در بخش اول، پس از ارائه‌ی مفهوم و اصول انضباط مثبت و بیان معیارهای آن در مبحث فرزندپروری، به معرفی ابزارهای انضباط مثبت پرداخته شد. برای آگاهی از دیگر ابزارهای این مفهوم، با روان‌حامی همراه باشید.

۳. بهبود مهار‌ت‌های ارتباطی

آموزش مهارت‌های ارتباطی یکی از اصول انضباط مثبت است. گوش کردن، دشوارترین مهارت ارتباطی است که والدین می‌توانند بیاموزند.

گوش کردن فعال، ابزار بسیار قدرتمندی برای  بهبود ارتباط ما با فرزندان است. ابزاری که به ایجاد و حفظ روابط مثبت بین والدین و فرزندان بسیار کمک می‌کند.

گوش کردن فعال در رابطه با فرزندان، از صرفا شنیدنِ حرف‌های او فراتر می‌رود. این نوع گوش کردن، یک مهارت است.

با عمل کردن به توصیه‌های زیر، می‌توان این مهارت را تمرین کرد.

• وقتی فرزندتان شروع به صحبت می‌کند، به او نزدیک شوید.
• تمام توجهتان را به او بدهید.
• بگذارید صحبت کند، بدون این که وسط حرف او بپرید.
• از سوالاتی که رشته افکار او را می‌گسلد، بپرهیزید.
• به جای آن‌که به این مسئله فکر کنید که «حالا به او چه بگویم؟»، کاملا روی حرف‌هایش تمرکز کنید.
• با او ارتباط چشمی برقرار کنید تا بداند که عمیقا شنیده و فهمیده می‌شود.
• با تکان دادن سر و گفتن جملاتی مانند: «می‌فهمم»، «چه عالی»، «سخت به نظر می‌رسه» و … نشان دهید که به این گفتگو علاقه‌مند هستید.

۴. برگزار کردن نشست‌های خانوادگی به عنوان یکی از اصول انضباط مثبت

یکی از راه‌های بسیار موثر برای ایجاد همکاری بین اعضای خانواده، داشتن نشست‌های خانوادگی منظم است. طی این نشست‌ها، علاوه بر این‌که اعضای خانواده می‌آموزند چگونه مسائل را حل کنند، ‌مهار‌ت‌های ارتباطی، همکاری، احترام، خلاقیت، بیان احساسات و خوش‌گذرانی با اعضای خانواده نیز آموخته می‌شود. البته این نشست‌ها وقتی بیشترین تاثیر را دارند که اعضای خانواده به جای شکایت کردن و غرزدن، بر راه‌حل‌ها تمرکز کنند.

این نشست‌ها به خانواده‌ها کمک می‌کند احساس کنند که یک تیم هستند؛ بنابراین برای کمک به هم برانگیخته می‌شوند، به آن‌ها کمک می‌کند که منازعه و داد و فریاد را کنار بگذارند، برای کودکان و نوجوانان فرصتی فراهم می‌آورد که صحبت‌هایشان شنیده شود و در نهایت، به همه این فرصت را می‌دهد که احساساتشان را با بقیه در میان بگذارند.

۵. ایجاد حد و مرز و استفاده از پیامدهای طبیعی و منطقی رفتار

والدینی که روش‌های انضباط مثبت را به کار می‌برند، حد و مرزهایی را با استفاده از پیامدهای منطقی و طبیعی رفتار تعیین می‌کنند. پیامد، چیزی است که در پی انتخابی که کودک و یا نوجوان می‌کند، یا تصمیمی که می‌گیرد پدید می‌آید.

بعضی پیامدها خودشان به صورت طبیعی به وجود می‌آیند و نتیجه‌ی طبیعی یک عمل هستند. برای مثال اگر زیر باران برویم، خیس می‌شویم. در فرآیند تربیت، گاهی لازم است والدین بتوانند قبل از هر اقدامی صبر کنند تا پیامد طبیعی اتفاق بیفتد؛ زیرا طبیعت، بهترین معلم است.

اما بعضی پیامدهای طبیعی خطرناکند و نباید اجازه داد که رخ دهند. در این موارد لازم است والدین خودشان پیامدهایی را به وجود آورند. به این پیامدها، پیامدهای منطقی گفته می‌شود.  گاهی والدین پیامدهای منطقی را با تنبیه اشتباه می‌گیرند. اما پیامدها تنبیه نیستند؛ زیرا:

پیامدها به والدین و فرزندان احترام گذاشتن به یکدیگر را نشان می‌دهند، بدرفتاری را اصلاح می‌کنند، نتیجه‌ی رفتارها هستند، مربوط به زمان حال و آینده هستند؛ نه گذشته، مشخص و دوستانه‌اند، قضاوتی نیستند، همراه با تفکر و منطق هستند، انضباط و کنترل درونی به همراه می‌آورند و حق انتخاب می‌دهند.

در پست‌های بعدی درباره دیگر ابزارهای مورد استفاده در انضباط مثبت خواهم نوشت.

نویسنده: فرانک ناطقی

منابع:

ناطقی، فرانک. (۱۳۹۶). آموزش انضباط مثبت به والدین و بررسی تاثیر آن بر رابطه والد- فرزند و علاقه اجتماعی دختران نوجوان. پایان‌نامه کارشناسی ارشد. تهران: دانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی.

Nelsen, J., Lott, L., & Glenn, H. S. (2007). Positive Discipline A-Z: 1001 solutions to everyday parenting problems (3^rd Edition). New York: Three Rivers Press

Positive Discipline UK. (2015). Retrieved from http://www.positivediscipline.co.uk

نوشته اصول انضباط مثبت : قسمت دوم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

افراد به عنوان والدین، مسئولیت بزرگی دارند. آن‌ها تنها کسانی هستند که می‌توانند به فرزندانشان کمک کنند تا با احساس تعلق و پیوند در خانواده رشد کنند. والدین باید به فرزندان خود مهارت‌های زندگی و مهارت‌های اجتماعی را آموزش دهند، به آن‌ها احساس دوست داشتنی بودن دهند و راه‌هایی را بیابند که با کمک آن‌ها به فرزند خود احساس منحصربه‌فرد بودن، مهم بودن و امنیت بدهند.

«انضباط مثبت»، شیوه‌ای است که با کمک آن، والدین می‌توانند به اهداف بالا دست یابند. برخلاف آن‌چه ممکن است به نظر برسد، انضباط مثبت به معنای کنترل و یا تنبیه نیست؛ بلکه به معنای راهنمایی کردن، آموزش، آماده‌سازی، نظارت کردن، سامان دادن، پروراندن، ایجاد مهارت و تمرکز بر راه‌حل است. انضباط مثبت یک رویکرد سازنده، مفید، خوش‌بینانه و مبتنی بر دلگرمی، تایید و عشق است و به فرزندان کمک می‌کند که خودانضباطی را توسعه دهند. انضباط مثبت رویکردی غیرخشونت‌آمیز، راه‌حل‌مدار، محترمانه و مبتنی بر الگوهای رشدی کودک است.

انضباط مثبت مبتنی بر نظریه آدلر- درایکورس است که بر این باور هستند رفتار انسان، توسط نیاز بنیادین میل به تعلق و مهم‌بودن برانگیخته می‌شود. نکته‌ی کلیدی در این رویکرد، ایجاد روابط مبتنی بر اعتماد و احترام متقابل میان والدین و فرزندان و معلمان و دانش‌آموزان، تمرکز بر راه‌حل به جای تنبیه و تمرکز بر دلگرمی به جای تحسین و تمجید است.

این دیدگاه بر برقراری تعادل میان قاطعیت و مهربانی تاکید می‌کند؛ و از آن‌جا که نه رویکردی سهل‌انگارانه و نه مستبدانه است، استفاده از آن برای خانواده‌ها امید، عشق و مهارت‌های بسیار به همراه می‌آورد.

۵ معیار انضباط مثبت از دیدگاه نلسن (۱۹۸۱) عبارتند از: ۱. قاطعیت و مهربانی همزمان (قاطعیت بدون مهربانی، موجب سبک فرزندپروری مستبدانه؛ و مهربانی بدون قاطعیت، موجب سبک فرزندپروری سهل‌انگارانه خواهد شد).  ۲. کمک به کودکان برای داشتن احساس تعلق و مهم بودن، ۳. در نظر گرفتن اهداف تربیتی بلندمدت، ۴. آموزش مهارت‌های زندگی و مهارت‌های اجتماعی ارزشمند به کودکان؛ مانند: مهارت‌های حل‌مسئله، مهارت فکر کردن، گوش کردن و مهارت‌های ارتباطی و ۵. کمک به کودکان در جهت این‌که احساس کنند توانمند هستند و می‌توانند از قدرت خود به گونه‌ای سازنده بهره ببرند (به نقل از سایت رسمی انضباط مثبت، ۲۰۰۶).

در ادامه به برخی از ابزارهای اصلی مورد استفاده در این رویکرد اشاره می‌شود.

۱. قاطعیت و مهربانی در انضباط مثبت

والدینی که سبک فرزندپروری آن‌ها مقتدرانه و در عین حال مهربانانه است، مستبد و یا سهل‌انگار نیستند و بر این باورند که فرزند آن‌ها عضوی برابر با همه‌ی اعضای خانواده است، نه این‌که در مرکزیت دنیا باشد. آن‌ها با خصوصیات فرزند خود آشنا هستند و قادرند بدون این‌که احترام فرزند را زیر پا بگذارند، محدودیت‌هایی را ایجاد کنند.

در حالی‌که والدین مستبد، والدینی هستند که قدرت را در دست می‌گیرند و فرزندان را وادار می‌کنند همه‌جانبه از آن‌ها اطاعت کنند.

والدین سهل‌انگار نیز بر این باورند که فرزند آن‌ها در مرکزیت جهان است؛ بنابراین همه‌ی قدرت از آن اوست.

در سبک فرزندپروری قاطع و مهربان در انضباط مثبت، والدین به جای شکایت کردن‌ مداوم، بر راه‌حل‌ها تمرکز می‌کنند و می‌دانند که در رابطه والد- فرزند اولین کسانی که باید تغییر کنند، خود والدین هستند. تغییر والدین، به‌ گونه‌ای مثبت بر رفتار فرزندان اثرگذار است. این والدین اجازه می‌دهند که فرزندشان اشتباه کند، ناکامل باشد و دوباره و دوباره تلاش کند؛ زیرا می‌دانند که اشتباهات، بهترین معلم انسان است.

پژوهش ها نشان داده اند که سبک فرزندپروری مستبدانه به صورت منفی و معنادار با دلبستگی ایمن همبستگی دارد. همچنین میان سبک‌ فرزندپروری قاطع و مهربان با دلبستگی ایمن، همبستگی مثبتی وجود دارد. 

۲. جایگزین کردن روش آگاهی دادن و ایجاد فرصت‌های یادگیری از اشتباهات، به جای استفاده از تنبیه در انضباط مثبت

تنبیه در انضباط مثبت هیچ جایگاهی ندارد. چراکه پژوهش‌های فراوانی نشان داده‌اند که تنبیه به هیچ عنوان راه‌حل مناسبی برای آموزش پیامدهای مثبت نیست. تنبیه آسیب‌زننده است، در فرد احساسات بد را برمی‌انگیزاند و از «ترس» به عنوان برانگیزاننده استفاده می‌کند. تنبیه ممکن است رفتار بد را از بین ببرد، اما هیچ راه‌حل جایگزینی را پیشنهاد نمی‌کند.

روش‌های انضباط مثبت، به فرزندان آموزش می‌دهد که رفتارهای آن‌ها چگونه بر دیگران تاثیر می‌گذارد. والدینی که از این شیوه استفاده می‌کنند، مشکلات را نادیده نمی‌گیرند؛ بلکه با رفتاری آرام، دوستانه و محترمانه، به گونه‌ای فعال به فرزندان خود کمک می‌کنند و به آن‌ها آموزش می‌دهند که چگونه به شیوه‌ای مناسب، شرایط را مدیریت نمایند. وظیفه‌ی والدین این است که به فرزند خود آگاهی دهند، و از آن مهم‌تر، به او کمک کنند که انتخاب کند، تصمیم بگیرد و همکاری نماید.

ماهون (۲۰۱۲) در پژوهش خود، به شناسایی شیوه‌های تربیتی مستبدانه و زورگویانه‌ای پرداخت که در کودکی در برخورد با بزرگسالان شرکت‌کننده انجام شده است. این پژوهش همچنین رابطه‌ی میان شیوه‌های تربیتی انضباطی و یا تنبیهی در دوران کودکی این بزرگسالان را با شکل‌گیری مواردی مانند اختلالات برون‌نمود، دلبستگی کنونی به مادر و افسردگی بررسی نموده است. نتایج نشان داد که ترکیبی از شیوه‌های تربیتی تنبیهی و انضباطی توسط شرکت‌کنندگان به یاد آورده شد و الگوهای دریافت این شیوه‌های تربیتی در میان زنان و مردان با یکدیگر تفاوت داشته است. یافته‌های پژوهش همچنین نشان می‌دهد که استفاده از تکنیک‌های انضباط مثبت توسط والدین در کودکی، پیش‌بینی کننده‌ی سبک دلبستگی ایمن‌ با مادر و نشانه‌های افسردگی کمتر در بزرگسالی است.

در پست‌های بعدی درباره دیگر ابزارهای مورد استفاده در انضباط مثبت خواهم نوشت.

نویسنده: فرانک ناطقی

منابع:

ناطقی، فرانک. (۱۳۹۶). آموزش انضباط مثبت به والدین و بررسی تاثیر آن بر رابطه والد- فرزند و علاقه اجتماعی دختران نوجوان. پایان‌نامه کارشناسی ارشد. تهران: دانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی.

Nelsen, J., Lott, L., & Glenn, H. S. (2007). Positive Discipline A-Z: 1001 solutions to everyday parenting problems (3^rd Edition). New York: Three Rivers Press

  Positive Discipline UK. (2015). Retrieved from http://www.positivediscipline.co.uk

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته انضباط مثبت در فرزندپروری چیست و چه اصولی دارد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آیا شما و نوجوانتان واقعا به هم گوش می کنید؟ چه بر سر آن همه کلماتی که شما برای نوجوان خود به کار می‌برید، می‌آید؟ چرا نوجوان شما چندان تمایلی به صحبت کردن با شما نشان نمی‌دهد؟ آیا در صورتی که فرزند نوجوانتان احساس کند به او گوش می‌کنید، او را می‌فهمید و جدی می‌گیرید، بیشتر با شما حرف می‌زند؟ 

وقتی صحبت از ارتباط می‌شود، اولین چیزی که به ذهنتان می‌آید چیست؟ به احتمال زیاد، «حرف زدن». اگر شما هم مانند اکثریت والدین بچه‌های نوجوان باشید، این کار را زیاد انجام می‌دهید. دفعه بعد که شروع به حرف زدن با فرزند خود می‌کنید (سخنرانی کردن، نصیحت کردن، انتقاد کردن، غر زدن، یادآوری کردن و …)، به او نگاه کنید. می‌بینید که او یا در حال چرخاندن چشم‌هایش است، یا با گوشی تلفن خود ور می‌رود و یا تلویزیون نگاه می‌کند. ممکن هم هست مستقیما به شما نگاه کند، اما شما احتمالا به قدری مشغول صحبت کردن هستید که متوجه نمی‌شوید فرزندتان در میان جمع و دلش جای دیگریست!

اگر احساس می‌کنید که نادیده گرفته می‌شوید، متاسفانه باید بگویم که این احساس شما درست است و نوجوانتان در حال نادیده گرفتن شما و حرف‌های شماست. بنابراین با شیوه‌ای که در پیش گرفته‌اید، کاری از پیش نمی‌برید.

گوش کردن فعال

چگونه می‌توانم شنونده‌ی خوبی باشم؟

وقتی ناراحت هستید، ممکن است با یکی از دوستانتان صحبت کنید. و انتظار دارید او به احساسات شما توجه کند، آن را بفهمد و بپذیرد. نوجوانتان هم چنین توقعی دارد.

گوش کردن فعال، ابزار بسیار قدرتمندی برای  بهبود ارتباط شما با نوجوان است. ابزاری که به ایجاد و حفظ روابط مثبت بین شما بسیار کمک می‌کند.

گوش کردن فعال در رابطه با فرزندان، از صرفا شنیدنِ حرف‌های او فراتر می‌رود. این نوع گوش کردن، یک مهارت است.

با عمل کردن به توصیه‌های زیر، می‌توانید این مهارت را تمرین کنید.

• وقتی فرزندتان شروع به صحبت می‌کند، به او نزدیک شوید.
• تمام توجهتان را به او بدهید.
• بگذارید صحبت کند، بدون این که وسط حرف او بپرید.
• از سوالاتی که رشته افکار او را می‌گسلد، بپرهیزید.
• به جای آن‌که به این مسئله فکر کنید که «حالا به او چه بگویم؟»، کاملا روی حرف‌هایش تمرکز کنید.
• با او ارتباط چشمی برقرار کنید تا بداند که عمیقا شنیده و فهمیده می‌شود.
• با تکان دادن سر و گفتن جملاتی مانند: «می‌فهمم»، «چه عالی»، «سخت به نظر می‌رسه» و … نشان دهید که به این گفتگو علاقه‌مند هستید.

گوش کردن، به معنای موافقت کردن نیست. شما می‌توانید عقیده‌ی شخصی را بشنوید، بفهمید و به آن احترام بگذارید؛ بدون این‌که با او موافق باشید.

فواید گوش کردن فعال

با استفاده از گوش کردن فعال، شما می‌توانید ارتباطتان را با فرزند خود قوی‌تر کنید. به این خاطر که این مهارت، به فرزند شما نشان می‌دهد که شما به او اهمیت می‌دهید و به گفتگو با او علاقه‌مند هستید. همچنین به شما کمک می‌کند که درباره اتفاقات زندگی فرزندتان اطلاعات بیشتری داشته باشید.

در گوش کردن فعال، شما نباید زیاد صحبت کنید. در واقع این مهارت، این فشار را از روی دوشتان برمی‌دارد که همیشه پاسخی داشته باشید و بخواهید مسائل را حل و فصل کنید.

وقتی شما فعالانه گوش می‌دهید، به فرآیند تفکر نوجوان خود و شفاف‌سازی افکار او توسط خودش نیز کمک بزرگی خواهید کرد.

موانع گوش کردن فعال

1. به جای این‌که خوب گوش دهید تا نوجوانتان سعی کند خودش مسائل را بسنجد و به نتیجه برسد، دائما می‌خواهید مسائل را برایش حل و فصل کنید و به نوعی او را نجات دهید. چون تصور می‌کنید که تنها در این صورت والد خوبی هستید.
2. در حین صحبت، دیدگاه و احساسات نوجوان خود را نادیده می‌گیرید.
3. با حالتی تدافعی، سعی می‌کنید که دیدگاه‌ و عقیده خود را ارائه دهید.
4. صحبت او را قطع می‌کنید تا درباره ارزش‌هایتان به او درس اخلاق بدهید.
5. حرف‌هایش را به خودتان می‌گیرید و اجازه می‌دهید که مسائل حل نشده خودتان در گفتگو جاری شود.
6. آن‌چه او می‌گوید را علیه خودش استفاده می‌کنید تا او را تنبیه کنید، از او انتقاد کنید، به او برچسب بزنید و برایش سخنرانی کنید.

کلید اولیه و اصلی برای گوش کردن فعال موفقیت‌آمیز، «سکوت» است. در هنگام گوش دادن، ساکت بمانید؛ زیرا قاعدتا شما نمی‌توانید به صورت هم‌زمان هم گوش کنید و هم صحبت کنید.

گوش کردن فعال

گوش کردن فعال بازتابی چیست؟

برای گوش کردن بازتابی بدین شرح عمل کنید:

1. گوش کنید. سراسر توجه باشید. کارهای دیگر را کنار بگذارید و مستقیما به نوجوانتان نگاه کنید.
2. احساساتش را بشنوید. به کلمات نوجوانتان گوش کنید. از خود بپرسید «نوجوانم چه احساسی دارد؟» به واژه‌ای که احساسات او را بیان می‌کند فکر کنید. همچنین از خودتان سوال کنید: «چرا نوجوان من چنین احساسی دارد؟ چه چیزی در او چنین احساسی پدید آورده است؟»
3. به گوش دادن بازتابی بپردازید. این نوع گوش دادن باعث می‌شود واژه‌هایی که به کار می‌برید، بازتابی از گفته‌ها و احساسات نوجوانتان باشد. خودتان را آینه‌ای فرض کنید که احساس نوجوانتان را بازتاب می‌دهد. انگیزه‌های پشت این احساس را نیز بازتاب دهید.

به این مثال‌ها توجه کنید:

• تو احساس ناراحتی می‌کنی، چون مریم داره با سارا می‌ره بیرون.
• تو احساس ناامیدی می‌کنی، چون نتونستی تو اون مسابقه برنده بشی.
• تو احساس بی‌قراری می‌کنی، برای همین میخوای بری دوستات رو ببینی.
• به نظر میاد همه بی‌خیال‌اند، اما تو واقعا داری از پا درمیای.
• تو حوصله نداری امشب کنار ما باشی.
• تو در مورد کار جدیدت هیجان‌زده به نظر میای.

گوش کردن فعال، همانند هر مهارت دیگری احتیاج به زمان و تمرین دارد. پیگیرش باشید. بعد از مدتی کاملا طبیعی به نظر می‌آید و کم کم متوجه می‌شوید که چقدر رابطه شما و نوجوانتان بهتر شده است.

نویسنده: فرانک ناطقی

منابع:

Active listening 

Nelsen, J. & Lott, L. (2000). POSITIVE DISCIPLINE FOR TEENAGERS: Empowering Your Teens and Yourself Through Kind and Firm Parenting (3^rd Edition). New York: Harmony Books

دینک‌مایر، دان؛ مک‌کی، گری دی؛ مک‌کی، جویس ال و دینک‌مایر، دان (پسر). (۱۹۹۰). والدین و نوجوانان، چگونه با نوجوانان کنار بیاییم. ترجمه مجید رئیس دانا (۱۳۹۳). تهران: انتشارات رشد.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته گوش کردن فعال در رابطه با نوجوانان چگونه معنا می‌یابد؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

رفتار انفعالی- پرخاشگری، رفتاری است که می‌تواند طرف مقابل را به مرز دیوانگی برساند. چرا که اگر شما به این رفتار معترض شوید، فردی که این رفتار را داشته به گونه‌ای وانمود می‌کند که گویی مشکل از شماست و خود او نیز صرفا بی‌گناهی است که قربانی ناامیدی توجیه‌ناپذیر شما شده است! با روان‌حامی همراه باشید.

کسانی که رفتارهای انفعالی- پرخاشگری از خود بروز می‌دهند، افراد بدی نیستند. در واقع برعکس؛ خیلی هم افراد خوبی هستند. آن‌قدر خوب که نمی‌خواهند آشکارا نیازها و نظرات خود را صریحا به کسی تحمیل کنند.

اکثر ما گاهی در برخورد با دوستان، خانواده و همکاران رفتار انفعالی- پرخاشگری داشته‌ایم:

• اگر تا به حال با اکراه با چیزی موافقت کرده‌اید و سپس در لحظات آخر، دلیلی برای نجات از آن پیدا کرده‌اید رفتار شما انفعالی- پرخاشگری بوده است.
• اگر گاهی سوالی پرسیده‌اید که از قبل جوابش را می‌دانستید و صرفا برای این‌که بفهمید طرف مقابل چه جوابی می‌دهد آن را مطرح کرده‌اید، شما رفتاری انفعالی- پرخاشگری داشته‌اید.
• اگر گاهی به جای آن‌که صراحتا «نه» بگویید، وانمود کرده‌اید که پیام یا ایمیلی از طرف مقابل دریافت نکرده‌اید نیز از شیوه انفعالی- پرخاشگری استفاده کرده اید.

مطرح کردن این مثال‌ها برای این نیست که از خود خجالت بکشید؛ بلکه برای این است که درک کنید رفتار انفعالی- پرخاشگری، رفتاری شیطانی و قبیح نیست. این رفتار صرفا تلاشی است برای پیشگیری از تعارضات بالقوه در روابط میان‌فردی.

آینه‌ای را نگه دارید!

اکثر ما متوجه نمی‌شویم که چه زمانی از سبک ارتباطی انفعالی- پرخاشگری استفاده می‌کنیم. به همین دلیل نباید کسانی که گاهی این رفتار را دارند، متهم کنیم. وقتی آن‌ها از کاری که انجام می‌دهند آگاه نباشند، آن را انکار می‌کنند و یا حتی ممکن است شما را به ایجاد مشکل متهم کنند.

بهترین روش پاسخگویی به افرادی که از این سبک ارتباطی استفاده می‌کنند این است که آینه‌ای در مقابل آن‌ها نگه داریم. به این معنا که به آن‌ها اجازه دهیم تا اهداف، اغراض، خواسته‌ها و نیازهایشان را در گفته‌ها و رفتار خود مشاهده کنند.

سعی کنید در برخورد با این افراد مانند یک سطح بازتاب‌دهنده، منعکس‌کننده و پذیرا باشید و به آن‌ها کمک کنید که به اهداف پنهان خود پی ببرند.

اهداف پنهان در پس رفتار انفعالی- پرخاشگری

وقتی کسی پیام انتقادی خود را در قالب یک پرسش بی‌طرفانه مطرح می‌کند، مثل: «می‌خوای همه‌ی این بشقاب رو بخوری؟» یا «مدل موی پسرت رو این شکلی دوست داری؟» بهترین پاسخ این است که بسیار آرام و مودبانه بپرسیم: «منظورت چیه؟»

با این پرسش ساده، گویی آینه‌ای را مقابل او نگه می‌داریم و هدفش را به او می‌نمایانیم. در این مواقع شخص معمولا پرسش خود را به گونه‌ای دیگر مطرح می‌کند و یا می‌گوید: «مهم نیست، فراموشش کن.»

در پاسخ به یک رفتار غیرکلامی که رنگ و بوی رفتار انفعالی- پرخاشگری دارد، یک نگاه و رویکرد غیرقضاوتی به تمام آن‌چه رخ داد داشته باشید و به طرف مقابل اجازه دهید که خودش توضیح دهد.

برای مثال اگر شما من را دو بار به صرف ناهار دعوت کرده‌اید و من هر دو بار آن را کنسل کرده‌ام، شما بهتر است بگویید: «هی تینا، من این‌طوری متوجه شدم که تو هر دو بار قرار ناهارمون رو کنسل کردی. من دوست دارم با تو ناهار بخورم، اما مطمئن نیستم که دوباره ازت درخواست کنم یا نه.»

قسمت اول این جمله، یک اتهام نیست. بلکه یک واقعیت مسلم است: من دو بار کنسل کردم.

به «پیام- من» در این جمله توجه کنید: «من دوست دارم که با تو ناهار بخورم، اما مطمئن نیستم که الان باید چیکار کنم.» توپ را به گونه‌ای کاملا غیرقضاوتی در زمین فردی که رفتار انفعالی- پرخاشگر دارد بیندازید و از او بخواهید تا در رفع این سردرگمی و برای شفاف کردن مسئله به شما کمک کند.

سعی کنید در هنگام پاسخ‌گویی به فردی با رفتار انفعالی- پرخاشگری، آرام و دوستانه باقی بمانید. به خاطر داشته باشید که این رفتار عموما ناخودآگاه است و عمدی نیست. تلاش کنید در زمینه‌ی چگونگی صحبت کردن در مورد مسائل به شیوه‌ای صریح و روشن، یک الگو باشید. بدون این‌که بترسید و یا ترسناک باشید.

نویسنده: دکتر تینا گیلبرستون

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

How to Respond to Passive-Aggressive Behavior

مقاله مرتبط:

نحوه تأثیرگذاری ضربه های عاطفی دوران کودکی بر زندگی بزرگسالی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چگونه به رفتار انفعالی- پرخاشگری پاسخ دهیم؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تعاملات مثبت و حفظ ارتباط با نوجوان

نوجوانی دورانی است که والدین و فرزندان اوقات زیادی را به دور از هم سپری می‌کنند. این موضوع به این خاطر است که نوجوان نیاز دارد تا به کشف و برقراری ارتباطات جدید با دوستان و افرادی خارج از خانواده بپردازد؛ که به آن‌ها کمک می‌کند:

• احساس استقلال داشته باشند.
• جایگاه خود را در جهان به عنوان کسانی که در آستانه‌ی جوانی و بزرگسالی قرار دارند، پیدا کنند.
• ارزش‌ها و باورهای خود را بسازند و آن‌ها را تمرین کنند.

اما فرزند شما همچنان به یک رابطه‌ی قوی با شما نیاز دارد تا در مواجهه با چالش‌های دوران نوجوانی احساس امنیت و اطمینان داشته باشد.

حفظ ارتباط با نوجوان، یعنی ایجاد نوعی نزدیکی و صمیمیت در یک رابطه که با در دسترس بودن و پاسخگو بودن به طرف مقابل تعریف می‌شود و از وقت‌گذرانی صرف با یکدیگر فراتر می‌رود. در واقع اعضای خانواده گاهی ممکن است به صورت فیزیکی کنار هم باشند بدون این‌که حقیقتا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

حفظ ارتباط با نوجوان، می‌تواند غیررسمی و خودمانی باشد. این نوع ارتباط، شامل تعاملات هر روزه و دائمی برای ایجاد احساس نزدیکی است. ارتباط همچنین می‌تواند برنامه‌ریزی‌شده باشد. به این صورت که اوقات مشخصی برای انجام کارهایی با یکدیگر تعیین می‌شود که هر دو طرف لذت ببرند.

اگر در حفظ ارتباط با نوجوان خود موفقیت آمیز عمل کنید، موقعیت بسیار خوبی فراهم می‌شود تا بتوانید مسائلش را درک کنید. همچنین فرزندتان به احتمال بیشتری برای حل مشکل خود به سمت شما می‌آید.

حفظ ارتباط با نوجوان به صورت غیررسمی و خودمانی

همان‌گونه که مطرح شد، ارتباط خودمانی یعنی استفاده از تعاملات روزمره برای ایجاد احساس صمیمت و رابطه‌ی مثبت. بهترین فرصت برای ایجاد یک ارتباط غیررسمی، زمان‌هایی است که فرزندتان مکالمه‌ای را با شما شروع می‌کند- این معمولا به این معناست که او آماده‌ی صحبت کردن است.

پیشنهاداتی برای رابطه‌ی غیررسمی:

• آن‌چه انجام می‌دهید را متوقف کنید و بر زمان حال تمرکز کنید. حتی برای چند دقیقه، تمام توجهتان را به فرزندتان بدهید. ارتباط، زمانی بهترین کارکرد را خواهد داشت که شما این پیام را منتقل کنید که هم‌اکنون فرزند شما مهم‌ترین موضوع شماست، برایتان مهم و محترم است و ارزش وقت گذاشتن دارد.
• وقتی با شما صحبت می‌کند به او نگاه کنید. عمیقا به آن‌چه می‌گوید گوش کنید. با این کار این پیام را منتقل می‌کنید که آن‌چه می‌گوید برای شما بسیار مهم است.
• علاقه نشان بدهید. او را تشویق کنید تا آن‌چه می‌گوید را بیشتر توضیح دهد و دیدگاهش، ایده‌هایش، احساسات و طرح‌هایش را کاوش کنید.
• بدون تصحیح کردن و قضاوت کردن، صرفا به او گوش کنید. هدفتان این باشد که فقط با او باشید. نه این‌که بخواهید نصیحتش کنید؛ مگر این‌که او از شما بخواهد.
• در آن‌جا حضور داشته باشید. نوجوانان نیاز دارند بدانند که شما در دسترس آن‌ها هستید.

همچنین شما می‌توانید خودتان به صورت فعال، فرصت‌هایی را برای ایجاد یک ارتباط غیررسمی ایجاد کنید. اما اگر فرزندتان نمی‌خواهد صحبت کند، تحمیل نکنید. اجبار ایجاد کردن برای مکالمه، موجب تعارض می‌شود و هر دوی شما را در وضعیت بدتری قرار می‌دهد.

حفظ ارتباط با نوجوان به صورت برنامه‌ریزی شده

زندگی‌های شلوغ امروزی و کنار هم نبودن اعضای خانواده برای مدت زیادی در طول روز، خوش‌گذرانی در کنار یکدیگر را سخت کرده است. به این خاطر است که شما باید برای آن برنامه‌ریزی کنید. نوجوانان همیشه برای وقت گذراندن با والدین خود مشتاق نیستند؛ اما ارزش دارد که حداقل گاهی برای این نوع ارتباط پافشاری کنیم.

پیشنهاداتی برای ارتباط برنامه‌ریزی شده:

• با هم برنامه‌ریزی کنید. در واقع باید زمان‌هایی را پیدا کنید که برای هر دو طرف مناسب باشد.
• بگذارید فرزندتان انتخاب کنید که چه کاری انجام دهید. این باعث می‌شود که او برای وقت‌گذرانی با شما مشتاق و با انگیزه شود.
• بر لذتی متمرکز شوید که از در کنار فرزندتان بودن ناشی می‌شود. تلاش کنید که یک همراه مشتاق برای او باشید و به صورت فعالانه در آن‌چه انجام می‌دهد همکاری داشته باشید- در حقیقت این‌که مشغول انجام چه کاری هستید، نسبت به خوش گذرانی و صحبت کردن شما با فرزندتان در طی آن فعالیت، اهمیت کم‌تری دارد.
• به جای نصیحت کردن و تصحیح فرزندتان، تلاش کنید که علاقه‌مند و پذیرا باشید. قطعا آسان نیست که شما از نقش تربیتی که همیشه دارید دست بکشید. اما یادتان باشد که این زمانی است برای بهبود رابطه شما با او. بنابراین سعی کنید که اگر اشتباهی هم می‌بینید خطاپوش باشید و لزوما درباره آن نظر ندهید.
• به تلاش خود ادامه دهید و مثبت بمانید. در ابتدا فرزند شما چندان تمایلی به شرکت در این فعالیت‌ها نداشته باشد. اما تسلیم نشوید. در ابتدا زمان‌های کوتاه‌مدتی را برنامه‌ریزی کنید تا کم‌کم فرزندتان نیز از با شما بودن لذت ببرد.

نوجوانانی که با والدین خود ارتباطاتی پایدار، گرم، سرشار از اعتماد و گشوده داشته باشند، در آینده به بزرگسالانی مستقل و مسئل تبدیل می‌شوند. آن‌ها به احتمال بیشتری می‌توانند موقعیت‌های چالش‌انگیز و مخاطره‌آمیز را به صورت موفقیت‌آمیزی مدیریت کنند. موقعیت‌هایی مثل مصرف سیگار، الکل، مواد مخدر و یا فعالیت‌های جنسی.

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

Staying connected: you and your teenage child

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته حفظ ارتباط با نوجوان به شیوه‌ای دائمی، مستمر و باثبات اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

تو خیلی احمقی!

چه بازنده‌ای!

چقدر با این شلوار جین احمقانه به نظر می‌رسی.

آیا شما با ادبیاتی شبیه به جملات بالا با یک دوست صحبت می‌کنید؟ یا حتی با یک غریبه. البته که نه. با روان‌حامی همراه باشید.

همه‌ی ما به صورت طبیعی سعی می‌کنیم نسبت به افرادی که در زندگی برای ما اهمیت دارند، مهربان باشیم. ما به آن‌ها اجازه می‌دهیم که وقتی شکست می‌خورند بتوانند احساسات انسانی را تجربه کنند. وقتی درباره خودشان احساس بدی داشته باشند، به آن‌ها قوت‌قلب می‌دهیم و احترام و حمایت خود را دریغ نمی‌کنیم. در مواقع سختی و ناراحتی، آن‌ها را آرام می‌کنیم. به عبارت دیگر، بیشتر ما نسبت به دیگران بسیار مهربان، همدل، فهیم و مشفق هستیم.

اما چه تعدادی از ما این میزان از شفقت و مهربانی را نسبت به خودمان هم داریم؟

در طول دهه‌ی گذشته که من در مورد شفقت خود پژوهش می‌کنم، دریافته‌ام افرادی که نسبت به خود رفتاری مشفقانه دارند، به احتمال کم‌تری دچار اضطراب و افسردگی می‌شوند و به احتمال بیشتری شاد، انعطاف‌پذیر و نسبت به آینده خوش‌بین هستند. در یک کلام آنها از سلامت روان بیشتری برخوردار هستند.

در واقع وقتی صدای درونیمان دائما از ما عیب‌جویی و انتقاد می‌کند، طبیعی است که احساس بی‌ارزشی، ناکامل بودن و ناامنی داشته باشیم و در نهایت در چرخه‌های منفی خودتخریب‌گری و خودآسیبی گرفتار شویم.

درحالی‌که اگر این صدای درونی آن هنگام که روزگار روی خوشش را از ما دریغ می‌کند، نقش یک دوست حمایت‌کننده را برای ما ایفا کند، می‌توانیم به اندازه کافی احساس امنیت و پذیرش داشته باشیم تا هم به وضوح خودمان، احساساتمان و دردهایمان را ببینیم و هم تغییراتی را که برای یک زندگی سالم‌تر و شادتر نیاز است، در زندگی خود ایجاد کنیم.

اما شفقت خود دقیقا به چه معناست؟

من برای شفقت خود، سه مولفه‌ی اصلی در نظر می‌گیرم:

الف) مهربانی با خود

ب) احساس انسانیت مشترک

ج) بهوشیاری

مهربانی با خود یعنی گرایش به مراقبت و درک خود، به جای نگاه سرسختانه، انتقادی و قضاوتگر نسبت به خود. این مولفه که یکی از مهم‌ترین مولفه‌های شفقت خود است، به این معنا است که در لحظات سختی و رنج، به جای یک رویکرد سرسختانه و خشن نسبت به خود، خود را در آغوش بگیریم و با نگاهی تسکین‌بخش، به خود دلداری دهیم.

حس مشترک انسانیت یعنی دریافتن این موضوع که همه انسان‌ها ناکامل هستند، همه گاهی شکست می‌خورند و اشتباه می‌کنند. اگر ما این را به یاد داشته باشیم که زندگی بی‌نقص و مشکل فاقد معناست، می‌توانیم عمیق‌تر به دیگران متصل شویم و دیدگاه وسیع‌تری نسبت به کاستی‌ها و مشکلات شخصی خود پیدا کنیم. چراکه قطع به یقین همه ما انسان‌ها، درگیری‌های مشترکی داریم.

درنهایت مولفه سوم شفقت خود، بهوشیاری است. یعنی توانایی در لحظه بودن، همان‌گونه که واقعا رخ می‌دهد. بهشیار بودن یعنی آگاه بودن از احساسات دردناک، به شیوه‌ای کاملا شفاف که نه نیاز باشد فرد این احساسات را نادیده بگیرد، و نه درباره جنبه‌های ناخوشایند زندگی و احساسات خود دلمشغولی داشته باشد.

این سه مولفه در ترکیب با یکدیگر یک ذهن مشفق را می‌سازد؛

شفقتی که در هنگام رنج بروز می‌کند-هنگامی که شرایط بیرونی زندگی به قدری دشوار می‌شوند که از حد تحمل ما خارج است. شفقتی که وقتی دچار اشتباهات شخصی، ناکامی‌ها و یا شکست می‌شویم به ما اجازه می‌دهد که از پس مشکلات برآییم و مانند دوستی خوب، حامی خود باشیم.

اگر می‌خواهید میزان شفقت خود را در خودتان تست کنید و دریابید که آیا نیاز است با خود مهربان‌تر باشید، می‌توانید از مقیاسی که در لینک زیر قرار دارد استفاده کنید. بیشتر تحقیقاتی که بر روی شفقت خود انجام گرفته است با استفاده از این مقیاس بوده که من آن را ساخته‌ام.

Test How Self Compassionate You Are

نویسنده: دکتر کریستین نف

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

Let go of self-criticism and discover self-compassion

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته خودانتقادی را رها کنید و در عوض، شفقت خود را دریابید! اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اکثر ما مفهوم شادی را با سال‌های پیش از بزرگسالی که امروزه سال‌های ۱۴ تا ۲۴ سالگی را شامل می‌شود، در ارتباط نمی‌دانیم. در صورتی که این مفهوم متعلق به همه‌ی مراحل زندگی، از جمله پرهیاهو‌ترین آن‌ها یعنی دوران نوجوانی انسان است. با روان‌حامی همراه باشید.

من تصمیم گرفتم تا با دختر نوجوان خود به گفتگو بنشینیم و با او درباره این‌که «چگونه می‌توان یک نوجوان شاد بود» به تبادل نظر بپردازیم. ذهن من پر از نتایج چندین و چند سال مطالعه و تحقیقاتم درباره مغز انسان، حقایق علمی و کنجکاوی‌‌های روان‌شناختی و ذهن او پر از حقایق دست‌نخورده و خام، تجربیات سانسور‌نشده و بکر بود.

در این‌جا من به جمع‌بندی نتایجی که با دخترم به آن‌ها رسیدیم اشاره می‌کنم. اولین و مهم‌ترین نکته‌ای که دخترم به آن اشاره کرد این بود که «تو نمی‌فهمی!»

فرزند نوجوان خود را درک کنید

این چه چیزی است که باید درک شود؟ خب در اینجا من نسبت به دخترم چیزهای بیشتری برای ارائه داشتم، زیرا او هنوز به خوبی با فرآیندهای درونی ذهنی خود آشنا نیست و در مقابل آن‌ها شگفت‌زده می‌شود.

چه اتفاقی برای مغز یک نوجوان می‌افتد که به درک بسیار بالایی نیاز دارد؟

ظاهرا مغز به یک ناحیه بزرگ ساخت و ساز تبدیل می‌شود که در آن الف) پیوندهای عصبی طی فرآیندی به نام میلین‌سازی سه هزار بار موثرتر عمل می‌کنند و ب) نورون‌های غیرضروری و ارتباطات بین نورونی پاکسازی می‌شوند که این فرآیند تخصصی «هرس» نام دارد. در کنار افزایش برخی هورمون‌ها، در این دوران دوپامین کاهش می‌یابد و نوجوانان بیشتر در معرض خستگی و بی‌حوصلگی قرار می‌گیرند. از این رو بیشتر به دنبال تازگی و چیزهای جدید می‌روند.

بنابراین برخلاف باور عمومی، نوجوانی دوره‌ای از ناپختگی فرزندان نیست که والدین باید با آن بسازند تا سپری شود؛ بلکه یک دوره‌ی مهم رشدی است که مشخصه‌ی آن استقلال، شور و اشتیاق، تعامل اجتماعی با همسالان، جستجوی مسائل تازه و خلاقیت است.

پس به جای واهمه داشتن از دوران نوجوانی، باید آن را پرورش دهیم. وقتی به درک درستی از اهمیت این دوران پی ببریم، متوجه می‌شویم که نوجوانان هیولا نیستند، بلکه نوآورانی طبیعی هستند. این پروسه به همان میزان که چالش‌برانگیز است، می‌تواند هیجان‌انگیز و جذاب باشد.

از جستجوهای فرزند نوجوان خود پشتیبانی کنید

به همان میزان که دنیای ناشناخته‌ها برای نوجوان هیجان‌انگیز است، گاهی ممکن است برای او با ناایمنی نیز همراه باشد. یک کلمه، یک نگاه و یا کوچک‌ترین کوتاهی از جانب یک دوست می‌تواند به سادگی، او را یک روز کامل، به هم بریزد. در این شرایط من دوست دارم به نوجوانم یادآوری کنم که چه ویژگی‌های فوق‌العاده‌ای دارد و برای او وجود اشخاص دیگری را در زندگی‌اش یادآور ‌شوم که می‌توانند این خصیصه‌های خوب درون او را ببینند. گاهی نیز تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که به او گوش فرا دهم و با کم‌ترین کلماتی که می‌توانم استفاده کنم، این پیام را به او انتقال دهم که: «کنار او و برای او حضور دارم.»

از علایق شخصی نوجوان خود و همچنین از تلاش‌های او برای ابراز احساسات و افکار دائما در حال تغییرش حمایت کنید. این حمایت، با صحبت کردن محترمانه و منطقی حاصل می‌شود که مهارتی است که والدین می‌توانند آن را آموزش ببینند.

فرزند نوجوان خود را رها کنید

تو باید اجازه بدی من رشد کنم! نوجوان من بارها این را به من می‌گوید. این جمله می‌تواند اشک به چشمان هر پدر و مادری بیاورد. پس کجاست آن بوسه‌ها و آغوش‌های پی در پی؟ به نظر می‌رسد که گویی در ابتدا برای والدین غیرقابل تصور است که فرزندشان خود را برای خروج از لانه‌ی امنش آماده می‌کند. اما او در نهایت پرواز خواهد کرد.

مرزها را مشخص کنید و پیامدهایی را نیز تعیین کنید

نوجوانان نیاز به راهنمایی والدین دارند، اگرچه تعداد کمی از آن‌ها از این راهنمایی‌ها قدردانی می‌کنند. احتمالا با این جمله بسیار مواجه خواهید شد که اگر به من اعتماد داشته باشی، به من اجازه‌ی هر کاری را می‌دهی! اینجا جایی است که شما باید بایستید و مرزهایی را تعیین کنید-برای مثال در زمینه انجام ندادن کارهایی مانند مصرف الکل، مواد مخدر، استفاده بی‌وقفه از فضای مجازی، رفتن به مهمانی‌های مکرر و…؛ و انجام دادن کارهایی مثل رفتن به مدرسه، انجام تکالیف، پاکیزگی، صحبت کردن با لحن محترمانه و…

تمامی مرزها و عواقب احتمالی را از قبل با تمام جزئیات برای فرزند نوجوانتان و نیز خودتان مشخص کنید، تا به او بیاموزید که می‌تواند حق انتخاب داشته باشد.

حریم شخصی فرزند نوجوان خود را رعایت کنید

چطوری جرات می‌کنی این‌طوری وارد اتاق من بشی؟ در بزن و منتظر بمون!

در اینجا حق با نوجوان شماست. نوجوانان وقتی نتوانند فضای شخصی خودشان را داشته باشند، نمی‌توانند محترم و آرام بودن را نیز از والدین خود یاد بگیرند. هرچه آن‌ها بزرگ‌تر می‌شوند، نیاز به تصمیم‌گیری‌های شخصی نیز بیشتر می‌شود.

از خودتان غافل نشوید

این دورانی چالش‌انگیز است. شادی شما و شادمانی ازدواج شما گاهی ممکن است در معرض خطر قرار گیرد؛ زیرا شما دائما شاهد مبارزه نوجوان خود برای استقلال هستید. بنابراین اگر از خودتان مراقبت نکنید، هیچ‌کس این کار را نخواهد کرد.

با فرزند نوجوان خود به گفتگو بنشینید و از پیشنهاداتش استفاده کنید

تجربه‌ای که من با دختر نوجوانم داشتم بسیار فوق‌العاده بود. او با ذهن خلاق و روشنگر خود گاهی باعث می‌شد تا من متوقف شوم و عمیقا به راه‌حل‌هایش فکر کنم. همان‌طور که گفتم نوجوانان، نوآورانی خلاق هستند و ما باید از این روحیه‌ی جسارت آن‌ها در برخورد با مسائل به شیوه‌ای درست بهره‌مند شویم، نه این‌که آن را سرکوب کنیم.

نویسنده: آندره پولارد

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

Happy Adolescents

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چگونه می‌توانم یک فرزند نوجوان شاد را پرورش دهم؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

شما از بودن با شریک عاطفی خود لذت می‌برید، نگرانی‌هایش برایتان مهم است و حتی زمانی که جدا از او هستید، احساس می‌کنید که با او در ارتباطی عمیق به سر می‌برید.

این‌ها نشانه‌های دلبستگی شما به شریک عاطفی‌تان است. پیامد این دلبستگی، صمیمیت، مراقبت و درک است که بسیار زیبا است و برای شکل‌دهی یک رابطه‌ی سالم بسیار ضروری است. اما همه‌ی انواع دلبستگی سلامت نیست، بلکه دلبستگی ناسالم، کاملا افراطی و آسیب‌زننده است. با روان‌حامی همراه باشید.

سه علامت هشدار‌دهنده وجود دارد که نشان می‌دهد شما به شریک عاطفی خود دلبستگی ناسالم دارید:

۱. وابستگی احساسی:

یک رابطه‌ی خوب، شامل یک دوز سالم از اتکا یا وابستگی متقابل است؛ درحالی‌که یک رابطه‌ی ناسالم یک دوز مخرب از وابستگی احساسی را شامل می‌شود. حال تفاوت میان وابستگی و اتکای متقابل چیست؟ اتکای متقابل یک خیابان دو‌طرفه است ولی وابستگی خیر. به مثال‌های زیر توجه کنید:

وابستگی متقابل: وقتی من غمگینم، برای آروم شدن به تو تکیه می‌کنم و در عوض وقتایی هم که تو ناراحت باشی، آرومت می‌کنم.

وابستگی احساسی: من همیشه و همه وقت برای آرامش‌دادن بی‌وقفه به تو آماده‌ام.. اما هیچ زمانی ازت انتظار متقابل ندارم. یا اصلا ازت تقاضا نمی‌کنم به نیازهای من پاسخ بدی.

وابستگی متقابل: من از وقت گذروندن با تو لذت می‌برم؛ اما به همون میزان از تنها بودن با خودم هم لذت می‌برم.

وابستگی احساسی: من از اینکه تنهایی کارامو انجام بدم هیچ لذتی نمی‌برم، بنابراین تمام اوقات فراغت ما باید و باید با همدیگه سپری بشه.

این‌که تمامی نیازهای شریک خود را برآورده کنید و انتظار نداشته باشید که نیازهایتان برآورده شود؛ یا برعکس، این رابطه رابطه‌ی سلامت و بالغانه‌ای نیست. قربانی کردن خود، نامش عشق نیست و می‌تواند منجر به احساس گناه در یکی از شما یا در هر دو طرف بشود، (به این صورت که به اندازه کافی کاری نمی‌کنید که دیگری در رابطه عمیقا خوشحال شود).

۲. اشتغال فکری بیش از حد با نیازها و احساسات شریک عاطفی خود:

در رابطه، این طبیعی است که نگرانی‌هایتان را با پارتنر خود در میان بگذارید. در یک رابطه‌ی خوب، شما به نگرانی‌های یکدیگر اهمیت می‌دهید. اما میان این اهمیت دادن و اشتغال ذهنی پیدا کردن، مرزی وجود دارد.

برای مثال اگر پارتنر شما درباره یک اتفاق کاری پیش رو در محل کارش دل‌نگران باشد، این بسیار مثبت است که شما با شفقت به او گوش بسپارید، با همدلی چند کلمه‌ای با او صحبت کنید و سپس سر کار خود برگردید. در این سناریو شما نشان می‌دهید که برای توانایی شریک زندگی خود جهت رویارویی با چالش‌های زندگی احترام قائلید.

حال فرض کنید که با شفقت به او گوش می‌دادید، با همدلی با او صحبت می‌کردید و سپس کار خود را رها می‌کردید و تمام وقت و توجه خود را صرف می‌کردید تا پروژه‌ی کاری او را به اتمام برسانید. اینجاست که می‌توان گفت شما وارد حوزه‌ی دلبستگی ناسالم شده‌اید.

در یک رابطه‌ی سالم، شما می‌خواهید به اندازه‌ای که می‌توانید حمایت‌گر باشید، در حالی‌که شریک عاطفی‌تان زندگی خودش را دارد و شما می‌دانید که در هر حال این زندگی اوست، نه شما.

۳. رفتار نجات‌بخش:

اگر شما زندگی شریک عاطفی‌تان را از آن خود بدانید، رفتار نجات‌بخش به طور طبیعی در رابطه ظاهر می‌شود. وقتی شما درباره هر چیز کوچکی که در رابطه با پارتنرتان اتفاق می‌افتد نگران شوید (هرچقدر هم که آن موضوع کم اهمیت باشد)، و سعی کنید به جای او مسئولیت به عهده بگیرید، تصمیم‌گیری کنید و راه‌حل ارائه کنید- حتی وقتی از شما تقاضای کمک نکرده است، اسم این رفتارها، رفتار نجات‌بخش است.

در یک رابطه سالم، دو طرف از نظرات و صلاح‌دید یکدیگر استفاده می‌کنند، اما در عین حال درک می‌کنند که هر فرد باید راحت باشد و مسئولیت تصمیمش را خودش بر عهده بگیرد. در صورت تقاضای کمک از جانب شریک عاطفی‌تان، شما قطعا برای کمک به او قدمی بر‌می‌دارید؛ اما وارد نمی‌شوید به این نیت که زندگی او را برایش زندگی کنید!

وقتی شما همه‌جانبه مسئولیت زندگی پارتنر خود را بر عهده می‌گیرید، به جای این‌که در شرایط دشوار کنار هم باشید و به اندازه هم برای بهبود شرایط تلاش کنید، به شخصی تبدیل می‌شوید که وقتی در رابطه مشکلی پیش می‌آید، دائما مقصریابی می‌کنید و یا فقط از شما انتظار می‌رود که همه‌چیز را درست کنید. رفتار نجات‌بخش در رابطه به دنبال خود همواره اشتغال ذهنی، عصبانیت و دلخوری را نیز به دنبال می‌آورد.

اگر وابستگی احساسی، اشتغال فکری و رفتار نجات‌بخش نشانه‌های یک دلبستگی ناسالم باشد، آیا این بدین معناست که شخصی که این نشانه‌ها را دارد، باید کاملا از شریک عاطفی خود جدا شود تا سلامت را تجربه کند؟ خیر، به هیچ عنوان. انتخاب، بین دلبستگی ناسالم یا عدم دلبستگی نیست. چیزی که در این میان وجود دارد و باید هدف روابط ما باشد، دلبستگی سالم است.

شما باید به حقوق شریک عاطفی خود احترام بگذارید و توانایی‌های او را محترم بشمارید، تا او از این طریق بتواند زندگی خود را هدایت کند. شما باید بتوانید عاشقانه و مشفقانه خود را از قید و بند زندگی پارتنر خود برهانید، به اندازه‌ای که هم او و هم خودتان بتوانید زندگی خودتان را داشته باشید، و در عین حال کنار هم باشید و از حضور یکدیگر عمیقا دلگرم باشید. شما نمی‌توانید مشکلات او را برایش حل کنید. می‌توانید به او یاری برسانید، حمایتش کنید، او را آرام کنید و تشویقش کنید؛ اما نمی‌توانید مسئولیت کارهایش را به عهده بگیرید و دخالت کنید.

با شفقت و عشق به یکدیگر، به مسئولیت‌های خود توجه می‌کنید و به همسرتان هم اجازه می‌دهید همین کار را بکند. در این صورت است که دلبستگی سالم جایگزین دلبستگی ناسالم خواهد شد. این همان تعادل جادویی است که یک رابطه‌ی شاد، سالم و حمایت‌گر به آن نیاز دارد.

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

 Signs You Have an Unhealthy Attachment to Your Partner

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته نشانه‌های داشتن یک دلبستگی ناسالم به شریک عاطفی چه چیزهایی است؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

اگرچه بچه‌ها ممکن است از تمام شدن تابستان و شروع فصل تکالیف ناراضی باشند و غرغر کنند، اما برای بیشتر آن‌ها شروع سال مدرسه یک دوران هیجان‌انگیز و سرشار از فرصت‌هاست. هر سال تحصیلی جدید، شامل معلم‌ها و هم‌کلاسی‌های تازه و تجربیات جدید است. اما همه این تازگی‌ها در عین حال با نوعی عدم اطمینان و بلاتکلیفی نیز همراه است؛ به این معنا که تقریبا هر کودک کم و بیش اضطراب بازگشت به مدرسه را تجربه می‌کند. با روان‌حامی همراه باشید.

علائم خفیف اضطراب بازگشت به مدرسه در بچه‌ها ممکن است با این رفتارها همراه باشد: دلشوره داشتن، مدت زیادی را صرف آماده‌سازی لباس‌های روز اول کردن، پر از سوالات گوناگون بودن و آرام‌تر از معمول بودن است.

علائم ناراحت کننده بیشتر ممکن است شامل مشکلات خواب، کاهش اشتها، بی‌قراری یا تحریک‌پذیری باشد.

علائم شدید ممکن است شامل گریه زاری، کج‌خلقی‌های مداوم و یا حتی امتناع از رفتن به مدرسه باشد.

سنین متفاوت، نگرانی‌های متفاوت ناشی از بازگشت به مدرسه.

آن‌چه بچه‌ها درباره‌ی آن نگران هستند، در هر سنی متفاوت است. مثلا بچه‌های مهدکودک، پیش‌دبستانی وکلاس اولی‌ها ممکن است با جدایی از والدین مشکل داشته باشند، خصوصا اگر تا به حال مدت زیادی را دور از مادر نبوده باشند.

بچه‌های کوچک‌تر ممکن است نگرانی‌هایی درباره آسیب دیدن و یا وظایف عملی خود داشته باشند، مثلا: اگه نتونم دستشویی رو پیدا کنم؟ اگه اشتباهی سوار یه سرویس دیگه بشم؟ اگه از مدرسه بیام بیرون و مامانم/بابام نیومده باشن دنبالم؟

در یک مدرسه‌ی جدید نیز بچه‌های بزرگ‌تر ممکن است نگرانی‌های عملی مانند کوچک‌ترها داشته باشند، مثل: اگه نتونم کلاسم رو پیدا کنم؟ اگه نتونم در کمدم رو باز کنم؟ اگرچه بیشتر احتمال دارد که این بچه‌ها دلمشغولی‌های اجتماعی داشته باشند، مثل: اگه معلممون خوب نباشه؟ اگه هیچ دوستی پیدا نکنم؟ برای ناهار پیش کی بشینم؟ بچه‌های بزرگ‌تر همچنین بیشتر نگران عملکرد در مدرسه و تقاضاهای افزایش‌یافته‌ی مدرسه در مدارج بالاتر هستند.

نگرانی‌های نوجوانان بیشتر این است که دیگران، خصوصا هم‌سالان چگونه آن‌ها را ارزیابی می‌کنند و این‌که آیا در جمع دوستانشان پذیرفته می‌شوند یا خیر.

همچنین سال پایینی‌ها گاهی نگران این هستند که نکند توسط بچه‌های سال بالایی مورد اذیت قرار گیرند.

اگر فرزند شما مضطرب به نظر می‌رسد، از او سوال کنید: «چه چیزی تو را نگران می‌کند؟»

بچه‌ها گاهی اطلاعاتی غلط و اغراق‌شده از دیگر کودکان در مدرسه می‌شوند که آن‌ها را می‌ترساند. مثلا: «همه معلمای پنجم خیلی بدجنس هستن». در این موارد شما به عنوان والدین می‌توانید سوء‌تفاهم‌های فرزندتان را تصحیح کنید و به آن‌ها اطمینان مجدد بدهید تا ترس‌هایشان را کنار بگذارند. همچنین می‌توانید در صورت امکان، زمان بیشتری را به گشت و گزار با فرزندتان اختصاص دهید.

تنها «حضور» والدین برای کودکان بسیار آرامش‌بخش است و به آن‌ها فرصتی می‌دهد تا در صورت تمایل، از نگرانی‌هایشان درباره بازگشت به مدرسه صحبت کنند.

از تلاش‌های فرزندتان برای مقابله با نگرانی‌هایش، حمایت کنید.

در این‌جا به ذکر راه‌هایی می‌پردازیم که از طریق آن‌ها می‌توانید به فرزند خود کمک کنید تا از پس این نگرانی‌های ناشی از بازگشت به مدرسه برآید.

1. احساسات کودک را تصدیق کنید:

نادیده‌گرفتن ترس‌های فرزندتان با گفتن این جمله: «نگران نباش، چیزی نیست!» نه تنها دردی را از او دوا نمی‌کند بلکه او را بیشتر ترغیب می‌کند که فکر کند: اتفاقا چیزی هست! وقتی شما احساس ترس او را تصدیق می‌کنید، برای او هم مهربانانه‌تر است و هم موثرتر. می‌توانید چنین جملاتی به کودک بگویید: «تو مضطرب هستی، چون داری میری یه کلاس بالاتر». یا «نگرانی، چون دوستای پارسالت افتادن تو کلاسای مختلف».

همین که کودک می‌شنود که شما می‌فهمید و درک می‌کنید، اغلب می‌تواند بار نگرانی او را کاهش دهد.

2. تا جایی که امکان دارد شرایط را برای او قابل پیش‌بینی کنید:

مثلا قبل از بازگشایی مدارس، یک روز او را ببرید و مدرسه را به او نشان دهید، عکس معلم جدیدش را در وبسایت مدرسه به او نشان دهید، یک برنامه منظم خواب چند روز قبل از شروع مدارس با کمک هم تنظیم کنید، شب قبل از شروع مدرسه، به او در چیدن کیف و وسایلش و آماده‌کردن لباس‌هایش کمک کنید و یا ترتیبی بدهید تا در صورت امکان فرزند شما با یک دوست، روز اول به مدرسه برود و هماهنگ کنید که با چه کسی به خانه برگردد.

3. برای مدیریت شرایط دشواری که ممکن است پیش بیاید برنامه‌ریزی کنید:

اگر کودک شما درباره یک موقعیت خاص نگران است، به او کمک کنید تا راهی برای آن پیدا کند. مثلا اگر کودک بگوید: «اگه کسی نباشه که زنگ تفریح باهاش بازی کنم چی؟» بپرسید: «خب تو این شرایط چیکارا می‌تونی بکنی؟» سپس با استفاده از بارش مغزی راه‌حل‌ها و پیشنهاداتی را با کمک هم ارائه کنید.

4. بر تداوم و پیوستگی تاکید کنید:

بچه‌ها معمولا می‌شنوند که در سال‌های بعد، همه‌چیز خیلی متفاوت خواهد بود. این می‌تواند برای آن‌ها ترسناک و هشداردهنده باشد. در این مواقع شما باید به جای تغییرات چشمگیر، بر روی پیوستگی و تداوم تاکید کنید. به این معنا که مثلا به فرزند خود بگویید: «هم‌کلاسی‌های تو همان بچه‌هایی هستند که دو ماه پیش دیده‌ای. در این مدت تغییر خیلی زیادی اتفاق نیفتاده که بخواهی بابت آن‌ها نگران باشی.» یا به او بگویید: «همان‌طور که به آن خوبی از کلاس اول به دوم رفتی، من اطمینان دارم که از کلاس دوم به سوم هم به خوبی عبور می‌کنی و از پس آن برمی‌آیی. این فقط یک قدم دیگر است، در همان مسیر آشنای قبلی.»

انتظارات مثبت اما واقع‌بینانه‌ای داشته باشید.

مهم‌ترین کاری که می‌توانید برای کمک به فرزندتان انجام دهید، این است که خودتان آرام و مطمئن باشید و این اطمینان را با فرزندتان نیز سهیم شوید. کودکان برای ارزیابی اینکه آیا می‌توانند از پس یک موقعیت دشوار برآیند یا خیر، به والدین خود نگاه می‌کنند. اگر شما درباره توانایی‌های فرزند خود در بازگشت به مدرسه و شروع سال جدید آرام و خوشبین باشید، یقین داشته باشید که این حالت شما در امیدوار بودن فرزندتان نیز تاثیرگذار خواهد بود.

گاهی لازم است به فرزند خود کمک کنید که بپذیرد برای تطبیق یافتن با شرایط جدید در مدرسه، نیاز به زمان دارد. مثلا اگر کودک درباره تغییر کلاس‌هایش نگران است، به او بگویید: «در حال حاضر ممکن است تغییر کلاس‌ها کمی ترسناک به نظر بیاید؛ اما من حدس می‌زنم که بعد از چند هفته کم‌کم به آن عادت می‌کنی و این مسئله برایت حل خواهد شد.»

همچنین می‌توانید درباره موفقیت‌های قبلی فرزند خود در شرایط مشابه، برایش مثال‌هایی بیاورید و از این طریق به او یادآور شوید که باز هم می‌تواند از پس شرایط برآید.

وقتی بچه‌های من کوچک‌تر بودند، در ابتدای هر سال تحصیلی به آن‌ها می‌گفتم: «جایی در کلاس جدید شما، کودکی هست که منتظر ایستاده تا با شما دوست شود.» این به کودک کمک می‌کند تا برای پاسخگویی به پیشنهادات دوستی از جانب هم‌کلاسی‌هایش آماده باشد و موجب شکل‌گیری انتظارات مثبتی در ذهن او درباره‌ی سال تحصیلی جدید در مدرسه می‌شود.

نویسنده: دکتر کندی مور

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:  Back-To-School Worries

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته بازگشت به مدرسه و نگرانی‌های ناشی از آن (کمک به بچه‌ها برای شروع سال جدید) اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آیا از آن دسته افرادی هستید که خشم را احساسی غیر قابل پذیرش و ممنوعه می‌دانید که حتی‌الامکان نباید آن را تجربه کنید؟ یا برعکس هر اتفاق کوچکی ممکن است موجب رنجش و پرخاشگری شما بشود؟ با روان‌حامی همراه باشید تا کمی بیشتر درباره احساس خشم بدانید.

اگر شما مدام خود را در حال برون‌ریزی می‌یابید- رفتارهایی مثل نوشیدن بیش از حد مشروب، جنگ و دعوا راه انداختن، روابط جنسی بی‌ بندوبار، فریب دادن و به اصطلاح چوب لای چرخ دیگران گذاشتن؛ و یا اگر بدن شما دائما در حالتی تنیده قرار دارد- فک‌های به هم فشرده، بدن منقبض، گردن سفت و سخت و…، همه‌ی این نشانه‌ها خبر از یک احساس خشم وارسی‌ نشده می‌دهند.

برخلاف آن‌چه تاکنون آموخته‌ایم، خشم چیز بدی نیست. درحالی‌که ممکن است با نوعی احساس ناراحتی همراه بوده و یا حتی دردناک باشد، اما خشم درواقع برای شما مفید است.

با آشکار شدن مزایای احساس خشم، ما بیشتر و بیشتر می‌فهمیم کیستیم؛ و نیازها، محدودیت‌ها و ارزشمندی‌های خود را می‌شناسیم. خشم برای شما دانش بیشتری درباره خودتان فراهم می‌کند. این دانش به شما کمک می‌کند که پیوندهای نزدیک‌تر و عمیق‌تری با دیگران ایجاد کنید، صمیمیت بیشتری در رابطه با شریک عاطفی خود تجربه کنید و در نهایت زندگی شادتر و رضایت‌بخش‌تری داشته باشد.

قبل از این‌که بتوانید از فواید خشم رمزگشایی کنید، این مهم است که توجه داشته باشید وقتی شما عصبانی می‌شوید، بین این‌که چگونه از لحاظ هیجانی و بدنی احساس می‌کنید و چگونه به این احساسات پاسخ می‌دهید تفاوت وجود دارد. مثلا درحالی‌که پاسخ شما به خشم می‌تواند کاملا مخرب باشد، هیجان شما به تنهایی می‌تواند به طرز شگفت‌آوری مفید باشد؛ چون کارکرد احساس خشم، اصلاح روابط است، نه تخریب آن‌ها.

وقتی شما خشم خود را تجربه و آن را پردازش می‌کنید، به جای آن‌که صرفا به این احساس خشم خود واکنش نشان دهید، به نوعی خودآگاهی دست می‌یابید که این خودآگاهی برای شناسایی علت احساس خشمتان موردنیاز است.

• آیا نیازی از من برآورده نشد؟
• آیا کسی از مرزهای من پا فراتر گذاشت؟

آن‌چه ذکر شد اولین قدم است برای این‌که بتوانیم آن‌چه همیشه به عنوان یک هیجان منفی به ما آموخته شده است را به یک ابزار مثبت تبدیل کنیم.

وقتی شما با بی‌فکری، انتقاد، بی‌احترامی، رهاشدگی و یا نادیده گرفته شدن مواجه می‌شوید، مغز فرمان «جنگ یا گریز» صادر می‌کند. گویی بدن شما فریاد می‌زند: مراقب باشید! شما تهدید می‌شوید.

احساس امنیت در جهان بدین معناست که مرزهای ذهنی و بدنی شما در تهدید نباشند؛ و وقتی آن‌ها احساس خطر کنند، طبیعی است که شما عصبانی می‌شوید. دندان‌های به هم فشرده شده، حس داغ شدن پوست یا نوشیدن افراطی الکل ممکن است نتیجه‌ی عبور کردن فردی از یکی از مرزهای شما باشد؛ مرزی که حتی از وجودش آگاه نبوده‌اید.

اگر بتوانید به جای واکنش نشان دادن به یک مرز تهدید شده به شیوه‌ای مخرب، با احساس خشم خود همنشین شوید و به آن گوش فرا دهید، چیزهای زیادی دارد که به شما بگوید.

به آخرین باری بازگردید که احساس خشم شما برانگیخته شد. از خودتان بپرسید:

• چه چیز موجب برانگیزاندن خشم من شد؟
• آیا من به طریقی پاسخ دادم که برای روابطم و همچنین خودم در درازمدت کمک‌کننده است؟
• آیا این وسط چیزی نیاز به تغییر دارد تا آن‌چه انجام می‌دهم با چیزی که واقعا خواستار آن هستم، در یک راستا قرار گیرند؟

با پاسخ به این سوالات شما با مرزهای خود بیشتر آشنا می‌شوید- این‌که تاب و تحمل چه میزان از محرک‌های محیطی را دارید و یا ندارید، و بنابراین خودتان را بیشتر می‌شناسید و به درون خود نزدیک‌تر می‌شوید. در نتیجه شریک زندگی‌تان نیز شما را بیشتر خواهد شناخت.

همه‌ی ما نیازهای عاطفی اساسی داریم که مشابه هستند. از جمله نیاز به توجه، محبت، دسترسی، قدردانی و پذیرش.

ما موجوداتی اجتماعی هستیم که به طور طبیعی به خانواده، دوستان و کسی که دوستش داریم نوعی دلبستگی را تجربه می‌کنیم. به آن‌ها تکیه می‌کنیم و روی حمایتشان حساب می‌کنیم. ما به آن‌ها نیاز داریم تا نیازهای عاطفی ما را برآورده کنند و وقتی از جانب آن‌ها ناکام می‌شویم، احساس خشم را تجربه می‌کنیم. حال اگر ما بتوانیم نیازی که برآورده نشده است را شناسایی کنیم و احساس خود را تجربه کنیم، خواهیم توانست رابطه‌ی خود را با طرف مقابل نیز اصلاح کنیم.

اگر شما حد و مرزهای متعلق به خودتان را شناسایی نکنید، نه خودتان و نه دیگران نمی‌توانید به آن‌ها احترام بگذارید. اگر نیازهایتان را شناسایی نکنید، نمی‌توانید آن‌ها را به دیگران بازگو کنید. وقتی شما کم‌کم یاد بگیرید که تشخیص دهید چه چیزی موجب ایجاد احساس خشم در شما می‌شود، و به آن‌چه این احساس سازنده سعی دارد به شما بگوید گوش دهید، حد و مرزهای ایمن و رضایتمندی در روابط و در کل زندگی را تجربه خواهید کرد.

در نهایت رمزگشایی فواید احساس خشم را می‌توان در کلمه «تعامل» خلاصه کرد؛ به این معنا که این احساس سازنده، شما را با افراد دور و برتان در ارتباط قرار می‌دهد و روابط را اصلاح و شفاف می‌کند.

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:  Unlocking the Benefits of Anger

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته احساس خشم و رمزگشایی از سودمندی، مزایا و کارکرد آن در روابط انسانی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

پژوهشگران به تازگی عامل مهمی را مطرح کرده‌اند که در ارتباط بین زن و مرد بسیار ارزشمند است؛ اما تعداد قابل توجهی از زوج‌های جوان به آن بی‌اعتنا هستند. با روان‌حامی همراه باشید.

چگونه می‌توانید پیش‌بینی کنید که رابطه‌ی شما با شریک عاطفی‌تان یک رابطه‌ی پایدار و موفق خواهد بود؟ عشق بدون قید و شرط؟ رویاهای مشترک؟ رابطه‌ی جنسی خوب؟ در واقع به نظر می‌رسد که در بلندمدت، یکی از پیش‌بینی‌کننده‌های یک رابطه‌ی موفق موردی است که این مورد، هیچ ارتباطی با هیچ‌یک از عواملی ندارد که هنگام تصمیم‌گیری درباره ازدواج احتمالا در ذهن شماست!

تحقیقات جدید موسسه بروکینز و UCLA نشان می‌دهد که یکی از بهترین پیش‌بینی‌کننده‌های طول عمر رابطه، اعتبار مالی شماست.

اعتبار مالی به دو روش کلیدی، طول عمر رابطه را پیش‌بینی می‌کند:

۱. اعتبار مالی هرچه بیشتر بهتر

افرادی که اعتبار مالی بیشتری دارند، هم احتمال بیشتری دارد که وارد روابط متعهد شوند و هم بیشتر محتمل است که روابط پایدارتری را تجربه کنند.

۲. اعتبار مالی هرچه مشابه‌تر، بهتر

افرادی که اعتبار مالی‌شان شباهت بیشتری به هم دارد، بیشتر احتمال دارد که روابط طولانی‌تری را با هم تجربه کنند. برای مثال اگر درصد تفاوت شرایط و اعتبار مالی دو طرف زیاد باشد، احتمال جدایی در دو سال اول زندگی مشترک چندین برابر افزایش می‌یابد.  

حال این سوال پیش می‌آید که چرا تاثیر اعتبار مالی افراد در پیش‌بینی پیامد ارتباطات تا این میزان است؟ پژوهشگران معتقدند که اعتبار مالی شما تضمینی است برای قابل‌اعتماد بودن و متعهد بودن شما در قبال تعهدات و وظایفتان. افرادی که اعتبار مالی مشابهی دارند، ممکن است در درازمدت بهتر عمل کنند؛ چراکه آن‌ها در مواجهه با چالش‌های زندگی، احتمالا دست به انتخا‌ب‌های تقریبا مشابهی زده‌اند. بنابراین این شباهت نسبی در شرایط مالی، می‌تواند منعکس‌کننده‌ی شباهت‌هایی در ارزش‌های شخصی و در نگاهی جامع‌تر، در ساختار کلی شخصیت باشد.

این‌ها همه به چه معنا است؟

بیایید ابتدا با این شروع کنیم که این‌ها به چه معنا نیست. این اطلاعات جدید قطعا به این معنا نیست که شما باید فورا و قبل از هرچیز سراغ اعتبار مالی شریک آینده‌ی زندگی خود بروید و بررسی کنید که آیا او با شما متفاوت است یا از شما پایین‌تر است یا بالاتر.

در عوض بهتر است که از این پژوهش به عنوان یک نقطه‌ی آغاز استفاده کنید. آغاز صحبت‌کردن درباره‌ی پول در رابطه خود. به عنون یک روان‌شناس بالینی می‌توانم این را با قطعیت به شما بگویم که بیشترین چیزی که مردم برای حرف زدن درباره‌ی آن بی‌میل هستند، رابطه‌ی جنسی نیست؛ بلکه پول است. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که فرهنگ محرمانه بودن مسائل مالی افراد در آن حاکم است و بنابراین به‌راحتی درباره این مسائل صحبت نمی‌شود. همین فرهنگ منجر به ایجاد پیامدهای ناخوشایند در روابط می‌شود.

همسرانی که به همان میزان که از شرایط فیزیکی هم آگاهند از امور مالی یکدیگر نیز مطلع هستند، در بلندمدت رابطه‌ی بهتری را تجربه می‌کنند. با گفتگو درباره گذشته‌ی مالی، اهداف حال و آینده، شما و شریک عاطفی‌تان بیشتر و بیشتر با یکدیگر سهیم می‌شوید. هنگامی‌که شما از تفکر یکدیگر درباره چگونگی مدیریت امور مالی و اعتباری آگاه باشید، از این سازگاری با هم احساس خوشایندی خواهید داشت.

با این حال صرف نظر از اعتبار مالی، زوج‌هایی که به‌طور صحیح با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، روابط پایدارتری را تجربه خواهند کرد.

نویسنده: دکتر بن مایکل

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

.Can You Trust Someone? Don’t Check Their Phone. Check This

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا اعتبار مالی شما و شریک عاطفی‌تان موفقیت و پایداری رابطه را پیش‌بینی می‌کند؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

ما چه می‌توانیم بکنیم که به فرزندانمان اعتمادبه‌نفس دهیم، آن‌ها را قادر به همدلی با دیگران کنیم و کاری کنیم تا جایی که می‌توانند موفقیت در زندگی را تجربه کنند. با روان حامی همراه باشید.

شاید مهم‌ترین پیامی که والد می‌تواند به کودک انتقال دهد، این باور است که صرفا حضور کودک موجب شادی و لذت است. «بودن» کودک در این دنیا یک هدیه گرانبهاست. به همین سادگی. او مجبور نیست چیزی را ثابت کند، کار ویژه‌ای انجام دهد و یا فردی خاص باشد؛ بلکه تنها همان‌گونه که هست برای پدر و مادر ارزشمند است و وجودش برای آن‌ها لذت و شادی به همراه می‌آورد.

این‌که چیزی از کودک درخواست نکنید، این‌که هیچ رفتار یا کار خاصی از کودک انتظار نداشته باشید؛ بلکه فقط و فقط با لذتی که از حضور کودک در زندگی شما ناشی می‌شود به او پاسخ دهید، احتمالا مهم‌ترین چیزی است که والدین می‌توانند به فرزند خود هدیه دهند. همه‌ی این‌ها به عبارتی «عشق بی قید و شرط» نامیده می‌شود.

یک مثال:

من به رفتار مادر خودم با دختر ناشنوای خود، سیبل فکر می‌کنم. ما به طور طبیعی از سیبل خواسته‌هایی داشتیم که به پیشرفت او کمک می‌کرد. مثلا از او انتظار داشتیم یاد بگیرد صحبت کند، بخواند، بنویسد، درست رفتار کند و … تا بتواند به عنوان عضوی از یک جامعه، عملکرد مناسبی داشته باشد. اما مادر من به گونه‌ای کاملا متفاوت با نوه‌اش رفتار می‌کرد. او فقط دست‌های سیبل را به نرمی می‌گرفت، عمیق و مهربان به چشم‌هایش نگاه می‌کرد و می‌پرسید: عزیزم، آیا احساس خوشحالی می‌کنی؟ در واقع تنها «حضور» این دختر کوچک همراه با آن سمعک‌های سنگین در حالی‌که با قدم‌هایی لرزان وارد اتاق می‌شد، کافی بود تا گل از گل مادربزرگ دوست‌داشتنی‌اش بشکفد.

البته عشق بی قید و شرط به این معنا نیست که والدین نباید هیچ‌گونه خواسته و انتظاری از کودک داشته باشند. والدین قطعا نیاز دارند که انتظارات خاصی را مشخص کنند، قوانین و مقرراتی را وضع کنند و در صورت لزوم انضباط و مسئولیت مثبت را آموزش دهند. اما با وجود همه‌ی این‌ها کودک نیز باید احساس کند که حضور او برای خوشحالی کافی است و علیرغم همه‌ی بایدها و نبایدها، وجودی ارزشمند دارد.

پرسش‌هایی جهت تامل:

آن‌چه نیاز است صادقانه به آن توجه داشته باشیم و لازمه‌ی عشق بی قید و شرط ما به فرزند است، این است که همه این‌ها (نظم و انضباط، ادب، استقلال) باید برای فرزند ما خوب باشد، نه لزوما برای ارضای حس خودپسندی مادر یا پدر. چه میزان از آن‌چه ما از کودکان خود انتظار داریم، ​​واقعا برای ارضای غرور و رضایت خودمان است؟ و یا چقدر دوست داریم پز موفقیت‌های فرزندمان را به همسایه و آشنایان بدهیم؟ چقدر رویاهای ما به عنوان پدر و مادر در موفقیت‌های فرزندمان در مدرسه، در ورزش، در هنر و یا حتی در ظاهر کودک، جلوه‌گر می‌شود؟ رویاهایی که ما خودمان قادر به برآورده کردن آن‌ها نبوده‌ایم. این پرسش‌هایی است که باید صادقانه با آن‌ها روبه‌رو شویم.

حال اگر کسی این شادی را احساس نمی کند چه باید کرد؟ قطعا زمان‌هایی وجود دارد که والدین با رفتار بد فرزند مواجه می‌شوند؛ یا زمانی‌که والد به قدری خسته است که قادر به پاسخگویی به فرزند نیست و نیاز دارد تا اوقاتی را به خود اختصاص دهد. در این اوقات بسیار دشوار است که احساس لذت و سرخوشی ناشی از حضور فرزند و عشق بی قید و شرط را تجربه کرد. در صورت امکان، لازم است خلوتی را پیدا کنیم که به تنهایی و دور از فرزند، آرامش ذهن خود بازیابیم.

اما همیشه با همه‌ی این‌ها، جایی در دل هر پدر و مادری هست که لذت و شادی از برکت حضور کودک در خانه، در آن موج می‌زند.

نویسنده: شیلا کهلر

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

The most essential thing a parent can do for a child

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته عشق بی قید و شرط: مهم‌ترین کاری که والدین می‌توانند در حق کودکان خود انجام دهند. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آیا زمانی که به تلفن همراه خود دسترسی نداشته باشید بی‌قرار می‌شوید؟ آیا همیشه سعی می‌کنید موبایلتان را در نزدیکی خود نگه دارید؟ با روان‌حامی همراه باشید تا چگونگی ایجاد این دلبستگی به گوشی موبایل، برایتان مشخص شود.

• من مرتبا گوشی خود را چک می‌کنم، حتی وقتی زنگ نمی‌خورد.
• شب‌ها به راحتی می‌توانم به گوشی خود دسترسی پیدا کنم.
• اگر گوشی‌ام را در خانه جا بگذارم، برای این‌که برگردم و آن را بردارم آرام و قرار ندارم.
• وقتی موبایلم در دسترسم نباشد، به شدت بی‌قرار می‌شوم.

اگر عبارات بالا در مورد شما صدق می‌کند، توضیحات زیر «چرایی» این موضوع را بیان می‌کند. اولا مهم است توجه داشته باشیم که امروزه بیشتر مردم وقتی از گوشی‌های همراهشان جدا باشند، احساس اضطراب را تجربه می‌کنند. تقریبا ۶۰ درصد از دارندگان گوشی‌های همراه، به «نوموفوبیا» مبتلا هستند که ترکیبی است از واژه‌های no، mobile و phobia؛ به معنای ترس از جداشدن از تلفن‌همراه. حال علت چیست؟ پاسخ ممکن است به شیوه‌ی دلبستگی ما به افراد در زمان نوزادی مرتبط باشد.

سال‌ها پیش روان‌شناسی به نام جان بالبی، معتقد بود که انسان‌ها با تمایل به حفظ درجه‌ خاصی از نزدیکی یا دلبستگی به دیگران متولد می‌شوند (بالبی، ۱۹۶۹). دلبستگی به مراقبان اولیه (پدر و مادر یا دیگر کسانی که از ما مراقبت می‌کردند) در دوران کودکی، برای حفظ بقاست؛ و این دلبستگی دارای نوعی کارکرد سازشی برای انسان است. حال این رفتار دلبستگی-با هر کیفیتی که شکل گرفته باشد، می‌تواند در بزرگسالی نیز در شرایطی که مشابه تعاملات اولیه‌ی نوزاد- والد است، راه‌اندازی شود.

همه‌ی ما انسان‌ها در موقعیت‌هایی که دیگران به ما احساس نزدیکی، صمیمیت و امنیت منتقل کنند، عملکرد بهتری داریم. حال اگر ما از تجارب سرشار از امنیت محروم شویم و دلبستگی از نوع ایمن را تجربه نکنیم، به سبک‌های دلبستگی ثانویه (ناایمن) روی می‌آوریم؛ رفتارهایی مانند: تمایل فرد به ارتباط با دیگران به شیوه‌ای وسواس‌گونه و چسبندگی بیش از حد به دیگران (دلبستگی اضطرابی) و یا تمایل فرد به فاصله گرفتن از دیگران به جای حل مشکل (دلبستگی اجتنابی).

علاوه‌براین وقتی ابژه‌های دلبستگی ما در دسترس نباشند، ما در جستجوی سایر ابژه‌های دلبستگی جایگزین برمی‌آییم (مانند: اسباب‌بازی‌ها، حیوانات و موارد دیگر). امروزه اکثر قریب به اتفاق مردم دارای تلفن‌های همراه هستند؛ بنابراین قابل تصور است که در صورت غیاب افراد واقعی که بتوانند دلبستگی ایمن را توسعه دهند، گوشی‌های موبایل به عنوان جایگزین عمل می‌کنند.

چرا دلبستگی به یک تلفن همراه؟

فارغ از این‌که امروزه تقریبا تمام افراد از گوشی‌های همراه استفاده می‌کنند، دو دلیل وجود دارد که دلبستگی ما را به این وسیله توضیح می‌دهد.

اول این‌که گوشی‌های همراه به ما اجازه می‌دهند که از طریق شبکه‌های اجتماعی و ارسال پیام‌های نوشتاری با دیگران ارتباط برقرار کنیم. بر این اساس، تلفن‌های همراه، نقش تسهیل‌کننده‌ی ارتباط را دارند. به این معنا که بستری را فراهم می‌کنند که در آن‌، ابژه‌های اولیه و اصلی دلبستگی با یکدیگر در ارتباط قرار گیرند (خانواده، دوستان). دوم این‌که ما در گوشی‌های همراهمان عکس، لینک‌های وب و سایر اطلاعات شخصی را ذخیره می‌کنیم و این اطلاعات را براساس سلیقه‌ و ترجیحات شخصی خود تغییر می‌دهیم (مثل انتخاب آهنگ زنگ گوشی، انتخاب عکسی برای صفحه نمایش و …). شیوه‌ای که از طریق آن تلفن همراه یک فرد، متناسب با ویژگی‌های شخصی او کدگذاری می‌شود، ارزشمندی آن را به عنوان یک ابژه‌ی دلبستگی افزایش می‌دهد؛ و در این راستا تلفن همراه فرد، به وسیله‌ای تبدیل می‌شود که برای او به عنوان جایگزین دلبستگی عمل می‌کند.

روان‌شناسی به نام ورونیکا کوناک به همراه جمعی از همکارانش به بررسی جنبه‌های مختلف دلبستگی به تلفن همراه پرداختند. این سوال اساسی برای آن‌ها مطرح بود که آیا دلبستگی ما به تلفن‌های همراه به‌خاطر نقش آن‌ها به عنوان تسهیل‌کننده‌ی ارتباط است؛ یا این‌که آن‌ها برای ما به عنوان جایگزینی برای دلبستگی عمل می‌کنند. همچنین آن‌ها به بررسی این موضوع پرداختند که چگونه سبک دلبستگی یک فرد (اضطرابی و یا اجتنابی)، بر دلبستگی او به تلفن تاثیر می‌گذارد و چه جنبه‌ی خاصی از دلبستگی به تلفن، برای افراد با سبک‌های دلبستگی متفاوت، اهمیت و جذابیت دارد.

شرکت‌کنندگان این پژوهش ۱۴۲ نفر در محدوده سنی ۱۹ تا ۲۵ سال بودند. این افراد توسط مقیاس‌هایی مورد سنجش قرار گرفتند: مقیاس استفاده از موبایل، مقیاس دلبستگی به موبایل و مقیاس سبک دلبستگی بزرگسالان.

سبک دلبستگی و وابستگی به موبایل:

به طور کلی نتایج این مطالعه نشان داد که افراد جوان به نوعی به تلفن‌های همراهشان وابسته هستند. به عنوان مثال نشانه‌های رفتاری این وابستگی این است که افراد دائما تلاش می‌کنند که گوشی‌های خود را نزدیک به خود نگاه دارند؛ و وقتی از موبایل دور شوند، نوعی پریشانی را تجربه می‌کنند. این نوع وابستگی، مستقل از عملکرد «ارتباطی» تلفن همراه بود و با آن تفاوت داشت.

عملکرد تسهیل‌کننده ارتباط:

با‌این‌حال، مطالعه نشان داد که اضطرابی که از ترس جدا شدن از تلفن همراه ناشی می‌شود، بیان‌کننده نیاز فرد به برقراری ارتباط است، به این معنا که برای کسانی که اضطراب دلبستگی بالایی را نشان می‌دهند، عملکرد «تسهیل‌کننده ارتباط» تلفن همراه دارای بیشترین اهمیت است و نیاز «نزدیک بودن به دیگران» را در آن‌ها برآورده می‌کند.

درنهایت پژوهشگران دریافتند که میان استفاده از تلفن‌های همراه و دلبستگی اضطرابی، ارتباط معناداری وجود دارد. افرادی که در ارتباطات خود، در اصطلاح بیش از حد به دیگران می‌چسبند، همواره نیازمند ارتباط با دیگران بوده و از طردشدن می‌ترسند، از موبایل خود بیشتر استفاده می‌‌کنند و زمان بیشتری را صرف استفاده از شبکه‌های اجتماعی می‌کنند.

تفاوت‌های جنسیتی:

محققان دریافتند که دخترها بیشتر برای برقراری تماس و پیام کوتاه (اهداف ارتباطی و اجتماعی) از تلفن‌هایشان استفاده می‌کنند. در عوض، پسرها بیشتر برای جستجوی اطلاعات یا بازی‌کردن، از موبایل استفاده می‌کنند. احتمالا به این خاطر که زنان بیشتر برای اهداف اجتماعی یا ارتباطی از گوشی موبایل استفاده می‌کنند، وابستگی آن‌ها نیز بیشتر است.

نویسنده: دکتر مارتین گراف

مترجم: فرانک ناطقی

منبع:

Why You Can’t Be Without Your Phone

مطالب مرتبط:

تکنولوژی چگونه هوش هیجانی فرزندانمان را تضعیف می‌کند؟

رهنمودهای آکادمی پزشکی کودکان آمریکا برای استفاده کودکان از رسانه های دیجیتال.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته چرا نمی‌توانیم بدون گوشی موبایل خود سر کنیم؟ (چگونه دلبسته‌ی تلفن همراه خود می‌شویم؟) اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

منبع: Person-Centered Therapy

رواندرمانی مراجع محوری کارل راجرز: معرفی کامل

نوشته درمان فردمدار (روان درمانی مراجع محور راجرز) چیست؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به عنوان پدر یک دختر نه ساله، این را می‌دانم که هیچ چیز بیشتر از هنر ابراز خود به شیوه‌ای خلاقانه و یا اجرای موسیقی با گروهی از هم‌سالانش، برای دخترم لذت و وجد به همراه نمی‌آورد.با روان حامی همراه باشید.

متاسفانه ما بزرگسالان عموما فعالیت‌های هنری را در انتهای لیست ترجیحات خود قرار می‌دهیم. احتمالا بیشتر ما (از جمله خودم) تلاشی برای شرکت در گروه‌های نوشتن خلاق و یا ورود به گروه‌های هنری محلی نمی‌کنیم. اما براساس یک پژوهش جدید بهتر است این کار را بکنیم. طبق این پژوهش، شرکت در گروه سرایندگان کُر و نوشتن خلاق، هم برای بزرگسالان سالم و هم برای کسانی که از مشکلات سلامت روان رنج می‌برند، باعث بهبود تنظیم هیجانی می‌شود.

پژوهشگران دریافته‌اند که تمامی شرکت‌کننده‌هایی که در گروه های مبتنی بر هنر مشارکت داشته‌اند، هم در طول پژوهش و هم بلافاصله بعد از انجام فعالیت‌های هنری، افزایش معنادار در هیجانات مثبت و کاهش معناداری در هیجانات منفی را گزارش کرده‌اند.

این فعالیت‌ها همچنین برای بزرگسالانی که مبتلا به اختلالات حاد روانی مانند اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلال سوء مصرف مواد تشخیص داده شده بودند در مقایسه با بزرگسالان سالم در گروه کنترل، منجر به تغییراتی مثبت در هیجاناتشان شد. محققان نتیجه می‌گیرند: در طی شرکت در فعالیت‌های هنری جمعی، نشانه‌های چشمگیری از تاثیرات هیجانی مثبت ایجاد می‌شود که برای سلامت روان بسیار مفید است.

یافته‌ها حاکی از آنند که افراد مبتلا به اختلالات روانی حاد، در زمینه ادراک و تنظیم هیجانات خود دارای مشکلات بسیاری هستند و این موضوع باعث مختل شدن روابط اجتماعی آن‌ها در ابعادی گسترده می‌گردد. این نشانه‌ها با دارو‌ درمانی و یا روان‌‌‌ درمانی به طور کامل بهبود نمی‌یابند. یافته‌های این پژوهش بسیار هیجان‌انگیز است؛ از این جهت که: به وضوح نشان می‌دهد شرکت در گروه‌های مبتنی‌ بر هنر به شیوه‌ای مثبت روی هیجانات و تنظیم هیجانی این افراد اثرگذار است.

تاثیر فعالیت هنری بر روی مغز:
داشتن برنامه‌ی منظم انجام فعالیت هنری و مشخص بودن زمان آن بر روی تقویم، چیزی بود که شرکت‌کنندگان در مطالعه، مشتاقانه در انتظار آن بودند و این فعالیت هنری، نقطه‌ی کانونی روز آن‌ها محسوب می‌شد. در حقیقت انجام کارهای هنری در میان جمع، مناطق مرتبط با لذت و پاداش در مغز را فعال می‌سازد.از منظر روان‌شناسی فیزیولوژیک، تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که آواز خواندن دسته‌جمعی با کاهش واکنش «جنگ یا گریز»، برای سیستم عصبی خودکار بسیار مفید است.

در این مطالعه گزارش شده است که شرکت در گروه‌های مبتنی بر هنر، حمایت‌های اجتماعی را فراهم می‌آورد. هم‌سو با مفاهیم نظری، منحرف‌کردن فرد از نشخوار فکری منفی درباره زندگی و متمرکز کردن او بر محرک‌های مثبت در یک بافت اجتماعی، می‌تواند موجبات بهبود تنظیم هیجان در افسردگی را فراهم آورد. این یافته‌ها با روند «تجویز اجتماعی» که اخیرا مطرح شده است هماهنگی دارد. در این روند، یک نسخه‌ی غیردارویی از فعالیت‌های مبتنی بر اجتماع، که با سبک زندگی خاص و نیازهای شخصی فرد منطبق و متناسب است، برای او تجویز می‌شود.

از دیدگاه بالینی، تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که مشارکت در گروه های مبتنی بر هنر می تواند رفاه و بهروزی ذهنی افراد را- متعلق به هر قشر و گروهی که باشند، در همه‌ی حوزه‌های زندگی بهبود بخشد. صرف‌نظر از این‌که در حال حاضر مشکلات سلامت روان را تجربه می‌کنید یا خیر، تدارک یک زمان‌بندی منظم در تقویم هفتگی برای پرداختن به فعالیت‌های هنری در حضور دیگران، از طریق فرآیندهای فردی و بین‌فردی، می‌تواند موجب توانایی تنظیم هرچه بیشتر هیجانات و افزایش احساسات و هیجانات مثبت شود.

نویسنده: دکتر کریستوفر برگلند
مترجم: فرانک ناطقی

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته فعالیت‌های مبتنی بر هنر تنظیم هیجانی فرد را بهبود می‌بخشند. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.