فروید زمانی مطرح کرده بود که خواب‌هایی که می‌بینیم به منظور ارضا شدن نیازهای برآروده نشده‌ی ماست. علاوه بر این او معتقد بود که خواب شاه‌راه رسیدن به ناخودآگاه است. غرایزی که انسان‌ها بیشتر از همه سرکوب می‌کنند به نظر فروید سکس و پرخاشگری است. بنابراین دیدن خواب‌هایی درباره رفتارهای جنسی و پرخاشگری در همه ما وجود دارد.

در واقع همه ما خواب‌هایی با محتوای پرخاشگری و سکسی می‌بینیم و به نظر می‌ٰرسد دیدن این خواب‌ها تا اندازه‌ای نرمال است. اما متعدد بودن این خواب‌ها می‌تواند نشانه‌ای از وجود اختلال‌های شخصیت باشد. در واقع آنهایی که خواب‌ها و رویاهای بیشتری با محتوای جنسی و پرخاشگری دارند احتمالاً یکی از صفات سه گانه سیاه شخصیت یعنی ماکیاولیسم، نارسیسزم و جامعه‌ستیزی را دارا هستند. این صفات سه گانه که به عنوان صفات سیاه شناخته می‌شوند با اختلال‌های شخصیت ارتباط معناداری دارند.

پژوهشگران در یک پژوهش نشان دادند که آنهایی که صفات سه‌گانه سیاه شخصیت را دارند بیشتر رویاهای‌شان درباره‌ی سکس و پرخاشگری است.

آنچه درباره آن رویاپردازی می‌کنید ممکن است اطلاعات بیشتری درباره شخصیت شما آشکار کند. این نتیجه‌ای است که پژوهشگران دانشگاه لیورپول و دانشگا تورکا بدست آوردند.

این مطالعه‌ی جدید در ژورنال magination, Cognition and Personality در ۳۰ سپتامبر منتشر شد مطرح کرده بود که صفات سه‌گانه سیاه شخصیت با محتوای رویاهای فرد ارتباط دارد.

در این مطالعه ۲۶۵ نفر شرکت کردند. از آنها خواسته شده بود که پرسشنامه‌ی سه گانه سیاه شخصیت را تکمیل کنند. علاوه بر این از آنها خواسته شده بود که محتوای خواب‌ها و رویاهای خود را نیز گزارش کنند. نتایج نشان داد که بین خواب‌های پرخاشگرانه و سکسی و آنهایی که نمرات بالایی در صفات سیاه شخصیت کسب می‌کنند ارتباط وجود  دارد.

پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که افرادی که نمرات بالایی در صفت ماکیاولی کسب می‌کنند که خواب‌های بیشتری در مورد پرخاشگری می‌بییند که شامل قتل و آزار جسمی دیگران می‌شود.

آنهایی که صفت سیاه نارسیست بودن را دارند بیشتر رویاهایشان درباره محتوای جنسی است.

در نهایت کسانی که نمرات بالایی در صفت سیاه جامعه‌ستیزی کسب کردند بیشتر خواب‌ها و رویاهایشان هم محتوای جنسی و هم محتوای پرخاشگری داشت.

یافته‌های قبلی نیز نشان داده‌اند که سه گانه شخصیت سیاه احتمال پرخاشگری، رفتار جنسی و تکانشگری را افزایش می‌دهند.

بیشتر بخوانید: آیا نظریه فروید درباره خواب درست است؟

Source: Victoria Driscoll – Neuroscience News
Publisher: Organized by NeuroscienceNews.com.
Image Source: NeuroscienceNews.com image is in the public domain.
Original Research: Abstract for “Dark Dreams Are Made of This: Aggressive and Sexual Dream Content and the Dark Triad of Personality” by Minna Lyons, Shelley Khan, Nils Sandman, and Katja Valli in Imagination, Cognition and Personality. Published September 30 2018.
doi:۱۰.۱۱۷۷/۰۲۷۶۲۳۶۶۱۸۸۰۳۳۱۶

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته صفات سه گانه سیاه شخصیت در خواب و رویا: با دانستن خواب‌های دیگران می‌توان شخصیت او را تحلیل کرد اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

همه ما آرزو داریم که دیگران ما را درک کنند و به خود واقعی ما احترام بگذارند. هر کدام‌مان درکی از خودمان داریم که آن را خود واقعی خود می‌دانیم. در واقع هویتی که از خود می‌شناسیم برای‌مان اهمیت ویژه‌ای دارد و دوست داریم دیگران برای آن ارزش قائل شوند. بنابراین همه ما فرض می‌کنیم که یک «real me» وجود دارد. وقتی کسی این «real me» را نبیند و درک نکند به این نتیجه می‌رسیم که نتوانسته ما را بشناسد. اما این «real me» از کجا می‌آید؟ اصلاً آیا وجود خارجی دارد؟ اگر وجود دارد بر چه اساسی آن را خود واقعی می‌دانیم؟

جواب خیلی ساده است: ما محصول تجربه‌های زندگی‌مان هستیم که در خاطرات ما از گذشته قابل دستیابی است.

پژوهش‌ها نیز به کمک ما آمده‌اند و نشان داده‌اند که خاطرات هویت ما را شکل می‌دهند. کسی که حافظه‌اش را به شدت از دست داده باشد هویتش را نیز از دست می‌دهد. صبر کنید جواب به این سادگی‌ها هم نیست زیرا هویت اغلب بازنمایی قابل اعتمادی از خود واقعی ما نیست حتی اگر یک حافظه‌ی قوی و سالم داشته باشیم. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ما واقعاً زمانی که در حال خلق روایت‌های شخصی خودمان هستیم نه به همه‌ی خاطراتمان دسترسی داریم و نه از همه آنها استفاده می‌کنیم. کاملاً روشن است که ما در هر لحظه گرایش داریم فقط خاطراتی را انتخاب کنیم که آنها را به یاد می‌آوریم.

خب وقت آن است که کمی از واژه‌های قلنبه‌سلنبه‌ی روانشناسی استفاده کنم. زمانی که روایت‌های شخصی خودمان را خلق می‌کنیم از مکانسیم غربالگری روانشناختی (psychological screening mechanism) استفاده می‌کنیم. این مکانیسم مفاهیم روانی خاصی را به عنوان خاطره نام‌گذاری می‌کند. در این فرآیند مفاهیمی که جزیئات و هیجان واضح و غنی داشته باشند احتمال دریافت نام خاطرات را بیشتر دارند. در ادامه این مکانیسم یک آزمایش معقول

(plausibility test) بودن برای آن خاطرات برگزار می‌کند تا ببیند آیا آنها با تاریخچه شخصی کلی‌مان جور در می‌آیند؟ اگر با تاریخچه شخصی کلی ما فیت شوند وارد مرحله دوم آزمایش می‌شوند.

در مرحله‌ی دوم باید از لحاظ با ایده‌های فعلی‌مان درباره‌ی خودمان فیت باشند. فرض کنید که شما همیشه آدم مهربانی بوده‌اید اما در اثر یک اتفاق بسیار ناخوشایند تبدیل به یک آدم پرخاشگر شده‌اید که در حال حاضر بهترین توصیف شماست. بنابراین نه تنها رفتار شما بلکه روایت شخصی شما نیز تغییر می‌کند. اگر در این وضعیت از شما خواسته شود که خود را توصیف کنید شما مواردی را که قبلاً (یعنی در زمان مهربانی) از تاریخچه خود حذف کرده بودید اکنون وارد روایت شخصی خود خواهید کرد. مثلاً خواهید گفت که قبلاً هم در مواردی پرخاشگری کرده‌اید.

صبر کنید این تمام ماجرا نیست. تا اینجا فقط نیمی از داستان را توضیح داده‌ام. نیمی دیگر مربوط می‌شود به ماهیت خاطرات. در واقع مطالعات جدید به اعتماد خاطراتی که به عنوان بخشی از روایت‌های شخصی در نظر می‌گیریم شک کرده‌اند. حتی زمانی که ما کاملاً به خاطرات خود تکیه می‌کنیم آنها می‌توانند غلط یا حتی کاملاً ساختگی باشند: ما اغلب درباره‌ی رویدادهایی که هرگز رخ نداده‌اند خاطراتی می‌سازیم.

خب در ابتدا گفتم که خاطرات هویت ما را می‌سازند و ما یک «real me» در درون خودمان احساس می‌کنیم. اما خاطراتی که از غربالگری مکانیسم‌های روانشناختی می‌گذرند و بعضی از آنها ساختگی هستند افسانه وجود «real me» را زیر سئوال می‌برند.

یادآوری خاطرات مانند پلی کردن نوار ویدئو نیست بلکه یک فرآیند بازسازی مجدد است که به دانش، خودانگاره، نیازها و اهداف ما بستگی دارد. در واقع مطالعات تصویربرداری مغزی نیز نشان داده‌اند که خاطرات شخصی فقط در یک مکان از مغز ذخیره نمی‌شوند، آنها در شبکه مغزی خاطرات زندگی‌نامه‌ای که در برگیرنده نواحی مجزایی از مغز هستند ذخیره می‌شوند.

یکی از نواحی لوب پیشانی است که یکی از وظایفش intrgrate (ادغام) اطلاعات مرتبط با تجربه‌ها و ایده‌هایی است که درباره‌ی خودمان داریم. در این جریان برخی از اطلاعات اضافه یا حذف می‌شوند.

در کل می‌توان گفت که خاطرات خیلی انعطاف‌پذیرند، به راحتی تحریف و تغییر داده می‌شوند. به عنوان مثال می‌توان از طریق تلقین و تصویرسازی خاطراتی را خلق کرد که با جزئیات تمام در ذهن فرد حک شوند، در حالیکه آنها کاملاً غلط هستند.

آیا این کار مغز بد است؟ هم خیر هم بله. ساختن روایت‌های غلط ولی معنادار از گذشته و بازسازی آن برای داشتن حس آپدیت شده از خویشتن‌مان ضروری است.

Summary: Researchers say we constantly create false memories to help us achieve the identity we want.

Source: The Conversation

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته خود واقعی ما همیشه یک راز می‌ماند: جستجوی خود واقعی در مغز اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

دو محقق به نام رنتفرو و جوكلا مقاله اي را منتشر كردند كه شاخه ي جديدي از علم روان شناسي به نام روان شناسي جغرافيايي را توصيف مي‌كرد. 

روان شناسي جفرافيايي توزيع فضايي پديده هاي روان شناختي و ارتباط آنها با ويژگي موقعيت هاي مهم محيطي را بررسي مي‌كند.عقيده اساسي روان شناس جغرافيايي اين است كه بعضي از مشخصات روان شناختي و نتاجشان به شكل غالب تري در موقعيت هاي خاص يافت مي‌شوند و در عين حال به شكل كمتري در ساير موقعيات وجود دارند.روان شناسان جغرافيا مثل رنتفرو و جوكلا مي‌خواهند بدانند علت آن چيست؟

در ادامه به چند مثال از پديده هاي روان شناختي كه در دسته روان شناسي جغرافيايي قرار مي‌گيرند توجه كنيد:

+در طي سال هاي متمادي ايالت مونتانا بيشترين نرخ خودكشي را در آمريكا داشته است.

+ساكنان شهرهاي كوچك و شهرك ها در مقايسه با افرادي كه در شهرهاي بزرگ زندگي مي‌كنند به احتمال بيشتري به افراد غريبه كمك مي‌کنند.

+جرم و جنايت هاي شديد و خشونت آميز در ايالات جنوبي آمريكا به نسبت ايالات شمالي رواج بيشتري دارد.

+سطوح بالاتري از روان رنجوري در كرانه شرقي ايالات متحده وجود دارد و بطور كلي هرچه به سمت غرب آمريكا پيش برويم سطح روان رنجوري كاهش مي‌يابد.

+سطوح بالاتري از گشودگي نسبت به تجربه معمولا در شهرهاي بين المللي كه تنوع قوميتي در آنها وجود دارد به چشم مي‌خورد.

+افرادي كه در نزديكي فضاي سبز زندگي مي‌كنند سطوح بالاتري از تندرستي و سلامتي و سطوح پايين تري از استرس را گزارش كرده اند.

+افرادي كه در كشورهايي با آب و هواي طاقت فرسا و منابع طبيعي محدود زندگي مي‌كنند به احتمال زياد ارزش هاي جمع گرايي دارند.

طبق تحقيقات رنتفرو و جوكلا توزيع جغرافيايي نابرابر صفات شخصيتي ، ارزش ها و ديدگاه ها به وسيله سه مكانيسم توضيح داده مي‌شود:

١. تاثير اجتماعي:افرادي كه در كشورهاي مختلف ، مناطق مختلف يا حتي محله هاي مختلف زندگي مي‌كنند معمولا از آداب و رسوم و هنجارهاي متفاوتي برخوردارند.اين آداب و رسوم و هنجارها نگرش دررفتار افراد را تحت تاثير قوار مي‌دهند ؛ براي مثال در ايالت مونتانا هنجارهاي محلي به داشتن اسلحه و عدم بروز احساسات تشويق مي‌كنند همين دو هنجار محلي به نظر مي‌رسد كه مسئوليت بخشي از نرخ خودكشي را در ميان اهالي مونتانا برعهده دارند.

٢. عوامل محيطي:ويژگي هايي مثل آب و هوا ، شيوع بيماري و جمعيت شهري مي‌تواند بر پردازش روان شناختي افراد تاثير بگذارد ؛ براي مثال بررسي ها نشان داده اند كه افرادي كه در كشورهايي با سابقه طولاني مدت شيوع بيماري به نسبت افراد در ساير كشورها تمايل بيشتري ب احتياط و تمايل كمتري به ريسك دارند.

٣. مهاجرت انتخابي:افرادي كه مهاجرت به یک ناحیه یا کشور جدید را انتخاب مي‌كنند و افرادي كه عدم مهاجرت و ماندن را انتخاب مي‌كنند اغلب به لحاظ روان شناختي  از يكديگر متفاوتند ؛ براي مثال تحقيقات نشان داده اند كه مهاجران تمايل بيشتري به هوشمندي ، گشودگي به تجربه و برون گرايي دارند در حاليكه افرادي كه مهاجرت نمي‌كنند به مقدار كمتري به اين موارد متمايل اند.رنتفرو و جوكلا در مقاله ي خود درباره دسته بندي جغرافيايي نقش هاي روان شناختي بحث كرده اند.

نواحی با سطوح روان رنجوری بالا مشکلات بیشتری در سلامت دارند و امید به زندگي پايين تري دارند.افراد مايل اند به مناطقي مهاجرت كنند كه با دوستاني هم فكر زندگي و كار كنند بنابراين شهر ها و محله هاي خاصي مشخصاً بعنوان مناطق سياسي تعريف شده اند.البته مطمئن باشيد كه در زماني كه مسئله صفات روان شناختي و نتايج مرتبط با آن وجود دارد مكان زندگي مسئله تعيين كننده اي نيست ؛ براي مثال مطالعات قبلي جوكلا نشان مي‌دهد كه هنگاميكه فرد از محله اي ثروتمندتر به محله اي فقيرتر نقل مكان كند و يا برعكس سلامت جسماني اش تغيير زيادي نخواهد كرد ، علاوه بر اين ، اطلس روان شناختي مي تواند گمراه كننده باشد ، با اين وجود روان شناسي جغرافيايي رويكرد جديدي را براي شناسايي و توضيح الگوهاي سيستماتيك پديده هاي روان شناختي پيشنهاد مي‌دهد.

منبع: map geographical psychology

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته بروز ويژگي‌هاي خاص در موقعيت‌هاي خاص، روان‌شناسان جغرافيايي در پي علت آنند! اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

هفت راهکاری که برای کمک به یک کودک وجود دارد که ممکن است در یک رابطه‌ی ناسالم و پرخطر به دام افتاده باشد. با روان حامی همراه باشید. 

گریه‌های آخر شب، کاهش اعتماد به نفس، عدم علاقه به فعالیت‌های مورد علاقه‌ی قبلی، و اظهاراتی مانند “من از خودم متنفر هستم” و “من نمی‌توانم کاری را درست انجام بدهم”، نشانه‌هایی است که فرزند شما ممکن است درگیر یک رابطه‌ی پرخطر باشد.

کودکانی که دست به اعمال پرخطر می‌زنند به‌عنوان قلدر شناخته می‌شوند، و غالبا رفتارهای کلیشه‌ای و تهاجمی از خود بروز می‌دهند. با این حال، در واقع، این کودکان می‌توانند با جنگ روانی حاصل از دستمزدشان مقابله کنند. آن‌ها ممکن است در حضور بزرگسالان و معلمان با قربانی خود به خوبی رفتار کنند و ممکن است صبر کنند تا کار بد خود را در پشت صحنه و به دور از چشم دیگران انجام دهند.

این پویایی اغلب در رابطه‌ی دوستانه تکرار شده است. در ابتدا، کودکی که دارای گرایش‌های خطرناک است، با دوستش مهربان است، تا احساس اعتماد را در او ایجاد کند. به زودی نظراتش تحقیرآمیز شده و شروع به کتک زدن می‌کند، و به دوستانش صدمه می‌زند که این امر نشان‌دهنده‌ی مشکل‌ساز بودن او است. بنابراین دوستش به سمت رفتارهای پرخطر کشیده می‌شود، ناامید می‌شود دوباره مورد توجه قرار گیرد، درنتیجه اعتماد به نفسش به خطر می‌افتد.

یک روش پرخطری که کودک از آن استفاده می‌کند کنترل اجتماعی است. آن‌ها یک فعالیت اجتماعی را برای همه ، به جز یک دوست، برنامه‌ریزی می‌کنند، و در مورد آن رویداد در رسانه‌های اجتماعی و یا در مدرسه بلوف می‌زنند و لذت این مسئله برای کودک در آن است که دوست او در آن حین متوجه می‌شود که اون در این برنامه درنظر گرفته نشده است. سایر کودکان تمایل دارند که این کار را تکرار کنند زیرا آن‌ها نمی‌خواهند فرد بعدی باشند که ندید گرفته می‌شود. در دورهمی‌های اجتماعی، کودک درباره‌ی دوست غایبش، پشت سر او، صحبت می‌کند، و دوستان دیگرش را در مقابله با فرد غایب قرار می‌دهد.

دشوار است که باور داشته باشیم یک کودک قادر به چنین دستکاری است، اما به‌عنوان بک درمانگر کودک، من این سناریو را سال‌ها شاهد بوده‌ام. کودکان خیرخواه از لحاظ احساسی برچیده می‌شوند، درحالی‌که یک کودک خودمختار برای کنترل بر صحنه می‌خواهد سواری بگیرد.

آن‌ها احساس حقارت و ناامنی می‌کنند، به طوریکه با خودشیفتگی، غم و اندوه، ذهنیت قربانیان و تلاش برای نادیده گرفتن کودک -که تهدیدکننده‌ی عزت‌نفس شکننده آنان است- دست به جبران می‌زنند.

افرادی که به طور هدفمند از معانی پرخطر استفاده می‌کنند نسبت به کسی که تهدیدکننده‌ی اعتماد به نفسشان هستند، اغلب احساس صادقانه و همدلانه ندارند. به طرز وحشیانه‌ای، این ویژگی‌هایی است که آن‌ها در دوستشان مورد سواستفاده قرار می‌دهند. از آن جا که دوست دارای وجدان و حس همدلی است، حملات را بر شخصیت خود جذب می‌کنند. آن‌ها متقاعد شده‌اند که سزاوار بدرفتاری هستند و در دوستی باقی می‌مانند.

والدین چه کار می‌توانند انجام دهند؟ راهنمایی‌های زیر می‌تواند به شما کمک کند اگر مشکوک هستید که فرزندتان در یک رابطه‌ی دوستی پرخطر قرار دارد:

1. تلاش کنید تا میزان خطر حقارت موجود در نظرات دوست را حذف کنید (نظرات سمی به شخصیت فرد حمله می‌کند و یا او را مورد تحقیر قرار می‌دهد).
2. ارتباطات و رسانه‌های اجتماعی را به صورت دائم نظارت کنید. کودک دیگر [که مورد حقارت قرار گرفته است] تلاش می‌کند تا با عناوینی که به او نشبت داده می‌شود به صورت احمقانه‌ای رفتار کند.
3. از کودکتان بپرسید، “آیا تا به حال تو آن کار (حقیر کردن دیگران) را با کسی انجام داده‌ای؟” اگر پاسخ کودک شما “خیر” بود، ممکن است دارای یک رابطه‌ی پرخطر باشد. این مورد را به طور دقیق‌تری بررسی کنید.
4. به فرزندتان کمک کنید تا بتواند [از این روابط] فاصله بگیرد. برای کودکتان چندین موقعیت دوست‌یابی در محافل اجتماعی مختلف فراهم کنید تا او برای فعالیت‌های اجتماعی به رابطه ی دوستی پرخطر کشیده نشود.
5. با والدین کودک دیگر مقابله نکنید، مگر این‌که شواهد ریادی وجود داشته باشد. کودکان با عادت‌های پرخطر در این‌گونه مواقع از جانب والدین مجبور می‌شوند عذرخواهی کنند. مقابله ممکن است وضعیت فرزند شما را بدتر کند.
6. با کودک خود همدلی کنید. کودکتان را حمایت کنید. با کودکتان تا حد ممکن وقت گذرانید. آن ها را بخندانید و برای آن‌ها داستان‌هایی از رمان کودکی‌شان بگویید. به آن‌ها یادآوری کنید که چه کسی هستند.
7. یک درمانگر با تجربه را پیدا کنید.

کودکتان را حمایت کنید و از احساس همدلی و وجدانش تعریف کنید. از هویت او دفاع کنید. خودارزشی‌اش را به وسیله‌ی اقدامات دگرخواهانه و متفکرانه او تقویت کنید. کنار او بمانید و تا همیشه او را دوست داشته باشید.

مترجم : زهرا صالح پور

منبع: is your child in toxic friendship

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا فرزند شما در یک رابطه‌ی دوستی پرخطر قرار دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

٤ جولاي ١٧٧٩ : ايالات متحده استقلالش را از انگليس اعلام كرد.

٢٠ جولاي ١٩٩٦ : انسان در ماه فرود آمد.

٩ نوامبر ١٩٨٩ : ديوار برلين پايين آمد.

آيا ما به تاريخ ٢٩ ژوئن ٢٠٠٧ به عنوان يكي از آن تاريخ‌هاي آبخيز و مهم نگاه خواهيم كرد؟ فقط زمان اعلام خواهد كرد، اما روزي كه اولين آيفون عرضه شد، قطعا ذهنيت ما را براي هميشه نسبت به اين مسئله تغيير داد. با روان حامی همراه باشید. 

مطالعات، مقالات مجله و فريادهاي فرهنگي به ما مي‌گويد كه فناوري ما را بيشتر مضطرب مي‌كند. يك مطالعه‌ي جديد از بيش از يك ميليون دانش آموز دبيرستاني آمريكايي نشان داد كه نوجواناني كه بيشتر وقت خود را در صفحات نمايشي (مجازي) مي‌گذرانند و زمان كمتري را صرف فعاليت‌هاي غيرمجازي مانند ارتباطات اجتماعي رو در رو، ورزش يا تكاليف مي‌كنند، از نظر روان‌شناختي بدتر ارزيابي شدند. علاوه بر اين، مطالعه نشان داد كه هنگامي كه بچه ها تغيير را به فعاليت‌هاي مبتني بر روي صفحه نمايش نشان دادند، كاهش شادي به دنبال آن بود، به اين معني كه ارتباط علت و معلول وجود داشت.

اما چطور دقيقا اين اتفاق مي‌افتد؟ در مورد فناوري چه چيزي به آن اجازه مي‌دهد تا هرج و مرج را در حالت‌هاي ذهني ما ايجاد كند؟ در اين جا پنج دليل عمده وجود دارد كه تكنولوژي به سبب آن ما را مضطرب مي‌كند.

۱. فناوري ما را از شك و ترديدهاي كوچك رهايي مي‌دهد و به سمت آسيب‌هاي بزرگ‌تري سوق مي‌دهد.

عدم اطمينان ريشه‌ي اضطراب است. ما از خود سوالاتي مي‌پرسيم، و اميدواريم به چيزي كه شناخته شده است تكيه كنيم : “چه اتفاقي قرار است بيفتد؟”، “آن ها درباره ي من چه فكري مي‌كنند؟” و “چه مي‌شود اگر اتفاق بدي بيفتد؟”

به طرق مختلف، تكنولوژي بي نظمي را از بين مي‌برد. گوشي‌هاي هوشمند به ما اجازه مي‌دهند جهان و ميزان مصرفمان را كنترل كنيم درحالي كه در گذشته اين امر امكان‌پذير نبود. ما مي‌توانيم در يك دنياي كنترل‌كننده از انتخابمان براي مدت طولاني غوطه‌ور بمانيم. ما مي‌توانيم توسط نقشه هاي گوگل راهنمايي شويم، قبل از صرف هزينه در سفرها يا فعاليت‌ها نظرات را بخوانيم، با استفاده از Glassdoor [نام يك سايت است] به سوالات مصاحبه شغلی پاسخ دهيم و براي اين كه دقيقا ببينيم چه كسي در ليست مهمان قرار دارد، Evites را بررسي كنيم. اما به عنوان يك نتيجه، ما با كمترين تمرين در حال حركت در جهان نامشخص [فضاي مجازي] هستيم.

شما فكر مي‌كنيد كه دور ماندن از شك و ترديد ما را كمتر مضطرب خواهد كرد. اما به جاي آن، چون تكنولوژي تجربيات ما را در مواقع عدم اطمينان كاهش مي‌دهد، ما كمتر آماده‌ي پاسخگويي به اتفاق ابهام‌آميز در زماني‌که رخ مي‌دهد، هستيم.

در عين حال، جهان براي چيزهاي بزرگي چون كار حرفه‌اي و پيدا كردن عشق، به طور غيرمنتظره‌اي تبديل شده است. استخدام امن در گذشته، به سرعت در حال تبديل شدن به كلاهبرداري اقتصادي در حال حاضر شده است. اين كه ما از طريق سايت‌هاي همسريابي آنلاين مي‌توانيم تعداد زياد شريك بالقوه را پيدا كنيم، باعث مي‌شود هميشه نگران باشيم كه “آن فرد” هماني هست كه مي‌خواستيم يا اين كه انتخاب‌هاي بهتري وجود دارد.

بنابراين، به علت تركيب كمبود تجربه در مورد عدم قطعيت‌های (شك‌هاي) كوچك و گسترش عدم قطعيت‌هاي (شك‌هاي) بزرگ، جاي تعجب نيست كه ما احساس اضطراب كنيم.

۲. فناوري ما را قادر مي سازد از مردم دوري كنيم (و احساسات منفي كه با مردم مي‌آيند).

برنامه‌ها زندگي ما را ساده‌تر و راحت‌تر مي‌كند، اما يك نتيجه از اين آسايش اين است كه تعامل ما با ديگران را كاهش مي‌دهد. به عنوان مثال، من يك آگهي در مترو درباره ي تحويل مواد غذايي ديدم كه ادعا مي‌كرد “تمايلت را براي ارتباط با هيچ انساني ارضا كن”!!!

مطمئنا، ما همگي مي‌خواهيم كه شلوغي را دور بزنيم و اين كه هيچ كسي دوست ندارد در راه هاي طولاني منتظر بماند، اما زماني كه اجتناب از مردم به صورت يك پيش‌فرض تبديل مي‌شود، تجربه كمتري به دست مي‌آيد. براي يك چيز، ما اطلاعات زيادي در مورد آن چه كه احتمالا اتفاق مي‌افتد در مقايسه با وقتي كه با ديگران وقت صرف مي‌كنيم، نداريم، بنابراين ما به صورت پيش‌فرض سناريوهاي بدترين حالت را پيش بيني مي‌كنيم. ثانيا، ما هنگامي كه از مردم دوري مي‌كنيم، اعتماد به نفسمان سست و ضعيف مي‌شود. ما مطمئن نيستيم كه چگونه كارها را به دست بگيريم (هدايت كنيم)، خودمان را به عنوان يك فرد بي دست و پا ارزيابي مي‌كنيم و از فرصت‌هاي آينده دور مي‌شويم.

هر چند ممكن است ما رفتار انحصاري مانند انساني يا انعكاس افراطي را سرزنش كنيم. آن‌چه ما واقعا از آن اجتناب مي‌كنيم، احساسات ناراحت‌كننده مانند بي خوابي، اضطراب، خستگي و خودآگاهي است كه با تعامل با افراد به وجود مي‌آيند. تمريناتي مانند سايه‌اندازي (ghosting) نتيجه‌ي رفتار غلط و اجتناب از درگيري است. اما تمام احساسات منفي كه در شما در حال پيش‌روي است به پايان مي‌رسد و از شما آدم ديگري مي‌سازد. اين بدترين نوع برون‌سپاري (outsourcing) است.

۳. ارتباطات در صفحه‌ي نمايش واقعا متفاوت از ارتباطات رو در رو مي‌باشد.

من يادم هست وقتي كه ايميل براي اولين بار بين مردم مطرح شد كارشناسان در اوايل دهه ي ١٩٩٠ پيش بيني كرده بودند كه ما مي‌توانيم با استفاده از اين ابزار جديد كه به نام پست الكترونيكي شناخته شده است، در زمان كاري خود صرفه جويي كنيم و آن را [صرف تفريحات از جمله] حمام آفتاب كنيم.

اما آن چه كه در عمل اتفاق افتاده است این است كه تمام روش‌هاي برقراري ارتباط از طريق صفحه نمايش، مانند ايميل، نامه نگاري و پست‌هاي شبكه‌ي اجتماعي در واقع به ما اجازه مي‌دهد كه به راحتي به اتفاقات جدول زمان‌بندي‌مان واكنش نشان بدهيم و اين كه زمان بيشتري را ذخيره مي‌كند.

در اين جا منظور من اين است : در ارتباطات روي صفحه ي نمايش (ارتباطات مجازي) زمان و امكان نوشتن و ويرايش به طور بي نقص و كامل به ما داده مي‌شود اما اين امكان در ارتباطات رو در رو (و يا حتي تماس تلفني با كسي) وجود ندارد.

به علاوه، اين نوع ارتباط اعتيادآور است. هنگامي كه ما عادت داشته باشيم وقت خود را براي فكر كردن درباره ي آن‌چه مي‌خواهيم بگوييم صرف كنيم، ارتباطات رو در رو برايمان دشوار به نظر مي‌رسد. و البته وقتي كه زمان كافي براي تجربه‌ي نزديكي با موقعيت نداشته باشيم، دچار شك و ترديد شده، كه اين موضوع به نوبه‌ي خود باعث اضطراب مي‌شود.

۴. رسانه‌هاي اجتماعي به عنوان يك داور در اجتماع عمل مي‌كند.

بدون توجه به سطح تفكر (پلت فرم)، تعداد لايك‌ها (likes)، دنبال كنندگان (followers) و نظرات اندازه گيري مي‌شوند تا به اطلاع جهانيان برسد و آن را مشاهده كنند. ستايش عمومي يا شرم عمومي در مقابل همگان اتفاق مي‌افتد. براي نوجوانان و جواناني كه هنوز هويتشان شكل نگرفته است، قطب نما (جهت دهنده) اخلاقي يعني رسانه هاي اجتماعي مي‌تواند به‌عنوان يك بحران اجتماعي محسوب شود.

اضطراب اجتماعي، يك ترس از آشكار شدن و مورد قضاوت قرار گرفتن به عنوان يك فرد داراي كمبود مي‌باشد، و رسانه‌هاي اجتماعي همه‌ي اين دكمه‌ها را مدام فعال مي‌كند. در كوتاه‌مدت، زماني كه بتوانيم زندگي ديجيتالي خود را مديريت و كنترل كنيم، ممكن است احساس آرامش بكنيم. اما در بلندمدت، تمام احساساتي كه مديريت كرده‌ايم و آن ها را از فيلتر خود گذرانده‌ايم مي‌توانند ما را به‌گونه‌اي شكل دهند كه هر تاييدي كه دريافت مي‌كنيم را ناشي از شهرتمان بدانيم و نه به‌عنوان اين كه انسان معتبري هستيم. و اما نتيجه؟ شكاف بين آن‌چه كه ما از خود به نمايش مي‌گذاريم و كسي كه واقعا هستيم، زياد مي‌شود، بنابراين اضطرابمان به جهت آشكار شدن واقعيت‌ها افزايش مي‌يابد.

۵.  “مقايسه كردن و نااميدي”

در نهایت، اکنون همه ما می‌دانیم که رسانه‌های اجتماعی برجسته هستند. هيچ كس در مورد اين كه نمي‌تواند قبض برقش را پرداخت كند يا توسط رئيسش دارد اخراج مي شود پستي نمي‌گذارد. ما مي‌دانيم كه تصاوير سفرهاي استوايي و خانواده‌ي عالي و كامل در صندوقچه‌ي شوي آن‌ها قرار مي‌گيرد. ولي اين مسئله خيلي سخت است كه مقايسه بكني و با احساسات كمبود و دفاعي شدن مواجه نشوي، چيزي كه مرکز اضطراب اجتماعي است.

روي هم رفته، همان طوري كه هومر سيمپسون در مورد آبجو حرف مي‌زند، تكنولوژي دليل و راه حل همه‌ي مشكلات زندگي است. تكنولوژي زندگي ما را قطعي‌تر، راحت‌تر و جالب‌تر مي‌كند ولي ما شانسمان را براي سازگاري با ناقطعي بودن و ناراحتي و حوصله سر رفتن از دست مي‌دهيم.

راه حل؟  آيا به ياد مي‌آورید آن گفته‌اي را كه مي‌گويد ذهن  يك خدمتكار قوي است اما يك ارباب افتضاح مي‌باشد؟ همين اصل براي تكنولوژي هم سازگار است. به صورت طعنه‌آميز مي‌شود گفت كه يك تعداد خيلي زيادي از مداخلات عالي آنلاين براي اضطراب اجتماعي فراهم است كه مي‌توانيم آن را شامل برنامه‌هاي گوشي و مشاورات تلفني بدانيم. و با توجه به تحقيق (كه لينك آن موجود است) اين ها عمل مي كنند.

روي هم رفته، جزر و مد دارد اتفاق مي‌افتد و مردم به دنبال ارتباطات واقعي هستند. لذا حواستان را با گوشيتان پرت نكنيد و اتاقتان را مكاني براي تعامل با مردم قرار دهيد و براي گفت و گوهاي رودررو وقت بگذاريد. قبل از اين‌که در مورد هفته‌اتان به دوستتان در پيام‌هاي مجازي چيزي بگوييد به او پيشنهاد بدهيد كه همديگر را ببينيد (و اگر واقعا مي‌خواهيد ريسك آن را بپذيريد به جاي سفارش غذا به يك رستوران برويد). به طور خلاصه، علاوه بر استفاده از تكنولوژي برای همه‌ی چیزهایی که ارائه می‌دهد، مطمئن شوید که هنوز هم با همنوعان خود ارتباط برقرار می‌کنید. آن تاريخي كه آيفون به زندگي‌هاي ما آمد، همچنان تاريخ مهمي خواهد بود اما اگر كسي آن را نداشته باشد به اين معني نيست كه در بدبختي زندگي مي‌كند.

مترجم : زهرا صالح پور

عنوان: how technology makes us anxious

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چگونه تكنولوژي (فناوري) ما را مضطرب خواهد ساخت؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

چرا باید این مقاله را خواند؟ 

همه ما در زندگی روزمره خود مشغول مدیریت تاثیرگذاری خود هستیم _تلاش برای بهترین تاثیرگذاری و درگیر شدن در موقعیت های اجتماعی دو ساختار روانی وجود دارند که نشان میدهند که چگونه مردم در موقعیت های اجتمای عمل میکنند. در این ساختارهای روانی ظرافت هایی وجود دارد اما نکته مهم در آن ها وجود تفاوت هاست.

ساختار اول خودنظارتی نامیده میشود و آن عبارت است از توانایی درک نشانه های اجتماعی و اصلاح رفتار دیگران به منظور تلاش در جهت انطباق با موقعیت های اجتماعی خاص.

بیشتر افرادی که دارای سطح بالا درخودنظارتگری هستند رفتار خود را کنترل میکنند تا دیگران را تحت تاثیر قرار دهند یا در جهت دریافت تایید اجتماعی دیگران عمل میکنند.

افراد دارای سطح پایین خود نظارتی نگرانی کمتری در جهت ارائه و نمایش خود دارند. آن ها بیشتر علاقه مندند تا نگرش و احساسات واقعی خود را بیان کنند، بدون درنظر گرفتن شرایط محیطی( بدون فکر کردن درباره اینکه افراد حاضر در آن موقعیت اجتماعی با او هم عقیده هستند یا نه، درصورتیکه افراد دارای سطح بالای خودنظارتگری قبل از بیان نظریات سیاسی خود نظریات اطرافیان را می سنجند)

اما ساختار دوم کنترل اجتماعی نامیده میشود . و آن یعنی داشتن مهارت در فعالیت های اجتماعی است. افرادی که کنترل اجتماعی بالایی دارند ، میتوانند عقاید خود را مدیریت و کنترل کنند اما تحت تاثیر موقعیت و شرایط اجتماعی هم قرار نمی گیرند. درعوض  افراد دارای کنترل اجتماعی بالا دارای اعتماد به نفس اجتماعی هستند که به آن ها اجازه می دهد تا در موقعیت های اجتماعی مختلف اثرگذار باشند. اما در عوض کسانیکه خودنظارتگری بالایی دارند تمایل به همرنگ شدن دارند ، اما افراد دارای کنترل اجتماعی بالا در یک وضعیت ایستادگی دارند.

تحقیقات دریافته اند افرادی دارای توانایی بالقوه برای مدیریت و رهبری هستند که کنترل اجتماعی دارند و شخصیت بیانگر و برونگرایی دارند.

خودنظارتگران بالا نیز بهتر است برای مدیریت و رهبری انتخاب شوند چرا که آن ها نمونه اصلی رهبران گروه هستند و در جای خود قرار دارند.

یکی از مشکلات افراد خودنظارتگر بالا تضاد زیاد آن ها برای تطابق یافتن با سایر افراد گروه است. آنها باید به نوعی همرنگ اجتماعی شوند تا بتوانند عقاید ، نظریات و احساسات خود را برای تطابق با دیگران تغییر دهند.

از دورنمای مدیریت میتوان این برداشت را کرد که مدیریت و رهبری بسیار حساس است و به صورت واکنشی دربرابر وضعیت اجتماعی است( تغییر دیدگاه مدیران وابسته به خود اجتماع است)

ما هرگز متوجه احساس افراد همرنگ اجتماعی نمی شویم و نمی فهمیم آن ها واقعا به چه چیز اعتقاد دارند و روی آن ایستادگی میکنند.

افرادی که دارای سطح بالای کنترل اجتماعی هستند با اطمینان حرکت می کنند تا دیگران را با خود همراه کنند. 

ناکامی فرد درکنترل اجتماعی میتواند ناشی از اعتماد به نفس بالای فرد باشد . بنابراین کنترل اجتماعی نیاز به ایجاد تعادل بین حساسیت فرد نسبت به دیگران و درنظر گرفتن احساسات آن ها دارد.

بنابراین ، شما در کجای این دو بعد ساختار روانی قرار دارید؟

در اینجا چند مثال از خود نظارتگری داریم:

-درموقعیت های مختلف و با افراد مختلف من مانند سایر افراد رفتار میکنم.

-حتی اگر از خودم لذت نبرم وانمود میکنم اوقات خوشی دارم

-وقتی من در یک موقعیت اجتماعی سر درگم هستم، به رفتار دیگران توجه میکنم.

در اینجا هم چند مورد مثال از مهارت کنترل اجتماعی داری:

-من می توانم با انواع مختلفی از آدم ها همراه شوم، جوان یا پیر، فقیر یا پولدار.

– بنظر میرسد که افراد با پیشینه های مختلف با من احساس راحتی دارند.

-من به راحتی میتوانم خود را با موقعیت های اجتماعی تنظیم کنم.

نوشته: Ronald E RIGGO

در این مقاله خود نظارتگر معادل: Self- monitoring

خود کنترلگر معادل: Social control

مترجم سبا دمنه

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا شما یک بازیگر فعال اجتماعی هستید یا یک دمدمی مزاج اجتماعی غیرقابل کنترل ؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

ما همیشه در طول روز زمان زیادی را صرف فکر کردن به آرزوهایمان میکنیم، برای خود آرزو های جدیدی میسازیم و در هر لحظه ممکن است آرزوهایمان تغییر کند. اما لازم است بدانیم هر آرزویی نباید بکنیم و دنبال هر آرزویی نرویم . و اصلا شاید این آرزوهایی که الان داریم کاملا اشتباه‌اند و باعث سقوط و رنج زندگی ما میشوند. در این مقاله به همه این موضوعات میپردازیم که چه آرزوهایی مطلوب است و چه آرزوهایی باعث رنج ما خواهند شد و مهمتر از همه چگونه به آرزوهای خود برسیم؟ با روان حامی همراه باشید. 

تمرکز کردن روی آنچه میخواهیم میتواند باعث سازگاری ما شود ، اما همان میتواند باعث شود به آنچه میخواهیم نرسیم.

  من اخیرا به مدرسه ابتدایی رفتم که نوشته هایی از دانش آموزان به دیوار آویخته شده بود که توجه مرا به خود جلب کرد. من به دلیل رنگ های شاد و روشن و دستخط های خلاقانه بچه ها جذب آن ها شدم و تصمیم گرفتم به آن ها نگاه دقیق تری بیندازم. چیزی که دیدم مجموعه پاسخ های دانش آموزان به این سوال بود: وقتی بزرگ شدی میخواهی چه کاره شوی؟ من هنگامی که پاسخ برخی بچه ها به این سوالات را میخواندم لبخند میزدم ، همچنین بعضی از جواب ها را هم پیش بینی میکردم مانند دکتر و فضانورد و با خواندن بعضی از آن ها نیز شگفت زده میشدم مانند مهندس هواپیما و مخترع خمیردندان . همینطور که از دیدن چیزهای بامزه ای که بچه ها با آن ها بزرگ شده بودند لذت میبردم، در عین حال از این که نمیتوانستم به آن ها کمک کنم ناراحت بودم و بخاطر برخی چیزها احساس نگرانی میکردم . البته فکر کردن بچه ها درباره چیزی که میخواهند در آینده بشوند باعث میشود جرقه خلاقیت و تصور در آن ها زده شود. که این باعث میشود آن ها به آینده و بررسی کردن آنچه برای آن ها ممکن است اتفاق بیفتد فکر کنند. اما من به عنوان یک روان درمانگر کسی که زمان زیادی را صرف کار با کسانی میکند که قصد رهایی از شیفتگی، استرس ، نامیدی را دارند، نمیتوانستم به آن ها کمک کنم اما از طرف دیگر این بنظرم خوب است که آهنگ زندگی را متناسب با  آرزو ها خود هماهنگ کنیم.

اگر ما مسیر روشنی برای زندگی خود نداشته باشیم زندگی ما بدون هدف پایان میابد. اما در نقطه ای مشخص فعالیت ما برای خواسته ها ما نیز میتواند آسیب زا باشد. تحقیقات در زمینه روانشناسی مثبت اثبات کرده اند که بیشتر ما چیزهایی میخواهیم که بیشتر ما را غمگین و ناراضی میکند. اگر شما وقت و انرژی ات را صرف خواستن خانه ای بزرگتر ، شغل بهتر یا همسری مهربانتر بکنی هم اکنون هم رنج به دست نیاوردن آن ها را داری. فکر کردن راجع به آن چیزی که میخواهیم فکر ما را به این سمت میبرد که به چیزهایی فکر کنیم که آن ها را نداریم. همچنین وقتی که روی آرزوها و آینده ای که قصد داریم به آن برسیم تمرکز میکنیم این اهداف ما را از لحظه حال بیرون میبرد و توانایی اینکه از آنچه داریم داریم راضی باشیم را از ما میگیرد.

درحالی که خواسته ها برای زندگی ما طبیعی و ضروری است درعین حال باید از این دام آگاه باشیم.

مسئله دیگری که وقتی ما روی چیزهایی که میخواهیم تمرکز میکنیم اتفاق می افتد این است که ما توجه به دیگر مفاهیم وابسته به اهداف خود را فراموش میکنیم.

اصطلاح (مراقب چیزهایی که آرزو میکنی باش تو فقط باید آن آرزو را به دست بیاوری) به خوبی اینجا کاربرد دارد.

یک دلیل مشخصی وجود دارد که کسانی که در مسابقات شانس برنده میشوند بعد از مدتی دچار افسردگی، شکست و تمایل به خودکشی میشوند. ما ممکن است به خوبی بدانیم که چه چیز میخواهیم ، اگر آگاه نباشیم که چگونه زندگی ما تغییر خواهد کرد بعد از زمانی که به آن هدف رسیدیم احساسی خوشحالی ما رفته رفته کم خواهد شد.

من یکبار با مراجعی کار میکردم که او بیشتر زندگی حرفه ای اش را صرف تمرکز روی بازنشستگی کرده بود. این امر روی تمام انتخاب هایش تاثیر گذاشته بود. وقتی ما شروع به کار با همدیگر کردیم هشت ماه از بازنشستگی او میگذشت و او کاملا روزهای بدی را تجربه میکرد. او توضیح میداد همه سال هایی که منتظر بازنشستگی بوده اصلا به این موضوع فکر نمیکرده که زندگی او چگونه خواهد گذشت . او در حالی که اشک میریخت میگفت من هرگز به این نکته توجه نمیکردم که پدر و مادر من خواهند مرد، من دیگر توان مسافرت کردن نخواهم داشت و هیچ عادتی ندارم که ذهن شلوغ من را آرام کند. از مثال هایی مانند مراجع من میتوان این نتیجه را گرفت که اگر ما مراقب نباشیم، به دست آوردن چیزی که میخواهیم میتواند ما را به دردسر بیندازد.

مهمتر از همه اینکه بزرگترین دلیل برای درگیر شدن ذهن ما به چیزی که آرزو داریم این است که ما به چیزی که میخواهم، باور پیدا میکنیم و با به دست آوردن آن خوشحال تر خواهیم شد. محققان علوم اجتماعی اثبات کرده اند که فکر کردن به این روش خود مقدمه است زیرا ما چیزی را به دست می آوریم که آن را آرزو میکنیم.

ما باور داریم که ما چیزی را به دست می آوریم که آن را میخواهیم و این جمله پاسخ تمام مشکلات است که همین امر منجر به رضایت و خشنودی  ما در طول زندگی میشود.

اما شادی تنها به این وسیله اتفاق نمی افتد و نیاز به یکسری موارد دیگر دارد ، ما باید یاد بگیریم که شادی را چگونه خلق کنیم زیرا شادی با هیچ مقداری از پول و پاداش به دست نمی آید.

با وجود اینکه خطر با خواسته های ما همراه است اما راهی وجود دارد تا با به کارگیری آن از این خطا ها و ایجاد تاثیرات بد جلوگیری کنیم.

اول و مهمتر از همه اینکه این موضوع را برای خود مشخص کنیم که به دست آوردن آنچه می خواهیم راه حل تمام مشکلات ما نیست.

ما نمیخواهیم به یکباره به شرایط مطلوب خیالی دست پیدا کنیم زیرا که روند زندگی اینگونه نیست. خواسته نهایی ما با دانستن این آگاهی شروع میشود که شادی چیزی است که ما در اکثر لحظات زندگی خود می خواهیم بنابراین برای رسیدن به آن لازم است که بدانیم چگونه میتوانیم شادی را به دست بیاوریم ، بدون اینکه صاحب کشتی رویایی باشیم یا کل اروپا را گشته باشیم یا با عشق حقیقی خود ازدواج کرده باشیم.

زندگی همیشه در همین لحظه اتفاق می افتد پس لازم است این را بدانیم در همین لحظه ای که ما آرزو میکنیم و رویا میسازیم زندگی واقعی ما اتفاق می افتد.

برای من هیچ چیزی وحشتناک تر از این نیست که بفهمم زندگی من به پایان رسیده است درحالیکه چیزی از زندگی ام نفهمیدم و همواره در این فکر بودم که چه چیزی میخواهم به جای اینکه قدردان چیزهایی باشم که دارم.

هرگز اجازه نده این اتفاق برای تو بیفتد. برای زندگیت هدف هایی را مشخص کن و به هر وسیله ای آن ها را دنبال کن. اما این را بدان هرچیزی را که آرزو میکنی آن را همین لحظه و همینجا به دست می آوری.

نویسنده:

Denise Founier

مترجم: سبا دمنه

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته مراقب باش چه چیزهایی را آرزو میکنی؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

با توجه به اینکه در تابستان قرار داریم و بحث پر کردن اوقات فراغت پیش میاد این مقاله مطالب مفید برای پر کردن اوقات فراغت ما دارد. 

همینطور که به پنجره زل زده‌ام به روابطی فکر میکنم که در طول سال‌ها از طریق پیاده روی رفتن و صحبت کردن ایجاد شده‌اند. خیلی از دوستی های صمیمانه من از طریق راه رفتن های طولانی شکل گرفته.در طول زمان پیاده روی درباره عوامل استرس زا با دوستان خود بحث کرده، به دنبال راهکار گشته و آن ها را انتخاب میکنیم همچنین به صحبت درباره فیلم‌هایی که دیدیم ، کتاب‌هایی که خواندیم و رستوران‌هایی که رفتیم میپردازیم.

هیچ شکی نیست که روابط اجتماعی یکی از کلیدهای رسیدن به سلامتی و خوشحالی است. روابطی که توام با رضایت باشد گرمای عاطفی، همراهی و مهرورزی ایجاد میکنند. روابط اجتماعی همچنین باعث کم کردن عوامل استرس زا میشود. همچنین باعث میشود مردم راحتتر از پس بیماری های مزمن خود برآیند.

در جامعه پر سرعت ما پیدا کردن زمان کافی برای برقراری ارتباط با دیگران دشوار است که در نتیجه آن تنهایی و انزوای اجتماعی افراد درحال افزایش است به ویژه در دوران میانسالی.

پیاده روی راهی عالی برای ورزش کردن، هوا تازه کردن ، ارتباط با طبیعت و دور شدن از تنهایی است به ویژه برای مردان و زنان میانسالی که خسته تر و تنهاتر هستند. با وجود اینکه هر شخصی در طول زندگی خود گاهی احساس تنهایی میکند اما مطالعات نشان داده که تنهایی در حال افزایش است. بیشتر از ۴۰% بزرگسالان بالای ۶۵ سال به طور منظم احساس تنهایی میکنند.

من تحقیقاتی درباره تاثیر تنهایی روی افراد انجام داده ام که نشان میدهند مهاجران به ویژه آنهایی که مدت بیشتری است که مهاجرت کرده اند، کسانی که همواره نگران سلامت خود هستند، کسانی که در مناطق آسیب‌زا زندگی میکنند و کسانی که در مناطقی زندگی میکنند که پیاده رو و پارک‌ها کم است یا اصلا نیست این افراد بیشتر در معرض تنهایی و افسردگی قرار دارند.تحقیقات همچنین نشان میدهد تنهایی تهدید کننده آسایش افراد است و باعث افزایش امراض میشود. تنهایی همچنین باعث افزایش اضطراب، هیجان، افزایش نگرانی ابتلا به بیماری و افزایش خطر ابتلا به بیماری های سخت و زوال عقل میشود.

اگرچه پیاده روی به تنهایی نمیتواند با مشکلات توام با تنهایی مبارزه کند اما یک گام در جهت کمک کردن به مردم درجهت داشتن ارتباطات و احساسات بهتر و مطلوبتر است.

پیاده روی با همسایگان و دوستان یکی از راه های افزایش آسایش و سلامت و ایجاد آشنایی و برقراری روابط دوستانه با آن ها است. در زندگی میانسالی افراد میبایست زمان بیشتری برای روابط دوستانه داشته باشند . در این دوره ممکن است دوستان قدیمی دور شوند یا فوت کنند به همین خاطر لازم است افراد دوستان جدیدی داشته باشند به ویژه دوستانی که فعال و اکتیو هستند که این دوستان میتوانند باعث افزایش رضایت از زندگی و شادمانی شوند.

تحقیقات نشان میدهد افراد میانسال برخی ویژگی ها از جمله خودافشایی، اجتماعی بودن، کمک های روزمره به یکدیگر و فعالیت های مشترکی مانند پیاده روی با همدیگر را جز ویژگی های اصلی روابط دوستانه توصیف میکنند. چه بهتر که افراد از طریق پیاده روی باهم تعامل داشته باشند.

پیاده روی های طولانی به عنوان یک عامل تسهیل کننده اجتماعی درنظر گرفته میشود که همین عامل به من انگیزه پیاده روی بیشتر میدهد.

۴ یا ۵ بار پیاده روی درهفته نه تنها باعث ایجاد روابط اجتماعی برای من میشود بلکه به من کمک میکند که راحتتر با استرس هایم کنار بیایم. حداقل زمان لازم برای بهره برداری از مزایای پیاده روی ۳۰ دقیقه میباشد بنابراین لازم است هربار حداقل نیم ساعت پیاده روی داشته باشیم.

تحقیقات قابل استنادی روی پیاده روی منظم انجام شده که به این نتایج رسیده اند:

پیاده روی میتواند فشارخون بالا را کاهش دهد ، به قدرت عضلات محافظت کننده مفصل کمک میکند، باعث ثبات وزن شده ، باعث جلوگیری یا کمک به درمان بیماری های دردناک میشود و به خواب منظم و کاهش استرس کمک میکند. همچنین میتواند با دیابت نوع دو مقابله کند. بیماری که شیوع آن بسیار بالا رفته است.متاسفانه انتظار میرود در دو دهه آینده ۱۰% جمعیت جهان مبتلا به دیابت نوع دو باشد.

با وجود اینکه پیاده روی راه درمانی کاملی نیست اما بنظر میرسد گام مهمی در جهت مدیریت بیماری ها است.

پیاده روی باعث ایجاد احساس موفقیت و داشتن یک برنامه برای طول روز میشود . پیاده روی فعالیتی است که منافع اجتماعی بیشماری دارد در عین حال نیاز به ابزار ورزشی خاصی ندارد و درهرجایی امکان پیاده روی وجود دارد.

براساس تحقیقات انسجام اجتماعی و فعالیت فیزیکی ۲ مورد از مهمترین موراد در اندازه گیری سطح سلامت و رفاه و آسایش افراد است. و پیاده روی فعالیتی است که هر دو مورد را شامل میشود.

افراد میانسالی که میتوانند به فعالیت های فیزیکی ادامه دهند تجربه زندگی سالم طولانی تر همراه با رضایتی خواهند داشت.

پیاده روی فقط مزایای فیزیکی ندارد بلکه فواید روانی زیادی هم دارد از جمله افزایش عزت نفس و داشتن احساس کنترل است.

در انتخاب نوع فعالیت های فیزیکی بین مردان و زنان تفاوت هایی وجود دارد بطور کلی بنظر میرسد مردان بیشتر از زنان در فعالیت های فیزیکی شرکت میکنند اما اگر این فعالیت‌ها مربوط به پیاده روی و صحبت کردن باشد زنان فعالترند. مردان بیشتر به ورزش‌های رسمی علاقه‌مندند.

بنابراین لازم است از دوستان و همسایگان خود بخواهید تا در پیاده روی با شما همراه شوند تا باهم راحتتر بتوانید با نشاط باشید و با عوامل استرس‌زا و بیماری‌ها مقابله کنید.

منبع:

www.psychologytoday.com

نویسنده مقاله:

Jasmin Tahmaseb

مترجم : سبا دمنه

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته بزن بریم پیاده روی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

متاسفانه هرچقدر هم تلاش کنید ، هرچقدر هم برای تغییر اراده داشته باشید تضمینی برای بهتر شدن رابطه تان وجود ندارد ، اما با روان حامی همراه باشید تا شانس رابطه تان را برای تحول مثبت افزایش دهید .

نکاتی چند وجود دارند که آنها را با شما به اشتراک میگذازیم ، این نکات میتوانند به شما کمک کنند ، بنابراین همه آنها را با دقت مطالعه کنید.

قسمت اول : هنگام دعوا

مشکلات و تعارضات هنگامی که دو نفر به مدتی طولانی با هم تعامل دارند کاملا پیش بینی پذیر است و مطلقا غیر طبیعی نیست. چیزی که معمولا ناسالم است واکنش شما به این تعارض است ، تا جایی که معمولا مشکل اصلی فراموش شده و رفتاری که شما در قبال آن مشکل نشان داده اید مسئله اصلی میشود. شما باید از تعدادی رفتار پرهیز کنید تا دعواهایتان به سادگی فراموش شده و زخم هایی عمیق بر رابطه بر جای نگذارند .

الف) حق ندارید فیزیکی شوید .

در صورتی که همسرتان را کتک بزنید او بسیار بسیار سخت فراموش خواهد کرد و ترمیم رابطه -اگر ممکن باشد- نا محتمل است . این کار بسیار سخت تنها از سوی متخصص کارآزموده و با هزینه بالا و جلسات طولانی بر میآید . خشونت ورزی ، کتک کاری ، هل دادن و..  را فراموش کنید چون برایتان بسیار گران تمام میشود ، برای این کار میتوانید از تکنیک های آرمیده سازی (ریلکسیشن) کمک بگیرید و مهم تر از آن یادتان باشد همیشه عقل حضور دارد و شما میتوانید انتخابش کنید، حتی زمانی که هیجان و تکانه های خشونت ورزی بی امان در میزنند تا رفتار شما را کنترل کنند .

ب) موضوعات را با هم قاطی نکنید .

وقتی موضوع خانواده های اصلی نیستند آنها را به پیش نکشید . وقتی موضوع رفتار همسرتان نیست او را مقصر نشان ندهید . وقتی از رییستان در سر کار ناراحتید به فرزندانتان توهین نکنید. اگر خشمی دارید ، اگر ناراحتید و احساس میکنید تحقیر شده اید با همسرتان در این مورد سخن بگویید و از او درخواست کنید به صحبت های شما گوش دهد تا خالی شوید . عین واقعه را گزارش دهید و هیجاناتتان را بیرون بریزید . جابجا کردن یک احساس بد به فرد دیگر و خالی کردنش سر او رفتاری بسیار ناپخته است و در صورت تداوم به رابطه تان آسیب میزند .

ج) طعنه نزنید .

کنایی نباشید ! کنایه یک رفتار پرخاشگرانه-منفعل است و فرد روبرویتان را عصبی مزاج کرده و از پاسخ دادن منطقی و عقلانی ناتوان میکند . به جای کنایه زدن مشکلتان را با زبانی مستقیم و در موقعیتی مناسب ( وقتی تنها هستید) بیان کنید .

د) دیوار سکوت نسازید (طولانی قهر نکنید)

ممکن است باور نکنید ولی قهر های طولانی مدت اگر زیاد تکرار شوند ناقوس مرگ رابطه تان را به صدا درمی آورند . آن چیز که به عنوان طلاق عاطفی از آن یاد میشود غالباً نتیجه همین امر است . البته ما درک میکنیم که بعد از یک مشاجره نیاز به کمی فضا دارید ، اما توصیه ما این است که این قهر بیشتر از یک شب طول نکشد. اگر میخواهید در حالت سکوت برای خوابیدن اقدام کنید به همسرتان اطمینان بدهید که فردا درباره حل کردن موضوع با یکدیگر صحیت خواهید کرد ؛ عصبانی نخوابید .

ه) ماشه نکشید !

شما همسرتان را به خوبی میشناسید ، میدانید چه رفتار هایی او را در یک دعوای ساده به مرز انفجار میبرند یا به عبارتی ماشه وی را میکشند تا او سیلی از رفتار های غیر منطقی را شلیک کند. این ممکن است باعث شود حس خوبی به خود داشته باشید و حس کنید دعوا را برنده شده اید ، چون او بسیار کودکانه رفتار کرده است. اما بگذارید به شما یادآوری کنیم که در این دعوا ها هیچکس برنده نیست. هر چقدر واکنش ها شدید تر باشند، ترمیم رابطه سخت تر خواهد شد و با مکافات بیشتری آشتی خواهید کرد . یکی از این ماشه کش ها معروف عبارت است از ترک کردن خانه. در این مورد سعی کنید هرچقدر هم میخواهید از فضای دعوا دور باشید باز هم جلوی چشم همسرتان باشید ؛ مثلا به بالکن بروید ( به سبک های دلبستگی همسرتان مربوط است ، میتوانید برای صحبت درباره این موضوع به روانشناس مراجعه کنید ، اما خودتان، آن هم هنگام دعوا اقدام به درمانش نکنید !)

قسمت دوم : بعد از دعوا

الف) دنبال مقصر نگردید .

معمولا اکثر روانشناسان کارآزموده در یک منظومه و سیستم مقصر تعیین نمیکنند . در یک منظومه ناکارآمد (مثل یک زوج یا یک خانواده بدکارکرد) مشکل از تعامل دو یا چند نفر شکل میگیرد . اما همه ما تمایل داریم تا خود را از مشکل مبری بدانیم ، بنابراین در اتاق درمان فرد دیگر را به عنوان مقصر جلوه میدهیم و سعی میکنیم تا با روانشناس به نفع خود ائتلاف کنیم . اگر رابطه تان برایتان مهم است ، از این کار بپرهیزید و این را به دیگر اعضای خانواده هم آموزش دهید . هرچقدر روانشناستان اطلاعات دقیق تری داشته باشد رابطه تان شانس بیشتری دارد. بنابراین صادق باشید و بالغتنه رفتار کیند .

ب) در اتاق درمان تظاهر نکنید .

بسیار شایع است که خانواده ها یا زوج ها به محض ورود به اتاق درمان از این رو به آن رو میشوند . با یکدیگر به خوبی رفتار میکنند و مشکلاتشان را به صورت راز نگه میدارند تا به قولی آبروداری کرده باشند . این مسئله در روند درمان سم است . روانشناستان را گیج نکنید ، مشکلتان را به همان صورتی که هست نشان بدهید، در صورتی که از شما درخواست شد تا به صورت نقش بازی کردن یک تعارض بین خودتان را بازسازی کنید، خودتان را سانسور نکنید و تاکید میکنم ، یادتان باشد برای چه هدفی وارد درمان شده اید ، آن را لوث نکرده و فراموش نکنید.

ج) تا جایی که میتوانید اعضای خانواده اصلی را در جریان مشکلات بین فردیتان قرار ندهید .

شما برای ایجاد یک رابطه زوجی سالم نیازمند این هستید که تا حد ممکن از خانواده اصلیتان استقلال یافته باشید. این استقلال تنها به معنی استقلال مالی یا جدایی مکانی نیست، بلکه اینها نسبت به رشد توانایی های شخصی و شکل دادن یک شخصیت مستقل در درجات بسیار پایین تری قرار دارند. یکی از فاکتور هایی که استقلال شما را نشان میدهد میزان بلوغتان در نگه داشتن دیگران، بیرون از یک تعارض بین فردی است. نه تنها نباید خانواده تان را نگران کرده و آنها را به میانه معرکه بکشید . بلکه در صورتی که آنها تمایلی نشان دادند باید در عین حفظ محبت و ادب ار آنها درخواست کنید که خودشان را درگیر مسائل شما نکنند و آن را به خودتان بسپارند . به خاطر داشته باشد که این به معنی قطع ارتباط با خانواده اصلی نیست! بلکه برش از پدر و مادر و همشیرانتان خود نشان از یک رفتار غیر بالغانه دارد، هنر آنجاست که در عین حفظ یک رابطه صمیمانه و احترام آمیز ، مسائلتان را خودتان حل کنید .

د) در صورتی که فرزند دارید ، حق ندارید وظایفتان را فراموش کنید .

دعوا و مشکل مطلقا بهانه خوبی برای فراموش کردن فرزندانتان نیست. نه تنها : یک) باید به وظایف روزمره تان برسید ( آن ها را به مدرسه برسانید، به تغذیه شان مانند همیشه حساسیت نشان دهید، مواظب تکالیف تحصیلیشان باشید و به آنها محبت کنید و ..) بلکه ب)تا جایی که میتوانید باید مشاجره بینتان را دور از او نگه دارید. این به این معنا نیست که به هنگام دعوا باید به کودک دروغ گفت که همه چیز سر جایش است(او متوجه دروغ شما میشود و با خودش فکر میکند چه فاجعه ای در جریان است که شما آن را از او پنهان میکنیدو بی نهایت نگران میشود)، بلکه سعی کنید با صدای بلند مشاجره نکنید که او بترسد و در نهایت اگر پرسید به او پاسخ دهید که پدر و مادرش اندکی از هم ناراحت هستند و موضوع به زودی حل خواهد شد. درست به همان صورتی که او و خواهر یا برادرش گاهی از دست هم ناراحت میشوند، بزرگتر ها هم ممکن است گاهی از هم دلخور شوند. در نهایت وظیفه سومتان: ج) تحت هیچ عنوان کودک را قاضی نکنید . در خانواده ها بسیار شایع است که پدر یا مادر نزد کودک آمده و از شرایط شکایت میکنند . کودک بینوا هم گوش داده و دلش برای والدش میسوزد، وانگهی بعد از مدتی والد دیگر به سراغ او آمده درددل میکند و کودک گیج تر از همیشه باز هم حق را به او میدهد .

بالغانه رفتار کنید ، حرف زدن با کودک هیچ مشکلی از شما حل نمیکند به جز خالی شدن خودتان، اما نتایج اسفناکی در پی دارد، در میان گذاشتن اسرار زندگی خصوصیتان کل واحد منظومه والدینی را برای او کوچک و کم اهمیت میکند و قبح شما را برای وی میشکند (در سن پایین این بسیار خطرناک است و ممکن است فردی دیگر را جایگزین الگوی والدینش کند). دیگر پیامد نامیمون این امر این است که کودک احتمالا آن والدی را که کمتر با او درد دل میکند را مقصر همه چیز دانسته، یک کلیشه ظالم-مظلوم در ذهنش شکل داده و احساسات بسیار بدی نسبت به آن فرد پیدا میکند . در نهایت آخرین این عواقب این است که اتحاد تربیتی و سازگاری تصمیمات شما برای وی زیر سوال میرود ، بنابراین هنگامی که از طرف یکی از والدین از یک موضوع منع میشود سراغ دیگری میرود و مجوز میگیرد. اینگونه رفتار ها مسلما الگوی ناشایستی برای شخصیت آینده وی خواهد بود. بنابراین اگر فرزندتان را دوست دارید : دعوایتان را بین خودتان نگه دارید ، در عین حال که به وی دروغ نمیگویید او را نترسانید و اتحاد پدر-مادر را همیشه حفظ کنید .

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

سروش جاویدنیا

نوشته دعوا های ناجور: دفترچه راهنمای حل تعارض های زوجی و خانوادگی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

من معتقدم علیرغم این شهرت و این “همه جا بودن” ما هنوز فروید را نمیشناسیم . البته این به این معنا نیست که روانشناسان از وی و نظریه اش چیزی نمیدانند ، بلکه به این معناست که در کلام و اعمالشان هیچگاه فروید به صورتی نظام مند ظهور نمیکند ، بلکه درست به مانند ارسطو و افلاطون در تاریخ دانش به او نگاه میشود : پدرانه ، کلی ، قدیمی و پراکنده .

این امر یک ایراد بزرگ در پی دارد : باعث میشود به جای آنکه از چارچوب های نظری روانکاوی به درستی آگاه باشیم و بی آنکه روانکاوی را به عنوان یک کل بفهمیم به استفاده جزیی و دلبخواهی از ابزار ها و نگاه های آن رو بیاوریم . بگذازید مثالی بزنم تا مطلب را بهتر در یابید. هنگامی که در کلاس درس از دانشجویان سوال شود که راجع به فروید چه میدانید ، غالبا با این پاسخ ها روبرو میشوید : “او میگوید علت اختلالات روانی را میتوان در دوران کودکی جست و جو کرد” ، “به مسائل جنسی و سائق های فیزیولوژیک خیلی تاکید داشت” ، “اعتقاد داشت نیروی محرکه آدمی نیروی جنسی است” و الی اخر . تماماً برداشت هایی سطحی ، پراکنده و جزیی که میتوان آنها را به آجر هایی کوچک از بنای مستحکم روانکاوی فرویدی تشبیه کرد .

این موضوع به کلاس درس محدود نمیشود ، روانشناسان در اتاق درمان هم به فروید ار دریچه خودشان نگاه میکنند ، روانکاوی را با قرائتی سلیقه ای یا به زعم خودشان “منعطف” در درمان به کار میگیرند ، یعنی انتخاب میکنند از کدام قسمت نظریه (به عبارتی کدام فرآیند درمانی) استفاده کنند و کدام را کنار بگذارند . مثلاً از تداعی آزاد استفاده میکنند اما در آن مداخله کرده و بیمار را به سمتی سوق میدهند تا نتایجی بدست آورند که دوست دارند .

اما متاسفانه این مسئله تنها به این اشکال ظهور نمیکند . بسیار رایج است که فروید یا روانکاویش اشتباه دیده میشوند. در روانشناسی ما تلاش میکنیم قبل از اشراف به یک نظریه با شخصیت نظریه پرداز آشنا شویم ، این امر به روشن کردن ذهن ما در بسیاری پیچیدگی های درون نظری کمک میکند و در پی آن میتوانیم به چرایی بسیاری از گزاره های نظریه پی ببریم (منظور نظریه پرداز را بفهمیم) یا قادر باشیم به صورتی بسیار ظریف موقعیت هایی که نظریه در آنها قابلیت اعمال یا تعمیم دارد را درک کنیم .

در درک فروید بسیارند افرادی که دیدگاه هایی بسیار نادرست یا در بهترین حالت منحرف از واقع دارند ، بخشی از این موضوع به جبهه گیری دانشمندان و فیلسوفان هم عصر خود فروید باز میگردد که تا به امروز هم ادامه دارد (خود فروید این موضوع گیری هارا از طریق مفاهیم مکانیسم های دفاعی تفسیر آسیب شناختی میکرد و این امر تا به امروز قابلیت اعمال دارد ) این امر تا به جایی پیش رفته است که فروید با صفاتی چون رادیکال ، غیر منعطف ، خیال پرداز و غیر علمی یا حتی متوهم وصف شده است .

علاوه بر شخصیت خود فروید ، نظریه اش هم دستخوش تحریف شده است . این تحریف ها در حوزه های متعددی جای میگیرند ؛ در حوزه شخصیت ، در حوزه ماهیت انسان و ماهیت درمان، در حوزه اهداف درمان و فرد ایده آل و در نهایت در حوزه تمدن و اجتماع ( فروید نه تنها به عنوان رواندرمانگر بلکه به عنوان یک فیلسوف هم اشتباه درک شده است).

علاوه بر این بعضی از این تغییرات در چارچوب های علمی قرار گرفته و شاخه هایی هستند بر تنه اصلی روانکاوی . یعنی درمانگران اولیه ای که به علت اختلاف نظر های گسترده به زعم خود فروید دیگر از حلقه روانکاوی فرویدی جدا شده بودند (یا اصلاً روانکاو نبودند ؛ فروید اعتقاد داشت به عنوان بنیان گذاز روانکاوی حق قضاوت درباره اینکه چه چیزی روانکاوی هست و چه چیزی نیست برای وی محفوظ است) اما به گمان خودشان هنوز به بسیاری از مفاهیم وی وفادار مانده بودند .

در قسمت های بعدی تلاش خواهم کرد تا در یک سیر تاریخی گسلش هایی که در حلقه فرویدی اولیه به وجود آمدند و پس از آن تحریفات نظریه فروید و در آخر تحریفات و قضاوت های نادرست راجع به شخصیت فروید را به شما بشناسانم ، تا بتوانیم به فروید بازگردیم ؛ بازگشتی صحیح .

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

سروش جاویدنیا

نوشته بازگشت صحیح به فروید : قسمت اول اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

درباب اهمیت پشتوانه نظری برای فرآیندهای رواندرمانی

بسیار پیش می آید دانشجویان روانشناسی و یا حتی روانشناسان از آنچیز که “زیاد نظریه خواندن” یا ” نظری بودن یک موضوع ” مینامند شکایت میکنند . سوالی که قصد داریم به آن پاسخ دهیم این است که آیا این شکایت ها باید وجود داشته باشند ؟ چقدر در کار روانشناسی چه در حوزه دانشگاهی و چه در حوزه درمان به نظریه وابسته ایم و باید باشیم ؟ با روان حامی همراه باشید .

حدود سه سال پیش نگاهم برای همیشه به واژه روانشناسی تغییر کرد . به یک دلیل و آن هم ورود به دانشگاه. خودم را ملزوم کرده بودم که اطلاعات بیشتری کسب کنم ، لازم بود که بیشتر بدانم ، بیشتر بفهمم تا بهتر کار کنم. آنچیز که تا به آن روز میدانستم برایم کفایت نمیکرد ، بنابراین تصمیم گرفتم از کسانی که سابق بر من در این رشته تحصیل کرده بودند مشورت بگیرم . به خوبی یادم است که یک چیز که بین همه پاسخ هایی که دریافت کردم مشترک بود ؛ و آن این بود که : “در دانشگاه آن چیزی را که لازم است در اتاق درمان استفاده کنی به تو یاد نمیدهند . آن چیز که یاد میگیری ^[۱]فقط نظریه است..! ” و برای من اینگونه بود که تو گویی نظریه چیز بی ارزشی است و باید از آن اجتناب کرد !

این شد که من و بسیاری از همقطاران من بی آنکه دید دقیقی داشته باشیم با پیشداوری ای منفی نسبت به نظریات رواندرمانی و  یا به صورت کلی تر روانشناسی و یا بهتر بگویم ، علوم انسانی وارد دانشگاه شدیم . در طول سالیان این شکایت ها گاه و بیگاه شنیده میشد ، شکایت هایی از قبیل “دیگر چند بار فروید بخوانیم ؟” یا “کی یاد میگیریم واقعا چگونه با مریض برخورد کنیم ؟”. مخاطبان این شکایت ها همواره بر حق ما مبنی بر اینکه لازم است راجع به مسائل عملی بیشتر بدانیم احترام گذاشتند ، اما بسیار قلیل و نادر بودند کسانی که به دفاع از جبهه مظلوم “دانش نظری” برخاستند . و این در ذهن دانشجویان به چیزی جز صحه گذاشتن بر پیش داوریشان تعبیر نشد .

چرا در دانشگاه تاکید بسیار گسترده ای روی آموزش فلسفه ، معرفت شناسی ، تاریخ نظریات و محتوی تئوریک تظریات متعدد وجود دارد ؟ در یک کلام چون نظریه نه تنها بی ارزش نیست و نباید از آن اجتناب کرد ، بلکه نظریه همه چیز است . نظریه لازم و کافی است ، ابزار کار ، محتوی کار و سرانجام کار است .

بگذارید ابتدا نه در قبای روانشناسی بلکه به عنوان یه دانشجوی علوم انسانی پاسخ بدهم . علوم انسانی تماما درباره نظریات است . ما به ندرت با حقایق یا فکت ها در ارتباطیم و آنچیز که میتوانیم به آن اتکا داشته باشیم نظریه است و مهمتر از آن فلسفه .

در روانشناسی و به طور کلی تر علوم انسانی ذهن کار آزموده بسیار شایان اهمیت است و در قالب های کلیشه ای مسلما پیشرفت روی نخواهد داد ، بنابراین پدیده ها باید در ذهن ما پدیدار های متنوعی داشته باشند ، و آن چیز که به چشم و گوش ما آموزش متفاوت نگریستن میدهد فلسفه است . فلسفه می آموزد که بیش از یک راه برای رسیدن به حقیقت وجود دارد که حتی لزوما همه آنها از واقعیت نمیگذرند !

روانشناسی مانند بسیاری از علوم انسانی امروز فرزند فلسفه است ، و این موضوع در تنوع نظریات به خوبی جلوه میابد . نظریاتی که بسیاری ار آنها وامدار نظام های گسترده و قدیمی فلسفی اند .

اکنون به روانشناسی برگردیم . در حوزه کاری متنوع این رشته ، (نه لزوما درمان) بسیار شایع است که “شلختگی” ببینیم . آن چیزی که به زعم من ناتوانی از انعطاف پذیری در عین علمی بودن در موقعیت های متفاوت است . همچنین در حوزه درمان بسیار رایج است که آسیب ببینیم ، آنهم به هر دو طرف ؛ هم روانشناس و هم بیمار . روانشناسی که از نتیجه ندادن تکنیک هایش مضطرب و آشفته میشود ، و بیماری که از به بن بست خوردن های مکرر آسیب میبیند .

نظریه شیرازه عمل است . بدون نظریه عملکرد و تکنیک پوچ و بی معناست و از این بی معنایی در اتاق درمان تنها و تنها آسیب بر میخیزد . رواندرمانگری که اعتقاد دارد جدای از نظریات عمل میکند ، یا به قولی فرانظری است ، توانایی بازی کردن در زمین “علم” را نخواهد داشت ، بنابراین به ناچار سلیقه و سوگیری را وارد تعامل درمانی خویش کرده و معلول این انتخاب حتما آسیب خواهد بود .

در درمان این نظریه است که در درجه اول ذهن مارا از طریق توضیح دادن پدیده هایی که مبهم به نظر میرسند سازمان میدهد و سپس ما را برای مداخله آماده کرده و در نهایت عملکرد مارا قابل دفاع میکند .

نظریه است که به ما آموزش میدهد چه کسی بیمار است ( لزوما هرکسی که وارد اتاق درمان میشود بیمار نیست و لازم نیست جلسه بعد هم حضور یابد ، به قول دشازر : ” شاید حتی یک جلسه هم کافی باشد ! ) همانا این نظریه است که به ما میگوید درمان چطور پیش برود و در نهایت چه زمانی لازم است درمان پایان یابد (ملاک سلامت چیست و چه زمانی فرد بهبود یافته است )

بنابراین در نبود نظریه چطور میتوان دریافت چه کسی را چگونه باید درمان کرد و به سرانجام رساند ؟

نظریه تمام آنچه را که لازم است درباره فرآیند و محتوای درمان بدانیم به ما میدهد . بنابراین ستون و اساس فضای درمان است .

صد البته این هیچگاه به این معنا نیست که فنون درمانی باید نادیده گرفته شوند ، اصولا همواره نظریات جامع اصول فنی خود را آموزش داده و محتوی را در قالب فنون به فضای درمان تحمیل میکنند ، اما همواره میتوانیم از تکنیک های جامعی که طی تحقیقات و فرا تحلیل ها اثربخشی آنها ثابت شده و از لحاظ نظری تداخلی با رویکرد ما ندارند استفاده کنیم .

در نقطه مقابل عدم استفاده از رویکرد نظری خاص ما با خطر انعطاف ناپذیری و رادیکال عمل کردن مواجه هستیم . گاهی درمانگران تمامی تلاش خود را مبذول میدارند تا بیمار را به هر طریق ممکن در چارچوب های ذهنی خود جای دهند ، کما اینکه اصولاً دنیای پدیدارشناختی بیمار انطباقی با آنچیز که ما از وی فهمیده ایم نداشته و بنابراین تحلیل های ما ارتباطی قوی با واقعیت نداشته باشند . در اینگونه موارد بیمار ابتدا واکنشی نشان داده که به زبان بسیاری روانشناسان به مقاومت تعبیر میشود ( البته مسلما هر مقاومتی به این معنا نیست) و پس از آن ممکن است درمان را ترک گوید و مسلما این موضوع پیامدی نخواهد داشت جز بیماری که از روز ورودش به درمان آسیب دیده تر است .

نکته کلیدی اینجاست که درمانگر همواره باید به بیمار متعهد باشد ، نه رویکرد . یعنی وفاداری به بیمار بر وفاداری به رویکرد نظری اولویت دارد ، زمانی که به نظر میرسد توانایی ما برای پیش برد اهداف درمانیمان در چارچوب نظریه ای خاص محدود و ناکارآمد است ، باید انتخاب کنیم : در صورتی که دانش نظری گسترده ای داریم لازم است که رویکرد خودمان را تغییر دهیم ، و در غیر این صورت بیمار را ارجاع دهیم .

سروش جاویدنیا

نوشته از فلسفه تا اتاق درمان: نقش نظریه اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

با وجود آنکه پژوهش‌ها رواندرمانی  را بسیار مؤثر می‌دانند، فقط نیمی از بیماران از درمان سود می‌برند و نیمی دیگر بیماریشان بعد از درمان دوباره عود می‌کند. دلیل آن چیست؟ یک دلیل درمان موفقیت آمیز می‌تواند به علت متنوع بودن اثربخشی درمانگران باشد. با این حال در اغلب موارد همه درمانگران در درمان برخی از بیماران موفق هستند. پس عامل اصلی در تعیین مؤثر بودن درمان چیست؟ بیمار.

در حقیقت آنچه بیمار در جلسه درمان انجام می‌دهد، تعیین کننده درمان موفقیت آمیز خواهد بود. پس در ادامه نگاهی می‌اندازیم به سه گام مهمی که بیماران با انجام آن می‌توانند درمان موفقیت آمیز را دریافت نمایند.

• تصمیم به تمرکز بر یک مشکل درونی شفاف برای حل آن در جلسه درمان

در تمام سالهای فعالیتم به عنوان درمانگر و سرپرست، به این نتیجه رسیده‌ام که در اغلب موارد بیماران در جریان درمان یک مشکل شفاف را برای کار کردن روی آن اظهار نمی‌کنند. به عبارت دیگر اگر بخواهید مشکلی را حل کنید باید آن را در یک مورد خاص مورد بررسی قرار دهید. با این کار درمان شما یک کانون واضح و روشن خواهد داشت. بعلاوه باید اطمینان حاصل کنید که مشکل درونی‌ای که روی آن تمرکز کرده‌اید واقعاً متعلق به شماست. اگر شما بر مشکلاتی که دیگران دارند تمرکز کنید، درمانگر نمی تواند به شما کمکی بکند. در واقع چنین درمانی هزینه ای را که شما برای آن پرداخته اید را به هدر خواهد داد اگر زمان خود را برای مقصر دانستن دیگران به خاطر کارهایی که کرده‌اند تلف کنید. اما برای شما بهتر و سودمندتر است که بر روی روابطتان با دیگران، احساسی که از این رابطه برانگیخته می‌شود و چگونگی اجتناب از حقیقت و احساساتتان تمرکز کنید که با این کار یعنی مواجهه با احساسات خود می‌توانید  آنها را به سمت اعمال مؤثر و انطباقی هدایت کنید.

• مواجهه با چیزی که معمولاً از آن اجتناب می‌شود راز درمان موفقیت آمیز است.

ما به دلیل اجتناب از واقعیت‌های زندگیمان بیمار می‌شویم. در مقابل از طریق مواجهه با آنچه که اجتناب می‌کنیم، بهبود می‌یابیم. از آنجا که رواندرمانی گاهی اوقات «درمان گفتاری» نامیده می‌شود، اغلب فکر می‌کنیم که تنها با صحبت کردن معجزه می‌شود و ما بهبود می‌یابیم. اما صرف صحبت کردن به ما کمکی نخواهد کرد. اگر چنین بود شما باید قبلاً درمان می‌شدید و نیازی به جلسه رواندرمانی نبود. به جای آنکه جلسه رواندرمانی را فقط مکانی برای گفتگو تلقی کنید، از آن به عنوان موقعیت و فرصتی برای روبرو شدن با حقایقی استفاده کنید که از آنها اجتناب می‌کنید. و زمانی که درمانگرتان به موضوعی  اشاره می‌کند که برایتان دردناک است، به جای بحث کردن، برای لحظاتی با آن حقیقت روبرو شوید و روی آن تمرکز کنید. برای درمانگر شما آسان است که مبلغی را دریافت کند، سرش را تکان بدهد، سخنی بگوید و با شما موافقت کند. در عوض اگر درمانگر کارش را به درستی انجام دهد، به واقعیاتی اشاره خواهد کرد که شما از آنها اجتناب می‌کنید و تشویقتان می‌کند تا با آنها روبرو شوید. البته شاید در ابتدا چنین رفتاری از درمانگرتان خوشایند شما نباشد اما در انتهای درمان از درمانگرتان برای اینکه شما را تشویق به مواجهه با چیزی کرده است که روبرو شدن با آن سخت است، سپاس گزار خواهید بود.

• حرکت به سمت چیزی که شما را مضطرب می‌کند روش دیگری برای رسیدن به درمان موفقیت آمیز است.

اگر در جلسه درمان چیزی را که ما را مضطرب می‌کند نادیده بگیریم، اضطراب در طول زندگی خودش را بر ما تحمیل می‌کند و باقی می‌ماند. اما اگر با عاملی که موجب اضطراب ما می‌شود روبرو شویم، می‌توانیم بر اضطراب خود غلبه کنیم و آن را تحت کنترل درآوریم. ممکن است خیلی از اوقات پیش خود بگوییم که «خیلی سخته. هنوز نمی‌تونم با اون مواجه بشم». با این کار ما منتظر می‌مانیم تا با زندگی مواجه شویم، اما زندگی اینگونه نیست. زندگی به مسیر خودش ادامه می‌دهد. اگر ما آنچه را که مضطربمان می‌کند نادیده بگیریم، قوی‌تر نمی‌شویم بلکه با این کار فقط در اجتناب کردن بهتر می‌شویم که نتیجه‌ای جز باقی ماندن مشکلمان نخواهد داشت. در عین حال، زندگی و مبلغی را که برای درمان پرداخته‌ایم، به هدر می‌دهیم. اگر شما در جلسه درمان چندان مضطرب نباشید، شانس مواجه شدن با چیزی را که به آن نیاز دارید را از دست خواهید داد. هرگاه وسوسه شدید تا از چیزهای مهم زندگی خود اجتناب کنید، از خودتان سوال کنید: «حاضرم چقدر اضطرابو به خاطر رشد خودم تحمل کنم و با اون مواجه بشم؟» هر چه زودتر با چیزی که شما را ناراحت می‌کند مواجه شوید، زودتر به هدفتان که همان بهبودی است خواهید رسید.

پس با انجام سه گام مهم یعنی با شفاف بودن مشکلی که می خواهید آن را حل کنید، روبرو شدن با آنچه که اجتناب می‌کنید و حرکت به سمت چیزی که مضطربتان می‌کند، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که درمان برای شما مؤثر واقع خواهد شد.

دکتر جان فردریکسون

https://www.linkedin.com/pulse/stuck-therapy-3-ways-make-progress-you-want-jon-frederickson/

http://bookpage.com/the-book-case/20865-how-to-get-most-from-therapy#.WHZntflpGM9

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته درمان موفقیت آمیز: سه گام مهم برای رسیدن به پیشرفتی که در درمان می خواهید اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

پروفایل روانی چیست ؟

برای این دسته از اطلاعات (بهتر است بگوییم هرآنچه که از ذهنتان که در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارید) مدل‌سازی‌هایی می‌شود که متشکل از ردپای اینترنتی شماست؛ مجموعه‌ای از علاقه‌مندی‌ها، نیازها، احساسات و عقاید و دنباله‌روی‌های شما. این مدل‌سازی‌ها به تحلیل گران کمک می‌کنند تا بر اساس اطلاعات نظری خود به آنالیز و پیش بینی دست بزنند. برای این مدل‌سازی‌ها یا پروفایل‌ها اصطلاح سایکوگراف را به کار می‌بریم. سایکوگراف مدلی از جنبه های شخصیتی شماست که بر اساس اطلاعاتی که به اشتراک گذاشته‌اید شگل گرفته است.

این اطلاعات چه کمکی به داده پردازان می‌کنند؟

شبکه‌های اجتماعی در بازه‌های زمانی مختلف اطلاعاتی را تهیه کرده و گاهاً منتشر می‌کنند که دسته‌بندی‌های مختلفی از اطلاعات کاربرانشان (به صورت جمعیتی) ارائه می‌دهد، طبقه‌بندی‌هایی از قبیل سن، جنسیت، تحصیلات، میزان فعالیت، محل زندگی، تعداد دوستان، درامد و …

این کار به این دلیل صورت می‌گیرد تا استراتژیست‌ها درک درستی از مخاطبانشان داشته باشند و به صورت هدفمندتر و بهینه‌تر با جمعیت مخاطب خود برخورد کنند (در انواع حوزه‌های آپدیت کردن سایت و نرم افراز، تعبیه کردن ابزار های مختلف، بهینه کردن تبلیغات و… )

این اطلاعات معمولا به صورت نمودار هایی نشان داده می‌شوند که دموگراف نامیده می‌شون .

چرا “رسوایی”؟

حریم خصوصی همواره از اهمیت بالایی برخوردار بوده است، زمانی که اطلاعات شما به صورت جمعیتی منتشر می‌شود، ( دموگراف ها را در نظر بگیرید) حساسیت بالایی وجود ندارد، زیرا فردیت و حریم فردی مورد تعرض قرار نمی‌گیرد، اما به هنگامه‌ای که این امر متوجه تک تک اعضای یک شبکه می‌شود، حساسیت اوج می‌گیرد.

افشای اخیر درباره استفاده موسسه کمبریج آنالیتیکا از اطلاعات کاربران فیسبوک به این دلیل رسوایی نام گرفت که تمرکز بر روی تک تک افراد یک شبکه قرار داشت. تنش‌ها بالا گرفت و از مدیران این شبکه بازخواست به عمل آمد

اما ماجرا به واقع چه بود؟

این امر به نوعی مسبوق به سابقه است، قبل از ماجرای اخیر در سال ۲۰۱۵ میلادی الکساندر کوگان، روانشناسی که در موسسه کمبریج آنالیتیکا کار می‌کرد مقاله‌ای منتشر کرد و به صورت رایگان در یک ژورنال اینترنتی قرار داد، نتایج این تحقیق نشان می‌داد که شهروندان کشورهایی که میانگین سرانه درامدی بالاتری دارند به نسبت شهرواندان کشورهای با سرانه درامد پایین دوستان خود در شبکه‌های اجتماعی را بیشتر به هموطنانشان محدود می‌کنند (دوستان بین‌المللی کمتری دارند).  جامعه آماری متنوعی که کوگان و همکارانش در این تحقیق استفاده کردند تعداد زیادی از کاربران شبکه اجتماعی فیسبوک بود.

این تحقیق به نوعی اولین تخطی کوگان و همکارانش از اخلاق پژوهشی و و همچنین شبکه اجتماعی فیسبوک از تعهد حفظ اطلاعات کاربرانش بود آنها از اطلاعات ۲۸۷۷۳۹ نفر در دو فاکتور تعداد دوستان و محل زندگیشان استفاده کردند، آنها در مقاله خویش قید می‌کنند که نمونه آنها شامل گستره زیادی از افراد با طبقه‌های اجتماعی مختلف، مشاغل مختلف و ملیت ها و نژاد های گوناگون است؛ و هیچ فریبی صورت نگرفته است؛ و همه شرکت‌کنندگان در تحقیق دکمه “موافقت” را فشرده‌اند (وظیقه پژوهشگر است که به صورت دقیق اهداف تحقیق و روند آن را به شرکت کننده توضیح دهد و اطمینان کسب کند که شرکت کنده از تمامی پیامدهای آن اطلاع دارد) یعنی گویا این امتیاز و برتری در جمع آوری نمونه آماری این تخطی اخلاقی را توجیه می‌کند.

ممکن است این سوال برای شما پیش بیاید که چرا در یک ژورنال آکادمیک که نامی موجه هم دارد (تحت عنوان مجله شخصیت و تفاوت های فردی)  که دسترسی به آن حتی نیاز به دیتابیس‌های گرانقیمت دانشگاه‌ها ندارد (این ژورنال به محققین اجازه دسترسی آزاد و رایگان به محتویاتش را می‌دهد) و اطلاعاتش به صورت گسترده استفاده می‌شوند تحقیقی نشر پیدا کرده است که اصول اخلاق در پژوهش را رعایت نکرده است؟ پاسخ اینجاست که مجلات معتبر که اطلاعات خود را به صورت آزاد در اختیار مخاطبان قرار می‌دهند تحت عنوان لیستی قرار دارند که ” فهرست ژورنال‌های دارای دسترسی آزاد ” نام دارد، محتوی این مجلات پیش از انتشار، زیر نظر متخصصین مورد ویراستاری قرار میگیرد و قواعدی برای نظارت بر مجلات حاضر در این لیست قرار دارد که میتوانید آن را جستجو کنید؛ اما نکته اینجاست که مجله شخصیت و تفاوت‌های فردی در این لیست قرار ندارد!

پس از این ماجرا در سال ۲۰۱۶ موسسه کمبریج آنالیتیکا از اطلاعات کاربران شبکه اجتماعی فیسبوک بار دیگر استفاده کرد، اما نه با همان تعداد محدود بلکه اینبار بنا به ادعای خود فیسبوک اطلاعات ۸۷ میلیون کاربر در اختیار این موسسه قرار گرفت، این اطلاعات خام بر اساس تئوری معروف ۵ عاملی شخصیت طبقه‌بندی شدند، و افراد را بر اساس ویژگی‌های شخصیتیشان که از طریق رد پای اینترنتی به دسته آمده بود (لایک‌ها، صفحه‌های دنبال شده و … ) به گروه‌های مختلفی دسته‌بندی کردند.

این طریقه دسته‌بندی که بر اساس یکی از تئوری‌های معروف شخصیت (نظریه ۵ عاملی صفات یا نظریه ۵ بزرگ) شکل گرفته است تا حد زیادی می‌توانست مخاطب را به انتقال‌دهنده پیام بشناساند، و این طریقی بود تا به وسیله آن بهینه‌ترین راه برای تبلیغات شکل بگیرد.

نتیجه‌گیری

تحقیقات روان‌شناختی می‌توانند در راستای اهداف مختلفی مورد استفاده قرار بگیرند، لیکن فرض بر این است که محققان بر ای بهبود زندگی تلاش می‌کنند، نه برای بهبود جایگاه خود.

این مطالعه به ما یاد داد تا همیشه شرایط و اصولی که با آن موافقت می‌کنیم را با دقت مطالعه کنیم؛ نه اینکه به دنبال گزینه “موافقت کردن” و یا “بعدی” در هر صفحه اینترنتی باشیم.

ترجمه شده از :
how facebook stole your psychological profile

Author : Susan Krauss Whitbourne, Ph.D

نوشته فیسبوک چگونه اطلاعات روانی شما را به سرقت برد ؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تقریباْ هر کس این احساس را می‌داند. یک دوست یا همکار ترقی کرده است، به موفقیت‌های زیادی رسیده است، در حال حاضر خانه بزرگتر و یا پول بیشتری را به دست می‌آورد، و بجای اینکه احساس شادی برای آنها داشته باشید، احساس افسردگی و عصبانیت دارید و بخشی از شما وجود دارد که واقعاْ دوست دارد شکست آنها را ببیند. با روان حامی همراه باشید.

شما در مورد این احساس حسادت خجالت زده می‌شوید، شما نمی‌توانید آنها را به دوستان دیگر خود بگویید، و شما قطعاْ نمی‌خواهید بگویید که هدف شما حسادت است. ما فرض نمی‌کنیم که شما احساس حسادت دارید این موضوع توسط خود شما گفته می‌شود و فقط خود شما این احساس را دارید.

ذهن حسود شما:

با خودت فکر می‌کنی‌.‌.‌.

• آنها سزاوار این نیستند
• آنها فکر می‌کنند که نسبت به من برترند
• آنها برتر از من هستند
• من نمی‌توانم نزدیک آنها باشم
• امیدوارم آنها شکست بخورند

و سپس شما این فکر را در مورد خود دارید‌:

• این نشان می‌دهد که من پایین‌تر هستم
• من عقب ماندم
• مردم مثل یک فرد بازنده به من نگاه می‌کنند
• من می‌توانستم این کار را انجام دهم

بنابراین اکنون فکر می‌کنید “من چجور آدمی ‌هستم که نمی‌خواهم موفقیت فرد دیگری را ببینم؟” شما یک فرد عادی هستید، زیرا حسادت در همه جاست. بچه‌ها در بازی زمانی‌که همراه با دوست خود می‌بازند نسبت به زمانی‌که تنها هستند و می‌بازند، حس بهتری دارند، و بزرگسالان نیز همین احساس را دارند. ما زمانی که برنده نمی‌شویم، لحظه‌های سختی را می‌گذرانیم. زمانی که ما حسادت می‌کنیم، ما به جهان به عنوان یک بازی مجموع صفر می‌نگریم. اگر او برنده شود، من می‌بازم و به نظر می‌رسد که منابع محدود است.

انواع حسادت

۱. حسادت غم‌انگیز (“من در مقایسه با او یک بازنده هستم”). وقتی کسی که شما او را می‌شناسید، بهتر از شماست، اغلب احساس می‌کنید که شما یک بازنده، شکست خورده  یا نادیده گرفته شد هستید. شما فکر می‌کنید که موفقیت آنها بازتاب شکست شماست.

۲. حسادت دشمنانه (“من فکر می‌کنم که او راه خود را دستکاری کرد”) چرا که موفقیت فرد دیگر موجب احساسی در شما شده که شما نمی‌توانید آن را تحمل کنید، ممکن است بخواهید آنها را شکست دهید. شما از شنیدن اینکه افراد موفق طلاق گرفتند، دستگیر شدند، یا حتی تصادف کرده‌اند، لذت می‌برید. زیرا اگر فرد دیگری پس از رسیدن به موفقیت، ببازد، ما احساس بهتری داریم زیرا که می‌دانیم هر دو “بازنده‌ایم”.
۳. حسادت دوستانه (“این چشمگیر است”). این یک نوع خنثی از حسادت است؛ شما متوجه شده‌اید که شخص دیگری موفق شده است و شما آنها را تحسین می‌کنید و به آنچه آنها انجام داده‌اند، اعتبار می‌دهید. حسادت دوستانه منجر می‌شود ما به آنچه که فرد دیگری انجام می‌دهد توجه کنیم، زیرا ما اغلب فکر می‌کنیم می‌توانیم چیزی را یاد بگیریم.

بسیاری از مردم هر دو نوع حسادت غم‌انگیز و دشمنانه را تجربه می‌کنند. به عنوان مثال، یک مرد توضیح داد چگونه او احساس ناراحتی و غم  می‌کند زمانی که او در مورد یک همکار که پیشرفت کرده، فکر می‌کن. پس از آن اذعان کرد که او همچنین آرزو کرد که آن فرد نتواند راه خود را ادامه دهد.

ما به چه کسی حسادت می‌کنیم؟

ما تمایل به مردمان حسود داریم، زیرا که خودمان را با آنها مقایسه می‌کنیم. گروه مقایسه اجتماعی، گروهی است که خودتان را با آنها می‌سنجید، بنابراین شما ممکن است به یک همکار، یک خواهر یا برادر، یک همکلاسی یا یکی از اعضای خانواده خود حسادت کنید. ما نسبت به موفقیت‌ها و دستاوردهای دیگران حسادت می‌کنیم، چون فکر می‌کنیم این فرصت باید برای ما می‌بود. اما ما اعتماد بنفس این را نداریم که تصور کنیم می‌توانیم به آن برسیم. به عنوان مثال، ممکن است شما به فردی که برنده جایزه نوبل می‌شود حسادت نکنید، زیرا او خارج از محدوده شماست و موضوع مهمی‌ برای شما نیست، اما نسبت به یک همکلاسی که موضوع مشترکی با شما دارد و در حال ترویج آن است، حسادت می‌کنید. ما بیشتر به کسی حسادت می‌کنیم که فکر می‌کنیم سزاوار بدست آوردن آن منفعت/سود نیست، زیرا حسادت ما اغلب به معنای اینست که فکر می‌کنیم بی‌عدالتی رخ داده است.

چگونه حسادت ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

همانطور که قبلاْ ذکر شد، حسادت اغلب منجر به افسردگی، اضطراب و عصبانیت می‌شود. و ما در مورد آنچه رخ داده است، دچار نشخوار می‌شویم. افکار معمولی در نشخوار ما عبارتند از: “من نمی‌توانم باور کنم که آنها ارتقا یافته‌اند” “چگونه این اتفاق می‌افتد؟” و “من نمی‌توانم این موضوع رو از ذهنم بیرون کنم”. ما روی بی عدالتی یا احساس بی‌حرمتی خود تمرکز می‌کنیم‌. ما از دیدار شخص دیگری اجتناب می‌کنیم، زیرا به ما یادآوری می‌کند که ما در حال عقب افتادن هستیم. ما به دیگران در مورد این موضوع شکایت می‌کنیم – شاید در بعضی موارد، با افراد دیگر که همگی حسود هستند تشکیل اتحاد بدهیم. ما حتی ممکن است رقابت را کنار بگذاریم؛ زیرا فکر می‌کنیم که فقط سبب یادآوری احساس شکست ما به ما می‌شود. و یا اینکه ما نمی‌توانیم ناعادلانه باشیم.

چگونه می‌توانم افکار مربوط به حسادت خود را به چالش بکشم؟

فقط به این دلیل که شما افکار منفی دارید، به این معنا نیست که شما باید هر چیزی را که در مورد آن فکر می‌کنید را باور داشته باشید. مزیت درمان شناختی اینست که راه‌های سازگارانه‌تر و واقع‌گرایانه‌تری را  بدست می‌دهد. به جدول زیر نگاه کنید و ببینید آیا هر یک از افکار خودکار منفی برای شما آشنا هستند. سپس به افکار منطقی و تطبیقی ​​نگاه کنید که می‌تواند به شما در پیشبرد حسادت کمک کند.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته انواع حسادت: چرا وقتی فرد دیگری موفق می‌شود، خوب نیست؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به نقل از روان حامی، طبق اخرین تحقیقات، استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی به­‌ جای تقویت احساس برقراری ارتباط اجتماعی، احساس انزوای اجتماعی را تشدید می­‌کند.

Sherry turkle مدیر پروژه­ی MIT چند سال پیش این پدیده را پیش‌بینی کرد و درباره آن نوشت (چرا ما بیشتر از فناوری و کمتر از یکدیگر انتظار داریم).

بر اساس یک تحقیق ملی جدید که توسط محققان در دانشگاه پیتزبورگ انجام شد، بزرگسالان جوان در ایالات متحده که از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­‌کنند، بیشتر از همسالان خود و در سطح بالاتری انزوای اجتماعی را گزارش می­‌دهند.

در مارس ۲۰۱۷ گزارشی در مجله امریکایی (طب پیشگیرانه) منتشر شد. این تحقیق توسط Brian Primack، مدیر مرکز تحقیقات رسانه، فناوری و سلامت هدایت شده است.

پریمک و همکارانش به عنوان نمونه ۱۷۸۷ نفر را انتخاب کردند. بازه سنی افراد بین ۱۹ تا ۳۲ بوده است. برای تعیین الگو‌های استفاده از رسانه‌های اجتماعی به صورت روزانه یا هفتگی،  از پرسش نامه استفاده کرده­اند.

از شرکت‌کنندگان در مورد زمان و تعداد دفعات استفاده از ۱۱ مورد از محبوب‌ترین سیستم عامل‌های اجتماعی پرسیده شد. سیستم عامل‌ها عبارت‌اند از: فیس‌بوک، یوتیوب، توییتر، گوگل پلاس، اینستاگرام، اسنپ چت، reddit، tumblr، pinterest، vine، linkedln.

محققان دریافتند شرکت‌کنندگانی که بیش از دو ساعت در روز از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­‌کردند، نسبت به همسالانشان که هر روز کمتر از ۳۰ دقیقه از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­کردند، ۲ برابر احتمال بیشتری دارد انزوای اجتماعی را گزارش دهند.

به طور قابل ملاحظه‌ای، شرکت‌کنندگانی که از سیستم عامل‌های مختلف رسانه‌های اجتماعی ۵۸ بار در هفته یا بیشتر بازدید می­‌کردند، نسبت به کسانی که کمتر از ۹ بار در هفته از سایت‌های اجتماعی بازدید داشته‌اند، احتمال بیشتری دارد که انزوای اجتماعی را تجربه کنند.

پریمک در بیانیه‌ای بهupmc  اهمیت این تحقیق را توضیح داد:

(این یک مسئله­ مهم برای مطالعه است، زیرا مشکلات سلامت روان و انزوای اجتماعی در سطح فراگیری میان بزرگسالان جوان وجود دارد. ما ذاتاْ موجودات اجتماعی هستیم، اما زندگی مدرن تمایل دارد به جای این که مارا به یکدیگر نزدیک کند، از یکدیگر جدا کند. در حالی که ممکن است به نظر برسد رسانه‌های اجتماعی فرصتی برای پر کردن ناپایداری اجتماعی می­‌باشد، من فکر می‌کنم این مطالعه نشان می­‌دهد این ممکن نیست راه حلی باشد که مردم نسبت به آن امیدوار بوده­‌اند).

سناریوی مرغ یا تخم‌مرغ کلاسیک به ما یادآوری می­‌کند که همبستگی به معنای علیت نیست. برای محققان غیر ممکن بود که تعیین کنند استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی دلیل انزوای اجتماعی است.

به گفته نویسنده  Elizabeth Millerاستاد کودکان در پیت و رئیس بخش نوجوانان و بزرگسالان جوان در بیمارستان پیتزبورگ UPMC:

(ممکن است که بزرگسالان جوانی که احساس جدایی اجتماعی دارند به سمت رسانه‌های اجتماعی بروند. یا ممکن است استفاده بیش از حد رسانه‌های اجتماعی باعث جدا شدن از دنیای واقعی شود. همچنین می‌تواند ترکیبی از هر دو باشد. اما حتی اگر انزوای اجتماعی در ابتدا وجود داشته باشد، به نظر نمی‌رسد صرف وقت به صورت آنلاین در شبکه‌های اجتماعی باعث کاهش آن شود).

طبق نظر پریمک سه راه وجود دارد که رسانه‌های اجتماعی باعث تشدید انزوای اجتماعی شود:

1. رسانه‌های اجتماعی جانشین تجربه‌های اجتماعی صحیح‌تر شده است، زیرا زمانی که افراد مدت زیادی را در رسانه‌های اجتماعی صرف می­‌کنند، زمان کمتری را برای تعاملات واقعی اختصاص می­‌دهند.
2. خصوصیات خاصی از رسانه‌های اجتماعی، احساس انزوا را تسهیل می­‌کند. مثلاْ زمانی که فرد عکس دوستانش را در یک موقعیتی که از آن لذت می­‌برند می­‌بیند، در حالی که خود فرد دعوت نشده است.
3. قرار گرفتن در معرض تصویر‌های بسیار ایده‌آل از زندگی همسالان در رسانه‌های اجتماعی ممکن است احساس حسادت و اعتقادات تحریف شده­‌ای مانند این که دیگران زندگی شادتر و موفق‌تری نسبت به فرد دارند، را به وجود آورد.

پریمک و میلر پزشکان و متخصصان بهداشت را تشویق می‌کنند تا از تمام افراد سال‌خورده در مورد استفاده از رسانه‌های اجتماعی خود بپرسند و اگر به نظر می‌رسد که احساس انزوای اجتماعی دارند به آنها درباره فواید کاهش استفاده از رسانه‌های اجتماعی مشاوره بدهند. به گفته آنها تحقیقات بیشتری لازم است تا به طور کامل تمامی تفاوت‌های ظریف و مزایا و معایب بالقوه رسانه‌های اجتماعی مشخص شود.

جدایی اجتماعی باعث افزایش هورمون‌های استرس و التهاب می‌شود.

انسانها ذاتاْ موجودات اجتماعی هستند. تحقیقات نشان می‌دهد که اکثر ما نیاز داریم تا روابط اجتماعی رو در رو (چهره به چهره) را حفظ کنیم تا بتوانیم سلامت جسمی و روحی خود را در طول عمر بهینه کنیم. در سال‌های اخیر مطالعات بی‌شماری در مورد مزایای مختلف ارتباط اجتماعی به صورت رو در­ رو و آسیب جدایی اجتماعی گزارش شده است.

به عنوان مثال مطالعه­ای در نوامبر ۲۰۱۵ در نشریه آکادمی ملی علوم منتشر شد با این موضوع  که انزوای اجتماعی موجب تغییرات فیزیولوژیکی­‌ای می‌شود که می‌تواند باعث ­شود کسی پیش از موعد بمیرد یا بیمار شود. در واقع، محققان دریافتند که برای بزرگسالان سالخورده، انزوای اجتماعی می‌تواند خطر مرگ زودرس را ۱۴ درصد افزایش دهد.

این مطالعه توسطJohn Cacioppo  از دانشگاه شیکاگو انجام شد. وی روانشناس اجتماعی و عصب‌شناس است که اثرات بیولوژیکی تنهایی در انسان و حیوانات را بررسی می­‌کند. در تحقیق ذکر شده، وی دریافت، انزوای اجتماعی با افزایش چشم‌گیر هورمون استرس (کورتیزول)، سخت شدن شریان‌ها (که منجر به فشار خون بالا می‌شود) و التهاب در بدن ارتباط دارد و می‌تواند عملکرد اجرایی، یادگیری و حافظه را کاهش دهد.

John Cacioppo  تاکید می­کند که تنهایی لزوما برای سلامتی شما بد نیست یا علت احساس تنهایی (یه صورت ذهنی) نیست.در عوض احساس ذهنی تنهایی یا انزوای اجتماعی بیشتر مخرب است. بدیهی است بسیاری از مردم زمان زیادی را تنهایی سپری می­کنند اما احساس تنهایی نمی­کنند (لزوماْ تنها نیستند). در نتیجه ممکن است بسیاری از افرادی که به طور مرتب از رسانه‌های اجتماعی استفاده می­کنند، از انزوای اجتماعی رنج نبرند.

به گفته وی مطالعه‌ای در ماه اکتبر ۲۰۱۵ نشان می‌دهد تعاملات اجتماعی چهره به چهره باعث کاهش خطر افسردگی فرد می‌شود. محققان دانشگاه OHSU دریافتند افرادی که مخاطب محدودی برای ارتباط اجتماعی رو در رو دارند، تقریباْ دو برابر در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند.

جالب توجه است، شرکت‌کنندگان در مطالعه که تلاش کردند به طور منظم با خانواده و دوستان خود ارتباط برقرار کنند، در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که تنها با پیامک، ارسال ایمیل، یا با استفاده از تلفن با دوستان و خانواده خود ارتباط بر قرار می­کنند، احتمال کمتری دارد علائم افسردگی را گزارش دهند.

تحقیقات نشان می‌دهد تکیه بیش از حد بر رسانه‌های اجتماعی برای ایجاد یک رابطه متقابل می‌تواند موجب عقب­‌نشینی شود. اکثر ما نیاز داریم در تماس چهره به چهره باشیم وسبب تقویت پیوند‌های صمیمانه وانسانی بشویم تا توسط سیستم‌های بیولوژیکی‌­ای که برای حفظ کیفیت زندگی و رفاه فیزیکی و روانی ما کمک کرده است، استفاده شود.

واضح است که استفاده متعادل از رسانه‌های اجتماعی باعث تقویت پیوند‌های انسانی و برقراری ارتباط با افراد می‌­شود. پیدا کردن یک سطح متعادل برای استفاده از رسانه‌های اجتماعی به نظر می‌رسد کلید استفاده از مزایای شبکه‌های اجتماعی بدون پیامد‌های منفی روانی و فیزیکی باشد.

refrence:

https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-athletes-way/201703/social-media-exacerbates-perceived-social-isolation

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته رسانه‌های اجتماعی  احساس انزوای اجتماعی را تشدید می­کند اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.