داشتن برادر یا خواهر با نیازهای ویژه از جمله اتیسم، در حین چالش برانگیز بودن با خود فرصت‌هایی نیز به ارمغان می‌آورد. بچه‌هایی که با خواهر و یا برادرهایی با نیازهای پزشکی یا رشدی خاص بزرگ می‌شوند، شانس بیشتری در کسب بسیاری از صفات مثبت از جمله موارد زیر را دارند:

• صبر
• مهربانی، حمایت‌گری
• پذیرش تفاوت‌ها
• شفقت و یاری رسانندگی
• همدلی با دیگران و بینش در مقابله با چالش‌ها
• قابل اعتماد بودن و وفاداری

یک خواهر یا برادر کودک دارای اتیسم چه احساسات دشواری ممکن است داشته باشد؟

به نقل از روان حامی، فرزند شما ممکن است بعضی اوقات در کنارآمدن با نقش خود به عنوان خواهر یا برادر کودک دارای اتیسم مشکل داشته باشد. او ممکن است احساسات مختلف زیادی و حتی متناقضی درباره برادر یا خواهر خود داشته باشد. برای مثال ممکن است چنین احساساتی را تجربه کند:

• نگرانی درباره برادر یا خواهر
• حسادت به خاطر توجهی که برادر یا خواهر دریافت می‌کند
• ترس از دست دادن برادر یا خواهر
• عصبانیت به خاطر اینکه هیچ کس توجهی به او نمی‌کند
• احساس خشم و ناراحتی از اینکه مجبور است از خواهر یا برادر خود مراقبت/حمایت کند و یا وضعیت او را برای دیگران توضیح دهد
• احساس خشم و ناراحتی از این‌که به خاطر برادر یا خواهرشان نمی‌تواند برخی از کارهایی را که دوست دارد، انجام دهد
• شرمندگی به خاطر تفاوت‌های برادر یا خواهرش
• احساس فشار برای بودن یا انجام دادن آنچه برادر یا خواهرش نمی‌تواند
• احساس گناه به خاطر احساسات منفی‌ای که نسبت به خواهر یا برادرش دارد یا احساس گناه به خاطر این‌که مشکلی مشابه او ندارد

با این حال، هنگامی که والدین از نیازهای فردی هر کدام از فرزندان آگاهی پیدا می‌کنند، بهتر می‌توانند به حل مشکلات کمک کنند.

چه هنگام فرزند شما به کمک بیشتری نیاز دارد؟

بعضی اوقات ممکن است این احساسات آن‌قدر شدید و مخرب باشند، که کودک شما برای کنارآمدن با آن‌ها نیاز به مشاوره تخصصی داشته باشد. همچنین معاشرت و صحبت کردن با کودکانی که در شرایطی مشابه هستند، می‌تواند بسیار مفید و سازنده باشد. از این رو در بسیاری از کشورها از جمله آمریکا، کانادا، استرالیا و نیوزلند گروه‌های حمایتی-آموزشی برای برادران و خواهران کودکان با نیازهای ویژه تشکیل می‌شوند یکی از معروفترین و پرکاربردترین این گروه‌ها SibShop[۱] است که پنج هدف اصلی زیر را دنبال می‌کند:

1. ایجاد فرصتی برای آشنایی برادران و خواهران کودکان با نیازهای ویژه با یکدیگر
2. ایجاد محیطی امن برای برادران و خواهران کودکان با نیازهای ویژه جهت صحبت کردن راجع به مسائل و مشکلات مرتبط با خواهر و برادرشان
3. یادگیری و تبادل راه‌ حل‌هایی در مواجهه با مشکلات با خواهر و برادر با نیازهای ویژه
4. یادگیری و درک بهتر از اختلال خواهر و برادرشان
5. ارائه اطلاعات به برگزارکنندگان و والدین درباره مسایلی که برادران و خواهران کودکان با نیازهای ویژه را تحت تاثیر قرارمی‌دهند

تا به حال چنین برنامه‌های حمایتی-آموزشی برای برادران و خواهران کودکان با نیازهای ویژه در ایران انجام نشده است، اما خوشبختانه در این راستا تعدادی از اساتید دانشگاه تهران تصمیم گرفته اند که علاوه بر برنامه ریزی در مورد خود کودک و نوجوان با اختلال طیف اتیسم، به خانواده های این افراد خدمات لازم را ارائه نمایند. در این راستا در اولین فاز این پروژه “کارگاه آموزشی ویژه برادران و خواهران کودکان و نوجوانان با اختلال اتیسم” که با الهام از Sibshop طراحی شده است، در دست اجرا است.

از این رو موسسه حیات ارغوانی و دانشگاه تهران از خانواده های محترم دارای فرزند اتیسم برای شرکت فرزندان عادیشان در این دوره ها ثبت نام به عمل می‌آورد. برای اطلاع بیشتر از کلاسها و شرایط ثبت نام به لینک زیر مراجعه بفرمایید.

?اطلاعیه ?اطلاعیه
?دانشگاه تهران برگزار می کند

کارگاه آموزشی ویژه برادران و خواهران کودکان و نوجوانان با اختلال اتیسم

سرپرست مدرسان: دکتر باقر غباری بناب, استاد تمام گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران

شرکت در دوره های آموزشی به مدت ۸ جلسه و رایگان می باشد (گروه سنی ۸ تا۱۲ سال)

?داشتن اختلال اتیسم در کودکان و نوجوانان یک امر چالش‌آور است و در برخی مواقع استرس‌های فراوانی را بر اعضای خانواده مخصوصاً خواهران و برادران آنان وارد میکند. در برخی مواقع خواهران و برادران کودکان دارای اتیسم به منظور سازگاری هر چه بهتر با وضعیت موجود، نیاز به اطلاعات بیشتری در زمینه اتیسم دارند. علاوه‌ براین فراهم کردن محیط امن و صمیمی در کنار همسالانشان که شرایطی مشابه آنها را تجربه می‌کنند، میتواند به آنها در حل مسائل و مشکلاتشان کمک قابل توجهی بنماید.

?در این راستا تعدادی از اساتید دانشگاه تهران تصمیم گرفته‌اند که علاوه بر برنامه‌ریزی در مورد خود کودک و یا نوجوان با اختلال طیف اتیسم، به خانواده‌های این افراد نیز خدمات لازم را ارائه نمایند. در این راستا در اولین فاز این تصمیم “کارگاه آموزشی ویژه برادران و خواهران کودکان و نوجوانان با اختلال اتیسم” در دست اجرا است.
از این رو دانشگاه تهران از خانوادها محترم دارای فرزند اتیسم برای شرکت کردن فرزندان عادیشان در این دوره ها ثبت نام به عمل می آورد.
از آنجا که ظرفیت پذیرش افراد محدود می‌باشد اولویت با کسانی است که زودتر ثبت‌نام نمایند.
از این رو خواهشمندیم که در صورت تمایل با تلفن‌های ۰۲۱۶۱۱۱۷۴۵۱ (دکتر غباری) و یا ۰۹۳۵۱۴۰۰۲۰۳ (خانم شمس) تماس حاصل کنید و یا به ایمیل‌های زیر پیام بفرستید.
bghobari@ut.ac.ir
ghobaryb@yahoo.com
samira.s.shams@gmail.com
مجری و همکاران این پروژه صمیمانه از همکاری شما تشکر می‌نمایند.

[۱]. Workshop for siblings of children with special needs (Vadasey & Meyer)

نوشته برادران و خواهران کودکان با اختلال‌های طیف اتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آیا غربالگری و مداخله آغازین کمکی به پیشگیری از اوتیسم می‌کند؟ از میان مداخلات رایج برای بچه‌های اوتیسم فقط تعدادی از نظر علمی ‌قابل استناد هستند. ولی اخبار جدید خوبی موجود است: اخیراً، کیفیت تحقیق در مورد مداخلات زودهنگام در اوتیسم به طور چشم‌گیری بهبود پیدا کرده است.

به نقل از روان حامی، تعدادی از آزمایش‌های تصادفی کنترل‌شده ـ که در واقع روش معیار طلایی روش عملی برای نشان دادن اثربخشی است ـ نشان می‌دهد که آموزش والدین و مداخلات نجات‌بخش می‌تواند به بچه‌های اوتیسم کمک کند تا مهارت‌هایی را برای زندگی مستقل و ارتباطات اجتماعی بسازند.

عموماً اوتیسم بین ۲ تا ۵ سالگی وقتی که نشانه‌های رفتاری آشکار می‌شود مورد تشخیص‌گذاری قرار می‌گیرد. آیا صبر کردن تا اوایل کودکی به این معنا نیست که ما فرصت با ارزش برای مداخلات آغازین را از دست داده‌ایم؟

هر چه زودتر آغاز کنیم شانس پیشگیری از اوتیسم بیشتر می‌شود.

ما می‌دانیم که با مداخلات آغازین اولیه شانس بیشتری برای ایجاد نتیجه‌ی سودمند داریم. دلیل این موضوع آن است که مغز کودکان به سرعت رشد می‌کند و می‌تواند با تجارب یادگیری جدید سازگار شود. در نتیجه، چندین گروه تحقیقاتی در اطراف جهان شروع به بررسی مداخلات اولیه برای کودکانی که ریسک بالایی از نظر رشد اوتیسم دارند کرده‌اند. این تحقیق شامل کودکان دارای نشانه‌های اوتیسم و خواهران و برادران آنها و کسانی که ۲۰% در معرض رشد اوتیسم هستند می‌شود (در مقایسه با ۱% جمعیت مبتلا)

اخیرا در سال ۲۰۱۴ گروه us گزارش کرده بود که به نظر می‌رسد مداخلات آموزش والدین، رفتار‌های وابسته به اوتیسم را در گروه کوچکی از کودکان بهبود می‌بخشد. در این پژوهش محققان کودکانی را وارد تحقیق کرده بودند که نشانه‌های اولیه‌ی اوتیسم را نشان داده بودند (مثل انگیزه و مهارت اجتماعی پایین برای برقراری ارتباط با دیگران). سپس آنها را تا سه سالگی مورد پیگیری قرار دادند زیرا در این سن می‌توان با اطمینان بالایی اوتیسم را تشخیص داد یا اینکه احتمال ابتلا به آن را رد کرد.

با اینحال که در این مطالعه، تمام کودکان نتایج خوبی نشان دادند اما اندازه‌ی نمونه خیلی کوچک بود (هفت کودک درمان کامل شده‌اند). محدودیت دیگر این پژوهش این بود که محققان کودکان را به طور تصادفی در گروه‌‌های درمانی قرار نداده بودند و بنابراین نمی‌توانیم نتیجه بگیریم که نتایج به دست آمده به خاطر دریافت درمان است.

با این وجود این مطالعه نشان داد که از لحاظ مفهومی و نظری می‌توانیم نتیجه بگیریم که مداخلات اولیه برای کودکان مبتلا به اوتیسم دارای مزایای ارزشمندی است.

پله‌ای دیگر به سمت جلو

در سال ۲۰۱۵ مطالعه دیگری با بررسی تأثیرات مداخلات زودهنگام انجام شد. در این پژوهش خواهر برادرهای نوزدانی که در معرض خطر بالایی بودند مورد بررسی قرار گرفتند. این مطالعه از بهترین طرح علمی استفاده کرده است، زیرا به صورت تصادفی ۵۴ والد و نوزادشان را در گروه آزمایش و گروه گواه قرار دادند.

تاکنون این نوازادان تا سن ۱۴ ماهگی‌شان مورد پیگری قرار گرفته‌اند. بنابراین هنوز به اندازه کافی بزرگ نشده‌اند که بتوان تشخیص داد که آیا مبتلا به اوتیسم هستند یا نه. محققان برای رفع این معزل چندین معیار متفاوت برای اندازه‌گیری خطر ابتلا به اوتیسم در نظر گرفتند و نتایج اولیه حاکی از پیامدهای امیدبخش است.

گروهی از نوزادان که درمان جدید را دریافت کرده بودند در رفتارهای اجتماعی در مقایسه با گروهی که درمان دریافت نکرده بودند پیشرفت‌های خوبی نشان دادند. به نظر می‌رسید که آنها در طول زمان بازی آزاد به والدین خود بیشتر توجه می‌کردند. اهمیت این یافته به این دلیل است که توجه کم به بزرگسالان یک نشانه‌ی اولیه‌ی نیرومند برای ظهور اوتیسم است.

ارزیابی دیگر در این پژوهش در مورد توجه به بزرگسالان غریبه بود. نمره‌هایی که در این ارزیابی کسب می‌شوند نیز با شانس ابتلا به اوتیسم را نشان می‌دهد.

نوزادانی که مداخله را دریافت کردند در زمینه توجه کنترل‌شده (یا سرعت پردازش اطلاعات دیداری) نیز بهبودی نشان دادند. در این آزمایش تصاویری به سرعت در صفحه‌ی کامپیوتر ظاهر شد و محققان از تکنولوژی ثبت حرکات چشم استفاده کردند تا ببینند نورادان با چه سرعتی نگاهشان را از عکسی به عکس دیگر تغییر می‌دهند. مجدداً، نوزادانی که بعداً تشخیص اوتیسم دریافت کرده بودند در انجام این تکلیف مشکلات بیشتری داشتند.

این مطالعه با نمونه‌ی نسبتاً کوچکی از خانواده‌ها انجام شده است اما محققان امیدوارند تغییر دادن نشانه‌های خطر اولیه می‌تواند از پیشرفت به سمت نشانه‌های کامل اوتیسم در کودکان پیشگیری کند و میزان ناتوانی آنها را کاهش دهد. بنابراین می‌توان به پیشگیری از اوتیسم امیدوار بود. اما مطالعات بیشتری باید در حیطه‌ی «پیشگیری از اوتیسم» انجام شود.

حانیه موسی‌زاده

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته غربالگری و مداخلات اولیه برای پیشگیری از اوتیسم در کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلال‌های عصبی ـ رشدی است. این اختلال در دوارن کودکی شروع می‌شود و نشانه‌های آن تا بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند. در DSM-IV و DSM-5 اختلال طیف اوتیسم فقط در سطح رفتاری توصیف شده است. 

به نقل از روان حامی، آنطور که در DSM-5 مطرح شده است یکی از نشانه‌های اصلی اوتیسم آسیب‌های جدی در تعامل اجتماعی، ارتباط برقرار کردن و الگوهای تکراری محدود و کلیشه‌ای رفتار است. مطالعات بالینی و همه‌گیری شناسی نشان داده‌اند که بیشتر از ۷۰ درصد از افراد مبتلا به اوتیسم در معرض خطر اختلال‌های اضطرابی، اختلال‌های خلقی و اختلال‌های شخصیتی هستند. همزمان با آگاهی افراد متبلا به اوتیسم به محدودیت‌هایی که دارند احتمال شکل‌گیری اختلال‌های دیگر روانشناختی افزایش پیدا می‌کند.

بیشتر پژوهش‌های انجام شده درباره اوتیسم بیشتر در حوزه کودکی قرار دارد و پژوهش‌ درباره بزرگسالان مبتلا به اوتیسم هنوز پیشرفت زیادی پیدا نکرده است (می‌توانید بهترین درمانهای موجود برای اوتیسم را در این مقاله مطالعه کنید). علاوه بر این رواندرمانی برای اوتیسم اصولاً غیر ممکن در نظر گرفته شده است. درمانهای موجود مانند درمان شناختی ـ رفتاری و دارودرمانی در این دسته از بیماران اثربخشی اندکی نشان داده‌اند.

ریچارد ویوجیک و آرنولد آرنتز از دانشگاه‌های روتردام و آمستردام هلند در تلاش خود برای پر کردن این خلاء پژوهشی و درمانی، یک پروتکل درمانی برای بیماران طیف اوتیسم بر اساس طرحواره‌درمانی طراحی کردند. نکته‌ی مهم این پروتکل این است که برای بیماران طیف اوتیسم که با اختلال‌های شخصیت همبودی دارند مناسب است. ویوجیک و آرنتز در مقاله‌ی خود عنوان کرده‌اند که به چند دلیل طرحواره‌درمانی را بدین منظور انتخاب کرده‌اند. این مقاله در تاریخ ۵ مارس ۲۰۱۷ در ژورنال Contemporary Clinical Trials Communications منتشر شده است. 

نخست اینکه شواهد تجربی متعددی برای طرحواره‌ درمانی در اختلال‌های شخصیت وجود دارد و در واقع پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این درمان برای این دسته از اختلال‌ها اثربخشی بالایی دارد. دوم اینکه آنها معتقدند که رابطه‌ی درمانی در طرحواره درمانی فعال، پایدار، حمایتی و هم از لحاظ محتوای درمانی و هم از لحاظ فرآیندهای درمانی با ویژگی‌های افراد مبتلا به اوتیسم هماهنگی دارد. سوم اینکه طرحواره درمانی یک درمان ساختاریافته و متمرکز است که آن را برای افراد مبتلا به اوتیسم متناسب می‌سازد زیرا آنها از کمبود ساختار و تمرکز رنج می‌برند.

یکی از هدفهای اصلی ویوجیک و آرنتز کاهش ذهنیت‌های طرحواره‌ای ناکارآمد است. از منظر طرحواره درمانی ذهنیت‌های طرحواره‌ای اساس آسیب‌شناسی شخصیت هستند. هدف دیگر آنها نیز رفع تشخیص همبودی اختلال‌های شخصیت با اوتیسم است.

نتایج به دست آمده از آزمایش بالینی این پژوهشگران نشان داد که تکنیک‌های شناختی و تجربه‌ای موجود در طرحواره درمانی با انجام تعدیل‌های اندکی می‌توانند برای رسیدن به اهداف فوق بسیار مؤثر باشند.

این یک مطالعه مقدماتی درباره‌ی اثربخشی طرحواره درمانی در بیماران اوتیسمی که با اختلال‌های شخصیت همبود هستند محسوب می‌شود. برای بدست آمدن اعتبار کافی برای طرحواره‌ درمانی در این زمینه نیاز است که پژوهشهای بیشتری صورت بگیرد.

کارگاه طرحواره درمانی

برای مطالعه اصل مقاله و دسترسی به پروتکل معرفی شده می‌توانید به آدرس زیر مراجعه کنید.

Schema therapy as treatment for adults with autism spectrum disorder and comorbid personality disorder: Protocol of a multiple-baseline case series study testing cognitive-behavioral and experiential interventions

نویسنده: حمید بهرامی زاده

طرحواره درمانی چیست؟ مبانی و تکنیک‌ها

طرحواره های ناسازگار اولیه: اولین خشت‌های کج زندگی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته طرحواره‌درمانی برای اوتیسم و همبود با اختلال‌های شخصیت اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تحقیقات نشان داده است که موسیقی درمانی افسردگی را در کودکان و نوجوانان کاهش می دهد

محققان در دانشگاه بورنموث و دانشگاه کوئینز بلفاست کشف کرده‌اند که موسیقی درمانی ، افسردگی را در کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلالات رفتاری و هیجانی کاهش می دهد.

پژوهشگران در همکاری با every day harmony  به این نتیجه رسیدند که کودکان و افراد جوان بین ۸ تا ۱۶ سال، که خدمات موسیقی ‌درمانی را دریافت کرده‌اند به طور قابل توجهی عزت نفس‌شان افزایش پیدا کرده است و همچنین افسردگی این افراد در مقایسه با کسانی که خدمات درمانی بدون موسیقی ‌درمانی  دریافت کرده‌اند، کاهش قابل توجهی داشته است.

این مطالعه‌ به این نتیجه دست یافت که افراد جوان ۱۳ سال و بالاتر که خدمات موسیقی ‌درمانی را دریافت کردند در مقایسه با کسانی که فقط گزینه‌های مراقبت معمولی را دریافت کردند مهارت‌های ارتباطی و تعاملی بهبود یافته‌ای داشتند.

در بزرگترین مطالعه تاکنون در این مورد ( موسیقی ‌درمانی) ۲۵۱ کودک و افراد جوان در این مطالعه شرکت داشتند که در بین مارس ۲۰۱۱ و می ۲۰۱۴ صورت گرفت. آنان به دو گروه تقسیم شدند – ۱۲۸ نفر تحت گزینه‌های مراقبت معمول قرار گرفتند، در حالی که ۱۲۳ نفر علاوه بر مراقبت‌های معمولی تحت موسیقی درمانی نیز قرار گرفتند. همه‌ی این افراد تحت درمان اختلالات رشدی و هیجانی و رفتاری قرار داشتند.

این پژوهش از نظر تعیین درمان مؤثر برای کودکان و افراد جوان که اختلالات رفتاری دارند و به سلامت روان نیازمندند، بسیار مهم است. «یافته‌های موجود در گزارش ما باید توسط ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی و کمیسیون‌ها در هنگام تصمیم گیری درمورد نوع مراقبت از افراد جوانی که مایل به حمایت هستند، در نظر گرفته شود».

دکتر والری هولمز، رئیس مرکز سلامت عمومی دانکشده‌ی پزشکی، دندانپزشکی و علوم پزشکی دانشگاه کوئینز بلفاست و محقق همکار، نیز اضافه کرد: «این بزرگترین مطالعه‌ی انجام شده در زمینه‌ی توانایی موسیقی درمانی به منظور کمک به این گروه بسیار آسیب پذیر است».

موسیقی درمانی اغلب برای کودکان و افراد جوانی استفاده شده است که به ویژه نیاز به سلامت روانی دارند، اما این اولین بار است که کارآمدی این امر بصورت شرایط کنترل شده تصادفی تعریف شده و در یک محیط بالینی نشان داده شده است. یافته‌ها جالب هستند و همچنین نیاز به موسیقی درمانی به عنوان یک گزینه‌ی درمانی اصلی و در دسترس تاکید می‌کند. برای یک مدت طولانی ما بر شواهد و یافته های پژوهشی در مقیاس کوچک درباره‌ی اینکه چگونه موسیقی درمانی عمل می‌کند، متکی بوده‌ایم. در حال حاظر ما شواهد بالینی قوی برای نشان دادن اثرات سودمند آن داریم.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد که موسیقی درمانی رفتار کودکان مبتلا به اوتیسم را بهبود می‌بخشد

جلسات موسیقی درمانی هفتگی می‌تواند تاثیر مثبتی بر روی رفتار کودکان مبتلا به اوتیسم داشته باشد، گزارش یک مقاله در مجله‌ی pertanika  بیان می‌کند که در مطالعه‌ی ۴۱ کودک، در طی یک دوره‌ی ده ماهه در رفتارهای کودک به ویژه رفتارهای بی‌توجهی بهبود مشاهده شد.

جلسات موسیقی درمانی هفتگی فقط یک ساعت طول می‌کشد و می‌تواند تأثیر مثبتی بر رفتار کودکان مبتلا به اوتیسم داشته باشد. پژوهشگران امیدوارند که تحقیق آنها به کودکان و جوانان بزرگسال مبتلا به اوتیسم کمک کند که رفتارشان را اصلاح کنند.

آمار مراکز کنترل بیماری در آمریکا نشان می‌دهد که یک کودک از هر ۱۵۰ کودک در ایالات متحده مبتلا به بیماری اوتیسم تشخیص داده شده است و تعداد آنها در حال افزایش است. موسیقی درمانی و جنبش برای رسیدگی به نیازهای جسمی، عاطفی، شناختی و اجتماعی افراد در تمام سنین استفاده شده است. مداخلات می‌تواند برای ترویج سلامتی، مدیریت استرس، کاهش درد، افزایش حافظه، بهبود ارتباطات و ترویج توانبخشی فیزیکی طراحی شود.

ترجمه : محمدرضا آزاد

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته تاثیر موسیقی درمانی بر کاهش افسردگی در کودکان و نوجوانان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

دلایل تشخیص دیرهنگام اوتیسم

خیلی از کودکان دچار اوتیسم در لیست انتظار قرار داده می‌شوند و از مزایای مداخلات رفتاری زودهنگام محروم می‌شوند زیرا متخصصین سلامت از ترس برچسب زنی به کودک، تمایلی به تشخیص این بیماری در دوران طفولیت ندارند.

تا همین اواخر، این که «اوتیسم یک معلولیت رشدی مادام‌العمر است» تقریباً در تمام توصیف و تعاریف تکرار می‌شد. چنین تعریفی حتی در برخی از مداخلات مانند رویکرد تیچ (TEACCH)  گفته شده است، در حالی که این رویکرد بر سازمان‌دهی محیط فیزیکی متناسب با اوتیسم متمرکز شده است، نه رشد مهارت‌های اجتماعی روزمره و مهم برای زندگی در جامعه.

برخی متخصصین به منظور اجتناب از برچسب‌زنی نقص مادام‌العمر به کودکان، با وجود داشتن نشانه‌های کافی، کودکان اوتیستیک را کودکان دارای تأخیر رشدی اعلام می‌نمایند و یا می‌گویند که کودک از برخی علائم اوتیسم برخوردار است اما باید صبر کرد و دید بقیه نشانه‌ها چگونه‌اند. به بیانی دیگر، تشخیص را به تعویق می‌اندازند. منطق چنین برخوردی این است که در سال‌های بعدی اطمینان حاصل نمایند تشخیصی که می‌دهند، تشخیص ثابتی خواهد بود و چنین نیست که چند مرتبه تشخیص تغییر کند.

به خاطر چنین مجادله‌ای است که ممکن است تشخیص کودک تا پنج سالگی یا زمان وارد شدن به مدرسه یا حتی دیرتر به تأخیر بیافتد.

شروع زودهنگام

شواهدی از این دیدگاه پشتیبانی می‌کند که اوتیسم ضرورتاً یک وضعیت مادام‌العمر نیست. امروزه مطالعات نشان می‌دهند که شمار قابل توجه کودکانی که در گذشته تشخیص اوتیسم گرفته‌اند و مداخلات آموزشی-درمانی دریافت کرده‌اند، دیگر نشانه‌های لازم برای تشخیص را برآورده نمی‌کنند. چنین چیزی ممکن است منجر به ادعاهایی از این دست شود: «کودکان ممکن است از اوتیسم خارج شوند».

اما این کودکان به شکلی معجزه‌آمیز به “خروج از اوتیسم” نرسیده‌اند. آن‌ها از دو سالگی به مدت حداقل یک تا دو سال تحت درمان «تحلیل کاربردی رفتار» (ABA) بوده‌اند. ABA، کاربرد دانش تحلیل رفتار است که در آمریکا و کانادا در طیف گسترده‌ای از افراد متفاوت به منظور رسیدن به زندگی رضایتمند به کار می‌رود.

مداخله‌ی زودهنگام در توانبخشی کودکان اوتیستیک به معنای آموزش مهارت‌های مورد نیاز برای شکوفا کردن کامل استعدادهای خود از زمانی است که شکل‌پذیری و انعطاف‌پذیری مغز خیلی بالاست و در نتیجه تأثیر مداخلات بسیار بیشتر است.

تشخیص زودهنگام: امکان‌پذیر و قابل اعتماد است

تحلیل داده‌های جدید مطالعه‌ی کوهورت در انگلستان با بیش از ۱۸۵۰۰ کودک مبتلا به اوتیسم نشان می‌دهد که نگرانی‌های تحولی و نگرانی‌های مرتبط با سلامتی آنها از نه ماهگی تا ۵ سالگی نسبت به کودکانی که مبتلا به اوتیسم نیستند بسیار بیشتر است.

در سه سالگی این کودکان به احتمال بیشتری مشکلات حرکتی، ارتباطی و همچنین حسی خواهند داشت و به طور روز افزونی سلامت روانی و اجتماعی آنها رو به ویرانی می‌رود.

یافته‌های حاکی از مناسب بودن و اهمیت تشخیص زود هنگام، در مطالعاتی که کودکان خواهربرادرهای بزرگتر مبتلا به اوتیسم داشته‌اند تأیید شده است. این کودکان در معرض خطر مبتلا شدن به اوتیسم هستند و بسیاری از آنها نشانه‌هایی مانند رفتارهای تکراری و کمبود مشارکت اجتماعی را تا قبل از ۱۸ ماهگی نشان می‌دهند.

تأخیر در تشخیص غیراخلاقی است

زیانباری تشخیص دیرهنگام و عدم دریافت مداخلات فشرده‌ی زودهنگام روشن است. بیشتر بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که در حدود ۶ سالگی تشخیص گرفته‌اند، بهره‌ی هوشی و عملکرد غیرقابل تغییری تا ۴۴ سالگی دارند. البته، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم، در آینده بزرگسالان مبتلا به اوتیسم می‌شوند و چالش‌هایشان به احتمال زیاد افزایش پیدا می‌کند. کارهای زیادی به منظور افزایش نقاط قوت و بهبود کیفیت زندگی پس از تشخیص زودهنگام و مداخله‌ی فشرده‌ی اولیه بایستی انجام شود. به تاخیر انداختن تشخیص که از مفاهیم بد درک شده و از رده خارج است، یک گزینه‌ی ساده‌ی دیگر که غیراخلاقی است.

ترجمه: محمدصادق گلرو

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چرا تشخیص زودهنگام در اوتیسم اهمیت دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

یکی از ویژگی‌های شاخص و عمده‌ی اوتیسم علاقه به انجام رفتارهای تکراری قابل پیش‌بینی است. اکثر افرادی که در طیف اوتیسم قرار می‌گیرند به‌طور غیرمعمول زندگی‌های تکراری دارند. آنها هر روز یک نوع غذا را در یک زمان می‌خورند. هر شب در یک زمان مشخص به تخت خواب می‌روند. در تابستان و زمستان لباس‌های یکسانی را می‌پوشند. بارها و بارها به یک روش در فعالیت‌های مشابه شرکت می‌کنند. کارهای تکراری اضطراب را که می‌تواند یک مشکل جدی برای افراد در این طیف باشد کاهش دهد. با روان حامی همراه باشید.

در حالی که هیچ مشکلی در سبک زندگی قابل پیش‌بینی و منظم وجود ندارد هنگامی ‌که حتی کوچکترین چیزی تغییر کند حفظ کردن و ادامه دادن این حالت می‌تواند مشکل شود. اگر یخچال خراب شود چه اتفاقی می‌افتد؟ اتوبوس دیر کند؟ بند کفش‌ات باز شود؟ در حالی که این وقایع {فجایع} نسبتاً کوچک ممکن است برای افراد عادی که دارای نورون‌های عصبی عادی هستند فقط یک دردسر جزئی باشند به افراد مبتلا به اوتیسم احساس سردرگمی ‌می‌دهند.

همچنین زندگی کردن با کودک یا حتی بزرگسالی که در مورد ترجیحات و کارهای روزمره‌اش انعطاف‌ناپذیر است، می‌تواند بسیار دشوار شود. اغلب کلاس‌ها و برنامه‌ها برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به اتیسم به گونه‌ای طراحی می‌شوند که زندگی را تا جای ممکن قابل پیش‌بینی و تکراری کند.

برنامه‌های تصویری هر دقیقه ارائه و تکرار می‌شوند. انتطارات برطرف می‌شوند و تجربه‌های جدید در حداقل نگه داشته می‌شوند (به حداقل می‌رسند). مشابه این‌ها در خانه‌هایی که سازماندهی می‌شوند تا یکنواختی و ثبات را تضمین کنند، نیز صحیح می‌باشد. این یک روش عالی برای تثبیت هیجان‌ها برای جلوگیری از دلسرد شدن است. اما در واقع هنگامی که یک فاجعه اتفاق می‌افتد افراد مبتلا به اتیسم منابع (شناختی) محدودی برای مدیریت هیجان‌های خود یا مقتضیات شرایط جدید دارند. در نتیجه معلمان و والدین اغلب متعجب می‌شوند از اینکه می‌بینند کودکانی که معمولاً آرام و نسبت به محیط بی‌توجه هستند حتی با یک تغییر جزئی از حالت آرامش به انفجار تبدیل می‌شوند.

به دلیل اینکه انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری مهارت‌های بسیار مهم برای زندگی مستقل (کامل) – یا حتی یک زندگی خارج از مؤسسه‌‌های نگهداری ـ هستند، خیلی مهم است که این مهارت‌ها آموزش داده و تمرین شوند – حتی اگر انجام آنها بسیار دشوار و ناراحت‌کننده باشد. با این فرض در اینجا چندین راهکار برای آموزش انعطاف‌ پذیری و تاب‌آوری برای خودتان یا فرد مورد علاقه‌تان که مبتلا به اوتیسم هست، وجود دارد.

۱. روی مهارت‌هایی که به شما کمک خواهد کرد که در برابر اضطراب یا آشفتگی افراد مبتلا به اوتیسم آرام و حمایتگر باشید، کار کنید:

واقعیت این است که بسیاری از افراد مبتلا به اتیسم ترجیح می‌دهند کارها را به روش خودشان انجام دهند و هنگامی که با شرایطی مواجه می‌شوند که نیاز به انعطاف‌پذیری دارد، ممکن است نگران شوند. اگر شما هم با ناراحتی با آنها رفتار کنید شرایط از کنترل خارج می‌شود و به آشفتگی شدید دو طرف منجر می‌شود و احتمالاً باعث بازگشت به انجام تکراری قبلی می‌شود. اگر شما مراقبه، تنفس عمیق و اتخاذ چشم‌انداز (همدلی) را تمرین کنید به شما کمک می‌کند که شکیبایی و نگرش مثبت خود را حفظ کنید.

۲. آموزش انعطاف‌ پذیری در محیط‌های شخصی یا در جمع دیگران:

تا زمانی که شما فرزندتان را تشویق نکنید که با اولین دوچرخه‌شان وسط خیابان شلوغ تمرین کنند، شما نباید انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری را در وسط مرکز خرید تمرین کنید. خانه‌ی خودتان، یا خانه‌ی دوستی که وضعیت شما را درک می‌کند می‌تواند مکان خوبی برای شروع باشد.

۳. پاسخ‌های مناسب به ناکامی و اضطراب را تمرین کنید و الگو قرار دهید:

بی‌گمان شما می‌دانید که هر کسی با ناکامی‌ها روبه رو می‌شود و باید با واقعیت کنار بیاید. اما کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است این را نداند. این سودمند است که از ناکامی‌های واقعی یا شبیه‌سازی شده الگوبرداری کنند و پاسخ های مناسب دهند. برای مثال : وای نه خواراکی‌های من تموم شده است و من خیلی ناراحتم. چه کاری باید انجام دهم؟ شاید برای صبحانه به جای آن خوراکی‌ها، نان بخورم. این نان‌ها مورد علاقه‌ی من نیست اما گمان می‌کنم چیز خوبی باشد. بعدش ز مغازه خوراکی بیشتری خواهم خرید (داستان‌های اجتماعی نیز می‌توانند به کودکان مبتلا به اتیسم کمک کنند تا برای شراط دشوار آماده شوند).

۴. هنگامی که در شرایطی انعطاف‌پذیر بودن لازم است از طریق فراهم کردن گزینه‌های راحت‌الاجرا و واضح به آرامی شروع می‌کنیم:

تفکر خلاقانه برای همه دشوار است. هنگامی که روی انعطاف‌پذیری کار می‌کنید این مفید است که با گزینه‌های مشخصی شروع کنید که از بین آنها انتخاب کند. برای مثال: من خیلی متأسفم برای شام هات‌داگی که انتظارش را داشتی نداریم، تو باید ناامید شده باشی، اما به جای آن مرغ سوخاری دوست داری یا همبرگر؟

۵. شرایط محدود و کم خطر را انتخاب کنید که انعطاف‌پذیری را تمرین کنید:

تغییرات شدید برای همه ما سردرگم کننده است. بنابراین شرایطی را انتخاب کنید که برای شما و کودکتان کم خطر باشد (یک ظرف جدید برای شام انتخاب کنید، یک پیراهن متفاوت بپوشید و غیره). اطمینان حاصل کنید که زمان و انرژی کافی برای طی کردن این فرایند را با یکدیگر دارید.

۶. از دیگران را کمک بگیرید که از انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری حمایت کنند:

در دنیای واقعی والدین همیشه نمی‌توانند حمایت‌کننده باشند و انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری را تسهیل کنند. بنابراین لازم است که از دیگران مانند خواهر برادرهای کودکتان و افراد دیگر استفاده کنید تا بعضی از تمرین‌ها را انجام دهند.

۷. گزینه‌هایی را مهیا کنید که احتمال دارد شما به آنها نیاز داشته باشید:

حتی با امادگی و تمرین، تغییر غیرقابل انتظار می‌تواند ما را نیز ناخشنود کند. برای این احتمال هر زمانی که می‌توانید آماده باشید. به عنوان مثال: شما ممکن است معتقد باشید که کودک آماده است که یک رستوران جدید را امتحان کند یا کمی دیرتر به تخت خواب برود. اما تنوع عوامل از خستگی گرفته تا تحریک حسی بیش از حد منجر به کج خلقی شدید می‌شود. هنگامی که این اتفاق بیفتد (و خواهد افتاد) یک برنامه‌ی دوم داشته باشید مثل اینکه: ما بیرون غذا خواهیم خورد.

مترجم: نیلوفر قائدی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آموزش انعطاف ‎پذیری و تاب‌آوری به کودکان مبتلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

بسیاری از کودکان هر چیزی را که دم دستشان باشد به دهانشان می‌گذارند. بیشتر مواقع، از روی کنجکاوی و با هدف کشف محیط اطراف این کار را انجام می‌دهند. اما کودکانی که مبتلا به پیکا یا اختلال هرزه خواری باشند از این سطح اکتشاف طبیعی فراتر می‌روند و به صورت سیری‌ناپذیری شروع به خوردن مواد غیرغذایی می‌کنند. با روان حامی همراه باشید. 

واژه‌ی پیکا از یک کلمه لاتین گرفته شده که به معنای نوعی کلاغ است کلاغ magpie. این کلاغ به داشتن اشتهای زیاد و هرچیزخواری معروف است.

کلاغ magpie

اختلال هرزه خواری یا پیکا بیشتر در بین افراد مبتلا به انواع ناتوانی‌های تحولی مانند اوتیسم، کم‌توانی‌های ذهنی، و کودکان بین ۲ تا ۳ مشاهده می‌شود. همچنین در کودکانی که دچار آسیب مغزی شده‌اند نیز به وجود آید. حتی برخی از زنان در طی دوران بارداری و برخی از افراد مبتلا به صرع نیز ممکن است هرزه‌خوار شوند.

افراد مبتلا به پیکا به طور مکرر وسوسه می‌شوند که مواد غیرخوارکی مانند: آشغال، خاک، گچ، و . . . مصرف می‌کنند.  

پیکا یکی از انواع اختلال‌های خوردن است که ممکن است باعث ایجاد مشکلاتی در سلامتی مانند مسمومیت با سرب (lead poisoning)، نارسایی کمبود آهن (iron-deficiency anemia) شود.

نشانه‌های اختلال هرزه خواری

نشانه‌های هشداردهنده‌ای که حاکی از آن است که ممکن است یک کودک مبتلا به پیکا باشد:

۱. خوردن مواد غیرخوراکی علی رغم تلاش برای محدود کردن که حداقل به مدت یک ماه یا بیشتر طول بکشد.

۲. خوردن مواد غیرخوراکی با توجه به سن و مرحله رشد کودک غیرعادی و نامناسب با سطح رشد اوست.

۳. این رفتار بخشی از فرهنگ، قومیت یا مذهب فرد نیست.

در DSM-5 ویژگی‌های تشیخصی اختلال هرزه خواری به این صورت بیان شده است:

ویژگی اصلی هرزه‌خواری، خوردن مواد غیرمغذی، غیرغذایی به صورت مداوم طی مدت حداقل یک ماه است. این اختلال به قدر کافی شدید هست که توجه بالینی را موجه سازد. موادی که معمولاً خورده می‌شوند بسته به سن و موجود بودن تفاوت دارند و چیزهایی نظیر کاغذ، صابون، مو، نخ، پشم، خاک، گچ، رنگ، آدامس، فلز، ریگ، ذغال چوب، گل، نشاسته یا یخ را در بر می‌گیرند. اصلاح غیرغذایی به این علت منظور شده است تشخیص هرزه‌خواری در مورد خوردن فرآورده‌های غذایی که حاوی کمترین مواد غذایی هستند کاربرد ندارند.

معمولاً هیچ بیزای از غذا در کل، وجود ندارد. خوردن مواد غیرغذایی باید از لحاظ رشد نامناسب باشد و بخشی از شیوه‌ای نباشد که از لحاظ فرهنگی تایید شده یا از لحاظ اجتماعی بهنجار محسوب شده باشد.

حداقل سن ۲ سال برای تشخیص هرزه‌خواری توصیه شده تا به دهان بردن چیزها توسط کودکان که از لحاظ رشدی طبیعی است و به فرو دادن منجر می‌شود کنار گذاشته شود.

خوردن مواد غیرغذایی می‌تواند ویژگی مرتبط با اختلالات روانی دیگر باشد مانند کم‌توانی عقلانی، اختلال طیف اوتیسم و اسکیزوفرنی. اگر این رفتار خوردن مختصراً در زمینه‌ی اختلال روانی دیگر روی دهد، تشخیص مجزای هرزه‌خواری فقط در صورتی باید داده شود که رفتار خوردن به قدر کافی شدید باشد که توجه بالینی بیشتر را موجه سازد.

ملاکهای تشخیصی اختلال هرزه خواری در DSM-5

چرا کودکان مواد غیرخوراکی می‌خورند؟

علت‌های اصلی اختلال هرزه خواری ناشناخته مانده‌اند اما شرایط و موقعیت‌های خاصی احتمال خطر برای ابتلا به آن را افزایش می‌دهد:

کمبودهای تغذیه‌ای، مانند آهن و روی. این مورد ممکن است باعث وسوسه به خوردن موادی خاص شود. با وجود این، مواد غیرخوراکی که فرد مصرف می‌کند کمبود این مواد را جبران نمی‌کند.

رژیم: برخی از افرادی که رژیم می‌گیرند ممکن است بخواهند که گرسنگی خود را با خوردن مواد غیرخوراکی کاهش دهند.

تغذیه‌ی بد به ویژه در کشورهای در حال توسعه باعث می‌شود که افراد مبتلا به پیکا بیشتر خاک و گچ بخورند.

عوامل فرهنگی: در بعضی خانواده‌ها، مذاهب و گروه‌ها خوردن مواد غیرخوراکی جزء رفتارهایی است که کودک باید یاد بگیرد.

غفلت از سوی والدین، کمبود نظارت یا محرومیت هیجانی: این مورد بیشتر در کودکانی مشاهده می‌شود که در فقر زندگی می‌کنند.

مشکلات تحولی: مانند کم توانی ذهنی، اوتیسم یا دیگر ناتوانی‌های ذهنی یا نابنهجاری‌های مغزی.

مشکلات سلامت روان: مانند اختلال وسواس فکری ـ عملی و اسکیزوفرنی.

بارداری: به نظر می‎رسد که پیکا بیشتر در زنان بارداری مشاهده می‎شود که قبلاً در طول دوران کودکی یا قبل از بارداری‌شان چنین رفتاری را نشان داده‌اند یا اینکه در خانواده‌ی آنها سابقه‌ی پیکا وجود داشته است.

خوردن موادی مانند خاک و گچ نوعی از اختلال هرزه خواری به نام ژئوفاگیا (geophagia) نامیده می‌شود که باعث کمبود آهن در فرد می‌شود. یکی از نظریه‌هایی که برای تبیین geophagia وجود دارد این است که در برخی فرهنگها این باور وجود دارد که خوردن گچ و خاک به درمان تهوع، کنترل ادرار، افزایش ترشح بزاق، خنثی کردن سم، و تغییر ادارک مزه و بو کمک می‌کند. علاوه بر این ممکن است پیکا یک پاسخ رفتاری به استرس باشد. هیچ کدام از این نظریه‌ها توانایی تبیین تمام موارد مبتلا به پیکا را ندارند.

درمان اختلال هرزه خواری

پزشک ممکن است نقش مهمی در کمک به مدریت و پیشگیری از رفتارهای مرتبط با پیکا یا اختلال هرزه خواری داشته باشد. او به شما آموزش خواهد که به کودک درباره مواد خوردنی و غیرخوردنی آموزش بدهید. برخی از کودکان ممکن است نیاز به درمان‌های رفتاری، روانشناختی و خانوداگی داشته باشد. بنابراین ممکن است نیاز به کمک گرفتن از روانشناس داشته باشید.

یکی از مطالعات منتشر شده در Journal of Applied Behavior Analysis نشان داده است که برخی از کودکان با مکمل‌های مولتی ویتامین درمان شده‌اند. اگر مشکلی مانند ناتوانی ذهنی یا سلامت روان وجود داشته باشد باید آنها نیز تحت درمان قرار بگیرند.

حمید بهرامی زاده، دانشجوی دکتری روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته اختلال هرزه‌ خواری (پیکا): تعریف، نشانه‌ها و درمان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تیمی از دانشمندان در آسیب‌های مغزی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری مشابهت‌هایی پیدا کرده‌اند. این مطالعه شامل تصویربرداری مغزی از ماده سفید ۲۰۰ کودک بوده است.

این مقاله در ژورنال آمریکایی روانپزشکی منتشر شده است. در این مقاله نتایج تصویربرداری مغزی از ۲۰۰ کودک مبتلا به اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری منتشر شده است. ماده سفید از دسته‌ای از فیبرهای عصبی ساخته شده است که جسمهای سلولی را در سراسر مغز به یکدیگر متصل می‌کنند و برقراری ارتباط بین نقاط مختلف مغز را امکان‌پذیر می‌سازند.

به گزارش روان حامی، استفانی امیز، نویسنده اول این مقاله و دانشمند-درمانگر مرکز اعتیاد و سلامت روان در انیستیتوی پژوهشهای سلامت روان خانواده کمبل درباره این تغییرات مغزی مشترک گفته است:

ما وقتی کودکان مبتلا به اوتیسم، اختلال کم‌توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری را با کودکان سالم مقایسه کردیم متوجه شدیم که آسیب‌هایی در ماده‌ی سفید در مسیر اصلی مرتبط کننده‌ی نمیکره‌های راست و چپ مغز این کودکان وجود دارد. این مسیر اصلی که جسم پینه‌ای نامیده می‌شود بزرگترین قسمت مغزی و جزء اولین قسمت‌هایی است که رشد می‌کند.

محققان دیگری نیز به این نتیجه رسیده بودند که کودکان مبتلا به اوتیسم و اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی آسیب‌های شدیدتری در ماده سفید مغز نسبت به کودکان مبتلا به اختلال وسواسی جبری نشان می‌دهند.

اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری نشانه‌های مشترکی دارند و به ژنهای مشترکی نیز مرتبط هستند. با وجود این از نظر تاریخی آنها به عنوان اختلالهای جداگانه در نظرگرفته شده‌اند. این سه اختلال با یکدیگر ۱۵ درصد از کودکان و نوجوانان را مبتلا می‌سازند.

پیوند مغز ـ رفتار

تمام این رفتارها که در آسیب‌های اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری مانند مشکلات توجه، مشکلات اجتماعی نقش دارند در بین هر سه اختلال رخ می‌دهند و از نظر شدت از فردی به فرد دیگر تفاوت دارند. پژوهشگران به این نتیجه رسیده‌اند که ساختار ماده سفید مغزی با طیف نشانه‌های رفتاری موجود در این اختلال‌ها رابطه دارد. بدون توجه به اختلال خاص، کودکانی که آسیب مغزی بیشتری دارند، اختلال بیشتری در عملکرد روزانه نیز دارند.

این یافته‌ها تلویحاتی برای درک ما از ماهیت اختلال‌های وابسته به مغز دارد. با فراهم شدن شواهد زیست‌شناسی که ساختارهای مغزی با طیف نشانه‎های رفتاری که در اختلالهای تحولی مختلف رخ می‌دهند، عامل بیولوژیکی مشترک در بین این اختلال‌ها را برجسته می‌سازد. همچنین این احتمال را مطرح می‌‌سازد که درمانهایی که این طیف رفتارها هدف قرار می‌دهند ممکن است برای هر سه شرایط (اختلال اوتیسم، اختلال کم توجهی/بیش‌فعالی و اختلال وسواسی جبری) مناسب باشد. به دست آمدن تغییرات مغزی مشترک در این سه اختلال می‌تواند در آینده در طبقه‌بندی این اختلال‌ها تغییراتی نیز ایجاد کند. در نتیجه باید با استفاده از روش‌هایی که می‌توانند تغییرات مغزی مشترک را پیدا کنند به مطالعه بیشتر این اختلال‌ها مبادرت کرد. 

refrence: 

Common brain changes found in children with autism, ADHD and OCD

مترجم: حمید بهرامی زاده، دانشجوی دکتری روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی

خواندنی‌های بیتشر

دلبستگی و نشانه­‌های آسیب­‌شناسی روانی

May 24, 2016 بدون دیدگاه

دلبستگی و نشانه­‌های آسیب­‌شناسی روانی: مطالعات همه‌گیری‌شناسی نشان داده‌اند که در نوجوانی نشانه‌های آسیب‌شناسی روانی متعددی قابل تشخیص هستند. اکثر بی... بیشتر بخوانید

کمال‌­گرایی، افسردگی و خوش‌­بینی

June 22, 2016 بدون دیدگاه

کمال‌­گرایی، افسردگی و خوش‌­بینی: دنبال کردن اهداف، رسیدن به موفقیت و میل به برتری یک بخش مهم زندگی است. اما میل شدید به برتر و بهتر از دیگران بودن کم... بیشتر بخوانید

تحمل­‌ ناپذیری بلاتکلیفی و شخصیت

June 12, 2016 بدون دیدگاه

تحمل­‌ ناپذیری بلاتکلیفی و شخصیت همه ما در زندگی روزمره‌ی خود با لحظاتی مواجهه می‌شویم که نمی‌دانیم چه اتفاقی رخ خواهد داد. مثلاً نمی‌دانیم که در امتح... بیشتر بخوانید

مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری با روان‌پویشی

January 08, 2021 بدون دیدگاه

مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری با روان‌پویشی: درمان‌های شناختی ـ رفتاری عموماً در انتقاد به رویکردهای روان‌تحلیلی و روان‌پویشی ایجاد شده‌اند. به ع... بیشتر بخوانید

سایکوپاتی و طرحواره‌های مثبت و منفی

June 11, 2016 بدون دیدگاه

شناخت و سایکوپاتی: شناسایی طرحواره های منفی و مثبت در نمونه های عادی و قانونی (جنایی) سایکوپاتی به مجموعه‌ای از صفات منفی شخصیت مانند فریبکاری، خودمحو... بیشتر بخوانید

نوشته تغییرات مغزی مشترک در کودکان مبتلا اوتیسم، بیش‌فعالی و وسواس اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

کاردرمانی یک از ده درمان برتر اوتیسم است. طبق انجمن کار درمانی آمریکا، کار درمانی یک درمان حرفه‌ای است که به افراد در دستیابی به استقلال در همه جنبه‌های زندگی کمک می‌کند. کاردرمانی به افراد در ایجاد مهارت‌های لازم در جهت زندگی مستقل و رضایت بخش کمک می‌کند. منظور از ایجاد مهارتهای لازم چیست؟  در ادامه با روان حامی همراه باشید.

پاسخ این سوال به آموزش‌های درمانگر، حوزه علائق، محل کار و استعداد افراد مختلف بستگی دارد. در بعضی موارد کاردرمانی فقط به مهارت‌های پایه‌ای اکتفا می‌کنند. کمک به افراد به منظور بهبود دست خط و انجام کارهای روزمره مانند بازکردن در شیشه مربا، استفاده از قیچی و غیره نمونه‌ای از این مهارت‌ها هستند. اما خیلی از کاردرمان‌گرها مهارت‌ها و علائق خود را در جهت نیازهای طیف وسیع‌تری از مراجعان گسترش داده‌اند.

چرا یک فرد مبتلا به اوتیسم نیاز به کاردرمانی دارد؟

امروزه کاردرمان‌گرها طیف وسیعی از خدمات را به افراد مبتلا به اوتیسم ارائه می‌دهند. به عنوان مثال در گذشته یک کاردرمانگر ممکن بود به یک فرد اوتیسمی در بهبود مهارت‌های نوشتن، بستن دکمه‌ها، بستن بندکفش و غیره کمک‌کند. اما امروزه کاردرمان‌گرهای متخصص در زمینه اوتیسم ممکن است در حوزه یکپارچه‌سازی حسی (مشکل در پردازش اطلاعات از طریق حواس) یا بازی‌درمانی، مهارت‌های اجتماعی و غیره نیز تخصص داشته‌باشند.

یک کاردرمانگر برای فرد مبتلا به اوتیسم چه کارهایی انجام می‌دهد؟  

از آن‌جا که افراد مبتلا به اوتیسم غالبا فاقد برخی مهارت‌های پایه اجتماعی و شخصی مورد نیاز برای زندگی مستقل هستند، کاردرمانگرها تکنیک‌هایی را برای برآورده‌کردن همه این نیازها ایجاد کرده‌اند.

به عنوان مثال:

• ارائه خدمات یکپارچه‌سازی حسی برای کمک به یک کودک در پاسخ‌دهی مناسب به نور، صدا، لمس شدن، بوها و بقیه محرک‌های خارجی. مداخلات ممکن است شامل: تاب خوردن، برس‌زدن، بازی‌کردن در استخر توپ و طیف وسیعی از سایر فعالیت‌ها با هدف کمک به کودک در دستیابی به کنترل بدنی بهتر باشد.
• فراهم کردن بازی‌هایی در جهت آموزش و تسهیل تعامل و ارتباط کودک با دیگران که برای کاردرمانگرها با تخصص در زمینه اوتیسم به معنی بازی درمانی ساختاریافته است (مانند Floortime که برای بهبود مهارت‌های هوشی و هیجانی و همچنین مهارت‌های جسمی ایجاد شده است).
• استفاده از راهکارهایی در جهت کمک به گذر افراد از یک محیط به محیط دیگر، از یک شخص به شخص دیگر و از یک دوره زندگی به دوره زندگی دیگر. که برای یک کودک مبتلا به اوتیسم می‌تواند شامل انتقال از خانه به مدرسه و برای یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم شامل مهارت‌های حرفه‌ای، آشپزی و غیره باشد.
• ایجاد مهارت‌های سازگاری و ارائه راهکارهایی به منظور غلبه بر برخی از ناتوانی‌ها (برای مثال آموزش استفاده از صفحه کلید وقتی که نوشتن غیر ممکن است، استفاده از جلیقه وزن‌دار برای افزایش تمرکز و غیره).

مترجم: سمیرا شمس سبحانی، دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

Reference:  https://www.verywell.com/occupational-therapy-for-autism-260576

نوشته کاردرمانی در کمک به کودکان اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در کنار درمان‌های ABA و بازی درمانی برای اوتیسم، درمانگران از گفتاردرمانی نیز استفاده می‌کنند. گفتاردرمانی شامل درمان اختلال‌های ارتباطی و گفتاری می‌شود (دامنه‌ی وسیعی از اختلال‌ها را دربرمی‌گیرد). گفتاردرمانگر می‌تواند در محیط‌های مختلف از جمله بخش خصوصی، کلینیک، مدرسه، و غیره کار کند و همچنین می‌تواند بخشی از تیم آموزشی باشد. گفتاردرمانگرها از طیف وسیعی از ابزارها و مداخله‌ها (از اسباب‌بازی و درمان‌های مشابه بازی‌درمانی گرفته تا آزمون‌های رسمی و برنامه‌های گفتاری) استفاده می‌کنند.

 چرا یک فرد مبتلا به اوتیسم ممکن است به گفتاردرمانی نیاز داشته باشد؟

در کنار درمان‌های ABA و بازی درمانی برای اوتیسم می‌توان از گفتاردرمانی نیز استفاده کرد. تقریباً همه افرادی که تشخیص اوتیسم را دریافت می‌کنند به گفتاردرمانی نیاز دارند. در نگاه اول این ممکن است عجیب به نظر برسد زیرا بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم کلام ندارند (افرادی که در انتهای پایینی طیف اوتیسم قراردارند) یا از گفتار کاملی برخوردار هستند (افرادی که در انتهای بالایی طیف اوتیسم قرار دارند). در واقع گفتار درمانی یکی از ۱۰ درمان اصلی برای اوتیسم است.

اما حتی کسانی که به سندروم آسپرگر مبتلا هستند و از توانایی گفتاری خوبی دارند به احتمال زیاد دچار بدفهمی در زبان هستند و به طور مداوم از زبان اشتباه استفاده می‌کنند. حتی افرادی که از توانایی گفتاری بی‌بهره‌اند می‌توانند مهارت‌های ارتباطی را بیاموزند و ممکن است حتی پس از مدتی مهارت‌های زبان گفتاری را کسب کنند.  

گفتاردرمانگر چه کارهایی برای افراد مبتلا به اوتیسم انجام می‌دهد؟

گفتاردرمانی بسیار فراتر از یاددادن صحیح تلفظ کلمات است. در حقیقت یک گفتاردرمانگر که با کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم کار می‌کند ممکن است روی طیف وسیعی از مهارت‌ها از جمله مهارت‌های زیر کار کند:

• ارتباط غیرکلامی: شامل آموزش ارتباط با اشارات و حرکات، یا آموزش با روش PECS (ارتباط از طریق تبادل تصاویر)، ابزارهای الکترونیکی سخنگو، و سایر ابزارهای ارتباطی غیرکلامی است.

• کاربرد عملی زبان: دانستن اینکه چگونه “صبح بخیر” بگوییم بسیار خوب است. اما به همان اندازه مهم است که بدانیم چه مواقعی، چگونه و به چه کسی باید صبح بخیر بگوییم.

• مهارت‌های محاوره‌ای: دانستن اینکه چگونه یک عبارت را بگوییم با برقراری و حفظ مکالمه یکی نیست. گفتاردرمانگرها ممکن است روی تبادل گفتار کار کنند.

• مهارت‌های درک مطلب: توانایی یک فرد برای بیان مفاهیم انتزاعی همیشه بدین معنی نیست که فرد قادر به درک این نوع گفتار است. افراد مبتلا به اوتیسم اغلب در فهم کلماتی مثل “عدالت”، “آزادی” و غیره مشکل دارند. گفتاردرمانگر ممکن است روی مهارت‌های درک مطلب کارکند.

• مهارت‌های اجتماعی: گفتاردرمانگرها درکنار بازی درمانگرها، کاردرمانگرها و متخصصین در حوزه‌های خاص مثل هنردرمانی، اغلب به افراد مبتلا به اوتیسم در ایجاد مهارت‌های ارتباط اجتماعی کمک می‌کنند. این مهارت‌ها شامل توانایی پرسش و پاسخ، ایستادن در فاصله مناسب از فردی که با او صحبت می‌شود، شرایط محیط (یا شخص) و غیره می‌باشد.

درمان‌های دیگری برای اوتیسم وجود دارد، می‌توانید آنها را مطالعه کنید.

۱۰ درمان برتر اوتیسم

درمان ABA برای اوتیسم

بازی درمانی برای کودکان دارای اوتیسم

Reference:

https://www.verywell.com/speech-therapy-for-autism-the-basics-260577

خواندنی‌های بیشتر

دانستنی‌ های قبل از آغاز رواندرمانی

September 28, 2017 بدون دیدگاه

دانستنی‌ های قبل از آغاز رواندرمانی: اگر قرار است برای اولین بار یک دوره‌­ی رواندرمانی را آغاز کنید، باید مواردی را قبل شروع در مورد رواندرمانی بدانید... بیشتر بخوانید

تاب‌ ­آوری و افزایش آن

September 28, 2017 بدون دیدگاه

تاب‌ ­آوری و افزایش آن تاب‌ ­آوری به معنای مدیریت کردن استرس­‌ها و فشارها و در هم نشکستن زیر آنها است. افرادی که تاب‌­آور محسوب می­‌شوند به خوبی می­‌ت... بیشتر بخوانید

تاریخچه و تعریف رفتارگرایی

October 30, 2017 بدون دیدگاه

برای توصیف و تعریف رفتارگرایی بهتر است به جمله‌ی معروف پایه‌گذار آن یعنی جان بی واتسون مراجعه کنیم: یک دو جین بچه‌ی سالم با مشخصاتی که من می‌گویم را ب... بیشتر بخوانید

بهترین برنامه غذایی برای افسردگی

October 19, 2016 بدون دیدگاه

بهترین برنامه غذایی برای افسردگی: در کل بهترین برنامه غذایی برای افسردگی برنامه ای است که دارای مقادیر کافی مواد مغذی باشد و به ارتقا سلامت عمومی کمک... بیشتر بخوانید

رواندرمانی چیست؟

December 07, 2017 بدون دیدگاه

رواندرمانی یک اصطلاح کلی است که برای توصیف فرآیندی که به درمان اختلال­‌های روان‌شناختی و بیماری‌­‌های روانی ‌می‌­انجامد به کار ‌می‌­رود. در خلال این ف... بیشتر بخوانید

نوشته گفتاردرمانی برای کودکان مبتلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

محققان اسپانیایی ۲۶۴۴ زوج مادر-کودک را بررسی کردند. مادران ۴۱ درصد از کودکان که درسن ۵ سالگی بررسی شدند در ۳۲ هفته اول بارداری استامینوفن مصرف کرده بودند. کودکانی که در معرض دارو بودند خطر بالاتری برای نشانه های تکانشگری و بیش فعالی داشتند. کودکانی که به طور مستمر در معرض استامینوفن بودند در آزمونهای عدم توجه، تکانشی بودن وسرعت پردازش دیداری عملکرد ضعیف تری داشتند.

همچنین پسرانی که به صورت پیوسته در معرض استامینوفن بودند علایم اوتیسم بیشتری نشان دادند.

ابه گفته محققان استامینوفن به چند دلیل می تواند روی رشد عصبی تاثیر داشته باشد: استامینوفن با اثر بر روی گیرنده های کانابینوئید در مغز موجب تسکین درد می شود. از آنجاییکه این گیرنده ها به طور نرمال در مشخص کردن نحوه بلوغ و ارتباط نورون ها با یکدیگر کمک می کنند، استامینوفن می تواند این فرایندهای مهم را تغییر دهد. استامینوفن همچنین می تواند رشد سیستم امینی را تحت تاثیر قرار دهد، برای جنین هایی که توان متابولیسم  دارو را ندارند  می تواند به طور مستقیم  یا با ایجاد استرس اکسیداتیو  نقش سمی باشد.

این یافته ها می تواند تبیینی برای بیشتر بودن اوتیسم در مردان باشد زیر ا ممکن است مغز مردان در مراحل اولیه زندگی آسیب پذیرتر باشد. مطالعه نتیجه می گیرد که مواجهه گسترده نوزادان در دوران جنینی می تواند باعث افزایش کودکان با علایم ADHD و اوتیسم شود.

ترجمه: شعیب قاسمی

منبع:

نوشته استامینوفن و افزایش نشانه های اوتیسم و بیش فعالی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

رقابت عملکرد ذهنی‌ سازی مبتلایان به اوتیسم را تقویت می‌‌کند

سمیرا سبحانی شمس، دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

چکیده:

این مطالعه تأثیرات مستقل رقابت، سرگرمی و پاداش را روی عملکرد باور اشتباه[۳] در کودکان مبتلا به اوتیسم بررسی‌ می‌‌کند.

بیست و هشت کودک در سنین ۸ تا ۱۵ سال (با میانگین سن ۱۲ سال) مبتلا به اوتیسم توسط نسخه تغییر یافته تکلیف Sally-Anne و تکلیف Dot-Midge در آزمایش ۱ مورد آزمایش قرار گرفتند.

در آزمایش ۲ ما از سی‌ کودک ۸ تا ۱۶ سال (با میانگین سن ۱۲ سال) مبتلا به اوتیسم که تکلیف Dot-Midge و دو نسخه بعدی Sally-Anne (شامل یک پاداش و یک پاداش + مولفه سرگرمی) را انجام داده بودند، استفاده کردیم. مقایسه عملکرد کودکان در این تکالیف اهمیت نسبی‌ رقابت، سرگرمی و پاداش را در به کارگیری اطلاعات باور غلط نشان داد. هوش غیر کلامی‌ و لغات نیز به عنوان هم‌متغیرها‌ اندازه گیری شدند.

شرکت کنندگان به طور معنی داری در تکلیفDot-Midge بهتر از همه نسخه‌های متفاوت تکلیف Sally-Anne در دو آزمایش عمل کردند (بین دو نسخه مختلف Sally-Anne تفاوتی‌ وجود نداشت). تأثیر تکلیف با هم‌متغیرها‌ بر هم کنش نداشت. این نتایج نقش منحصر به فرد رقابت در استفاده از باورهای غلط در کودکان مبتلا به اوتیسم را نشان می‌‌دهد (که مکمل کار پیترسون و همکاران[۴] (۲۰۱۳ ) است که بر اهمیت انگیزه اجتماعی تاکید می‌کنند).

کلید واژه ها: اوتیسم، نظریه ذهن [۵]، ذهنی‌ سازی، باور غلط، رقابت، انگیزه اجتماعی، رقابت و ذهنی سازی در اوتیسم

[۱]. Mentalizing [۲]. Autism [۳]. False belief [۴]. Peterson, Slaughter, Peterson, and Premack [۵]. Theory of Mind

Refrence sciencedirect

Competition enhances mentalizing performance in autism

نوشته رقابت و ذهنی سازی در اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در مطلب قبلی ۱۰ درمان برتر اوتیسم معرفی شد. یکی از درمان‌های معتبر درمان ABA است که در این مطلب قصد داریم تا به صورت مفصل به توضیح درمان ABA برای اوتیسم بپردازیم. با روان حامی همراه باشید.

درمان ABA علامت اختصاری برای تحلیل رفتاری کاربردی (Applied Behavioral Analysis) است و اغلب از آن‌ به عنوان «استاندارد طلایی» اوتیسم یاد می‌‌شود. تحلیل رفتاری کاربردی (ABA) یک سیستم درمان اوتیسم است که بر پایه تئوری‌های رفتاری بنا شده است. به طور خلاصه این تئوری‌ها بیان می‌‌کنند که رفتارهای صحیح می‌‌توانند از طریق یک سیستم پاداش و پیامد‌ (اخیراً پاداش‌ها و عدم پاداش‌ها) آموزش داده شوند. یکی‌ از تعاریف این تکنیک در زیر آمده است:

* کاربردی (Applied) – اصول به کار رفته در رفتارهای معنی دار اجتماعی

* رفتاری (Behavioral)- بر پایه اصول علمی‌ رفتار

* تحلیل (Analysis) – پیشرفت‌ها اندازه‌گیری می‌‌شوند و مداخلات تغییر می‌‌کنند.

تاریخچه ABA

دکتر Ivar Lovaas (روانشناس رفتاری) برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ در دانشکده روانشناسی‌ دانشگاه UCLA،ABA را برای اوتیسم به کار برد.

او معتقد بود که مهارت‌های اجتماعی و رفتاری را می‌‌توان حتی به کودکان با اوتیسم عمیق از طریق ABA آموزش داد. ایده این بود (و هنوز هم هست) که اوتیسم مجموعه‌ای از نشانه‌های رفتاری است که می‌‌توانند تغییر داده شوند یا “خاموش شوند”. هنگامی که رفتارهای اتیستیک، دیگر در فرد دیده نمی‌شود، می‌توان فرض کرد که اوتیسم به صورت مؤثری درمان شده است.

وقتی‌ که Lovaas برای اولین بار ABA را استفاده کرد از تنبیه‌هایی‌ نیز استفاده کرد که حتی بعضی‌ از آن‌ها خشن بودند. این رویکرد که در حال حاضر برای بیشتر موقعیت‌ها تغییر کرده است، هنوز در برخی‌ موقعیت‌ها استفاده می‌‌شود؛ اما در کل “تنبیه” با “عدم پاداش” جایگزین شده است. برای مثال، به کودکی که به طور مناسب به یک دستور پاسخ نمی‌‌دهد، پاداشی (تقویت‌کننده) مثل خوراکی موردعلاقه، داده نمی‌‌شود. 

علی‌رغم نظرات مخالف با رویکرد ABA (و با اینکه خیلی‌‌ها ABA را غیرانسانی‌ و فاقد احساسات انسانی‌ می‌‌دانستند) ایده او درست از آب درآمد. بیشتر کودکانی که تمرینات ABA فشرده‌ای دریافت می‌‌کنند، یاد می‌‌گیرند که حداقل بعضی‌اوقات درست رفتار کنند. حتی بعضی‌ از آن‌ها بعد از سال‌ها تمرین‌های فشرده، دیگر در تشخیص اوتیسم قرار نمی‌‌گیرند.

البته اینکه آیا یادگیری رفتار مناسب با “درمان شدن” یکی‌ است یا نه هنوز جای بحث دارد.

در طول زمان تکنیک‌های ABA توسط درمانگران مورد مطالعه قرار گرفته است و تغییرات اندکی‌ در آن‌ها داده شده است. تکنیک‌هایی‌ مثل “پاسخ مؤثر” و “زبان بر مبنای ABA” به درمان‌های شناخته شده‌ اتیسم تبدیل شده‌اند.

ABA چگونه کار می‌‌کند؟

اساسی‌‌ترین روش ABA با درمان “کوشش‌های ناپیوسته” آغاز می‌‌شود. در یک “کوشش ناپیوسته” درمانگر از کودک می‌‌خواهد که رفتار خاصی‌ را انجام دهد (برای مثال، “قاشق را بردار”). اگر کودک این عمل را انجام دهد، با دادن یک خوراکی کوچک یا هرگونه پاداش دیگری که برای کودک معنی‌دار است، این رفتار او را تقویت می‌‌کنیم. اگر کودک آن‌ عمل را انجام نداد به او پاداش نمی‌‌دهیم و کوشش خود را تکرار می‌‌کنیم.

مهم است که توجه داشته باشید، محتوای خاص کوشش‌های ناپیوسته بر اساس یک ارزیابی فردی از کودک، نیازهای او و توانایی‌‌هایش تعیین می‌‌شود؛ بنابراین از کودکی که در حال حاضر توانایی مرتب کردن اشکال را دارد نمی‌‌خواهیم تا دوباره برای گرفتن پاداش اشکال را مراتب کند. بلکه روی تمرین‌های دیگری که برای یادگیری مهارت‌های اجتماعی و رفتاری مهم هستند، تمرکز می‌‌کنیم.

برای کودکان کم سن‌تر (زیر سن ۳ سال) فرم تغییر یافته ABA اجرا می‌‌شود؛ که بیشتر شبیه بازی‌درمانی است تا کوشش‌های ناپیوسته. هنگامی که کودک در رفتاری، مهارت‌های کافی‌ پیدا می‌کند، درمانگر کودک را به محیط‌های واقعی‌ می‌‌برد. در این محیط‌ها سعی‌ می‌شود که کودک بتواند رفتارهای آموخته‌شده را به دنیای واقعی‌ و تجربیات اجتماعی عادی تعمیم دهد. همچنین یکی‌ از فرم‌های ABA را می‌‌توان برای کودکان سنین بالاتر، نوجوانان و حتی بزرگ‌سالان استفاده کرد.

سودها و زیان‌های ABA به عنوان یک درمان برای اوتیسم

ABA معروف به موفق‌ترین درمان در دسترس برای کودکان اتیسمی است؛ اما این درمان همچنین به خلق کودکان بدون احساس و ماشینی نیز معروف است. هر کدام از این ادعاها تا حدودی صحیح هستند.

ABA نسبت به سایر مداخله‌های رفتاری یا تحولی‌ برای اوتیسم قدیمی‌تر است. همچنین درمانگرهای ABA موظف به نگه‌داشتن یادداشت‌هایی‌ در مورد نتایج کارهایشان هستند.

این بدین معنی است که در مورد ABA بیشتر از سایر درمان‌ها تحقیق شده است. Lovaas و گروهش توانستند موفقیت معنی‌داری را در تحقیقاتشان نشان دهند. طبق یکی‌ از تحقیقات Lovaas معلوم شده است که ۴۸% از کودکان یادگیری سریعی را نشان دادند، بعد از درمان نمرات میانگینی را کسب کرده‌اند و در سن ۷ سالگی در کلاس‌های آموزش‌وپرورش عادی موفق عمل کردند. این یافته با گزارش‌های Lovaas و همکارانش  (Lovaas، ۱۹۸۷؛ McEachin، Smith، Lovaas، ۱۹۹۳) همخوانی داشتند.

اما درمان ABA معایبی نیز دارد. بزرگ‌ترین نگرانی‌‌ای که اغلب خانواده‌ها دارند این است که این درمان‌ها تأکید زیادی بر این مسئله دارند که باید با کودکان حدود ۴۰ ساعت در هفته ABA کار شود. 

نه‌تنها خیلی‌ از خانواده‌ها احساس می‌‌کنند که این مقدار درمان برای کودک کم‌سنشان زیاد است بلکه تعداد کمی‌ از خانواده‌ها می‌‌توانند از پس مخارج زیاد این درمان بربیایند. بعضی‌ از مدارس برنامه ABA را به کودکان ارائه می‌‌دهند اما فقط مدارس خاصی‌ ۴۰ ساعت ABA در برنامه خود دارند. این بدین معنی است که بار درمان بر دوش والدین و مربیانی می‌افتد که اغلب آموزشی ندیده‌اند یا از حداقل آموزش برخوردارند. 

یکی‌ دیگر از معایب ABA این است که در عمل خیلی‌ از درمانگران با روش ABA آموزش ندیده‌اند.

این بدین معنی است که درحالی‌که خیلی‌ از آن‌ها در ارائه کوشش‌های ناپیوسته به خوبی‌ عمل می‌‌کنند اما نمی‌‌توانند به کودک کمک کنند تا مهارت‌هایی‌ را که در خانه یا مدرسه آموخته به دنیای خارج تعمیم دهد. درنتیجه بعضی‌ از کودکان اتیسمی دچار الگوهای گفتاری و رفتاری ماشینی می‌‌شوند که مستقیماً ناشی از کوشش‌های ناپیوسته است.

این کودکان اگر کمک‌های لازم را در جهت تعمیم آموخته‌هایشان دریافت نکنند، ممکن است در مدیریت رویدادها و موقعیت‌های خارج از انتظارشان با مشکلات زیادی روبرو شوند. 

آیا درمان ABA بهترین انتخاب برای کودک شماست؟

در کل درمانگران اظهار می‌‌کنند که درمان ABA فشرده بیشتر مناسب کودکانی می‌‌باشد که مبتلا به اوتیسم عمیق هستند و یا این‌که در محیط ساختارمند پیشرفت خوبی‌ دارند.

متأسفانه تحقیقی که مداخلات گوناگون را به خوبی‌ با یکدیگر مقایسه کرده باشد، وجود ندارد که این بدین معنی است که والدین باید بر اساس موارد زیر تصمیم بگیرند: (۱) ملاحظات عملی‌ مانند هزینه‌ها و در دسترس بودن درمان (۲) چه چیزی برای کل خانواده بهتر است؟ (۳) بصیرت (آیا شما ایده یک برنامه بسیار ساختارمند و فشرده را برای کودکتان می‌‌پسندید؟ آیا شما فکر می‌کنید که کودکتان می‌تواند در این برنامه به خوبی‌ عمل کند؟) البته یک راه ساده برای فهمیدن اینکه آیا درمان ABA برای کودک و خانواده‌تان خوب است یا نه این است که آن‌ را امتحان کنید. اگر خوب بود که چه عالی‌- در غیر این صورت می‌‌توانید درمان‌های موجود دیگر را امتحان کنید.

مطلب قبلی: ۱۰ درمان برتر اوتیسم

عنوان: درمان ABA برای اوتیسم چیست؟

منبع: About Psychology

مترجم: سمیرا شمس سبحانی، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران

نوشته درمان ABA برای اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در منابع مربوط به اوتیسم درمان‌های زیادی مطرح شده است. اما “بهترین” درمان کدام است؟ متخصصان معتقدند که هر کودکی نیازهای متفاوتی دارد. درمان‌هایی که در این مقاله آمده‌اند از بهترین درمان‌های شناخته شده هستند که بیشترین تحقیقات برروی آن‌‌ها انجام شده است. این درمان‌ها به احتمال بیشتری نتیجه بخش هستند. 

۱. تحلیل رفتار کاربردی [۱] 

تحلیل رفتار کاربردی (ABA) قدیمی‌ترین درمان است که بیشترین تحقیقات برروی آن‌ انجام شده است و به طور اختصاصی برای درمان اختلال اوتیسم ایجاد شده است. ABA یک سیستم بسیار متمرکز شامل تمرین‌هایی‌ بر مبنای پاداش است که بر روی آموزش مهارت‌های خاص تمرکز دارد. معمولاً در مدارس از این روش استفاده می‌‌شود. 

۲. گفتار درمانی

تقریبأ همه افراد مبتلا به اوتیسم، مشکلاتی در گفتار و زبان دارند. در بعضی‌ افراد این مشکلات کاملا آشکار هستند؛ خیلی‌ از افراد مبتلا به اوتیسم کلام ندارند یا گفتار بسیار ضعیفی دارند. بعضی‌ اوقات مشکل این افراد به تلفظ صحیح یا دستور زبان مربوط نمی‌شود بلکه به کاربرد زبان برمی‌ گردد (این افراد در استفاده از زبان در روابط اجتماعی مشکل دارند).

۳. کاردرمانی

کاردرمانی برروی مهارت‌های روزمره زندگی‌ تمرکز دارد. از آنجایی که رشد مهارت‌های حرکتی ظریف در خیلی‌ از افراد مبتلا به اوتیسم با تاخیر همراه است، کاردرمانی می‌تواند بسیار مفید باشد. همچنین کاردرمانی ممکن است به کودک شما کمک‌کند تا مهارت‌های اساسی‌ بازی کردن را که غالبا در ورود به مدارس عادی نقش کلیدی دارند را بیاموزد. 

۴. درمان مهارت‌های اجتماعی

یکی‌ از مشکلات اساسی‌ افراد مبتلا به اوتیسم نداشتن مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی‌ کافی‌ است. خیلی‌ از کودکان مبتلا به اوتیسم در ایجاد مهارت‌های لازم برای ادامه یک گفتگو، ارتباط با دوستان جدید و یا حتی بازی با سایر کودکان در زمین بازی نیاز به کمک دارند. درمانگر مهارت‌های اجتماعی می‌‌تواند تعامل اجتماعی کودک شما با همسالانش را تسهیل کند. 

۵. فیزیوتراپی

اوتیسم یک اختلال “تاخیری رشدی گسترده [۲]” است. خیلی‌ از افراد مبتلا به اوتیسم تأخیرهایی در حرکات درشت دارند و بعضی‌ از افراد عضلاتی بسیار ضعیفی دارند. فیزیوتراپی می‌‌تواند این افراد را از لحاظ جسمی‌ قوی‌تر کند و هماهنگی حرکتی و مهارت‌های ورزشی پایه را در آن‌‌ها تقویت کند.

۶. بازی درمانی

شاید عجب به نظر برسد اما کودکان مبتلا به اوتیسم حتی در یادگیری بازی کردن نیز نیاز به کمک دارند. و علاوه بر این بازی می‌‌تواند به عنوان یک ابزار برای ایجاد زبان، ارتباط و مهارت‌های اجتماعی مورد استفاده قرارگیرد. بازی درمانگرها ممکن است از تکنیک‌های درمانی خاصی‌ مانند Floortime یا Play project استفاده کنند یا ممکن است از بازی درمانی برای گفتار درمانی، کاردرمانی یا فیزیوتراپی استفاده کنند.

۷. رفتار درمانی

کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً ناامید هستند. غالبا این افراد به خوبی‌ توسط دیگران درک نمی‌شوند، مشکلات زیادی در بیان نیازهایشان دارند. از حساسیت بیش از اندازه به نور، صدا و لمس شدن رنج می‌‌برند. بنابراین عجیب نیست که آنها بعضی‌ اوقات قشقرق ‌به پا می‌کنند! رفتار درمانگرها می‌‌توانند تشخیص دهند که چه چیزی در پشت رفتارهای منفی‌ کودکان قرار دارد و می‌‌توانند از طریق ارائه راهکارهایی به منظور تغییر در محیط و برنامه زندگی این افراد، زندگی آنها را بهبود ببخشند.

۸. درمان‌های تحولی‌

Floortime و SCERTS و مداخله تحولی‌ ارتباطی [۳]‌ (RDI) جزو درمان‌های تحولی‌ محسوب می‌‌شوند. این درمان‌ها از علایق، توانمندی‌ها و سطح رشدی خود کودک برای تقویت هیجان‌ها، توانایی‎های اجتماعی و ذهنی‌ او کمک می‌‌گیرند. درمانهای تحولی‌ معمولاً از نظر رویکرد، متضاد درمان‌های رفتاری هستند که برای یاد دادن مهارت‌های خاص مثل بستن بند کفش و مسواک زدن از آن‌‌ها استفاده می‌‌شود. 

۹. درمانهای مبتنی‌ بر حس بینایی

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر به صورت تصویری فکر می‌کنند. بعضی‌ از این افراد با سیستم‌های ارتباطی‌ تصویری مثل PECS (ارتباط تبادل تصویری) [۴] بسیار خوب کار می‌‌کنند. همچنین مدلسازی ویدئویی و سیستم‌های ارتباطی‌ الکترونیکی‌ می‌‌تواند از قدرت دیداری افراد اوتیسم برای تقویت مهارت‌ها و ارتباطات در آنها استفاده کند. 

۱۰. درمان یکپارچه سازی حسی و اوتیسم 

این درمان که در گذشته شاخه‌ای از کاردرمانی محسوب می‌‌شد در حال حاضر یک درمان مجزا به حساب می‌آید. این تا حدودی به علت ملاک‌های تشخیصی جدید برای اوتیسم به خصوص ملاک حساسیت‌های بیش از اندازه و یا کمتر از اندازه به نور، صدا، شلوغی، بوها و بقیه درون‎دادهای حسی است. متخصصان یکپارچه سازی حسی معمولاً از طریق فعالیت‌های جسمی‌ از جمله تاب خوردن، بورس کشیدن و یا عناصر “رژیم حسی” به این افراد در مدیریت پاسخ‌هایشان به درون دادهای حسی کمک می‌‌کنند. 

قبل از انتخاب

بسیار مهم است که در انتخاب یک رویکرد درمانی، هزینه، در دسترس بودن، بی‌ خطر بودن و در حالت ایده آل همخوان بودن با سبک فرزندپروریتان را در نظر بگیرید. علی‌ رغم اینکه بقیه والدین، معلمان و درمانگران توصیه‌های خاص خود را دارند، درنظرداشته باشید که انتخاب نهایی با شماست. 

در هفته‌های بعد توضیحات تکمیلی در مورد هر کدام از این درمان‌ها به شما عزیزان ارائه می‌‌شود. پس با ما در روان‌ حامی همراه باشید! 

مطلب بعدی: درمان ABA برای اوتیسم چیست؟

عنوان: ۱۰ درمان برتر اوتیسم

منبع: About Psychology

مترجم: سمیرا شمس سبحانی، دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

Top 10 Therapies and Treatments for Autism

By Lisa Jo Rudy

Autism Spectrum Disorders Expert

[۱]. Applied Behavioral Analysis

[۲]. Pervasive developmental delay

[۳]. Relationship Development Intervention

[۴]. Picture Exchange Communication

نوشته ۱۰ درمان برتر اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تفاوت بین دخترها و پسرهای مبتلا به اوتیسم

ملاک‌های تشخیصی اوتیسم برای پسرها و دخترها یا مردها و زن‌ها متفاوت نیست. اما طبق یافته‌های اخیر محققان، اوتیسم ممکن است در دخترها متفاوت از پسران باشد. در حقیقت ممکن است این تفاوت در حدی باشد که تشخیص را مشکل‌کند. یک محقق از Kennedy Krieger Interactive Autism Network در یک گزارش درباره دختران مبتلا به اوتیسم [۱] ASD این سوال را مطرح کرد: محققانی که به دنبال تفاوتی بین دختران و پسران مبتلا به اوتیسم می‌‌گردند غالبا تفاوت زیادی پیدا نمی‌‌کنند. اما آیا این بدین علت است که تفاوتی وجود ندارد و یا فقط دختران مبتلا به ASD که بیشترین شباهت را به پسران مبتلا به ASD دارند تشخیص دریافت می‌‌کنند و درنهایت در این تحقیق‌ها شرکت داده می‌‌شوند؟ 

یک مشکل محققان این است که به‌نظرمی‌رسد دختران مبتلا به اوتیسم در مقایسه با پسران مبتلا به اوتیسم رفتارهای قابل پذیرش‌تری را از خود نشان می‌‌دهند. برای مثال دختران مبتلا به اوتیسم ممکن است منفعل، گوش گیر، وابسته به دیگران، یا حتی افسرده (درست همان‌طور که پسران مبتلا به اوتیسم هستند) به نظر بیایند. آن‌‌ها ممکن است علاقه شدید و وسواس‌گونه‌ای در حوزه خاصی‌ از خود نشان دهند (درست مثل پسرها) اما ممکن است کمتر تمایل به تکنولوژی یا ریاضیات داشته باشند. متاسفانه در فرهنگ غرب دخترهایی که این رفتارها را از خود نشان می‌‌دهند بیشتر ممکن است مورد غفلت یا قلدری قرار گیرند و کمتر احتمال دارد تشخیص و درمان خاصی‌ دریافت کنند. 

با این وجود با پیشرفت تحقیقات، اطلاعات ما درباره دختران مبتلا به ASD در حال افزایش است. براساس تحقیقات اخیر، برخی‌ از تفاوت‌های دختران و پسران مبتلا به ASD در اینجا آمده است: 

1. پسران مبتلا به اوتیسم تمایل به انجام بازی‌های بسیار تکراری و محدود دارند. بازی‌های دختران مبتلا به اوتیسم کمتر تکراری است و متنوع‌تر نیز هست. 
2. دختران مبتلا به اوتیسم به احتمال بیشتری به ارتباط غیر کلامی‌ مثل اشاره‌کردن یا دنبال‌کردن نگاه دیگران پاسخ می‌‌دهند. آن‌ها همچنین تمرکز بیش‌تری دارند و کمتر حواسشان پرت می‌‌شود.
3. در حالی‌که مسائل اجتماعی- ارتباطی‌ پسران در سنین خیلی‌ پایین چالش برانگیز می‌‌شود، دختران ممکن است در اوایل کودکی از پس مسائل اجتماعی بربیایند اما مشکلات آنها در اوایل نوجوانی آغاز شود. 
4. طبق گزارش Kennedy Krieger پسرهای مبتلا به ASD ممکن است برای بدست آوردن اشیا به رفتارهای مخرب متوسل شوند. درحالی‌که دخترها بیشتر به منظور جلب توجه این گونه رفتارها را انجام می‌‌دهند.
5. دختران مبتلا به اوتیسم به نسبت پسران به احتمال بیشتری به افسردگی و یا اضطراب مبتلا هستند. 
6. درحالی‌که دختران مبتلا به اوتیسم علایق ثابتی دارند به احتمال بیشتری علایق معمول (مثل علاقه به هنرپیشه‌های تلویزیون یا موسیقی‌) دارند. برای مثال خیلی‌ از پسرها علایق ثابتی به جداول زمان بندی، آمارها، یا سیستم حمل و نقل دارند. 
7. دخترهای مبتلا به اوتیسم به احتمال کمتری دست به خشونت می‌‌زنند و بیشتر منفعل و گوش گیر هستند. 
8. دختران مبتلا به اوتیسم هنگامی که در سنین پایین‌تری هستند از نظر اجتماعی باکفایت به نظر می‌‌رسند زیرا دختران دیگر که علاقه به کمک به همسالان خود را دارند معمولاً از آن‌‌ها حمایت می‌‌کنند. اما این دختران هنگامی که به سنین نوجوانی می‌‌رسند معمولاً به دنبال علایق و گروه‌های دوستی‌ دیگری می‌‌روند.

Shana Nichols از Fay J. Lindner Center for Autism and Developmental Disabilities پیشنهاد می‌‌کند که بهتر است دختران در محیط‌های اجتماعی ساده که همسالانی وجود ندارند که از آنها حمایت کنند مورد ارزیابی قرار گیرند. او همچنین پیشنهاد می‌‌کند که دخترانی که در سنین پایین تا حدی ملاک‌های اوتیسم را دارا هستند، دوباره در نوجوانی مورد ارزیابی قرار گیرند.

عنوان: تفاوت دخترها و پسرهای مبتلا به اوتیسم

مترجم: سمیرا شمس سبحانی دانشجوی ارشد کودکان استثنایی دانشگاه تهران

منبع: http://www.about.com/health

Sources:

DeWeerdt, S. Autism characteristics differ by gender, studies find. Simons Foundation, 27 March 2014.

Dworzynski K. et al. J. Am. Acad. Child Adolesc. Psychiatry ۵۱, ۷۸۸-۷۹۷ (۲۰۱۲)

Nichols, Shana. A Girl’s-Eye View: Detecting and Understanding Autism Spectrum Disorders in Females. Interactive Autism Network at Kennedy Krieger Institute, December 2009.

Sarris, M. Not Just for Boys: When Autism Spectrum Disorders Affect Girls. Interactive Autism Network at Kennedy Krieger Institute, February 19, 2013.

[۱]. report on Girl’s with ASD

نوشته تفاوت دخترها و پسرهای مبتلا به اوتیسم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.