باوری غلط که در مورد افراد مبتلا به طیف اوتیسم وجود دارد این است که این افراد در همدلی کردن ناتوانند. پژوهشگری که این باور را رواج داد، سیمون کوهن، استاد روانپزشکی رشد بود که اوتیسم را به عنوان اختلال در همدلی کردن معرفی کرد. به گفته بارون کوهن، یکی از ویژگی‌های اوتیسم “کوری ذهنی” است که به این معنی است که نمی‌توانند خودشان را به جای دیگران قرار دهند، نمی‌توانند حالات چهره‌ای و زبان بدن افراد دیگر را بخوانند و بنابراین نمی‌توانند افکار دیگران را بفهمند و احساسات آن‌ها را درک کنند. در نتیجه افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند دشوار است که در شرایط اجتماعی به صورت مناسب پاسخ دهند و ممکن است که بی احساس و ناخوشایند به نظر برسند. با روان‌حامی همراه باشید.

در هرصورت افرادی که مبتلا به طیف اوتیسم هستند و همچنین خانواده‌هایشان به اشتباه این باور را می‌پذیرند. زیرا این افراد فکر می‌کنند که دیگران در بیشتر مواقع شاهد همدلی هستند و آن را تجربه می‌کنند و در بیشتر مواقع می‌گویند که دیگران حتی فراتر از حد معمولی می‌توانند احساسات افراد را درک کنند. یکی از دوستان من که پسری جوان دارد و به طیف اوتیسم مبتلاست، به طور قاطع می‌توانم بگویم که او از همدلی بالایی برخوردار است به این معنی که او به شدت نسبت به رنج دیگران واکنش نشان می‌دهد. هنگامی که مردم اطرافش ناراحت و غمگین هستند احساس ناراحتی می‌کند و با شادی آن‌ها خوشحالی خود را نشان می‌دهد.

در واقع بسیاری از محققان، فرضیه فقدان همدلی در اوتیسم را زیرسوال بردند و به این اشاره داشتند که همدلی به تنهایی نمی‌تواند برای افراد مبتلا به اوتیسم اختلال ایجاد کند بلکه مهارت‌های برقراری ارتباط اجتماعی و توانایی درک، توصیف و یا بیان احساساتشان می‌تواند برایشان مشکل ساز باشد.

همدلی سطحی و عمیق

آیا تعریف اوتیسم به عنوان “اختلال در همدلی کردن” درست است؟ پاسخ این سوال به نحوه‌ تعریفی که از همدلی دارید، بستگی دارد. با توجه به نظریه سیمون بارون کوهن، همدلی یعنی “خواندن فضای احساسی” و “تنظیم افکار و احساسات دیگران”. یکی دیگر از روان‌شناسان برجسته بریتانیایی به نام پل گیلبرت، همدلی را “برقراری ارتباطات چشمی با دیگران” تعریف می‌کند. اگر بر این اساس همدلی را تعریف کنیم، افراد مبتلا به طیف اتیسم را فاقد همدلی می‌دانیم.

با این حال این تعریف بسیار محدودی از همدلی است و فقط به نوعی از همدلی که من آن را “همدلی سطحی” نام‌گذاری می‌کنم اشاره دارد. همدلی سطحی شبیه چیزی است که روان‌شناسان معمولا آن را همدلی شناختی می‌نامند. این نوع از همدلی، توانایی شناختی است که باعث می‌شود بتوانید خودتان را به جای دیگران قرار دهید و بر اساس رفتارها، حالات چهره‌ای و نحوه گفتارشان احساساتشان را درک کنید . این نوع از همدلی توسط آزمایشاتی اندازه گیری می‌شود که در آن‌ها از افراد خواسته می‌شود که به چهره‌ها در تصاویر نگاه کنند و احساسات آن‌ها را حدس بزنند.

اما نوع دیگری از همدلی وجود دارد که آن را “همدلی عمیق” می‌نامم و شبیه چیزی است که “همدلی عاطفی” نامیده می‌شود و به آن نوع از توانایی اشاره دارد که نه تنها شامل تصور احساسات می‌شود بلکه به این معنی است که می‌توانید آنچه را که دیگران تجربه می‌کنند عمیقا احساس کنید. این نوع از همدلی به شما این توانایی را می‌دهد که وارد فضای ذهنی افراد شوید و بنابراین احساسات و عواطفشان را درک کنید. به معنایی دیگر، هویت شما با آن‌ها ادغام می‌شود و جدایی بین شما و آن‌ها از بین می‌رود. همدردی عمیق منبع خیرخواهی است و اغلب منجر به رفتارهای نوع‌دوستانه می‌شود که ریشه در تمایل به رفع رنج‌هایی دارد که در دیگران می‌توانیم احساس کنیم.

به نظر می‌رسد که این دو نوع همدلی تا حدی مستقل از یکدیگر باشند. یک فرد می‌تواند سطح بالایی از همدلی سطحی را داشته باشد اما سطح پایینی از همدلی عمیق را برخوردار باشد و بالعکس. به عنوان مثال، یک سیاستمدار موفق ممکن است سطح بالایی از همدلی سطحی داشته باشد؛ به این معنا که می تواند فضای عاطفی را بخواند و به طورغریزی و فطری بداند که چگونه باید به موقعیت‌ها یا زبان بدن، واکنش نشان دهند و به مردم بگوید که چه می‌خواهد بشنود. اما ممکن است که سطح پایینی از همدلی عمیق داشته باشد، که به او این امکان را می دهد با بهره‌گیری و سوء‌استفاده از دیگران برای دستیابی به جاه‌طلبی‌های خود رفتارهای بی رحمانه‌ای داشته باشد (رفتار بهره‌کشی فقط در صورت عدم وجود همدلی عمیق امکان پذیر است و به این معناست که نمی‌توانید درد و رنجی را که به دیگران تحمیل می‌کنید، احساس کنید).

ممکن است برای افرادی که مبتلا به طیف اوتیسم هستند این معادله معکوس شده باشد که : آن‌ها ممکن است همدلی سطحی خوبی نداشته باشند اما این بدان معنا نیست که قادر به احساس همدلی عمیق نیستند.

نویسنده: دکتر استیو تیلور

منبع:

?Is Autism Really an “Empathy Disorder”

مطالب مرتبط:

• نشانه های ذکر نشده اوتیسم در ملاک‌های تشخیصی DSM
• غربالگری و مداخلات اولیه برای پیشگیری از اوتیسم در کودکان
• طرحواره‌درمانی برای اوتیسم و همبود با اختلال‌های شخصیت
• تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم
• یادگیری همدلی در کودکان در چه سنی و چگونه رخ می‌دهد؟

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا اوتیسم واقعا به معنای اختلال در همدلی کردن است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بارها مطالعات نشان داده‌اند که سوءاستفاده از کودک و نادیده گرفتن و طرد کردن آن‌ها باعث ایجاد تغییرات پایدار در مغز در حال رشد می‌شود. این تغییرات در ساختار مغزی منجر به مشکلات روانشناختی و هیجانی در دوران کودکی مانند اختلال‌های روانشناختی یا سوءمصرف مواد می‌شود. با روان حامی همراه باشید.

استفاده از MRI برای نشان دادن تغییرات در ساختار مغز

دکتر مارتین تیچر و همکارانش در بیمارستان MC Lean، مدرسه پزشکی هاروارد و دانشگاه North eastern از MRI برای مشخص کردن تغییرات اندازه‌گیری شده در ساختار مغز بزرگسالان جوانی که تجربه‌ی سوءاستفاده و طرد شدن در کودکی را داشته‌اند، استفاده کرده‌اند.

تفاوت‌های بسیار واضح و روشنی در ۹ منطقه‌ی مغزی بین کسانی که در کودکی از آسیبی رنج برده‌اند و کسانی که این تجربه را نداشته‌اند وجود داشت.

مشخص‌ترین تغییر در مناطقی از مغز بود که به کنترل احساسات و تکانه‌های ما و همچنین تفکر معطوف به خود کمک می‌کند. نتایج نشان می‌دهد کسانی که در طول دوران کودکی سوءاستفاده و نادیده گرفته شدن را تجربه‌ کرده‌اند بیشتر در معرض خطر سوءمصرف مواد قرار دارند، زیرا برای آن‌ها کنترل نیازها و تصمیم‌گیری منطقی به دلیل تغییرات فیزیولوژیکی واقعی که در رشد مغزی آن‌ها صورت می‌گیرد، دشوارتر است.

تحقیقات یک مرحله بیشتر پیش رفت و این نتیجه به دست آمده که ۵۳ درصد از شرکت‌کنندگانی که سه نوع و یا بیشتر از ۳ نوع سوءاستفاده (جنسی، جسمی، لفظی و بی‌توجهی) را تجربه کرده‌اند در مرحله‌ای از زندگی خود به افسردگی و ۴۰ درصد آنها دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شده‌اند.

آسیب سوءاستفاده در کودکی بر ساختار مغز

سوءاستفاده و طردشدگی در کودکی تأثیرات منفی زیادی بر چگونگی رشد مغزی می‌گذارد.

بعضی از این تغییرات بالقوه عبارت‌اند از:

ـ کاهش اندازه‌ی هیپوکامپ، قسمتی از مغز که در یادگیری و حافظه اهمیت دارد.

ـ کاهش اندازه جسم پینه‌ای، که در عملکرد احساس، انگیزش و همچنین برقراری ارتباط بین دو نیمکره‌ی راست و چپ نقش دارد.

ـ کوچک شدن مخچه، که بر مهارت‌های حرکتی و هماهنگی تأثیر می‌گذارد.

ـ کاهش حجم قشر جلو مغزی، که بر رفتار، کنترل هیجانات و ادراک تأثیر دارد.

ـ فعالیت زیاد آمیگدال (بادامه) که مسئول پردازش احساسات و تعیین واکنش به محرک‌های استرس‌زا و خطرناک است.

ـ تغییر میزان کورتیزول که خیلی زیاد و یا خیلی کم بشود، تاثیرات منفی دارد.

تاثیر سوءاستفاده از کودک بر رفتار، احساسات و عملکرد اجتماعی

به دلیل این که سوءاستفاده، بی‌توجهی و آسیب در کودکی ساختار مغزی و کارکرد شیمیایی مغز را تغییر می‌دهد. بدرفتاری هم می‌تواند بر نحوه‌ی رفتار کودک، تنظیم احساسات و عملکرد اجتماعی تأثیر می‌گذارد.

این تأثیرات نهفته عبارت‌اند از:

ـ احساس ترس در بیشتر زمان‌ها

ـ در هر موقعیتی همواره در حالت هشدار قرار دارند و نمی‌توانند آرام باشند.

ـ آمادگی برای رشد اختلالات افسردگی و اضطراب

ـ کاهش یادگیری

ـ صورت نگرفتن هر مرحله رشد در زمان مناسب خود

ـ کاهش توانایی در دریافت بازخورد مثبت

ـ ارزیابی موقعیت‌های اجتماعی به صورت چالش‌برانگیز

مترجم: دنیا زیادلو

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چگونه سوءاستفاده از کودک در مغز تغییر ایجاد می‌کند اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

با توجه به مطالعات محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد دختران مبتلا به اتیسم نسبت به پسران رفتارهای تکراری و محدود کمتری از خود نشان می‌دهند. این مطالعات به این نتیجه رسیدند که تفاوت مغزی بین پسران و دختران دارای اتیسم این تفاوت‌های رفتاری را می‌تواند تبیین کند. با روان حامی همراه باشید تا تفاوت های جنسیتی در پسران و دختران مبتلا به اوتیسم را بررسی کنیم.

این مطالعه، که در تاریخ ۳ سپتامبر در (مجله) اینترنتی اتیسم مولکولی منتشر خواهد شد، بهترین شواهد را تا به امروز ارائه می‌دهد که پسران و دختران اختلالات رشد متفاوتی نشان می‌دهند.

عضو ارشد این مطالعات، آقای وینود منون، دکترای روانشناسی و علوم رفتاری می‌‌گوید: «ما می‌خواستیم بدانیم کدام یک از جلوه‌های بالینی اوتیسم تفاوت جنسیتی معناداری را نشان می‌دهد، و چه الگویی در قشر خاکستری مغز می‌تواند تفاوت‌های رفتاری را بهتر توجیح کند». دانستن این تفاوت‌ها می‌تواند به تشخیص بالینی بهتر و درمان اوتیسم در هر دو جنسیت کمک کند. وی همچنین افزود: «دانتستن این واقعیت اهمیت بالینی بسیاری دارد».

در بین سه ویژگی هسته‌ای اوتیسم رفتار تکراری و محدود شاید به شکل گسترده تشخیص داده شده است. ویژگی‌های اصلی دیگر اتیسم نقص‌های ارتباطی و اجتماعی است.

پسران دارای اوتیسم با عمکلرد بالا

در بین کودکان تشخیص داده شده به اوتیسم با عمکلرد بالا نسبت تعداد پسران به دختران چهار به یک است. دانشمندان علاقه‌مند به مقایسه ویژگی‌های اصلی اختلال بین جنسیت‌ها بودند زیرا معتقدند که دختران مبتلا به اوتیسم به شکل متفاوتی نشانه‌ها را بروز می‌دهند. این مسئله باعث می‌شود که اختلال اوتیسم دختران کمتر تشخیص داده شود و این موضوع به نوبه خود باعث می‌شود که آنها درمان مناسب را دریافت نکند.  

این مطالعه به بررسی شدت نشانگان اتیسم در ۱۲۸ دختر و ۶۱۴ پسری که همگی در پایگاه بین‌المللی تحقیقات اتیسم ثبت نام شده بودند، پرداخته است. کودکانی که در دسته کودکان  ۷ تا ۱۳ ساله قرار داده شده بودند، نمره هوشبهر بالای ۷۰ داشتند، و با آزمون استاندارد برای رفتار مبتلا به اتیسم مورد بررسی قرار گرفته بودند. دختران و پسران از نظر سن و میانگین هوشبهر همتا شده بودند. دختران  و پسران نمرات یکسانی در رفتار اجتماعی و ارتباطی داشتند. اما دختران نمرات کمتری در مقیاس‌های اندازه‌یری رفتارهای تکراری و محدود شده داشتند.

سپس محققان به بررسی داده‌هایی که از تصویربرداری مغز اتیسمی بدست آمده بود پرداختند. این داده‌ها از تصاویر MRI از ساختار مغز ۲۵ پسر و ۲۵ دختر مبتلا به اوتیسم، و ۱۹ پسر و ۱۹ دختر سالم بدست آمده بود. افراد در این گروه‌ها بر اساس سن و هوشبهر همتاسازی شده بودند. محققان بار دیگر دریافتند که دختران و پسران در رفتار اجتماعی و مهارت ارتباطی تفاوتی ندارند، اما دختران با شدت کمتری رفتارهای محدود و تکراری دارند. این تکرار نتایج تا به امروز محکمترین شواهد را برای تفاوت‌های جنسیتی در یکی از ویژگی‌های اصلی اوتیسم فراهم می‌کند.

تفاوت‌های ساختار مغز

تجزیه و تحلیل اسکن مغزی، چند تفاوت جنسیتی در ساختار مغزی دختران و پسرانی که رشد طبیعی داشتند را مطابق با یافته‌های مطالعات قبلی نشان داد.

کودکان مبتلا به اوتیسم مجموعه‌ی مشابهی از تفاوت‌های جنسیتی در مغزشان وجود داشت به ویژه در کورتکس حرکتی، پیش‌حرکتی و قمستی از مخچه. این مناطق عملکرد حرکتی و برنامه‌ریزی فعالیت‌های حرکتی را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

 محققان اشاره کرده‌اند که بسیاری از حرکات تکراری مانند کف زدن، یک مؤلفه حرکتی دارند. مطالعات نشان داده‌اند که الگوهای ماده‌ی خاکستری در نواحی حرکتی می‌تواند به طور دقیقی پسران و دختران مبتلا به اوتیسم را از یکدیگر متمایز سازد. محققان دریافتند که بخش‌هایی از سیستم حرکتی که در نمرات فردی رفتارهای تکراری و محدود نقش دارند در دختران و پسران متفاوتند.

دختران و پسران مبتلا به اوتیسم در خصوصیات نوروبیولوژیکی و بالینی با هم متفاوت هستند، و مغز آنها به گونه‌ی الگویابی شده است که آسیب‌های رفتاری متفاوتی را نشان می‌دهند.

کشف تفاوت‌های جنسیتی در رفتار و مغز نشان می‌دهد که متخصصان بالینی باید در تشخیص و درمان دختران و پسران مبتلا به اوتیسم به صورت متفاوتی عمل کنند.

مترجم: یاشار سلیمی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته تفاوت های جنسیتی در رفتار و مغز افراد متبلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

علاوه بر اختلال هرزه‌خواری، اختلال نشخوار یکی دیگر از اختلال‌های خوردن است. در این اختلال شخص (معمولاً نوزاد یا کودک) غذای خورده شده‌اش را به دهان بازمی‌گرداند و دوباره آن را می‌جود. در بیشتر موارد غذای دوباره جویده شده بلعیده می‌شود اما گاهی نیز کودک آن را تف می‌کند.

برای این که این رفتار تشخیص اختلال دریافت کند باید در کودکی رخ بدهد که قبل از آن به صورت نرمال غذا می‌خورده، باید به صورت منظم تکرار شود و حداقل به مدت یک ماه این رفتار دیده شود. ممکن است این رفتار درست در حین غذا خوردن مشاهده شود یا بعد از آن.

نشانه‌های اختلال نشخوار در کودکان

نشانه‌های اختلال خوردن در کودکان شامل مواردی می‌شود که در ادامه ذکر می‌شوند:

• استفراغ مکرر غذا
• دوباره جویدن مکرر غذا
• کاهش وزن
• تنفس بد و خراب شدن دندانها
• دل‌دردهای مکرر و سوءهاضمه
• لبهای خشک و ترک خورده

علاوه بر این، نوزادان مبتلا به اختلال نشخوار ممکن است حرکات غیرعادی داشته باشند. به عنوان مثال به صورت مرتب پیچ و قوس می‌خورند. عقب نگه داشتن سر، منقبض کردن عضلات شکم، و ادای مکیدن را در آوردن نیز در آنها فراوان مشاهده می‌شود. این حرکات بیشتر به منظور تلاش برای بالا آوردن غذای هضم شده صورت می‌گیرد.

اختلال نشخوار در DSM-5

ویژگی اصلی اختلال نشخوار، نشخوار مکرر غذاست که پس از تغذیه یا خوردن ظرف مدت حداقل یک ماه روی می‌دهد. مقداری از غذایی که قبلاً بلعیده شده ممکن است بدون تهوع آشکار، قی کردن غیرارادی، یا نفرت، به دهان برگردانده شود. امکان دارد غذا دوباره جویده و بعد از دهان بیرون ریخته شود یا دوباره بلعیده شود. نشخوار در اختلال نشخوار باید مکرر باشد، حداقل چندبار در هفته، روی دهد، مخصوصاً به صورت روزانه.

این اختلال ممکن است در طول عمر، مخصوصاً در افرادی تشخیص داده شود که ناتوانی عقلانی نیز دارند.

اطفال مبتلا به اختلال نشخوار، وضعیت کشیدن و خم کردن پشت را در حالی که سر به عقب نگه داشته شده است نشان می‌دهند و با زبان خود حرکات مکیدن را انجام می‌دهند. ممکن است آنها مابین دوره‌های نخشوار تحریک‌پذیر و گرسنه باشند. از دست دادن وزن و ناتوانی در کسب وزن مورد انتظار، ویژگی‌های رایج در اطفال مبتلا به اختلال نشخوار هستند.  

ملاک‌های تشخیصی اختلال نشخوار در DSM-5

علل اختلال نشخوار

علت اصلی و واقعی اختلال نشخوار شناخته نشده است، اما چندین عامل ممکن است در شکل‌گیری این اختلال نقش داشته باشند.

• بیماری جسمانی یا استرش شدید می‌تواند این رفتار را بوجود بیاورد
• نادیده گرفته شدن یا روابط نابهنجار بین مادر و کودک
• راهی برای جلب توجه
• مشکلات روانی ـ اجتماعی نظیر فقدان تحریک، غفلت، موقعیت‌های زندگی استرس‌زا، و مشکلاتی در رابطه والد ـ فرزند ممکن است عوامل آماده‌ساز در اطفال و کودکان خردسال باشند.

میزان شیوع اختلال نشخوار چقدر است؟

چون این اختلال خود به خودی از بین می‌رود و کودکان بزرگتر و بزرگسالان به خاطر شرم این اختلال را پنهان نگه می‌دارند نمی‌توان میزان شیوع واقعی آن را تخمین زد. اما به طور کلی این اختلال شیوع بالایی ندارد.

اختلال نشخوار اغلب در نوزادان و کودکان کوچکتر (بین ۳ تا ۱۲ ماهگی) و در بین کودکانی که آسیب‌های شناختی دارند رخ می‌دهد. در کودکان بزرگتر، نوجوانان و بزرگسالان به ندرت مشاهده می‌شود. تا حدود اندکی در پسران بیشتر از دختران رخ می‌دهد، اما برخی مطالعات میزان آن را برابر نشان داده‌اند.

اختلال نشخوار چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر نشانه‌های اختلال نشخوار در کودک وجود داشته باشید پزشک تاریخچه پزشکی و آزمایش‌های جسمانی را انجام می‌دهد. ممکن است آزمایش‌هایی مانند آزماش اشعه X و آزمایش خون را انجام دهد تا احتمال هر گونه علت جسمانی برای بالا آوردن، مانند بیماری‌های معده را بررسی کند.

برای کمک به تشخیص اختلال نشخوار مرور کردن عادات خوردن نیز ممکن است ضروری باشد. اغلب لازم می‌شود که پزشک نوزاد را در حین غذا خوردن و بعد از آن مشاهده کند.

اختلال نشخوار چگونه درمان می‌شود؟

درمان اختلال نشخوار به طور عمده بر تغییر رفتار کودک متمرکز است. رویکردهای مختلفی به این منظور ممکن است استفاده شود:

• تغییر نحوه نشستن کودک در حین غذا خوردن و بعد از آن
• برقراری ارتباط بیشتر بین مادر و کودک در حین غذا خوردن، توجه کردن بیشتر به کودک
• کاهش حواس پرتی در حین غذا خوردن
• تبدیل غذا خوردن به یک تجربه لذت بخش
• پرت کردن حواس کودک زمانی که رفتار نشخوار را آغاز می‌کند
• شرطی‌سازی بیزاری آور؛ قرار دادن مواد شور یا تند روی زبان کودک زمانی که غذا را بالا می‌آورد.

رواندرمانی برای مادر و خانواده ممکن است به بهبود ارتباط و از بین بردن احساسات منفی نسبت به کودک مفید باشد.

هیچ دارویی برای درمان اختلال نشخوار تجویز نمی‌شود.

آیا امکان پیشگیری از اختلال نشخوار وجود دارد؟

هیچ راه شناخته شده‌ای برای پیشگری از اختلال نشخوار در نوزادان و کودکان وجود ندارد. اما توجه کامل به عادات خوردن کودک می‌تواند تا حدودی کمک کننده باشد.

حمید بهرامی زاده، دانشجوی دکتری روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اختلال نشخوار: تعریف، علت‌ها و درمان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

احساس غمگینی، تحریک‌پذیری و داشتن خلق بد و افسرده در زمان‌های مختلف در کودکان، بهنجار است. اما وقتی احساسات و افکار منفی برای مدت طولانی جریان داشته باشند و توانایی کودک را برای عملکرد معمولی محدود کنند، ممکن است که نشانه‌ی افسردگی باشد. انواع مختلفی از افسردگی وجود دارد، با روان حامی همراه باشید. 

افسردگی یک نوع اختلال خلقی است. علامت‌های اصلی آن زمانی است که کودکان برای یک هفته یا بیشتر، ناراحت، سست یا کج‌خلق باشند. نشانه‌ی دیگری که یک کودک افسرده ممکن است داشته باشد افکار منفی است که شامل تمرکز بر اشتباهات و مشکلات، انتقاد زیاد یا (خودانتقادی) و زیاد غر زدن است. افسردگی می‌تواند در میزان انرژی، توجه، و خواب تداخل ایجاد کنند.

کودکان افسرده ممکن است اشتیاق خود را نسبت به فعالیت‌ها و کارهای مدرسه از دست بدهند و خسته به نظر برسند، و به راحتی ناامید شوند و از دوستان و خانواده کناره بگیرند. وقتی کودکان افسرده هستند خیلی برایشان سخت است که تلاش کنند؛ حتی برای کارهایی که قبلاً از آن لذت می‌بردند.

افسردگی باعث می‌شود که کودکان خود را بی‌ارزش، محدود و دوست‌نداشتنی احساس کنند. ممکن است که افسردگی مشکلات هر روزه را سخت‌تر از آنچه هستند نشان دهد. زمانی که افسردگی شدید است، ممکن است که کودکان به رفتارهای آسیب‌زا یا حتی خودکشی روی بیاورند.

تشخیص انواع افسردگی

برای والدین و بزرگترها دانستن اینکه کودکی افسرده است بسیار سخت است. یک خلق عصبانی یا تحریک‌پذیر ممکن است یک رفتار بد یا بی‌احترامی به نظر برسد. انرژی کم و کاهش علاقه ممکن است این گونه به نظر برسد که کودک تلاش نمی‌کند. والدین و یا خود کودکان و نوجوانان ممکن است که متوجه نشوند این‌ها نشانه‌های افسردگی هستند. زیرا افسردگی ممکن است از راه‌های متفاوت ظهور کند، و اگر احساسات غم یا خلق‌های بد برای هفته‌ها ادامه داشته باشند بهتر است به پزشک مراجعه شود.

تشخیص افسردگی و اختلال‌های خلقی دیگر

هنگام تشخیص افسردگی و اختلال‌های خلقی مشابه آن، پزشکان و متخصصان سلامت روان از طبقه‌بندی‌های متفاوتی استفاده می‌کنند که در تمام آنها خلق افسرده به عنوان نشانه‌ی اصلی در نظر گرفته می‌شود. در ادامه انواع افسردگی معرفی می‌شوند. 

۱- افسردگی اساسی یک دوره‌ی حاد افسردگی است که اخیراً شروع شده و حداقل به مدت دو هفته طول کشیده است.

۲- افسردگی مزمن (دیستایمیا) افسردگی خفیف‌تری است که به صورت تدریجی شکل گرفته است و برای دو سال یا بیشتر طول کشیده است.

۳- اختلال سازگاری همراه با خلق افسرده: این نوع افسردگی بعد از یک رویداد ناراحت‌کننده به وجود می‌آید. این رویداد ناراحت‌کننده شامل هر رویدادی می‌شود از یک بلای طبیعی (مانند زلزه) گرفته تا مرگ یکی از اعضای خانواده.

۴- اختلال خلقی فصلی: یک نوع افسردگی است که به میزان نور مرتبط می‌شود. وقتی که روشنایی روز کوتاه‌تر باشد، مانند زمستان، این اختلال به وجود می‌آید.                                                

۵- اختلال دوقطبی که همچنین «افسردگی مانیک» یا «افسردگی دوقطبی» نامیده نیز می‌شود، موقعیتی است که شامل دوره‌هایی از افسردگی عمده و دوره‌های مانیا (تجربه‌ی افراطی هیجان‌ها) می‌شود.

۶- اختلال بدتنظیمی خلق اخلال‌گرانه الگویی از کج‌خلقی مکرر و شدید؛ انفجارهای خشم و پرخاشگری، خلق تحریک‌پذیر است که حداقل یک سال در کودک زیر شش سال طول کشیده باشد.

کمک گرفتن

افسردگی و دیگر اختلال‌های خلقی با رسیدگی مناسب بهتر می‌شوند، اما مشکلات اگر معالجه نشوند ادامه پیدا می‌کنند، یا حتی بدتر هم می‌شوند.

اگر شما فکر می‌کنید که فرزندتان ممکن است افسرده باشد یا این که یک مشکل خلقی دارد: 

کودکان ممکن است احساس خود را نادیده بگیرند، پنهان کنند یا این که احساسات خود را انکار کنند. یا این که ممکن است که متوجه افسرگی خود نشوند. کودکان بزرگتر و نوجوانان ممکن است طوری رفتار کنند که انگار کمک نمی‌خواهند، اما در هر صورت با آن‌ها صحبت کنید. گوش کنید؛ حمایت کنید و عشق خود را به آنها نشان دهید.

ممکن است که دکتر یک تست کامل جسمی بگیرد. یک تست جامع به دکتر این امکان را می‌دهد که شرایط دیگری را که ممکن است نشانه‌های شبه ـ افسردگی تولید کنند بررسی کند. اگر پزشک به این نتیجه برسد که کودک شما دارای افسردگی یا یک اختلال مشابه دیگر است شما را به یک متخصص برای سنجش و درمان ارجاع می‌دهد.

افسردگی می‌تواند بهتر شود اما بدون کمک ممکن است ادامه داشته باشد یا بدتر شود.

روان‌پزشک یا روانشناس کودک و نوجوان می‌تواند به ارزیابی کودک شما بپردازد و درمان‌هایی را توصیه کند.

درمانگران، افسردگی و سایر اختلالات خلقی را به وسیله‌ی رواندرمانی، بعضی اوقات با دارو یا هر دو درمان می‌کنند.

مشاوره با والدین هم قسمتی از درمان است. در این روش بر بهترین روشهایی که والدین می‌توانند از کودک خود حمایت کنند و به او پاسخ دهند تا بر افسردگی غلبه کند تمرکز می‌شود.

روش‌های بیشتری برای کمک

درمان با یک درمانگر بسیار مهم است. اما شما هم نقش مهمی دارید. این امور ساده ولی قوی در خانه می‌تواند به مقابله‌ی کودک شما با افسردگی کمک کند. مطمئن شوید که کودک‌تان غذای مقوی استفاده کند، به اندازه‌ی کافی بخوابد و فعالیت‌های جسمی روزانه داشته باشد. زیرا این موارد تاثیر خوبی روی خلق می‌گذارند.

برای کودک‌تان وقت بگذارید و کارهایی را انجام دهید که هر دو لذت می‌برید. پیاده روی کنید، بازی کنید، کاردستی درست کنید، یا یک فیلم سرگرم‌کننده ببینید. ترغیب گام به گام هیجان‌ها و خلق مثبت (مانند لذت، آرامش، سرگرمی و تفریح) می‌تواند به صورت تدریجی به غلبه بر خلق افسرده کمک کند.

وقتی افسردگی باعث می‌شود که نوجوانان و کودکان بدخلق و تحریک‌پذیر باشند، والدین سریع ناامید و خشمگین می‌شوند. به خودتان یادآوری کنید که این حالت‌ها قسمتی از افسردگی هستند نه یک بی احترامی عمدی. سعی کنید صبور و درک‌کننده باشید. یک رابطه‌ی مثبت با والدین تاب‌آوری کودک در برابر افسردگی را تقویت می‌کند.

چیزهای مهم که بهتراست درباره‌ی افسردگی بدانید.

*افسردگی با ناراحتی معمولی فرق دارد. زیرا بیشتر طول می‌کشد و روی مواردی بیشتر از خلق تاثیر می گذارد.

*والدین زمانی که کودک یا نوجوان به افسردگی دچار می‌شوند، اغلب متوجه نمی‌شوند؛ بنابراین بهتر است علامت‌های افسردگی را بشناسند.

*افسردگی با توجه و درمان مناسب بهتر می‌شود.

مترجم: بهناز انصاری

منبع: 

About Depression

خواندنی‌های بیشتر

چگونه توجه آگاهی به ما کمک می‌کند تا روابط شادتری داشته باشیم؟ MBRE چیست؟

September 12, 2019 بدون دیدگاه

توجه آگاهی نگرشی به زندگی است که به شما کمک می‌کند تا گشوده، دلسوز و خودآگاه باشید. توجه آگاهی این امکان را برای شما فراهم می‌کند تا حضور بیشتری داشته... بیشتر بخوانید

ازدواج در ایران به چه شکلی بهتر است؟ چه زمانی باید برای مشاوره ازدواج مراجع نمود؟

May 24, 2019 بدون دیدگاه

بگذارید با این سوال شروع کنم که چرا این حیطه به این اندازه اهمیت دارد؟ چرا مسیر شناخت، عشق، ازدواج در کشورمان تا حدود زیادی اهمیت دارد؟ جواب را در چند... بیشتر بخوانید

نظریه‌ی ذهن چگونه می‌تواند به ازدوج کمک کند؟

July 13, 2019 بدون دیدگاه

ژان پیاژه در نظریه‌ی رشد شناختی به تفکر کودکان در مرحله‌ی پیش عملیاتی، تفکر خود محورانه می‌گوید.تفکر خود محورانه یا دیدگاه خود_میان بینی، از منظر ژان... بیشتر بخوانید

نگرش در ازدواج چه اهمیتی دارد؟

April 30, 2019 بدون دیدگاه

نگرش را می‌توان مجموعه‌ای از عقیده و باور و هیجان و در واقع بخشی از ساختار شناختی دانست، که فرد با داشتن آن‌ها به مسائل، اشیا، روابط، اتفاقات و... بیشتر بخوانید

درگیری های زناشویی را چگونه مدیریت کنیم؟

April 14, 2019 بدون دیدگاه

در موارد زیادی پیش می‌آید که زن و شوهری به دلیل مشکلات ناشی از درگیری و اختلافاتی که با هم دارند به مشاور مراجعه کنند. تعارض‌ها مشکلات گوناگونی به همر... بیشتر بخوانید

نوشته انواع افسردگی در کودکان و نشانه‌ها و روش‌های مقابله با آن اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بزرگ کردن یک کودک دارای سندرم داون چالش‌های خاص خود را دارد.  به باورهای غلط اجازه ندهید شما را گمراه کنند. در اینجا چند تصور اشتباه رایج در مورد سندرم داون همراه  با حقایقی که نیاز دارید بدانید ارائه می‌شود.

در ادامه با روان حامی همراه باشید. 

افسانه: سندرم داون یک اختلال نادر است.

حقیقت: این بیماری نادر نیست. تقریباً از ۷۰۰ نوزاد یک نوزاد با این اختلال به دنیا می‌آید، در آمریکا هرساله حدود ۶۰۰۰ کودک مبتلا به سندرم داون متولد می‌شوند.

افسانه: بیشتر کودکان مبتلا به این اختلال از والدین مسن‌تر به دنیا می‌آیند.

حقیقت: بیشتر از ۸۰ درصد نوزادان مبتلا به این اختلال از مادران زیر ۳۵ سال متولد می‌شوند و میانگین سن مادران نوزادان سندرم داون ۲۸ سال است.

افسانه: قابل درمان نیست.

حقیقت: هرچند هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد، درمان‌های زیادی برای مشکلات مرتبط با آن در دسترس هستند.

افسانه: افراد مبتلا عقب‌ماندگی ذهنی شدید دارند.

حقیقت:  بیشتر افراد فقط عقب‌ماندگی خفیف تا متوسط دارند. ضریب هوشی افراد دارای سندرم داون بین ۳۰ تا ۶۰ قرار دارد. مهم‌تر از ضریب هوش این حقیقت است که همه افراد مبتلا به سندرم داون قدرت یادگیری دارند.

افسانه: این کودکان باید تحت برنامه‌های آموزش ویژه مجزا قرار گیرند.

حقیقت:  در آمریکا بیشتر کودکان دارای سندرم داون در مدارس معمولی ادغام شده‌اند. آن‌ها برای بعضی دروس در کلاس‌های عادی حاضر می‌شوند و برای بعضی دیگر از درس‌ها در کلاس ویژه حضور پیدا می‌کنند.

افسانه: افراد دارای سندرم داون همیشه خوشحال هستند.

حقیقت:  افراد مبتلا به این بیماری مثل هر کسی دیگری همۀ هیجان‌ها مثل ناراحتی، خشم و خوشحالی را تجربه می‌کنند.

افسانه: افراد مبتلا به این اختلال در جوانی می‌میرند.

حقیقت: متوسط امید به زندگی برای افراد مبتلا بهاین اختلال در حال حاضر ۵۰ سال است.

نوشته سندرم داون: افسانه‌ها، تصورات اشتباه و حقایق اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

نشانه های افسردگی در کودکان و به طور کلی افسردگی را می‌توان با نشانه خلق پایین و غمگین، رفتارها و هیجاناتی که خلق افسرده هم جز آنها می‌باشد شناسایی کرد. در این مطلب قصد داریم که به افسردگی در کودکان بپردازیم. در ادامه با روان حامی باشید.

کودکان افسرده علاوه بر نشانه‌های افسردگی یک رشته مشکلات متغیر هم دارند. مثل آسیب زدن به خود (خودکشی)، مشکلات تحصیلی، مشکل در روابط با همسالان و …

– اگرچه مشکلات تحصیلی فقط ویژه افسردگی دوران کودکی نیست ولی کودکان افسرده معمولاً مشکلات تحصیلی دارند.

– بین روابط کودکی با همسالان و افسردگی، رابطه‌ی قابل توجهی وجود دارد. کودکان افسرده بیشتر طرد می‌شوند و رفتارهای اجتماعی منفی بیشتری هم دارند.اما از طرفی می‌توان گفت که افسردگی مانع شکل گیری و تداوم دوستی می‌شود و یا از عوامل طرد شدن در جمع دوستان می‌باشد.

– نتیجه‌ی تحقیقات اثبات کرده که وراثت در پیدایش افسردگی کودکان مؤثر است این در حالی است که نمی‌توان منکر تاثیر محیط و عوامل محیطی شد.

– عوامل خانوادگی با افسردگی در کودکان رابطه مستقیم دارد. وقتی پدر و مادر کودکان از هم جدا می‌شوند یا وقتی تحت سرپرستی یکی از والدین قرار می‌گیرد بیشتر در معرض افسردگی قرار دارد.

در ادامه نشانه‌های افسردگی در دوران کودکی و در سنین متفاوت را بیان می‌کنیم.

۱- نوزادان و خردسالان (۰ تا ۲۴ ماهگی)

۲- پیش دبستانی (۲-۵ سالگی )

۳- اوایل دبستان _۶-۸ سالگی )

۴- اواسط دبستان ( ۹۰۱۲ سالگی )

زمانی که عالایم ذکر شده متناسب با هر سن در یک یا چند دوره دو هفته‌ایی در کودک تغییرات را ایجاد کرد می‌توان به افسردگی کودک مشکوک شد و از متخصص جهت تشخیص قطعی و شروع فرآیند درمان کمک خواست.

برای داشتن اطلاعات بیشتر درباره افسردگی در کودکان، نوجوانان، بزرگسالان و سالمندان می‎توانید به مقاله تشخیص افسردگی مراجعه کنید.

نوشته نشانه های افسردگی در کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

رقابت عملکرد ذهنی‌ سازی مبتلایان به اوتیسم را تقویت می‌‌کند

سمیرا سبحانی شمس، دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

چکیده:

این مطالعه تأثیرات مستقل رقابت، سرگرمی و پاداش را روی عملکرد باور اشتباه[۳] در کودکان مبتلا به اوتیسم بررسی‌ می‌‌کند.

بیست و هشت کودک در سنین ۸ تا ۱۵ سال (با میانگین سن ۱۲ سال) مبتلا به اوتیسم توسط نسخه تغییر یافته تکلیف Sally-Anne و تکلیف Dot-Midge در آزمایش ۱ مورد آزمایش قرار گرفتند.

در آزمایش ۲ ما از سی‌ کودک ۸ تا ۱۶ سال (با میانگین سن ۱۲ سال) مبتلا به اوتیسم که تکلیف Dot-Midge و دو نسخه بعدی Sally-Anne (شامل یک پاداش و یک پاداش + مولفه سرگرمی) را انجام داده بودند، استفاده کردیم. مقایسه عملکرد کودکان در این تکالیف اهمیت نسبی‌ رقابت، سرگرمی و پاداش را در به کارگیری اطلاعات باور غلط نشان داد. هوش غیر کلامی‌ و لغات نیز به عنوان هم‌متغیرها‌ اندازه گیری شدند.

شرکت کنندگان به طور معنی داری در تکلیفDot-Midge بهتر از همه نسخه‌های متفاوت تکلیف Sally-Anne در دو آزمایش عمل کردند (بین دو نسخه مختلف Sally-Anne تفاوتی‌ وجود نداشت). تأثیر تکلیف با هم‌متغیرها‌ بر هم کنش نداشت. این نتایج نقش منحصر به فرد رقابت در استفاده از باورهای غلط در کودکان مبتلا به اوتیسم را نشان می‌‌دهد (که مکمل کار پیترسون و همکاران[۴] (۲۰۱۳ ) است که بر اهمیت انگیزه اجتماعی تاکید می‌کنند).

کلید واژه ها: اوتیسم، نظریه ذهن [۵]، ذهنی‌ سازی، باور غلط، رقابت، انگیزه اجتماعی، رقابت و ذهنی سازی در اوتیسم

[۱]. Mentalizing [۲]. Autism [۳]. False belief [۴]. Peterson, Slaughter, Peterson, and Premack [۵]. Theory of Mind

Refrence sciencedirect

Competition enhances mentalizing performance in autism

نوشته رقابت و ذهنی سازی در اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در مطلب قبلی ۱۰ درمان برتر اوتیسم معرفی شد. یکی از درمان‌های معتبر درمان ABA است که در این مطلب قصد داریم تا به صورت مفصل به توضیح درمان ABA برای اوتیسم بپردازیم. با روان حامی همراه باشید.

درمان ABA علامت اختصاری برای تحلیل رفتاری کاربردی (Applied Behavioral Analysis) است و اغلب از آن‌ به عنوان «استاندارد طلایی» اوتیسم یاد می‌‌شود. تحلیل رفتاری کاربردی (ABA) یک سیستم درمان اوتیسم است که بر پایه تئوری‌های رفتاری بنا شده است. به طور خلاصه این تئوری‌ها بیان می‌‌کنند که رفتارهای صحیح می‌‌توانند از طریق یک سیستم پاداش و پیامد‌ (اخیراً پاداش‌ها و عدم پاداش‌ها) آموزش داده شوند. یکی‌ از تعاریف این تکنیک در زیر آمده است:

* کاربردی (Applied) – اصول به کار رفته در رفتارهای معنی دار اجتماعی

* رفتاری (Behavioral)- بر پایه اصول علمی‌ رفتار

* تحلیل (Analysis) – پیشرفت‌ها اندازه‌گیری می‌‌شوند و مداخلات تغییر می‌‌کنند.

تاریخچه ABA

دکتر Ivar Lovaas (روانشناس رفتاری) برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ در دانشکده روانشناسی‌ دانشگاه UCLA،ABA را برای اوتیسم به کار برد.

او معتقد بود که مهارت‌های اجتماعی و رفتاری را می‌‌توان حتی به کودکان با اوتیسم عمیق از طریق ABA آموزش داد. ایده این بود (و هنوز هم هست) که اوتیسم مجموعه‌ای از نشانه‌های رفتاری است که می‌‌توانند تغییر داده شوند یا “خاموش شوند”. هنگامی که رفتارهای اتیستیک، دیگر در فرد دیده نمی‌شود، می‌توان فرض کرد که اوتیسم به صورت مؤثری درمان شده است.

وقتی‌ که Lovaas برای اولین بار ABA را استفاده کرد از تنبیه‌هایی‌ نیز استفاده کرد که حتی بعضی‌ از آن‌ها خشن بودند. این رویکرد که در حال حاضر برای بیشتر موقعیت‌ها تغییر کرده است، هنوز در برخی‌ موقعیت‌ها استفاده می‌‌شود؛ اما در کل “تنبیه” با “عدم پاداش” جایگزین شده است. برای مثال، به کودکی که به طور مناسب به یک دستور پاسخ نمی‌‌دهد، پاداشی (تقویت‌کننده) مثل خوراکی موردعلاقه، داده نمی‌‌شود. 

علی‌رغم نظرات مخالف با رویکرد ABA (و با اینکه خیلی‌‌ها ABA را غیرانسانی‌ و فاقد احساسات انسانی‌ می‌‌دانستند) ایده او درست از آب درآمد. بیشتر کودکانی که تمرینات ABA فشرده‌ای دریافت می‌‌کنند، یاد می‌‌گیرند که حداقل بعضی‌اوقات درست رفتار کنند. حتی بعضی‌ از آن‌ها بعد از سال‌ها تمرین‌های فشرده، دیگر در تشخیص اوتیسم قرار نمی‌‌گیرند.

البته اینکه آیا یادگیری رفتار مناسب با “درمان شدن” یکی‌ است یا نه هنوز جای بحث دارد.

در طول زمان تکنیک‌های ABA توسط درمانگران مورد مطالعه قرار گرفته است و تغییرات اندکی‌ در آن‌ها داده شده است. تکنیک‌هایی‌ مثل “پاسخ مؤثر” و “زبان بر مبنای ABA” به درمان‌های شناخته شده‌ اتیسم تبدیل شده‌اند.

ABA چگونه کار می‌‌کند؟

اساسی‌‌ترین روش ABA با درمان “کوشش‌های ناپیوسته” آغاز می‌‌شود. در یک “کوشش ناپیوسته” درمانگر از کودک می‌‌خواهد که رفتار خاصی‌ را انجام دهد (برای مثال، “قاشق را بردار”). اگر کودک این عمل را انجام دهد، با دادن یک خوراکی کوچک یا هرگونه پاداش دیگری که برای کودک معنی‌دار است، این رفتار او را تقویت می‌‌کنیم. اگر کودک آن‌ عمل را انجام نداد به او پاداش نمی‌‌دهیم و کوشش خود را تکرار می‌‌کنیم.

مهم است که توجه داشته باشید، محتوای خاص کوشش‌های ناپیوسته بر اساس یک ارزیابی فردی از کودک، نیازهای او و توانایی‌‌هایش تعیین می‌‌شود؛ بنابراین از کودکی که در حال حاضر توانایی مرتب کردن اشکال را دارد نمی‌‌خواهیم تا دوباره برای گرفتن پاداش اشکال را مراتب کند. بلکه روی تمرین‌های دیگری که برای یادگیری مهارت‌های اجتماعی و رفتاری مهم هستند، تمرکز می‌‌کنیم.

برای کودکان کم سن‌تر (زیر سن ۳ سال) فرم تغییر یافته ABA اجرا می‌‌شود؛ که بیشتر شبیه بازی‌درمانی است تا کوشش‌های ناپیوسته. هنگامی که کودک در رفتاری، مهارت‌های کافی‌ پیدا می‌کند، درمانگر کودک را به محیط‌های واقعی‌ می‌‌برد. در این محیط‌ها سعی‌ می‌شود که کودک بتواند رفتارهای آموخته‌شده را به دنیای واقعی‌ و تجربیات اجتماعی عادی تعمیم دهد. همچنین یکی‌ از فرم‌های ABA را می‌‌توان برای کودکان سنین بالاتر، نوجوانان و حتی بزرگ‌سالان استفاده کرد.

سودها و زیان‌های ABA به عنوان یک درمان برای اوتیسم

ABA معروف به موفق‌ترین درمان در دسترس برای کودکان اتیسمی است؛ اما این درمان همچنین به خلق کودکان بدون احساس و ماشینی نیز معروف است. هر کدام از این ادعاها تا حدودی صحیح هستند.

ABA نسبت به سایر مداخله‌های رفتاری یا تحولی‌ برای اوتیسم قدیمی‌تر است. همچنین درمانگرهای ABA موظف به نگه‌داشتن یادداشت‌هایی‌ در مورد نتایج کارهایشان هستند.

این بدین معنی است که در مورد ABA بیشتر از سایر درمان‌ها تحقیق شده است. Lovaas و گروهش توانستند موفقیت معنی‌داری را در تحقیقاتشان نشان دهند. طبق یکی‌ از تحقیقات Lovaas معلوم شده است که ۴۸% از کودکان یادگیری سریعی را نشان دادند، بعد از درمان نمرات میانگینی را کسب کرده‌اند و در سن ۷ سالگی در کلاس‌های آموزش‌وپرورش عادی موفق عمل کردند. این یافته با گزارش‌های Lovaas و همکارانش  (Lovaas، ۱۹۸۷؛ McEachin، Smith، Lovaas، ۱۹۹۳) همخوانی داشتند.

اما درمان ABA معایبی نیز دارد. بزرگ‌ترین نگرانی‌‌ای که اغلب خانواده‌ها دارند این است که این درمان‌ها تأکید زیادی بر این مسئله دارند که باید با کودکان حدود ۴۰ ساعت در هفته ABA کار شود. 

نه‌تنها خیلی‌ از خانواده‌ها احساس می‌‌کنند که این مقدار درمان برای کودک کم‌سنشان زیاد است بلکه تعداد کمی‌ از خانواده‌ها می‌‌توانند از پس مخارج زیاد این درمان بربیایند. بعضی‌ از مدارس برنامه ABA را به کودکان ارائه می‌‌دهند اما فقط مدارس خاصی‌ ۴۰ ساعت ABA در برنامه خود دارند. این بدین معنی است که بار درمان بر دوش والدین و مربیانی می‌افتد که اغلب آموزشی ندیده‌اند یا از حداقل آموزش برخوردارند. 

یکی‌ دیگر از معایب ABA این است که در عمل خیلی‌ از درمانگران با روش ABA آموزش ندیده‌اند.

این بدین معنی است که درحالی‌که خیلی‌ از آن‌ها در ارائه کوشش‌های ناپیوسته به خوبی‌ عمل می‌‌کنند اما نمی‌‌توانند به کودک کمک کنند تا مهارت‌هایی‌ را که در خانه یا مدرسه آموخته به دنیای خارج تعمیم دهد. درنتیجه بعضی‌ از کودکان اتیسمی دچار الگوهای گفتاری و رفتاری ماشینی می‌‌شوند که مستقیماً ناشی از کوشش‌های ناپیوسته است.

این کودکان اگر کمک‌های لازم را در جهت تعمیم آموخته‌هایشان دریافت نکنند، ممکن است در مدیریت رویدادها و موقعیت‌های خارج از انتظارشان با مشکلات زیادی روبرو شوند. 

آیا درمان ABA بهترین انتخاب برای کودک شماست؟

در کل درمانگران اظهار می‌‌کنند که درمان ABA فشرده بیشتر مناسب کودکانی می‌‌باشد که مبتلا به اوتیسم عمیق هستند و یا این‌که در محیط ساختارمند پیشرفت خوبی‌ دارند.

متأسفانه تحقیقی که مداخلات گوناگون را به خوبی‌ با یکدیگر مقایسه کرده باشد، وجود ندارد که این بدین معنی است که والدین باید بر اساس موارد زیر تصمیم بگیرند: (۱) ملاحظات عملی‌ مانند هزینه‌ها و در دسترس بودن درمان (۲) چه چیزی برای کل خانواده بهتر است؟ (۳) بصیرت (آیا شما ایده یک برنامه بسیار ساختارمند و فشرده را برای کودکتان می‌‌پسندید؟ آیا شما فکر می‌کنید که کودکتان می‌تواند در این برنامه به خوبی‌ عمل کند؟) البته یک راه ساده برای فهمیدن اینکه آیا درمان ABA برای کودک و خانواده‌تان خوب است یا نه این است که آن‌ را امتحان کنید. اگر خوب بود که چه عالی‌- در غیر این صورت می‌‌توانید درمان‌های موجود دیگر را امتحان کنید.

مطلب قبلی: ۱۰ درمان برتر اوتیسم

عنوان: درمان ABA برای اوتیسم چیست؟

منبع: About Psychology

مترجم: سمیرا شمس سبحانی، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران

نوشته درمان ABA برای اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بعضی از کودکان در موقعیت‌های اجتماعی ناآرام هستند و به کندی آغاز به برقراری ارتباط می‌کنند. ما اغلب می‌گوئیم آنها بطور طبیعی خجالتی هستند. اگر فرزند شما احساس خجالت می‌کند شما می‌توانید با حمایت از او در موقعیت‌های اجتماعی، تشویق رفتار شجاعانه و نشان دادن چگونگی فعالیت در موقعیت‌های اجتماعی به او کمک کنید.

  کمرویی: اصول اولیه

تمام کودکان با خلق و خو یا مزاج منحصر به فرد متولد می‌شوند. خلق و خو یا مزاج راه تعامل کودک با دنیا است. کمرویی یک نوع از خلق و خوی یا مزاج است. کودکان با خلق و خوی خجالتی در موقعیت‌های اجتماعی ناآرام هستند. آن‌ها گاهی از موقعیت‌های اجتماعی دوری می‌کنند. اکثر کودکان بعضی وقت‌ها وابسته‌اند اما این وابستگی از بین می‌رود. کمرویی به مرور زمان از بین نمی‌رود اما کودکان کمرو می‌توانند اعتماد به نفس و راحت بودن بیشتر با مردم را یاد بگیرند.  

کمرو بودن هیچ اشکالی ندارد به مرور یک کودک کمرو اغلب با شناخت موقعیت یا اشخاص، شروع به ارتباط برقرار کردن با آنها می‌کند، این بدین معنی است که بهتر است بگوییم کودک به کندی یخش باز می‌شود نه اینکه خجالتی باشد.

برچسب زدن به کودک به عنوان خجالتی می‌تواند این احساس را در کودک به وجود آورد که حتماً مشکلی دارد یا اینکه هیچ کاری در مورد خجالتی بودنش نمی‌تواند انجام دهد.

در عوض شما می توانید بگوئید طول می‌کشد تا لیلا با محیط ارتباط برقرار کند یا خودش را با آن وفق دهد و هنگامی که احساس راحتی کند با خوشحالی شروع به بازی می‌کند. این نوع برخورد شما این پیام را به کودک شما و دیگران می‌دهد که شما درک کرده‌اید او چه احساسی دارد و هنگامی که آمادگی داشته باشد شروع به ارتباط با محیط می‌کند. تمام کودکان با حالت دیر راه افتادن یا دیر ارتباط برقرار کردن به بزرگسالان خجالتی تبدیل نمی‌شوند.

  حمایت از کودک کمرو

این طبیعی است که شما بخواهید کودکتان در موقعیت‌های اجتماعی راحت باشد و اعتماد به نفس داشته باشد، اما راحت بودن به طور طبیعی برای تمام کودکان ایجاد نمی‌شود. بدین معنی که کودکانی که دیر راه می‌افتند نیاز به تمرین مهارت‌های اجتماعی در گام‌های کوچک و قابل مدیریت دارند.

شما می‌توانید با فراهم کردن شرایطی برای کودکتان که با دیگران معاشرت کند، تشویق و تمجید رفتار اجتماعی شجاعانه، نشان دادن به او که چگونه در موقعیت‌های اجتماعی فعالیت کند، حمایت از او در موقعیت‌های اجتماعی (نه حمایت افراطی و بیش از حد) به کودکتان کمک کنید تا تمرین کند و یاد بگیرد.

راهنمایی برای کودکان

در این قسمت راهنمایی‌هایی برای کمک به نوزادان، کودکان نوپا و پیش‌دبستانی مطرح شده است:  به نوزاد زمان بدهید تا احساس راحتی کند.

کودکتان را مجبور نکنید به طور مستقیم در آغوش فرد بزرگسال ناآشنا قرار گیرد. در عوض فرد بزرگسال را برای بازی با اسباب بازی نزدیک کودکتان و آرام صحبت کردن با او تشویق کنید.  در موقعیت های اجتماعی از قبیل بازی گروهی یا گروه اقوام در حالی که او را به بازی تشویق می‌کنید در کنار کودکتان بمانید. به مرور که کودکتان احساس راحتی بیشتری می‌کند شما می‌توانید به تدریج برای مدت کوتاهی از او دور شوید. فقط تا قبل از اینکه کودکتان احساس ناراحتی کند بازگردید.   از حمایت بیش از حد کودکتان بپرهیزید.حمایت بیش از حد این پیغام را می‌دهد که موقعیت‌ها ترسناک هستند. این ممکن است بطور تصادفی رفتار کمرویی کودک شما را تقویت کند.  

از او به خاطر رفتار شجاعانه‌اش مانند پاسخ به دیگران، برقرار کردن ارتباط چشمی با دیگران یا بازی کردن دور از شما، تمجید کنید. کارهایی را که انجام می‌دهد به صورت اختصاصی مورد توجه قرار دهید: بطور مثال:

بابک جان، نحوه سلام گفتن شما را به آن پسر در پارک دوست داشتم. آیا متوجه شدی وقتی به او سلام کردی خوشحال شد؟  

سعی کنید در رفتارهای اجتماعی یک الگوی با اعتماد به نفس برای کودکتان باشید که بتواند ببیند و از شما یاد بگیرد، برای مثال: وقتی یک نفر به شما سلام می‌دهد همیشه شما جواب سلام او را بدهید. اجازه بدهید کودکتان این احساس را داشته باشد که شما به توانایی او در موقعیت‌های اجتماعی اعتماد دارید حتی اگر شما اندکی احساس نگرانی کنید او ناراحت خواهد شد.   اگر افراد دیگر بگویند کودک شما کمرو است به آرامی در مقابل کودکتان حرف‌های آنها را تصحیح کنید. برای مثالب بگویید او کمرو نیست فقط کمی طول می‌کشد که با دیگران ارتباط برقرار کند و راحت باشد.  

نکاتی برای کودکان در سن مدرسه

در این قسمت راهنمایی برای کودکان مدرسه‌ای که در موقعیت‌های اجتماعی با کمرویی مواجه هستند، مطرح شده است:

قرارهای بازی را چه در منزل شما باشد چه در منزل دوست کودک شما، مورد تشویق قرار دهید. در صورتیکه کودک به خانه دوستش دعوت شد در دفعه اول اگر شما همراه او بروید احساس راحتی بیشتری می‌کند. شما می‌توانید به تدریج زمانی که با او در خانه دیگران می‌گذرانید را کمتر کنید.

تمرین نشان دادن و گفتن یا ارائه کلاسی در منزل توسط کودک شما به او کمک می‌کند که در هنگام روبرو شدن در کلاس خودش احساس راحتی و استقامت بیشتری کند. کودک خود را برای انجام فعالیت‌های فوق برنامه تشویق کنید. تلاش کنید فعالیت‌هایی را که مشوق رفتارهای اجتماعی هستند، پیدا کند.  کودک خود را در تعاملات اجتماعی هدایت کنید. در موقعیت‌های آشنا به کودکتان یادآوری کنید که چیزهایی مانند ارتباط چشمی برقرار کردن، استفاده از حالات کلی بدن را انجام دهد و به سوال‌ها طوری جواب دهد که مردم بتوانند بشنوند. برای مثال:

شما می‌توانید یادآوری کنید که وقتی عمو با تو صحبت می‌کند به او نگاه کن.  از مقایسه‌های منفی او با کسانی که از اعتماد به نفس بیشتری برخوردارند مثل خواهران و برادران یا دوستان اجتناب کنید. در عوض کمک کنید که به وسیله تمرکز بر مراحل کوچک به سمت کمتر کمرو بودن عزت نفسش را بسازد.   کودکان کمرو نمی‌خواهند مورد توجه باشند. فهمیدن این نکته ممکن است به کودک شما کمک کند که زمانی که او هیچ صحبتی نمی‌کند مردم به او بیشتر توجه می‌کنند.

 چگونه بگوییم که کمرویی یک مشکل است؟ رفتار خجالتی طبیعی

طیفی از رفتار خجالتی طبیعی وجود دارد. به طور مثال، این برای نوزاد طبیعی است که در موقعیت‌های اجتماعی بخواهد نزدیک والدینش باشد، در موقعیت‌های اجتماعی گریه کند و از لحاظ جسمانی از تعاملات اجتماعی به وسیله قایم کردن سر، حرکت دادن یا چرخش سر به دور یا بستن چشمهایش اجتناب کند. برای کودک پیش دبستانی طبیعی است که با افراد ناشناس صحبت نکند. او ممکن است پشت یکی از والدین پنهان شود و از شرکت در بازی اجتناب کند. و برای یک کودک در سن مدرسه طبیعی است که گاهی اوقات از پاسخ به سوالات در کلاس اجتناب کند، در پیدا کردن دوست مشکل داشته باشد و ترجیح دهد که عقب بنشیند و بازی دیگران را نظاره کند یا از فعالیت‌های جدید دوری کند. 

هنگامی که کمرویی حکم یک مشکل را دارد…

شما با پرسیدن یک سوال از خودتان می‌توانید بگویید که رفتار خجالتی کودکتان حکم یک مشکل را دارد یا نه و آن سوال این است: آیا رفتار خجالتی او باعث بوجود آمدن اضطراب زیاد برای خودش (یا شما) شده است؟

آیا رفتار خجالتی او باعث بوجود آمدن اضطراب زیاد برای خودش (یا شما) شده است؟

به طور مثال ممکن است کودک شما توانایی گفتن سلام را هنگامی که یک نفر با او احوال پرسی می‌کند یا نگاه کردن به یک نفر وقتی که آنها در حال صحبت کردن هستند را ندارد. شاید شما یا کودکتان به خاطر کمرویی او نتوانید به مکان‌های دیگر بروید. کودکانی که کمرویی را نشان می‌دهند ممکن است حالاتی از اضطراب را در موقعیتهای اجتماعی بروز دهند مانند مهمانی‌ها، زمان بازی، فعالیت‌های ورزشی و مدرسه. آنها ممکن است در مورد احساس تنهایی‌شان صحبت کنند و حالاتی را نشان دهند که می‌خواهند دوستان بیشتری داشته باشند اما نمی‌دانند چگونه بر کمرویی‌شان غلبه کنند.

اگر خجالت و کمرویی کودک شما در عملکرد تحصیلی‌اش تداخل ایجاد کند یا تاثیر سوء بر روابط دوستانه‌اش بگذارد علامت این است که خجالت و کمرویی کودک شما به مشکل تبدیل شده است. بعضی از کودکان به مرور از کمرویی به سوی اضطراب پیش می‌روند. بنابراین اگر تغییر رفتار کمرویی کودکتان مشکل و اینگونه رفتارها در او بارز است، صحبت کردن با روانشناس حرفه‌ای می‌تواند به او کمک کننده باشد.

  کمرویی یا چیز دیگری؟

گاهی اوقات کودکان با تاخیر گفتاری، اختلال طیف اوتیسم (ASD) و یا مشکلات شنوایی می‌توانند شبیه کودکان کمرو رفتار کند. برای مثال آنها ممکن است ارتباط چشمی یا قسمتی از مکالمه اصلی را انجام ندهند. این عقیده خوبی است که گفتگویی با پرستار سلامت خانواده (برای نوزادان و کودکان نوپا)و کودکتان و معلم کودکتان (پیش دبستانی و سن مدرسه) داشته باشید تا از دلایل محتمل و غیر محتمل برای رفتار کودکتان اطلاع یابید. برای مثال : ـ یک کودک با تاخیر گفتاری علائمی را نشان می‌دهد که بیانگر علاقه او برای صحبت کردن با مردم است، برای مثال: او بدنبال برقراری ارتباط چشمی با دیگران است و سعی می‌کند که ارتباط اجتماعی برقرار کند اما از اینکه توسط دیگران درک نمی‌شود احساس یأس می‌کند. ـ یک کودک با اختلال شنوایی ممکن است علائم کمی از شنیدن سخنان بزرگسالانی که با او صحبت می‌کنند (از جمله والدین) را نشان دهد. او ممکن است در پیروی از دستورالعمل‌ها دچار مشکل شود یا ممکن است نتواند دامنه‌ای از صداها را بشنود. ـ یک کودک دارای اختلال اوتیسم ممکن است به سختی نشانه‌های اجتماعی را استنباط کند و ممکن است نتواند به شیوه مشابه دیگر بچه‌ها بازی کند و ممکن است به نظر برسد که علاقه‌ای به برقراری ارتباط اجتماعی با دیگران ندارد.  

احساس شما در مورد کمرویی کودکتان

اکثر والدینی که کودکشان با سرعت پایین‌تری شروع به برقراری ارتباط با دیگران می‌کنند، احساس یأس و ناامیدی را تجربه می‌کنند. اکثر والدین می‌خواهند که کودکشان با دیگران احساس راحتی داشته و در موقعیت‌های اجتماعی اعتماد به نفس داشته باشد. این گناه شما یا کودکتان نیست که او از موقعیت‌های اجتماعی ترس دارد. این ممکن است فقط قسمتی از ساختار ژنتیکی‌اش باشد. تمرکز بر مراحل مثبتی که شما و کودکتان برای غلبه بر کمرویی طی می‌کنید می‌تواند کمک کننده باشد. اگر شما خودتان خجالتی هستید و بخاطر کمرویی‌تان مطمئن نیستید که چگونه می‌توانید به کودکتان کمک کنید بهتر آن است با یک فرد حرفه‌ای مانند یک روانشناس صحبت کنید.

  عنوان: چرا کودکان کمرو هستند؟

منبع: Shyness and children

مترجم: بهاره قائمی کرمانی-دانشجوی روانشناسی بالینی مقطع کارشناسی ارشد-واحد الکترونیک

با تأیید: ترانه خداویردی، کاندیدای دکتری تخصصی روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی  

نوشته چرا کودکان کمرو هستند؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

والدین مهره های کلیدی در شکل‌گیری اعتماد به نفس در کودکان هستند.  یکی از دغدغه‌های والدین اعتماد به نفس و چگونگی روابط اجتماعی فرزندانشان است. گاهی با رفتار های به ظاهر درست تقویت‌کننده‌ی وابستگی کودکان و در مواقعی ایجاد اعتماد به نفس کاذب در آن‌ها می‌شوند.
جدی گرفتن توصیه‌ی‌های متخصصین و شرکت در کلاس‌های فرزندپروری سبب جلوگیری از رفتارهای مراقبتی افراطی والدین می‌شود.
اعتماد به نفس چیست؟ مجموعه باورها، احساسات و ادراکاتی که فرد نسبت به خودش دارد و چگونگی تعریفی که فرد از خودش ارائه می‌دهد را اعتماد به نفس می‌گویند.
الگوی شکل‌گیری اعتماد به نفس از همان ابتدای تولد شکل می‌گیرد و با روند رشدی کودک دچار تغییر می‌شود.
در اینجا با نکات مهم و کاربردی جهت حفظ و ایجاد اعتماد به نفس در کودکان آشنا خواهد شد.

بی‌قید و شرط عشق بورزید:

اعتماد به نفس کودک وقتی شکوفا می‌شود که نوعی علاقه بی‌قید و شرط را ببیند، عشقی که می‌گوید «دوستت دارم، هرکه باشی و هرچه انجام بدهی». وقتی کودکتان را صرفنظر از توانایی‌هایش، مشکلاتش، اخلاقش، یا قدرتش می‌پذیرید، به او بیشترین کمک را می‌کنید. بنابراین، او را در عشق خود غرق کنید. او را تا می‌توانید بغل کنید، ببوسید و به پشتش بزنید و فراموش نکنید به او بگویید که چقدر دوستش دارید. وقتی مجبورید در موردی به او تذکر بدهید، به او بفهمانید تذکر شما در مورد  رفتارش  است و نه خودش . مثلاً، به جای این که بگویید «خیلی پسر شرّی هستی. چرا درست نمی‌شی؟ به او بگویید، «لطفا تو خونه فوتبال بازی نکن. فوتبال بازی بیرون از خونه است».

بی‌قید و شرط عشق بورزید

توجه کنید:

وقتی را برای توجه کامل به کودک خود کنار بگذارید. این بسیار به احساس اعتماد به نفس کودک شما کمک می‌کند چون به او این پیغام را می‌دهد که شما فکر می‌کنید او مهم و ارزشمند است. حتما نباید وقت زیادی باشد؛ فقط  چند لحظه‌  که وقتی می‌خواهد با شما حرف بزند، تلویزیون را خاموش می‌کنید تا جواب سوالش را بدهید. با او ارتباط چشمی برقرار کنید تا معلوم باشد که واقعا دارید به چیزی که می‌گوید گوش می‌دهید. اگر وقتتان کم است، بدون نادیده گرفتن نیازهایش این نکته را به او بگویید. بگویید «خب همه اتفاق‌های تمرین فوتبال را برام تعریف کن، بعد که تموم شد باید برم شام درست کنم».

توجه کنید

محدودیت‌ها را یادش بدهید:

چند قانون منطقی برای کودک خود وضع کنید. مثلاً، اگر به او می‌گویید که موقع دوچرخه سواری در خیابان باید کلاه سرش بگذارد، اجازه ندهید بدون کلاهش به خانه دوستش برود. اگر بداند که بعضی قوانین خانوادگی نقشِ روی سنگ شده‌اند، احساس امنیت بیشتری می‌کند و به زودی بر طبق انتظارات شما زندگی خواهد کرد. فقط بکوشید واضح و باثبات باشید  و نشان دهید که به او اعتماد دارید و از او انتظار دارید که کار درست را انجام دهد.

از ریسک کردن‌های سالم استقبال کنید:  

کودکتان را به کشف چیزی تازه، مثل خوردن غذایی متفاوت، یافتن دوستان تازه، یا اسکیت‌سواری تشویق کنید. با این که همیشه احتمال شکست وجود دارد اما بدون ریسک کردن موفقیت هم به دست نمی‌آید. پس به کودک خود اجازه‌ی تجربه‌های کم خطر را بدهید و در مقابل تقاضاهای او در دخالت خود مقاومت کنید. مثلاً سعی نکنید به محض این که از خواندن کلمه‌ای دشوار احساس یاس کرد، او را «نجات» دهید. پریدن وسط کار او و گفتن این که «خودم می‌کنم» او را وابسته بار می‌آورد و اعتماد به نفس او را کم می‌کند. شما با برقراری تعادل در نیاز به حمایت از او و نیاز او به تجربه کردن کارهای تازه اعتماد به نفسش را شکل خواهید داد.

از ریسک کردن‌های سالم استقبال کنید

اجازه بدهید اشتباه کند:

البته یک جنبه حق انتخاب دادن و خطرپذیری این است که کودکتان در معرض اشتباه قرار می‌گیرد. این‌ها درسهای باارزشی برای اعتماد به نفس کودکتان هستند. بنابراین اگر کودکتان با وقت تلف کردن در اتاق خوابش از اتوبوس مدرسه جا مانده است، او را تشویق کنید که بیندیشد دفعه بعد چطور رفتار کند بهتر است. به این ترتیب اعتماد به نفسش صدمه نمی‌بیند و خواهد فهمید که گاهی می‌شود اشتباه کرد. دانیل میر، استادیار آموزش ابتدایی در دانشگاه ایالت سان فرانسیسکو می‌گوید اگر خودتان اشتباه کردید، به آن اعتراف کنید. پذیرش و اصطلاح اشتباهات پیغام قدرتمندی به فرزندتان می‌رساند و پذیرش مشکلات را برای کودک آسان‌تر می‌کند.

از اتفاقات مثبت تجلیل کنید:

همه تشویق‌پذیر هستند، بنابراین سعی کنید چیزهای خوبی را که کودکتان در روز انجام می‌دهد با صدای بلند اعلام کنید. مثلاً به پدرش بگویید «آراد امروز همه تکالیفش را سریع انجام داد».  با این کار او را درمعرض  تحسین خود و پاسخ دلگرم کننده‌ی پدرش قرار می‌دهید. واضح و مشخص بیان کنید. به جای این که بگویید «خوب بود» بگویید «ممنون که میز شام را چیدی». این درکِ انجام کار و ارزش فردی را در او بالا می‌برد و به او اجازه می‌دهد دقیقا بداند چه کاری را درست انجام داده است.

از اتفاقات مثبت تجلیل کنید

خوب گوش کنید:

اگر کودکتان نیاز به حرف زدن دارد، بایستید و به چیزی که برای گفتن دارد خوب گوش دهید. او نیاز دارد احساس کند که افکارش، احساساتش، خواسته‌ها و نظراتش مهم هستند. به او کمک کنید با نام گذاشتن روی احساساتش با آنها راحت کنار بیاید. بگویید «می‌فهمم که ناراحتی چون نمی‌توانی به آن مهمانی بروی». با پذیرفتن احساساتش بدون قضاوت درباره آنها، به احساسات او اعتبار می‌بخشید و نشان می‌دهید که برای چیزی که می‌خواهد بگوید ارزش قایلید. اگر احساسات خودتان را با او سهیم کنید مثلاً اگر بگویید: «من نگران مامان بزرگم. خیلی مریضه»، او هم در بیان احساسات خودش اعتماد به نفس پیدا می‌کند.

از مقایسه اجتناب کنید:

نظراتی مثل «چرا سعی نمی‌کنی مثل برادرت باشی؟» یا «چرا مثل دوستت مودب نیستی؟» فقط کودکتان را به یاد مشکلاتش می‌اندازد و در او احساس خجالت، حسادت و رقابت را تشدید می‌کند. حتی مقایسه‌های مثبت مثل «تو بهترین بازیکنی» هم به طور بالقوه مخرب‌اند چون کودک به سختی می‌تواند همیشه بر طبق این تصویر خود را بسازد. اگر بگذارید کودکتان بداند که او را به خاطر منحصر به فرد بودنش تحسین می‌کنید، او هم ارزش بیشتری برای خودش قایل می‌شود.

احساس همدردی کنید:

احساس همدردی کنید

اگر کودکتان خودش را به شکلی ناخوشایند با خواهر برادرها یا همسالانش مقایسه می‌کند مثلاً می گوید: «چرا نمی‌تونم مثل دوستم توپ پرت کنم»، با او همدردی کنید و بعد روی یکی از توانایی‌هایش تاکید کنید. مثلاً بگویید، «آره راست می‌گی. دوستت توپ پرت کن ِ خوبیه. تو هم خیلی تند می‌دوی». این به کودکتان کمک می‌کند متوجه شود که ما همه نقاط قوت و ضعفی داریم و لازم نیست که حتماً بی‌عیب باشد تا احساس خوبی درباره خودش داشته باشد.

 
تشویق کنید:

هر کودکی نیاز به شکلی از حمایت از جانب عزیزانش دارد که پیغام می‌دهند «ما به تو ایمان داریم. ما تلاشهایت را می‌بینیم. ادامه بده!» تشویق یعنی تشخیص دادن پیشرفت و نه فقط پاداش دادن به نتیجه‌ای. پس اگر کودکتان با مسئله‌ی درسی دست و پنجه نرم می‌کند، به جای این که بگویی «نه اینطوری نیست. بگذار برات حلش کنم»، بگویید «خیلی داری تلاش می‌کنی. تقریباً به جواب رسیدی»
تفاوتی بین تحسین و تشویق هست. تحسین پاداش به انجام کار است، در حالی که تشویق پاداش به فرد است («تو تونستی» به جای «من به تو افتخار می‌کنم»). تحسین ممکن است به کودک بفهماند که تنها وقتی «خوب» است که کاری را درست انجام داده باشد. از سوی دیگر، تشویق به رسمیت شناختن تلاش است. گفتنِ «خب بهم بگو بازی چطور بود. دیدمت چطور حمله می‌کردی» مفیدتر از گفتن «تو بهترین بازیکن تیمی» عمل می‌کند. تحسین بیش از اندازه اعتماد به نفس را خدشه دار می‌کند چون فشاری برای انجام کار و نیاز مداومی به تایید دیگران ایجاد می‌کند. بنابراین تحسین را کناری بگذارید و آزادانه او را تشویق کنید؛ این به کودکتان کمک می‌کند تا با احساس خوبی نسبت به خود رشد پیدا کند.

عنوان: نقش والدین در اعتماد به نفس کودکان

نویسنده: بهاره محسنی، دانشجوی ارشد مشاوره

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته نقش والدین در اعتماد به نفس کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در منابع مربوط به اوتیسم درمان‌های زیادی مطرح شده است. اما “بهترین” درمان کدام است؟ متخصصان معتقدند که هر کودکی نیازهای متفاوتی دارد. درمان‌هایی که در این مقاله آمده‌اند از بهترین درمان‌های شناخته شده هستند که بیشترین تحقیقات برروی آن‌‌ها انجام شده است. این درمان‌ها به احتمال بیشتری نتیجه بخش هستند. 

۱. تحلیل رفتار کاربردی [۱] 

تحلیل رفتار کاربردی (ABA) قدیمی‌ترین درمان است که بیشترین تحقیقات برروی آن‌ انجام شده است و به طور اختصاصی برای درمان اختلال اوتیسم ایجاد شده است. ABA یک سیستم بسیار متمرکز شامل تمرین‌هایی‌ بر مبنای پاداش است که بر روی آموزش مهارت‌های خاص تمرکز دارد. معمولاً در مدارس از این روش استفاده می‌‌شود. 

۲. گفتار درمانی

تقریبأ همه افراد مبتلا به اوتیسم، مشکلاتی در گفتار و زبان دارند. در بعضی‌ افراد این مشکلات کاملا آشکار هستند؛ خیلی‌ از افراد مبتلا به اوتیسم کلام ندارند یا گفتار بسیار ضعیفی دارند. بعضی‌ اوقات مشکل این افراد به تلفظ صحیح یا دستور زبان مربوط نمی‌شود بلکه به کاربرد زبان برمی‌ گردد (این افراد در استفاده از زبان در روابط اجتماعی مشکل دارند).

۳. کاردرمانی

کاردرمانی برروی مهارت‌های روزمره زندگی‌ تمرکز دارد. از آنجایی که رشد مهارت‌های حرکتی ظریف در خیلی‌ از افراد مبتلا به اوتیسم با تاخیر همراه است، کاردرمانی می‌تواند بسیار مفید باشد. همچنین کاردرمانی ممکن است به کودک شما کمک‌کند تا مهارت‌های اساسی‌ بازی کردن را که غالبا در ورود به مدارس عادی نقش کلیدی دارند را بیاموزد. 

۴. درمان مهارت‌های اجتماعی

یکی‌ از مشکلات اساسی‌ افراد مبتلا به اوتیسم نداشتن مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی‌ کافی‌ است. خیلی‌ از کودکان مبتلا به اوتیسم در ایجاد مهارت‌های لازم برای ادامه یک گفتگو، ارتباط با دوستان جدید و یا حتی بازی با سایر کودکان در زمین بازی نیاز به کمک دارند. درمانگر مهارت‌های اجتماعی می‌‌تواند تعامل اجتماعی کودک شما با همسالانش را تسهیل کند. 

۵. فیزیوتراپی

اوتیسم یک اختلال “تاخیری رشدی گسترده [۲]” است. خیلی‌ از افراد مبتلا به اوتیسم تأخیرهایی در حرکات درشت دارند و بعضی‌ از افراد عضلاتی بسیار ضعیفی دارند. فیزیوتراپی می‌‌تواند این افراد را از لحاظ جسمی‌ قوی‌تر کند و هماهنگی حرکتی و مهارت‌های ورزشی پایه را در آن‌‌ها تقویت کند.

۶. بازی درمانی

شاید عجب به نظر برسد اما کودکان مبتلا به اوتیسم حتی در یادگیری بازی کردن نیز نیاز به کمک دارند. و علاوه بر این بازی می‌‌تواند به عنوان یک ابزار برای ایجاد زبان، ارتباط و مهارت‌های اجتماعی مورد استفاده قرارگیرد. بازی درمانگرها ممکن است از تکنیک‌های درمانی خاصی‌ مانند Floortime یا Play project استفاده کنند یا ممکن است از بازی درمانی برای گفتار درمانی، کاردرمانی یا فیزیوتراپی استفاده کنند.

۷. رفتار درمانی

کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً ناامید هستند. غالبا این افراد به خوبی‌ توسط دیگران درک نمی‌شوند، مشکلات زیادی در بیان نیازهایشان دارند. از حساسیت بیش از اندازه به نور، صدا و لمس شدن رنج می‌‌برند. بنابراین عجیب نیست که آنها بعضی‌ اوقات قشقرق ‌به پا می‌کنند! رفتار درمانگرها می‌‌توانند تشخیص دهند که چه چیزی در پشت رفتارهای منفی‌ کودکان قرار دارد و می‌‌توانند از طریق ارائه راهکارهایی به منظور تغییر در محیط و برنامه زندگی این افراد، زندگی آنها را بهبود ببخشند.

۸. درمان‌های تحولی‌

Floortime و SCERTS و مداخله تحولی‌ ارتباطی [۳]‌ (RDI) جزو درمان‌های تحولی‌ محسوب می‌‌شوند. این درمان‌ها از علایق، توانمندی‌ها و سطح رشدی خود کودک برای تقویت هیجان‌ها، توانایی‎های اجتماعی و ذهنی‌ او کمک می‌‌گیرند. درمانهای تحولی‌ معمولاً از نظر رویکرد، متضاد درمان‌های رفتاری هستند که برای یاد دادن مهارت‌های خاص مثل بستن بند کفش و مسواک زدن از آن‌‌ها استفاده می‌‌شود. 

۹. درمانهای مبتنی‌ بر حس بینایی

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر به صورت تصویری فکر می‌کنند. بعضی‌ از این افراد با سیستم‌های ارتباطی‌ تصویری مثل PECS (ارتباط تبادل تصویری) [۴] بسیار خوب کار می‌‌کنند. همچنین مدلسازی ویدئویی و سیستم‌های ارتباطی‌ الکترونیکی‌ می‌‌تواند از قدرت دیداری افراد اوتیسم برای تقویت مهارت‌ها و ارتباطات در آنها استفاده کند. 

۱۰. درمان یکپارچه سازی حسی و اوتیسم 

این درمان که در گذشته شاخه‌ای از کاردرمانی محسوب می‌‌شد در حال حاضر یک درمان مجزا به حساب می‌آید. این تا حدودی به علت ملاک‌های تشخیصی جدید برای اوتیسم به خصوص ملاک حساسیت‌های بیش از اندازه و یا کمتر از اندازه به نور، صدا، شلوغی، بوها و بقیه درون‎دادهای حسی است. متخصصان یکپارچه سازی حسی معمولاً از طریق فعالیت‌های جسمی‌ از جمله تاب خوردن، بورس کشیدن و یا عناصر “رژیم حسی” به این افراد در مدیریت پاسخ‌هایشان به درون دادهای حسی کمک می‌‌کنند. 

قبل از انتخاب

بسیار مهم است که در انتخاب یک رویکرد درمانی، هزینه، در دسترس بودن، بی‌ خطر بودن و در حالت ایده آل همخوان بودن با سبک فرزندپروریتان را در نظر بگیرید. علی‌ رغم اینکه بقیه والدین، معلمان و درمانگران توصیه‌های خاص خود را دارند، درنظرداشته باشید که انتخاب نهایی با شماست. 

در هفته‌های بعد توضیحات تکمیلی در مورد هر کدام از این درمان‌ها به شما عزیزان ارائه می‌‌شود. پس با ما در روان‌ حامی همراه باشید! 

مطلب بعدی: درمان ABA برای اوتیسم چیست؟

عنوان: ۱۰ درمان برتر اوتیسم

منبع: About Psychology

مترجم: سمیرا شمس سبحانی، دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

Top 10 Therapies and Treatments for Autism

By Lisa Jo Rudy

Autism Spectrum Disorders Expert

[۱]. Applied Behavioral Analysis

[۲]. Pervasive developmental delay

[۳]. Relationship Development Intervention

[۴]. Picture Exchange Communication

نوشته ۱۰ درمان برتر اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در روانشناسی کودک یک اصل مهم رفتاری وجود دارد به نام «هدفمندی رفتار».  این اصل بیان می‌­کند که رفتار کودک هدفمند است. یعنی کودک هر نوع رفتاری را (مطلوب یا نامطلوب) برای رسیدن به هدف انجام می‌­دهد. در ظاهر شاید ساده باشد اما روانشناسی کودک نشان می‌­دهد که این اصل چقدر عمیق و معنادار است و چگونه می‌تواند تأثیرهای شگرفی بر روابط کودک با والدین و اطرافیان بگذارد. در ادامه با روان حامی همراه باشید.

کودکان شدیداً به دنبال تعلق داشتن هستند. نیاز و میل به تعلق داشتن، یکی از ضروری‌ترین نیازهای انسان است که از لحظه تولد تا مرگ در او زنده است. اگر کودک احساس تعلق داشتن بکند و خانواده و اجتماع به این نیاز او پاسخ مناسب بدهند، مشکلات ناچیزی وجود خواهد داشت. کودک از طریق همکاری کردن و مشارکت داشتن، احساس مفید بودن و تعلق داشتن می‌­کند. اما اگر کودک دلسرد شده باشد احساس تعلق او محدود می‌­شود.

کودک برای احساس تعلق داشتن، گاهی دست به رفتارهای مخرب می زند

کودک تلاش می‌کند برای ارضای احساس تعلق خود هر طور شده، جایگاهی پیدا کند؛ خواه از طریق رفتار مناسب یا رفتار مخرب.
وقتی‌که خانواده و اجتماع پاسخ مناسبی به ارضای احساس تعلق کودک ندهند، کودک نومیدانه از ۴ هدف اشتباه برای رسیدن به هدف خود استفاده می‌­کند. لازم است این اهداف اشتباه را بشناسیم.

1. میل به توجه بیش‌ازحد

کودک به اشتباه تصور می‌­کند هنگامی‌ می‌­تواند مهم باشد که دائماً مرکز توجه اطرافیان باشد. او مهارت‌های فوق‌العاده‌ای برای جلب‌توجه دیگران به دست می‌آورد. “اگر تو به من توجه نکنی من چیزی نیستم. من فقط وقتی جایگاه دارم که تو مشغول من باشی. بنابراین، من دست به هر رفتاری می‌زنم که تو را به خودم مشغول کنم”.

کودک از روشهای منفی برای جلب توجه استفاده می کند

کودک در این شرایط تمامی‌ روش‌های مشغول کردن دیگران به خود را پیدا می‌کند. اگر جذاب بودن و انجام رفتارهای مثبت و مورد انتظار، موجب جلب‌توجه دیگران به کودک نشود، او به انجام رفتارهای مخرب روی می‌­آورد. کودکی را تصور کنید که پیشرفت تحصیلی ضعیفی دارد، بی‌­انضباط است و تبدیل به دلق کلاس شده است. این کودک از آنجا که نتوانسته به‌طور مثبت احساس تعلق به مدرسه داشته باشد، از طریق رفتارهای تمسخرآمیز و حتی سبک کردن خویش به دنبال کسب جایگاه و ارضای احساس تعلق خود است. بنابراین، کودک برای احساس تعلق ممکن است گریه و زاری کند، تنبلی کند، دیگران را کتک بزند و یا هر روش مخرب دیگری برای جلب‌توجه دیگران را انجام دهد. اگر دیگران از این هدف اشتباه رفتاری کودک آگاه نباشند و به اشتباه به این رفتارهای نامطلوب او توجه کنند، موجب تقویت رفتارها می‌­شوند.

کودکان به‌طور طبیعی به توجه اطرافیان (والدین، معلمان، همسالان و …) نیازمندند. آنان به توجه، آموزش، محبت و همدردی ما نیاز اساسی دارند. اما باید کاملاً آگاه و مواظب باشیم تا با انجام رفتارهای مخرب به این نیازهای آنان پاسخ ندهیم و روش‌های غلط آنان در یافتن جایگاه را ناخواسته و به اشتباه تقویت نکنیم. کاری را که لازم است انجام دهیم، تشخیص بین توجه مناسب و توجه نامناسب است. اگر رفتار کودک با شرایط و موقعیت همخوانی دارد، توجه مناسب و اگر ناهمخوانی داشت کودک به‌احتمال‌زیاد دنبال توجه بیش از حد است. دیگر اینکه هر فرد در محیط (خانواده، مدرسه و …) مشارکت و همکاری را که لازم است داشته باشد، به دست آورد. این کار به هنر و مهارت اطرافیان بستگی دارد.

اصل هدفمندی رفتار و انتخاب اهداف اشتباه رفتاری در مورد تمامی‌ افراد صدق می‌­کند. مثلاً هنگامی‌ که یک فرد برای جلب‌توجه همسرش تلاش می‌­کند برای مدتی از او فاصله بگیرد، به دنبال کسب جایگاه از دست رفته خویش و احساس تعلق داشتن است اما با یک هدف رفتاری اشتباه. اگر همسر نیز پس از اخم کردن و فاصله گرفتن، به او توجه بیش از حد کند، این شرایط موجب می‌­شود تا به مرور زمان فرد یاد بگیرد تا با استفاده از این رفتار اشتباه به دنبال دریافت توجه همسرش باشد. افرادی را که اقدام­‌های غیرقانونی و جرم مرتکب می‌­شوند نیز اهداف اشتباه رفتاری را در کسب جایگاه انتخاب کرده‌­اند. آنان به دلیل عدم احساس تعلق به اجتماع، تلاش می‌­کنند تا با چنین اقدام‌­هایی جایگاه خود در اجتماع را به دست آورند؛ زیرا از طریق رفتارهای اجتماع پسند، امکان کسب جایگاه و احساس تعلق اجتماعی برایشان فراهم نبوده است.

2. نزاع برای قدرت

کودک سعی می کند تا با شکست دادن والدین یا اطرافیان، از قدرت استفاده کند.

دومین هدف اشتباه رفتاری، نزاع برای قدرت است. نزاع برای قدرت عموماً هنگامی‌ بروز پیدا می‌­کند که پدر، مادر یا دیگر اطرافیان برای مدتی تلاش می‌­کنند تا با استفاده از زور مانع توجه­‌طلبی بیش از حد کودک شوند. در چنین وضعیتی، کودک مصمم می‌­شود تا با شکست دادن والدین یا اطرافیان، از قدرت استفاده کند. کودک با سرپیچی کردن از دستورهای والدین، احساس رضایت زیادی را به دست می‌­آورد. او تصور می‌­کند اگر از دستورها پیروی کند و در برابر قدرت بزرگ‌تری تسلیم شود، احساس ارزش شخصی خود را از دست می‌­دهد. این ترس از مغلوب شدن در برابر قدرتی بزرگ­تر برای برخی از کودکان واقعیتی نابودکننده است و موجب تلاش­‌های وحشتناک آنان برای اثبات قدرتشان می‌­شود.

تشخیصِ تفاوت بین توجه‌طلبی بیش از حد و نزاع برای قدرت اهمت دارد. نزاع برای قدرت هنگامی‌ وجود دارد که والد و کودک هر یک تلاش می‌­کنند تا رئیس بودن خود را به دیگری نشان دهند. یکی از تفاوت­‌های مهم برای تشخیص تفاوت بین این دو وضعیت، توجه به رفتار کودک هنگام اصلاح است. اگر هدف کودک صرفاً جلب‌توجه باشد، هنگامی‌ که سرزنش می‌­شود حداقل برای مدتی رفتار مخرب را کنار می‌­گذارد. اما اگر هدف او نزاع برای قدرت باشد، تلاش­‌هایی که برای متوقف کردن رفتار مخرب او انجام می‌­شود، فقط باعث تشدید و ادامه رفتار مخرب او خواهد شد.

3. انتقام گرفتن

انتقام گرفتن سومین هدف اشتباه رفتاری کودک است. این هدف اشتباه از تشدید و ادامه­‌ی نزاع قدرت بین کودک با اطرافیان ناشی می‌­شود. هنگامی‌ که والد و کودک در نبرد قدرت به‌شدت درگیر می‌­شوند و هر یک تلاش می‌­کند بر دیگری غلبه کند، تعاملی از انتقام شکل می‌­گیرد. کودک ناامیدانه از شکست در نزاع قدرت و از روی دلسردی و به عنوان تنها ابزار برای حفظ و نشان دادن احساس مهم بودن، اقدام به انتقام گرفتن می‌­کند. در چنین شرایطی، کودک متقاعد می‌­شود که قدرتی ندارد و نمی‌­تواند کاری کند که دوست داشته شود و فقط در صورتی به حساب می‌­آید که به دیگران آسیب برساند، همان­طور که دیگران به او آسیب رسانده­‌اند. بدین ترتیب هدف اشتباه او انتقام گرفتن می‌­شود.

کودک با رفتار مخرب دیگران را متقاعد می سازد

هنگامی‌ که کودک از تلاش‌­هایش برای کسب جایگاه دلسرد می‌­شود، خودش را فردی بد و غیرقابل دوست داشتن می‌­بیند و چون رفتارش مخرب است در متقاعد کردن دیگران بسیار موفق عمل می‌­کند. کودکی که در چنین شرایطی قرار دارد بیشتر از هر چیز به دلگرمی‌ نیاز دارد. والدین و اطرافیان باید از طریق احساس همدلی، درک و پذیرش کودک به او کمک کنند تا جایگاه خود را پیدا کند. این کودک اگر تنبیه شود، صرفاً به معنای تائید باور اشتباهش مبتنی بر بد بودن خودش است. تنبیه همچنین موجب می‌­شود انگیزه بیشتری برای ناراحت کردن دیگران به کودک داده شود که به تلافی‌­جویی، انتقام‌­گیری و ناراحتی­‌های بیشتر او منجر خواهد شد.

4. اثبات بی­‌لیاقتی و عدم شایستگی

کودک کاملاً دلسرد به­ کلی تسلیم می‌­شود. او باور دارد که هیچ شانسی برای موفقیت با هیچ روشی، جه سازنده و چه مخرب، ندارد. او تبدیل به کودکی ناتوان می‌­شود و از این ناتوانی استفاده می‌­کند. کودکی که در چنین شرایطی قرار دارد با استفاده از بزرگ جلوه دادن ناتوانی واقعی یا خیالی خود از انجام دادن تکالیفی که در آن‌ها انتظار شکست دارد، خودداری می‌­کند. کودکی که کودن به نظر می‌­رسد اما درواقع کودک نیست، معمولاً به خاطر احساس دلسردی و ناامیدی، کندی خود را ابزاری برای اجتناب از هرگونه تلاش می‌­کند و از این طریق سوءاستفاده می‌­کند. درواقع تصور کودک این­گونه است “اگر من کاری انجام دهم، شما خواهید فهمید که چقدر بی‌­ارزش هستم. پس من را به حال خودم رها کنید”. این کودکان دیگران را به خدمت نمی‌­گیرند، آنان فقط قطع امید می‌­کنند. هرگاه مادر بگوید “من از او ناامید شده­‌ام! دلیلی ندارد که از او بخواهید کاری انجام دهد”. باید مطمئن باشد این دقیقاً همان چیزی است که کودک از او می‌­خواهد. به نظر می‌­رسد کودک می‌­خواهد به دیگران بگوید “از من قطع امید کنید، فایده‌­ای ندارد و من بی­‌ارزش و ناتوانم. مرا به حال خودم بگذارید”. البته برداشت کودک از خودش غلط است. کودک این نگرش منفی و نادرست در مورد خودش را از طریق مجموعه‌­ای از تلاش‌­های ناامیدانه و تجارب منفی که او آن‌ها را موانعی عبور ناپذیر می‌­بیند و برای همین دلسرد شده است، به وجود آمده است. هیچ کودکی بی­‌ارزش نیست!.

هنگامی‌ که ما این ۴ هدف اشتباه رفتاری کودک را بشناسیم، مبنایی برای انجام رفتار درست در برابر او خواهیم داشت. در هیچ شرایطی نباید به کودک گفت که رفتار او بر مبنای یکی از این اهداف اشتباه است. مثلاً نباید به کودک گفته شود که هدف تو از انجام این کار، لجبازی کردن یا جنگ قدرت است. این کار می‌­تواند به‌شدت آسیب­‌رسان باشد. دانش روان­شناختی چیزی است که به عنوان مبنایی برای انجام واکنش‌­های و اقدام­‌های عملی درست از آن استفاده می‌­شود نه به عنوان سلاحی علیه کودک. اگر والدین یا افراد دیگر بخواهند در برابر کودک برخلاف این رفتار کنند، نشانگر این است که احتمالاً درگیر برخی مشکلات سلامت روان‌شناختی هستند. کودک از این اهداف اشتباه رفتاری خود کاملاً ناآگاه و بی‌­اطلاع است. می‌­توان کودک را از این اهداف پنهان رفتاری آگاه کرد، اما این عمل افشاگرانه به ظرافت نیاز دارد و باید توسط اشخاصی که آموزش حرفه‌­ای و صلاحیت این کار را دارند گذاشته شود.

با این حال، هرگاه ما از هدف اشتباه کودک آگاه شدیم، می‌­توانیم منظور او از انجام رفتار اشتباهش را بفهمیم و بر مبنای آن واکنش و اقدام درست انجام دهیم. اگر فواید مورد علاقه کودک را حذف کنیم و ناخواسته در دام تقویت رفتارهای نادرست او نیفتیم، تمام تلاش­‌ها و رفتارها نامناسب او برای کسب جایگاه، بی‌­فایده خواهد شد و کودک یاد می‌­گیرد تا برای کسب جایگاه در روش و رفتار خود تجدیدنظر کند.

هنگامی‌ که تشخیص دادیم کودک در حال توجه­‌طلبی بیش از حد است، می‌­توانیم از توجه بیش از حد به او و تسلیم شدن در برابرش خودداری کنیم. مادری که نسبت به توجه‌­طلبی افراطی کودک، بی‌­توجهی نشان دهد به کودک یاد می‌­دهد که با انجام این رفتار مخرب به خواسته‌­ات نخواهی رسید. هنگامی‌ که خود را درگیر نزاع قدرت دیدیم می‌­توانیم از موقعیت دور شویم و در مبارزه و جنگ قدرت با کودک درگیر نشویم. هنگامی‌ که شما میدان را خالی می‌­کنید و از آن دور می‌­شوید کودک هیچ منفعتی از پیروزی در میدان خالی نخواهد برد. هرگاه هدف کودک آسیب رساندن به ما باشد، می‌­توانیم با آگاهی از دلسردی عمیق او، احساس درماندگی و آسیب نکنیم و از انتقام‌­گیری به‌وسیله تنبیه، خودداری کنیم. با انجام ندادن این کار و فراهم کردن تجربه­‌هایی برای کودک تا بتواند توانایی‌­های خودش را کشف کند و به اطرافیان نشان دهد، از ناامیدی و دلسردی او جلوگیری کرده‌­ایم.

موضوع مهم دیگری که والدین لازم است از آن آگاه باشند این است که شما به عنوان پدر یا مادر، صرفاً می‌­توانید تلاش کنید تا کودک را در جهت تغییر در رفتار برانگیزید اما ممکن است همیشه موفق نشوید، حتی اگر کار درست را انجام دهید! انتظار موفقیت داشتن در همه زمان‌­ها، انتظاری غیرممکن از خود است که ممکن است به استرس فرزندپروری را در شما تشدید کند و به شما آسیب بزند. کنترل و هدایت کامل همه عواملی که بر بروز رفتار کودک تأثیرگذارند (مانند ژنتیک، همسالان، مدرسه و جامعه) همیشه در دستان شما نیست. آنچه اهمت دارد این است که شما از طرف خودتان از انجام کار درست در برابر کودک مطمئن باشید و بدانید که هر کودک در مورد کاری که انجام خواهد داد، خودش تصمیم­ می‌­گیرد. بدانید که این مسئله متعلق به خود کودک است و این موضوع بخشی از مفهوم برابری است.

برای مدیریت کودکان بهتر است خود را به مهارتهای مورد نیاز مجهز شوید

بسیاری از مشکلاتی که کودکان با آن‌ها روبرو هستند را می‌­توان به شیوه­ای گام‌به‌گام حل کرد. مهم‌ترین کار این است که شما مجهز به مجموعه مهارت­‌هایی شوید که بتوانید از آن‌ها در موقعیت مناسب خود، استفاده کنید و بدانید که در هر شرایطی کدام شیوه رفتاری مفید و کدام غیرموثر است. برای اکثر والدین در بیشتر موقعیت­‌ها، دانستن کاری که در لحظه خاصی انجام ­شود و کاری که نباید انجام شود، کفایت می‌­کند. با این حال، در بسیاری از موارد نیز ممکن است هدف‌­های اشتباه­ بدرفتاری کودک و باورها و نگرش­‌های نادرست او آن‌چنان شدید و پایدار است که به چیزی بیشتر از یک واکنش درست به رفتارهای گوناگون مخرب او نیاز است. ممکن است لازم باشد روی بررسی نگرش‌­ها و باورهای منفی کودک و الگوی منش و رفتار او کار شود. یا ممکن است درک و فهم و بینش عمیق‌تر و گسترده‌­تری از ماهیت پنهان رفتارهای مخرب او به دست آورد. در صورتی که چنین چیزی نیاز شد، والدین می‌­توانند از شرکت در گروه­‌های آموزش والدین یا مراکز مشاوره کودک و دریافت مشاوره­‌های تخصصی در زمینه روانشناسی کودک و خانواده، استفاده کنند. همچنین، ممکن است به مطالعه و کسب اطلاعات دقیق درباره روانشناسی کودک نیز نیاز باشد. چیزی که ما در اینجا ارائه داده‌­ایم، توضیحاتی در مورد شیوه‌­های روزمره رفتار با کودک است. برخی از این شیوه‌­ها به مادران به ستوه‌­آمده­‌ای که برای تأثیر گذاشتن بر کودک ابتدا باید توانایی و قدرت عظیم خود را برای این کار کشف کنند، کمک خواهند کرد.

درنهایت اینکه، والدین و اطرافیان لازم است بدانند که چگونه با کودکان رفتار کنند. هرچقدر والدین بتوانند کودکانشان را بیشتر درک کنند، در ساختن تصویر دقیق­تری از زندگی، تغییر مسیر، پذیرش ارزش‌­های اجتماعی و دستیابی به زندگی رضایتمندانه‌­ی توأم با آرامش، موفق­تر خواهند بود.

عنوان: اهداف رفتارهای اشتباه کودکان 

منبع: کتاب کودکان خوشبخت. تألیف رودولف درایکورس-ویکی سولتس. ترجمه دکتر حمید علیزاده و علیرضا روحی. با اندکی دخل و تصرف

گردآورنده: حجت پیرزادی، دانشجوی دکتری کودکان استثنایی دانشگاه علامه طباطبایی

مقالات مترتبط با فرزندپروری

تنبیه چیست و چه معایبی دارد؟ چه جایگزینی برای تنبیه وجود دارد؟

February 15, 2020 بدون دیدگاه

کودک سالم کودکی است که در فرآیند رشد خود و به اقتضای وضعیت رشد عقلانی‌اش کارهایی را انجام می‌دهد که ممکن است باب میل والدین نباشد. تنبیه می‌تواند برای... بیشتر بخوانید

برای درمان لجبازی کودک چه کنیم؟ چرا کودک لجبازی داریم؟

January 10, 2021 بدون دیدگاه

بر اساس طبقه بندی DSM5 از اختلالات، افراد لجباز و نافرمان با ویژگی‌های زیر معرفی می‌شوند: – اغلب به طور فعال از انجام دادن خواسته‌ها و رعایت قوا... بیشتر بخوانید

چطور سبک فرزند پروری شما احتمال ابتلا به وسواس را در کودکتان افزایش می‌دهد؟

August 13, 2019 بدون دیدگاه

وسواس فکری عملی یکی از اختلالات اضطرابی است. افراد مبتلابه این اختلال افکار ناخواسته و مزاحمی دارند که محتواهای متفاوتی ازجمله آلودگی، داشتن بیماری، ل... بیشتر بخوانید

ناتوانایی یادگیری چیست و بازی‌های مربوط به آن کدام است؟

February 17, 2019 بدون دیدگاه

ناتوانایی‌ های یادگیری، مشکلی است که در یک یا چند فرآیند روانشناختی پایه وجود دارد و در درک یا استفاده از زبان گفتاری یا نوشتاری کودک اثر می‌گذارد. ای... بیشتر بخوانید

فرزندپروری چیست؟ نظریه بامریند در مورد سبک‌های فرزندپروری

March 17, 2019 بدون دیدگاه

  خانواده اولین و مهم‌ترین بافت اجتماعی را برای رشد فرد فراهم می‌سازد. اصطلاح فرزندپروری از ریشه پریو ‪ (pario)به معنی «زندگی‌بخش» گرفته شده است.... بیشتر بخوانید

آیا فرزند شما در یک رابطه‌ی دوستی پرخطر قرار دارد؟

August 09, 2018 بدون دیدگاه

هفت راهکاری که برای کمک به یک کودک وجود دارد که ممکن است در یک رابطه‌ی ناسالم و پرخطر به دام افتاده باشد. با روان حامی همراه باشید.  گریه‌های آخر شب،... بیشتر بخوانید

دعوا های ناجور: دفترچه راهنمای حل تعارض های زوجی و خانوادگی

July 14, 2018 بدون دیدگاه

جامعه پیچیده تر شده است و در این موضوع شکی نداریم . همه انواع روابط ما متاثر از این پیچیدگی اند ، و مهم ترین جامعه ای که با آن درگیر هستیم خانواده است... بیشتر بخوانید

مرگ آموزی به کودک: چگونه به فرزندم مفهوم مرگ را آموزش دهم؟

July 08, 2018 بدون دیدگاه

مرگ یک عزیز بسیار دردآور است و طبیعی ست که آرامش روانی شما را به هم ریخته و خلقتان را افسرده کند. علیرغم اینکه شما را درک می‌کنیم و برای کمک به شما آم... بیشتر بخوانید

اصول انضباط مثبت : قسمت دوم

July 06, 2018 بدون دیدگاه

انضباط مثبت در فرزندپروری چیست و چه اصولی دارد؟ قسمت دوم در بخش اول، پس از ارائه‌ی مفهوم و اصول انضباط مثبت و بیان معیارهای آن در مبحث فرزندپروری، به... بیشتر بخوانید

رفتارهای جنسی دوره کودکی: ویژه‌ی دوره پیش‌دبستانی

March 07, 2018 بدون دیدگاه

رفتارهای جنسی کودکان پیش‌دبستانی: چه چیزی نرمال است؟ رفتارهای جنسی کودک در این مرحله ممکن است شوکه کننده باشد، به خصوص اولین مرتبه‌ای که آن رفتارها را... بیشتر بخوانید

نوشته اهداف رفتارهای اشتباه کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تفاوت بین دخترها و پسرهای مبتلا به اوتیسم

ملاک‌های تشخیصی اوتیسم برای پسرها و دخترها یا مردها و زن‌ها متفاوت نیست. اما طبق یافته‌های اخیر محققان، اوتیسم ممکن است در دخترها متفاوت از پسران باشد. در حقیقت ممکن است این تفاوت در حدی باشد که تشخیص را مشکل‌کند. یک محقق از Kennedy Krieger Interactive Autism Network در یک گزارش درباره دختران مبتلا به اوتیسم [۱] ASD این سوال را مطرح کرد: محققانی که به دنبال تفاوتی بین دختران و پسران مبتلا به اوتیسم می‌‌گردند غالبا تفاوت زیادی پیدا نمی‌‌کنند. اما آیا این بدین علت است که تفاوتی وجود ندارد و یا فقط دختران مبتلا به ASD که بیشترین شباهت را به پسران مبتلا به ASD دارند تشخیص دریافت می‌‌کنند و درنهایت در این تحقیق‌ها شرکت داده می‌‌شوند؟ 

یک مشکل محققان این است که به‌نظرمی‌رسد دختران مبتلا به اوتیسم در مقایسه با پسران مبتلا به اوتیسم رفتارهای قابل پذیرش‌تری را از خود نشان می‌‌دهند. برای مثال دختران مبتلا به اوتیسم ممکن است منفعل، گوش گیر، وابسته به دیگران، یا حتی افسرده (درست همان‌طور که پسران مبتلا به اوتیسم هستند) به نظر بیایند. آن‌‌ها ممکن است علاقه شدید و وسواس‌گونه‌ای در حوزه خاصی‌ از خود نشان دهند (درست مثل پسرها) اما ممکن است کمتر تمایل به تکنولوژی یا ریاضیات داشته باشند. متاسفانه در فرهنگ غرب دخترهایی که این رفتارها را از خود نشان می‌‌دهند بیشتر ممکن است مورد غفلت یا قلدری قرار گیرند و کمتر احتمال دارد تشخیص و درمان خاصی‌ دریافت کنند. 

با این وجود با پیشرفت تحقیقات، اطلاعات ما درباره دختران مبتلا به ASD در حال افزایش است. براساس تحقیقات اخیر، برخی‌ از تفاوت‌های دختران و پسران مبتلا به ASD در اینجا آمده است: 

1. پسران مبتلا به اوتیسم تمایل به انجام بازی‌های بسیار تکراری و محدود دارند. بازی‌های دختران مبتلا به اوتیسم کمتر تکراری است و متنوع‌تر نیز هست. 
2. دختران مبتلا به اوتیسم به احتمال بیشتری به ارتباط غیر کلامی‌ مثل اشاره‌کردن یا دنبال‌کردن نگاه دیگران پاسخ می‌‌دهند. آن‌ها همچنین تمرکز بیش‌تری دارند و کمتر حواسشان پرت می‌‌شود.
3. در حالی‌که مسائل اجتماعی- ارتباطی‌ پسران در سنین خیلی‌ پایین چالش برانگیز می‌‌شود، دختران ممکن است در اوایل کودکی از پس مسائل اجتماعی بربیایند اما مشکلات آنها در اوایل نوجوانی آغاز شود. 
4. طبق گزارش Kennedy Krieger پسرهای مبتلا به ASD ممکن است برای بدست آوردن اشیا به رفتارهای مخرب متوسل شوند. درحالی‌که دخترها بیشتر به منظور جلب توجه این گونه رفتارها را انجام می‌‌دهند.
5. دختران مبتلا به اوتیسم به نسبت پسران به احتمال بیشتری به افسردگی و یا اضطراب مبتلا هستند. 
6. درحالی‌که دختران مبتلا به اوتیسم علایق ثابتی دارند به احتمال بیشتری علایق معمول (مثل علاقه به هنرپیشه‌های تلویزیون یا موسیقی‌) دارند. برای مثال خیلی‌ از پسرها علایق ثابتی به جداول زمان بندی، آمارها، یا سیستم حمل و نقل دارند. 
7. دخترهای مبتلا به اوتیسم به احتمال کمتری دست به خشونت می‌‌زنند و بیشتر منفعل و گوش گیر هستند. 
8. دختران مبتلا به اوتیسم هنگامی که در سنین پایین‌تری هستند از نظر اجتماعی باکفایت به نظر می‌‌رسند زیرا دختران دیگر که علاقه به کمک به همسالان خود را دارند معمولاً از آن‌‌ها حمایت می‌‌کنند. اما این دختران هنگامی که به سنین نوجوانی می‌‌رسند معمولاً به دنبال علایق و گروه‌های دوستی‌ دیگری می‌‌روند.

Shana Nichols از Fay J. Lindner Center for Autism and Developmental Disabilities پیشنهاد می‌‌کند که بهتر است دختران در محیط‌های اجتماعی ساده که همسالانی وجود ندارند که از آنها حمایت کنند مورد ارزیابی قرار گیرند. او همچنین پیشنهاد می‌‌کند که دخترانی که در سنین پایین تا حدی ملاک‌های اوتیسم را دارا هستند، دوباره در نوجوانی مورد ارزیابی قرار گیرند.

عنوان: تفاوت دخترها و پسرهای مبتلا به اوتیسم

مترجم: سمیرا شمس سبحانی دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

منبع: http://www.about.com/health

Sources:

DeWeerdt, S. Autism characteristics differ by gender, studies find. Simons Foundation, 27 March 2014.

Dworzynski K. et al. J. Am. Acad. Child Adolesc. Psychiatry ۵۱, ۷۸۸-۷۹۷ (۲۰۱۲)

Nichols, Shana. A Girl’s-Eye View: Detecting and Understanding Autism Spectrum Disorders in Females. Interactive Autism Network at Kennedy Krieger Institute, December 2009.

Sarris, M. Not Just for Boys: When Autism Spectrum Disorders Affect Girls. Interactive Autism Network at Kennedy Krieger Institute, February 19, 2013.

[۱]. report on Girl’s with ASD

نوشته تفاوت دخترها و پسرهای مبتلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

۱- نفس عمیق بکشید.

اولین نکته مهم این است که آرامش خودتان را حفظ کنید تا بتوانید به فرزند خود کمک کنید. اگر نتوانید آرامش خود را حفظ کنید نمی‌توانید به به حرف‌های کودک گوش کنید و نمی‌توانید از او حمایت کنید و حتی ممکن است که شرایط را بدتر کنید. علی‌رغم احساسات بدی که در درونتان به غلیان آمده است باید سعی کنید که خود را آرام نشان دهید. این به کودک کمک می‌کند آرام شود.

احساسات خشم، قضاوت و بی‌ایمانی خود را کنترل کنید. این کارها کودک را می‌ترساند و ممکن است از درمیان گذاشتن واقعه اجتناب کند.

۲- خیلی صمیمانه به حرف‌های کودک گوش کنید.

به او اطمینان بدهید که در امان است

تماس چشمی خود را با او حفظ کنید، موبایل خود را جواب ندهید، و توجه خود را کامل به کودک معطوف کنید. کودکتان نیاز دارد بداند که شما به او گوش می‌دهید و او را جدی می‌گیرید. به وی اطمینان بدهید که حرفش را باور می‌کنید، حتی اگر حرف‌های او را نفهمیدید یا مطمئن نبودید که قصه درست است یا نه.

به او فرصت بدهید. مجبورش نکنید که حرف بزند، و بگویید اگر حس خوبی نداردنیازی نیست که تمام جزئیات را اکنون بیان کند. در حال حاضر او احساس کنترل خود را از دست داده است بنابراین به او کمک کنید تا احساس خود را جمع و جور کند.

۳- هر چه کودک می‌گوید را مو به مو یادداشت کنید.

از کلمات خودتان استفاده نکنید، آنچه را کودک می‌گوید یادداشت کنید، زیرا این یادداشت به کار مراجع قانونی خواهد آمد. در حالیکه یادداشت می‌کنید به کودک بگویید که دارید به او گوش می‌کنید و این کار را برای پیگیری و کمک به او انجام می‌دهید.

این جمله را به کودک بگویید: هر چیزی که بگی خیلی برای من اهمیت داره. من می‌خوام حرفاتو بنویسم. الان قلم و کاغذ میارم تا بتونم حرفاتو بنویسم، خب؟

۴- به او بگویید آنچه انجام داده درست است. ممکن است کودک گیج و آشفته باشد، بنابراین به او اطمینان بدهید که بهترین کار این بوده که الان دارد با شما راجع به آن حرف می‌زند.

«خیلی خوبه که داری به من می‌گی. این نشون می‌ده که تو خیلی شجاعی. حالا که به من گفتی من می‌تونم بهت کمک کنم تا در امان باشی، و می‌تونیم با هم از پلیس کمک بگیریم تا مطمئن بشیم که دیگه بهت صدمه نمی‌زنه. ممنون که بهم گفتی».

۵- به او اطمینان بدهید که در امان است، و شما شدیداً تلاش می‌کنید تا او را از سوء استفاده‌گر دور نگه دارید.

تهدید نکنید که سوءاستفاده‌گر را می‌کشید، این کودک را بیشتر می‌ترساند.

۶- اطمینان بدهید که گناه او (کودک) نیست. کودک ممکن است احساس گناه داشته باشد. اگر متوجه احساس گناه شدید، بگویید که هیچ کسی در این زمینه مقصر نیست، تنها مقصر کسی است که سوء استفاده کرده است.

کودک خود را سرزنش نکنید

دختران نوجوان ممکن است خود را مقصر بدانند به خاطر نوع لباسی که پوشیده‌اند و یا به این خاطر که احتمالاً از سن خود بیشتر به نظر می‌رسند. معمولاً جامعه، آنها را مقصر می‌داند، اما شما باید به او بگویید که این موضوع ۱۰۰ درصد غلط است.

۷- با مراجع قدرت تماس بگیرید و دستوالعل‌های آنها را پیگیری کنید.

مراجع قدرت می‌توانند از شما حمایت کنند و سوءاستفاده‌گر را از همه دور نگه دارند تا به کسی آسیب وارد نکند. برای کودک توضیح بدهید که چه چیزی در جریان است تا احساس سردرگمی نکند.

برای آنها توضیح بدهید که نیاز است تا قصه‌اش را برای پلیس تعریف کند تا پلیس از او حمایت کند. به او بگویید که تمام وقت پیشش می‎مانید.

۸– از کودک خود حمایت کنید.

عشق و دلسوزی شما بهترین کمک برای احساس ایمنی و دوست داشته شدن در کودک است. زمان بیشتری را با او سپری کنید و صبور باشید. آنها زمان سختی را سپری می‌کنند و ممکن است بعضی را رفتارهای کودکانه‌ی قبلی خود را انجام دهند. روشن کنید که از دستش عصبانی نیستید و کنار او هستید.

عنوان: واکنش به سوء استفاده جنسی شدن کودک

منبع: wikihow

مترجم: حمید بهرامی زاده، دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته واکنش به سوء استفاده جنسی شدن کودک اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.