی از ویژگی‌های شاخص و عمده‌ی اوتیسم علاقه به انجام رفتارهای تکراری قابل پیش‌بینی است. اکثر افرادی که در طیف اوتیسم قرار می‌گیرند به‌طور غیرمعمول زندگی‌های تکراری دارند. آنها هر روز یک نوع غذا را در یک زمان می‌خورند. هر شب در یک زمان مشخص به تخت خواب می‌روند. در تابستان و زمستان لباس‌های یکسانی را می‌پوشند. بارها و بارها به یک روش در فعالیت‌های مشابه شرکت می‌کنند. کارهای تکراری اضطراب را که می‌تواند یک مشکل جدی برای افراد در این طیف باشد کاهش دهد. با روان حامی همراه باشید.

در حالی که هیچ مشکلی در سبک زندگی قابل پیش‌بینی و منظم وجود ندارد هنگامی ‌که حتی کوچکترین چیزی تغییر کند حفظ کردن و ادامه دادن این حالت می‌تواند مشکل شود. اگر یخچال خراب شود چه اتفاقی می‌افتد؟ اتوبوس دیر کند؟ بند کفش‌ات باز شود؟ در حالی که این وقایع {فجایع} نسبتاً کوچک ممکن است برای افراد عادی که دارای نورون‌های عصبی عادی هستند فقط یک دردسر جزئی باشند به افراد مبتلا به اوتیسم احساس سردرگمی ‌می‌دهند.

همچنین زندگی کردن با کودک یا حتی بزرگسالی که در مورد ترجیحات و کارهای روزمره‌اش انعطاف‌ناپذیر است، می‌تواند بسیار دشوار شود. اغلب کلاس‌ها و برنامه‌ها برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به اتیسم به گونه‌ای طراحی می‌شوند که زندگی را تا جای ممکن قابل پیش‌بینی و تکراری کند.

برنامه‌های تصویری هر دقیقه ارائه و تکرار می‌شوند. انتطارات برطرف می‌شوند و تجربه‌های جدید در حداقل نگه داشته می‌شوند (به حداقل می‌رسند). مشابه این‌ها در خانه‌هایی که سازماندهی می‌شوند تا یکنواختی و ثبات را تضمین کنند، نیز صحیح می‌باشد. این یک روش عالی برای تثبیت هیجان‌ها برای جلوگیری از دلسرد شدن است. اما در واقع هنگامی که یک فاجعه اتفاق می‌افتد افراد مبتلا به اتیسم منابع (شناختی) محدودی برای مدیریت هیجان‌های خود یا مقتضیات شرایط جدید دارند. در نتیجه معلمان و والدین اغلب متعجب می‌شوند از اینکه می‌بینند کودکانی که معمولاً آرام و نسبت به محیط بی‌توجه هستند حتی با یک تغییر جزئی از حالت آرامش به انفجار تبدیل می‌شوند.

به دلیل اینکه انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری مهارت‌های بسیار مهم برای زندگی مستقل (کامل) – یا حتی یک زندگی خارج از مؤسسه‌‌های نگهداری ـ هستند، خیلی مهم است که این مهارت‌ها آموزش داده و تمرین شوند – حتی اگر انجام آنها بسیار دشوار و ناراحت‌کننده باشد. با این فرض در اینجا چندین راهکار برای آموزش انعطاف‌ پذیری و تاب‌آوری برای خودتان یا فرد مورد علاقه‌تان که مبتلا به اوتیسم هست، وجود دارد.

۱. روی مهارت‌هایی که به شما کمک خواهد کرد که در برابر اضطراب یا آشفتگی افراد مبتلا به اوتیسم آرام و حمایتگر باشید، کار کنید:

واقعیت این است که بسیاری از افراد مبتلا به اتیسم ترجیح می‌دهند کارها را به روش خودشان انجام دهند و هنگامی که با شرایطی مواجه می‌شوند که نیاز به انعطاف‌پذیری دارد، ممکن است نگران شوند. اگر شما هم با ناراحتی با آنها رفتار کنید شرایط از کنترل خارج می‌شود و به آشفتگی شدید دو طرف منجر می‌شود و احتمالاً باعث بازگشت به انجام تکراری قبلی می‌شود. اگر شما مراقبه، تنفس عمیق و اتخاذ چشم‌انداز (همدلی) را تمرین کنید به شما کمک می‌کند که شکیبایی و نگرش مثبت خود را حفظ کنید.

۲. آموزش انعطاف‌ پذیری در محیط‌های شخصی یا در جمع دیگران:

تا زمانی که شما فرزندتان را تشویق نکنید که با اولین دوچرخه‌شان وسط خیابان شلوغ تمرین کنند، شما نباید انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری را در وسط مرکز خرید تمرین کنید. خانه‌ی خودتان، یا خانه‌ی دوستی که وضعیت شما را درک می‌کند می‌تواند مکان خوبی برای شروع باشد.

۳. پاسخ‌های مناسب به ناکامی و اضطراب را تمرین کنید و الگو قرار دهید:

بی‌گمان شما می‌دانید که هر کسی با ناکامی‌ها روبه رو می‌شود و باید با واقعیت کنار بیاید. اما کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است این را نداند. این سودمند است که از ناکامی‌های واقعی یا شبیه‌سازی شده الگوبرداری کنند و پاسخ های مناسب دهند. برای مثال : وای نه خواراکی‌های من تموم شده است و من خیلی ناراحتم. چه کاری باید انجام دهم؟ شاید برای صبحانه به جای آن خوراکی‌ها، نان بخورم. این نان‌ها مورد علاقه‌ی من نیست اما گمان می‌کنم چیز خوبی باشد. بعدش ز مغازه خوراکی بیشتری خواهم خرید (داستان‌های اجتماعی نیز می‌توانند به کودکان مبتلا به اتیسم کمک کنند تا برای شراط دشوار آماده شوند).

۴. هنگامی که در شرایطی انعطاف‌پذیر بودن لازم است از طریق فراهم کردن گزینه‌های راحت‌الاجرا و واضح به آرامی شروع می‌کنیم:

تفکر خلاقانه برای همه دشوار است. هنگامی که روی انعطاف‌پذیری کار می‌کنید این مفید است که با گزینه‌های مشخصی شروع کنید که از بین آنها انتخاب کند. برای مثال: من خیلی متأسفم برای شام هات‌داگی که انتظارش را داشتی نداریم، تو باید ناامید شده باشی، اما به جای آن مرغ سوخاری دوست داری یا همبرگر؟

۵. شرایط محدود و کم خطر را انتخاب کنید که انعطاف‌پذیری را تمرین کنید:

تغییرات شدید برای همه ما سردرگم کننده است. بنابراین شرایطی را انتخاب کنید که برای شما و کودکتان کم خطر باشد (یک ظرف جدید برای شام انتخاب کنید، یک پیراهن متفاوت بپوشید و غیره). اطمینان حاصل کنید که زمان و انرژی کافی برای طی کردن این فرایند را با یکدیگر دارید.

۶. از دیگران را کمک بگیرید که از انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری حمایت کنند:

در دنیای واقعی والدین همیشه نمی‌توانند حمایت‌کننده باشند و انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری را تسهیل کنند. بنابراین لازم است که از دیگران مانند خواهر برادرهای کودکتان و افراد دیگر استفاده کنید تا بعضی از تمرین‌ها را انجام دهند.

۷. گزینه‌هایی را مهیا کنید که احتمال دارد شما به آنها نیاز داشته باشید:

حتی با امادگی و تمرین، تغییر غیرقابل انتظار می‌تواند ما را نیز ناخشنود کند. برای این احتمال هر زمانی که می‌توانید آماده باشید. به عنوان مثال: شما ممکن است معتقد باشید که کودک آماده است که یک رستوران جدید را امتحان کند یا کمی دیرتر به تخت خواب برود. اما تنوع عوامل از خستگی گرفته تا تحریک حسی بیش از حد منجر به کج خلقی شدید می‌شود. هنگامی که این اتفاق بیفتد (و خواهد افتاد) یک برنامه‌ی دوم داشته باشید مثل اینکه: ما بیرون غذا خواهیم خورد.

مترجم: نیلوفر قائدی

نوشته آموزش انعطاف ‎پذیری و تاب‌آوری به کودکان مبتلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تغییرات مغزی مشترک در کودکان مبتلا اوتیسم، بیش‌فعالی و وسواس

حمید بهرامی‌زاده (admin) — Sun, 25 Sep 2016 21:17:34 +0000

تغییرات مغزی مشترک در کودکان مبتلا اوتیسم، بیش‌فعالی و اختلال وسواس جبری وجود دارد:

تیمی از دانشمندان در آسیب‌های مغزی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری مشابهت‌هایی پیدا کرده‌اند. این مطالعه شامل تصویربرداری مغزی از ماده سفید ۲۰۰ کودک بوده است.

این مقاله در ژورنال آمریکایی روانپزشکی منتشر شده است. در این مقاله نتایج تصویربرداری مغزی از ۲۰۰ کودک مبتلا به اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری منتشر شده است. ماده سفید از دسته‌ای از فیبرهای عصبی ساخته شده است که جسمهای سلولی را در سراسر مغز به یکدیگر متصل می‌کنند و برقراری ارتباط بین نقاط مختلف مغز را امکان‌پذیر می‌سازند.

به گزارش روان حامی، استفانی امیز، نویسنده اول این مقاله و دانشمند-درمانگر مرکز اعتیاد و سلامت روان در انیستیتوی پژوهشهای سلامت روان خانواده کمبل درباره این تغییرات مغزی مشترک گفته است:

ما وقتی کودکان مبتلا به اوتیسم، اختلال کم‌توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری را با کودکان سالم مقایسه کردیم متوجه شدیم که آسیب‌هایی در ماده‌ی سفید در مسیر اصلی مرتبط کننده‌ی نمیکره‌های راست و چپ مغز این کودکان وجود دارد. این مسیر اصلی که جسم پینه‌ای نامیده می‌شود بزرگترین قسمت مغزی و جزء اولین قسمت‌هایی است که رشد می‌کند.

محققان دیگری نیز به این نتیجه رسیده بودند که کودکان مبتلا به اوتیسم و اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی آسیب‌های شدیدتری در ماده سفید مغز نسبت به کودکان مبتلا به اختلال وسواسی جبری نشان می‌دهند.

اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری نشانه‌های مشترکی دارند و به ژنهای مشترکی نیز مرتبط هستند. با وجود این از نظر تاریخی آنها به عنوان اختلالهای جداگانه در نظرگرفته شده‌اند. این سه اختلال با یکدیگر ۱۵ درصد از کودکان و نوجوانان را مبتلا می‌سازند.

پیوند مغز ـ رفتار

تمام این رفتارها که در آسیب‌های اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری مانند مشکلات توجه، مشکلات اجتماعی نقش دارند در بین هر سه اختلال رخ می‌دهند و از نظر شدت از فردی به فرد دیگر تفاوت دارند. پژوهشگران به این نتیجه رسیده‌اند که ساختار ماده سفید مغزی با طیف نشانه‌های رفتاری موجود در این اختلال‌ها رابطه دارد. بدون توجه به اختلال خاص، کودکانی که آسیب مغزی بیشتری دارند، اختلال بیشتری در عملکرد روزانه نیز دارند.

این یافته‌ها تلویحاتی برای درک ما از ماهیت اختلال‌های وابسته به مغز دارد. با فراهم شدن شواهد زیست‌شناسی که ساختارهای مغزی با طیف نشانه‎های رفتاری که در اختلالهای تحولی مختلف رخ می‌دهند، عامل بیولوژیکی مشترک در بین این اختلال‌ها را برجسته می‌سازد. همچنین این احتمال را مطرح می‌‌سازد که درمانهایی که این طیف رفتارها هدف قرار می‌دهند ممکن است برای هر سه شرایط (اختلال اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری) مناسب باشد. به دست آمدن تغییرات مغزی مشترک در این سه اختلال می‌تواند در آینده در طبقه‌بندی این اختلال‌ها تغییراتی نیز ایجاد کند. در نتیجه باید با استفاده از روش‌هایی که می‌توانند تغییرات مغزی مشترک را پیدا کنند به مطالعه بیشتر این اختلال‌ها مبادرت کرد.

refrence:

Common brain changes found in children with autism, ADHD and OCD

مترجم: حمید بهرامی زاده، دانشجوی دکتری روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی

نوشته تغییرات مغزی مشترک در کودکان مبتلا اوتیسم، بیش‌فعالی و وسواس اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.