در تکاپوهای خانه تکانی، بازارگردی ها و خرید لباس های نو در حقیقت در پی آنیم که برای سالی جدید تغییری در خود ایجاد کنیم و یا حتی تلاش کنیم آدمی نو باشیم. اما تغییرات رفتاری هیچ وقت مانند تغییر ظاهری آسان نبوده اند. برای به وجود آوردن تغییر در زندگی مان همیشه با سختی مواجه بوده ایم. با اینکه در اکثر مواقع انگیزه و دلایل معقول برای تغییر داریم، چرا تغییر کردن برایمان سخت است؟

دشواری تغییر

مفهوم سکون (inertia) به معنای تمایل به کار نکردن برای بدون تغییر ماندن، مفهومی است که ما را در یافتن علت سختی تغییر کردن یاری می‌دهد؛ این مفهوم بیان می‌کند که چگونه بدن ما گرایش دارد که بر علیه ما باشد، دقیقا هنگامی که تصمیم داریم تغییری در زندگی مان به وجود آوریم.

مفهوم سکون در بدن ما به حالتی از تعادل که به هومئوستازی معروف است، شناخته می‌شود.

هومئوستازی به بدن ما کمک می‌کند که در شرایطی طبیعی از لحاظ عملکرد های مورد نیاز برای بقا قرار بگیرد که مانند یک ترموستات برای بدن ما عمل می‌کند.

وقتی که می‌خواهیم تغییر جدیدی در زندگی مان ایجاد کنیم؛ در حقیقت این حالت تعادل بدن را در معرض خطر قرار می‌دهیم. تغییرات فیزیولوژیکی و روان شناختی هر دو می‌توانند این حالت تعادل در بدن را از بین ببرند. همچنین تغییرات می‌توانند علیه مسیرهای عصبی مغز ما که برای عادات مان طراحی شده اند قرار گیرند و این موضوع نیز تغییر را دشوار می‌سازد.

لزوم تغییر

اما تغییر از دیدگاه بسیاری از بزرگان ضروری تلقی می‌شود؛ جان مکسول بیان می‌کند که زندگی هرگز تغییر نمی‌کند، مگر اینکه کاری را که هر روز انجام می‌دهیم، تغییر دهیم. چرچیل اظهار می‌کند: رو به پیشرفت، یعنی تغییر؛ رو به تکامل، یعنی تغییرهای بسیار.گوته می‌گوید که باید پیوسته تغییر کرد، تجدید حیات کرده و جوان شد که در غیر این صورت متعصب و سخت می‌شویم.

تغییر در روانشناسی وجودی نیز مفهوم با اهمیتی است. تغییرات می‌توانند حس و حال ویژه ای را از لحاظ وجودی ایجاد کنند. تغییراتی همچون گذشتن یک سال که خبر از مسن تر شدن ما می‌دهد. می‌تواند در ما اضطراب مرگ ایجاد کند و یالوم اظهار می‌دارد که ما برای پوشاندن این اضطراب است که مناسبت هایی مانند عید و تغییر سال و یا تولد هایمان را جشن می‌گیریم.

از زاویه ای دیگر، تغییر مفهومی کلیدی در روان درمانی اگزیستانسیال است. به طور کلی مراجعانی که به روان درمانگران مراجعه می‌کنند، انتظار به وجود آمدن تغییر دارند. رویکرد وجودی نیز معتقد به ایجاد تغییر است اما مسئله وقتی به وجود می‌آید که مراجعان به اشتباه انتظار دارند که درمان گران تغییری را برای آن‌ها به وجود آورند. روان درمانگران وجودی گرچه تغییر را ضروری و عاملی مهم برای درمان می‌دانند؛ اما برای درمانی موفق مراجع باید خود تغییری در خود ایجاد کند و به راستی خواهان این تغییر باشد و وظیفه درمان گر راهنمایی و هدایت وی به سمت تغییری مطلوب و درست می باشد. اگر مراجع خود حقیقتا خواهان تغییر نباشد، تغییر مطلوبی ایجاد نخواهد شد.

راهکار تغییر

دریافتیم که تغییر کردن در زندگی ضروری بوده و از طرفی دیگر انجام تغییرات هم ساده نیستند، پس نمی‌توان به سادگی و بدون برنامه ای دست به تغییر زد و انتظار پایداری رفتار ها را نیز داشت. از این رو دو پژوهشگر به نام های جیمز پروچسکا و کارلو دی کلمنت مدلی شش مرحله ای برای تغییر رفتار ارائه داده اند که در طی سال ها به عنوان مدلی موفق ارزیابی شده است. در این مدل، تغییر به تدریج رخ می‌دهد و عود به عنوان بخشی اجتناب ناپذیر از روند تغییر در طول عمر است. مردم اغلب در مراحل اولیه تمایل به تغییر ندارند یا مقاوم در برابر تغییر هستند. اما در نهایت یک رویکرد پیشگیرانه و متعهد برای تغییر رفتار ایجاد می‌شود.

این مدل نشان می دهد که تغییر آسان نبوده و اغلب به پیشرفت تدریجی با گام های کوچک به سمت یک هدف بزرگ نیاز دارد.

مختصری از مدل تغییر:

عناصر تغییر

برای موفقیت، شما باید سه عامل مهم در تغییر رفتار را درک کنید:

آمادگی برای تغییر: آیا شما منابع و دانش را برای ایجاد یک تغییر پایدار با موفقیت دارید؟

موانع تغییر: آیا چیزی مانع از تغییر شما می‌شود؟

انتظار عود: چه چیزی ممکن است به بازگشت رفتار سابق منجر شود؟

مراحل مدل تغییر

مرحله اول: پیش تامل

این مرحله، مرحله انکار و یا نپذیرفتن مشکل است.

راهکار پیشنهادی برای این مرحله تشویق افراد به تفکر مجدد در مورد رفتار، تشویق به تحلیل کردن خود و درون نگری و توضیح ریسک های رفتار فعلی می باشد.

مرحله دوم: تامل

این مرحله مرحله ی دو دلی و احساسات متناقض راجع به تغییر می‌باشد.

راهکار پیشنهادی برای این مرحله ارزیابی فواید و مضرات، تشویق کردن به اطمینان داشتن از توانایی ها و شناسایی موانع تغییر است.

مرحله سوم: آماده سازی

مرحله ی تجربه تغییرات کوچک و جمع آوری اطلاعاتی در مورد تغییر می‌باشد.

راهکار پیشنهادی این مرحله یادداشت کردن اهداف، آماده سازی برنامه ای برای انجام اهداف و تهیه لیستی از جملات انگیزشی است.

مرحله چهارم: عمل کردن

این مرحله مرحله ی عمل کردن مستقیم برای رسیدن به اهداف است.

راهکار پیشنهادی این مرحله پاداش دادن به موفقیت ها، یافتن پشتیبان های اجتماعی و جملات انگیزشی است.

مرحله پنجم: نگهداری

مرحله ی نگهداری و مراقبت کردن از رفتار جدید و دوری از وسوسه ها می‌باشد.

راهکار پیشنهادی این مرحله افزایش توان در مهارت های مقابله ای برای کنار آمدن با وسوسه ها و به یاد داشتن پاداش دهی برای موفقیت ها است.

مرحله ی ششم: عود کردن

این مرحله مرحله ی احساس شکست و یاس و نا امیدی است.

راهکار پیشنهادی این مرحله شناسایی مواردی که منجر به عود می‌شوند، شناسایی موانع موفقیت و اقدام برای گذر از این موانع و تایید دوباره اهداف و تعهد به انجام تغییر می‌باشد.

مطمئنا آسان نیست که تغییر بزرگی انجام دهید و آن را دائمی کنید. با استفاده از این مراحل، ممکن است در حفظ تصمیم های تان موفق تر باشید. بسیاری از برنامه های بالینی برای تغییر رفتار از جمله توقف سیگار تا بازیابی اعتیاد از از این مراحل استفاده می‌کنند.

اگر می‌خواهید که برای ساختن تغییرات برنامه ای ساختارمند داشته باشید، ممکن است این مراحل را مفید بیابید.

“آدمها فکر می‌کنند اگر یک بار دیگر متولد شوند، جور دیگری زندگی می‌کنند.”

شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود.

فکر می‌کنند می‌توانند همه چیز را از نو بسازند، محکم و بی نقص!

اما حقیقت ندارد، اگر ما جسارت طور دیگری زندگی کردن را داشتیم، اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،

اگر آدمِ ساختن بودیم، از همین جای زندگیمان به بعد را مى ساختيم…”

“آنتوان دوسنت اگزوپری”

منابع:

_ Kendra, Cherry (2018). The 6 Stages of Behavior Change: Very Well Mind site.

_ Ralph, Ryback (2017). Why We Resist Change: Psychology Today site.

نوشته چگونه تغییر کنیم؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آموزش تخصصی وعملی درمانگرى
همراه با ارائه گواهی معتبر از دانشگاه علامه طباطبائى
فرصت ویژه برای دانشجویان روان شناسى
ظرفیت محدود(به دلیل نمونه های درمانی)
اطلاعات بیشترو ثبت نام:
@PSY_ATU_ADMIN
۰۹۳۸۳۳۸۰۰۴۹

نوشته آموزش تخصصی وعملی درمانگرى اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

با روان‌حامی همراه باشید

#همایش روان‌حامی: ورود به دنیای روان‌شناسی ویژه دانشجویان مقطع کارشناسی رشته روان‌شناسی و تمام علاقه‌مندان به این حیطه

۱⃣ بررسی وضعیت روان‌شناختی جامعه‌ی ایرانی و تاثیر معضلات اجتماعی بر روان افراد

۲⃣ بررسی نقش مشاور و روان‌شناس در بهبود وضعیت سلامت روان و راهکارهای ایفای نقش به عنوان روان‌شناس در جهان مدرن

۳⃣ بررسی رشته روان‌شناسی در مقطع ارشد و دکتری در ایران و خارج از کشور

۴⃣ بررسی و تحلیل تخصصی کنکور کارشناسی ارشد وزارت علوم و بهداشت ( توسط رتبه‌های تک رقمی کنکور ارشد ) و تحلیل درس به درس آن و معرفی منابع ارشد و دکتری

?توسط دکتر حمید بهرامی‌زاده

?مدرس دانشگاه علامه طباطبایی

?مدرس کارگاه‌های روان‌شناسی

?موسس و مدیر موسسه روان‌حامی

? با حضور ۵ نفر از رتبه‌های زیر ۲۰ کنکور سال ۹۷

? ظرفیت همایش روان‌حامی به دلیل رایگان بودن آن محدود است و اولویت با کسانی است که زودتر ثبت‌نام می‌کنند.

?حضور با رزرو قبلی امکان پذیر است

?زمان : جمعه ۱۶/شهریور از ساعت ۱۷ الی ۲۰

?مکان : فلکه دوم صادقیه ،خیابان آیت الله کاشانی ، بعد از پمپ بنزین ، نرسیده به بلوار اباذر ، مجتمع آموزشی نابینایان شهید محبی

??در همایش روان‌حامی بن تخفیف کارگاه‌ها و کلاس‌های مجموعه روان‌حامی به قید قرعه به عزیزان تقدیم می‌گردد??

? راه‌های ارتباطی

ارسال نام و نام خانوادگی به شناسه

@asalostovari

و یا

ارسال نام و نام خانوادگی و تماس با شماره:

۰۹۱۲۷۲۱۸۱۵۴

کلینیک روان‌شناسی روان‌حامی

آکادمیک ترین و علمی‌ترین گروه کارشناسی ارشد و تنها برگزار کننده کلاس برای کنکور وزارت بهداشت

@psycho_ravanhami

www.ravanhami.com

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته همایش روان‌حامی: ورود به دنیای روان‌شناسی ویژه دانشجویان کارشناسی رشته روان‌شناسی اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

“اضطراب چیزی نیست که ما داریم ، بلکه چیزی است که هستیم.” ( می ۱۹۷۷ )

فلسفه مدرن با خود ارمغانی داشت که بازپس دادن آن ناممکن به نظر میرسد . کاویدن انسان . هرچند سالها پیش ، سقراط تمامی متفکران هم عصر و پس از  خود را فراخواند تا نگاه خویش را از محیط و طبیعت و هستی آشنا و شناسا به خویشتن خویش متوجه سازند و به قول خودش زیاده خواهی نکنند ، این دعوت تا عصر مدرن بی پاسخ ماند .

اگزیستانسیالیسم به عنوان فلسفه ای که ریشه های خود را وامدار کسی نمیداند ، اساسی ترین پاسخ ها را به سوالات ما درباره وجود و انسان میدهد .

در این نوشتار ابتدا از وجود و هستی سخن میگوییم ، سپس از حضور لازم نیستی برای معنا بخشی به آن و پس از آن رنج و دلایل آن را از منظر اگزیستانسیالیسم تبیین میکنیم .

اصلی ترین خواسته زندگان زندگی ست . باقی ماندن ، به هر قیمتی . داستایوفسکی در جنایات و مکافات میگوید : “محکوم به مرگی یک ساعت پیش از مرگ می اندیشد اگر در بلندی بر فراز صخره ای زندگی کند که آنقدر باریک باشد که فقط دو پایش به روی آن جا بگیرد و در اطرافش پرتگاه ها و اقیانوس ها و سیاهی ابدی ، تنهایی ابدی و توفان ابدی باشد و در این وضع ناگزیر باشد که تمام عمر ، هزاران سال ، برای ابد بایستد باز هم ترجیح میداد زنده بماند تا اینکه فوراً بمیرد . فقط زیستن ، زیستن و زیستن … هرطور که باشد  ! اما زنده ماندن و زیستن … عجب حقیقتی ! ”

رازی در وجود ماست که از زندگی صیانت میکند ، هستی را با تمام وجود میخواهد ، و از نیستی میگریزد. شاید بی ربط به نظر برسد و حوصله نکنید ، اما این به همه ما انسان ها ربط دارد ، همه رنج های ما در همین هستی شکل گرفته است .

انسان طوری شکل گرفته که از نیستی میگریزد ، کما اینکه وجود او میان دو نیستی گرفتار شده ، او زمانی نبوده و زمانی نخواهد بود و این قاب نیستی در اطراف نقاشی هستی همواره وجود دارد.

موضوع اینجاست که تفکیک (بودن – شدن) با (نبودن – نیست شدن) به این سادگی نیست ؛ تار و پود هستی از نیستی شکل گرفته است و بنابراین همواره نیستی تصویری از خود در هستی منعکس میکند ، این تصاویر همیشه هستند و ضروریند و باید باشند ، بنابراین در همه ما انسان ها مشترک اند . فیلسوفان اگزیستانسیال نام شکل های مختلف زیستی در هستی را “مفاهیم وجودی” گذاشته اند و حاصل آگاهی به آن ها را که تنشی در ذهن و تحولی در اندیشه است را “اضطراب وجودی” .

مفاهیم وجودی که در این نوشتار مختصر توضیح داده میشوند عبارتند از مرگ ، آزادی و انتخاب و مسئولیت ، تنهایی و بی معنایی زندگی .

حال بگذارید بیشتر بگویم ، همه ما میدانیم که میمیریم ، ترس از نیست شدن در همه ما هست مگر میشود نباشد ؟ همه ما باید در زمان نامعومی بمیریم . و علاوه بر این اطرافیان ما هستند که هر لحظه ممکن است بمیرند و نه تنها به وجود خود ، بلکه به قسمتی از وجود ما که عمیقاً با آنها پیوند خورده است برای همیشه خاتمه دهند .

در این میان مسئله زندگی هست ، آن چیز که باید ساخته شود ، آن چیز که باید انتخاب شود و مهمتر از همه “اصالت” داشته باشد . ( جلوتر بیشتر در مورد اصالت خواهم گفت ) زمانی که مرگ را عمیقا دریابیم میفهمیم که باید عمل کنیم . باید کاری کنیم . یعنی انتخاب کنیم . برای درک بهتر این موضوع بگذارید مثالی از داستان جاودانه ها نوشته خورخه لوییس بورخس بزنم . داستان لژیونری است که به نیت یافتن عصاره جاودانگی به شهر جاودانه های سفر میکند ، در میانه راه در حالی که همراهانش خسته شده و نایی ندارند خودش هم مریض احوال و تب دار میشود . در میان بیهوشی و هذیان تب به خود می آید و خودش را میان مردمانی بدوی ، چهره هایی کثیف و ژولیده خوابیده در منزلگاه هایی به مانند قبر میابد . همانند انسان اولیه .

او در میابد که به شهر جاودانه ها رسیده است . مردمانی که میبیند همان نامیرایان هستند ، و منزل های قبر مانند خانه های آنهاست .  تجربه پس از جاودانگی از منظر بورخس بسیار جالب است. انسانی که پایانی ندارد ، محدودیتی ندارد در قدم اول چه چیز را از دست میدهد ؟ اراده برای زیستن را . زیرا اضطرابی برای عواقب تصمیم وجود ندارد ، هنگامی که تصمیم اشتباه حیات را تهدید نکند ، و میل به هستی از طریق انتخاب های درست در لحظه های حساس ارضا نشود اراده برای عمل کردن نیست خواهد شد و پس از آن این انسان آنقدر جلو میرود تا هرآنچه به عنوان مظهر تمدن میشناسیم فروریزد .

انتخاب ، هستی ما را میسازد؛ هشیارانه و آزادانه شکل گرفته است، بنابراین پیامد مورد انتظار آن مسئولیت است. در نهایت ما و فقط ما در برابر نقاشی زندگیمان مسئولیم ، ما و فقط ما انتخاب کردیم ، هیچ فشاری ، هیچ محدودیتی و جبری نمیتواند مارا از مسئولیت ساقط کند . همیشه راهی پیش روی انسان هست ، عصیان یا مظلومیت ، سختی یا آسانی . انتخاب در این لحظات حساس به هستی تحقق میبخشد .

از منظر فیلسوفان اگزیستانسیال انسانی که از نیستی به این دنیا پرت شده است آزاد است تا انتخاب نماید ، بهای این آزادی مسئولیت است ، یا بهتر بگوییم اضطراب ناشی از مسئولیت .

مسئولیت این انتخاب میتواند انزوا و تنهایی باشد . به سبب راه هایی که برگزیدیم همراهانی را از دست خواهیم داد ، و شاید گاهی همه آنها را . تنهایی به جز پیامد انتخاب به خودی خود نزد متفکرین وجودی معنا دارد .

پیش از آنکه به مفهوم تنهایی بپردازیم لازم است اندکی راجع به چیزی صحبت کنیم به نام دنیای پدیدارشناختی . پدیده ها در دنیای بیرون از ما به صورت های مختلفی در ذهن ما پدیدار میشود ، درک شما از نهایت درد جسمی با درک فردی که به صورت هفتگی شیمی درمانی میکند ، متفاوت است . همین طور است فهم ما از عشق ، غم ، سوگ و تمامی پدیده های هستی . تجربه در پدیدارشناسی بسیار کلیدی است . در واقع تجربه هم مولد دنیای پدیدار شناختی و هم محتوی آن است. یعنی آنچیز که فهم های مختلف مارا میسازد تجارب مختلف است ، و آن چیز که در بین ما انسان ها تفاوت دارد تجربه کردن یک موضوع واحد به شیوه های متفاوت است .

به این صورت است که هرچقدر هم صمیمیت افزایش پیدا کند ، حقیقت وجودی ، آنچیز که واقعا هستیم را هیچگاه هیچکس نخواهد فهمید . خواهی فاش نکنیم و خواهی در فاش کردنش ناتوان باشیم . هیچگاه کسی “من” نمیشود و من ناتوان خواهم بود که دنیای پدیداری فرد دیگر را به تمامیت و کمالی که در ذهن اوست درک نمایم . بنابراین انزوا  جبر زندگی است .

بله ، جبر . همانقدر که هستی هشیار و آزاد است ، نیستی جبری و ضروری است .

در طول ساختن این انتخاب ها متوجه اشتباهات خود میشویم . آنچیزی که روزی تمام معنای زندگی شما بود امروز بی ارزش است . مثالی میزنم تا شاید تجربه های خویش را به یاد آورید . آلن دوباتن در کتاب جستار هایی در باره عشق مینویسد : “..یکی از غم انگیز ترین جنبه های یک رابطه آن است که چقدر سریع به یکدیگر عادت میکنیم . با کسی آشنا میشویم و از این آشنایی بسیار خرسندیم ، بعد همان کسی که تماشای مچ دست . یا شانه اش میتوانست مارا به هیجان بیاورد حالا میتواند در کنار ما لمیده باشد و ما کمترین احساسی از جذابیت حس نکنیم. ”

ما کسانی هستیم که در زندگی خود و برای زندگی خود معنی آفریدیم ، و همان کسانی بودیم که با چشم خویش نظاره گر از دست رفتن آن معنا بودیم . و این مقدمه ما را بلافاصله با این نتیجه میکوباند که چه زمانی معنای فعلی من از دست خواهد رفت ؟

و تازه پس از آن است که با این سوال ترسناک مواجه میشویم که آیا زندگی به خودی خود معنایی دارد ؟

نه . زندگی معنای مشخصی ندارد ، اگر غیر از این بود تمام انسان ها به سبک یک معنا زندگی میکردند . اما نکته اینجاست که موضوع محتوا معنا نیست . تنها یک محتوی خاص معنای زندگی نیست . در واقع تنها چیزی که میان همه ما انسان ها مشترک است جست و جوی معناست . معنای زندگی “یافتن معنا برای زندگی” است . همین تلاش . همین فرآیند .

بنابراین هستی مستلزم نیستی است . زیرا از طریق این مفاهیم وجودی اضطراب آور ( مرگ ، مسئولیت ، تنهایی و بی معنایی )

آن را درون خود پرورانده است . پل تیلیش (۱۹۵۲) اشاره میکند که انسان به سبب برخی شرایط ذاتی خویش از این آگاهی ها گریزان است .

این گریز چه بهایی برای ما دارد ؟ پاسخ این است که به قیمت اصالت ما تمام میشود .  اصالت به معنای یکتایی است ، به معنای منحصر به فرد بودن است . به معنای این است که آنچیز باشیم که هستیم ، فعل “بودن” را تحقق دهیم و در یک کلام هست بشویم .

تبعا اصالت لازمه سلامت است . ما تنها زمانی میتوانیم در سه سطح وجود ( خود ، دیگری و طبیعت ) سالم باشیم که اصیل و صادق برخورد کنیم . و آن زمانی که اصالت از بین برود رنج پدید می آید . رنج امروز شما .

در قسمت بعدی این پست درباره نشانه های روانرنجوری ، آن تاثیری که اضطراب بر رفتار و هیجان شما خواهند داشت صحیت خواهیم کرد .

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

سروش جاویدنیا

نوشته وجود و نیستی تا روان رنجوری : درد روانی از منظر اگزیستانسیالیسم؛ قسمت اول اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

مرگ یک عزیز بسیار دردآور است و طبیعی ست که آرامش روانی شما را به هم ریخته و خلقتان را افسرده کند. علیرغم اینکه شما را درک می‌کنیم و برای کمک به شما آماده ایم، در همین حین وظایفی بر دوش شماست که در صورت کوتاهی از انجام آن خساراتش گریبانگیرتان خواهد شد. این مسئولیت در قبال فرزندانتان است.

با روان حامی همراه باشید تا به شما بگوییم چگونه این مسئولیت را تا جایی که توانایی دارید خوب به سرانجام برسانید.

کودک در مواجهه با مرگ چه یکی از اعضای فامیل یا دوستان شما، چه حیوان خانگی‌اش و یا حتی یک گلبرگ می‌تواند واقعه نیست شدن را ببیند و بلافاصله سوالاتی در ذهنش شکل بگیرند، علاوه بر این در سیر رشد کودک بسیار طبیعی است که از جایی که از آن آمده (مامان بابا بچه چطور به دنیا میاد؟) و جایی که در  به آن رهسپار می‌شود (مامان بابا مردن چیه؟ پیر شدن چیه؟ بابا بزرگ کجا رفته؟)  از شما سوال کند.

بسیاری از والدین درباره اینکه چه پاسخی باید به سوالات کودک درباره تولد بدهند آموزش دیده‌اند. اما درباره واقعه مرگ خیلی اوقات شک‌ها، دلهره‌ها و اضطراب و شاید انکارهای خودشان را به کودکشان منتقل می‌کنند.

کودک از چه سنی مرگ را می‌فهمد؟

در یک کلام دو و نیم سالگی. در واقع اگر کودکتان بیش از ۳۰ ماه سن دارد لازم است خود را ملزم به دانستن اطلاعاتی کنید که در پاسخ به وی باید در ذهن داشته باشید. البته نوع تفکر کودک ۲ ساله و کودک ۱۰ ساله راجع به مردن و نیست شدن متفاوت است و ما جلوتر درباره انواع آن بحث خواهیم کرد، اما هدف نهایی این است که بدانید از چه سنی به بعد باید راجع به شکل‌گیری مفهوم مرگ در کودکتان حساسیت نشان دهید.

کودکان به مرگ فکر می‌کنند؟

بله. بیشتر از آنچه فکرش را بکنید. ذهن کودک به خصوص در سنین پایین به طور فراگیری با مسئله مرگ درگیر است، ممکن است گاهی با سوالاتی که کودکان به یکباره بدون هیچ مقدمه‌ای از شما میپرسند یا حرف‌هایی که بدون پیش زمینه خاصی به شما می‌زنند غافلگیر شده باشید. رواندرمانگری می‌گفت: فرزند خردسالم در حالی که باهم قدم می‌زدیم به یکباره گفت: “می‌دونی هر دوتا بابابزرگم قبل اینکه ببینمشون مردن.” این نشان از این دارد که کودک مدت‌ها به این مسئله فکر کرده است و این جمله نوک کوه یخی است که قسمت عمده آن زیر آب (در درون کودک) قرار دارد (یالوم ۱۹۸۰).

البته لازم است بدانید میان برداشت ما و برداشت کودک از مفهوم مرگ تفاوت‌هایی وجود دارد، علت این مسئله دو موضوع اساسی است. اول بحث زبان (کودک نمی‌تواند به مانند بزرگسالان از احساساتش، برداشت‌هایش و غیره سخن بگوید) و دوم عدم توانایی در انتزاعی فکر کردن. لازم است این دو مسئله را به خوبی به خاطر داشته باشید. باید از میان جملات پراکنده و یا نامفهوم فرزندتان ترس و سوال او را برداشت کنید و در دادن اطلاعات به وی این را مد نظر داشته باشید که تفکر راجع به مسائل انتزاعی معمولا بعد از ۱۰ سالگی شکل می‌گیرد. بنابراین عینیت (ملموس بودن) بسیار مهم است.

قسمت اول: در صورتی که به سوگ عزیزانتان نشسته‌اید.

با شما همدردی می‌کنیم، مرگ یک عزیز نه تنها به خودی خود دردآور است، بلکه از آنجایی قسمت‌هایی از وجود ما در دیگران معنا پیدا می‌کنند با مرگ آنها این قسمت از وجود ما هم برای همیشه می‌میرد. شما حق دارید همانگونه که می‌خواهید سوگواری کنید و غم خود را ابراز کنید، طبیعی است که مدتی مرگ عزیزتان همه محتوی فکر شما باشد و مایل نباشید و نتوانید به کار‌های روزمره‌تان برسید، اما توجه کنید وظیفه شما دربرابر فرزندانتان بسیار حیاتی است.

فرزند شما بدون شک حتی کوچکترین نشانه غم و دلواپسی را در شما حس خواهد کرد بنابراین پنهان کردن این مسئله از وی نادرست است و ممکن است این شک که شما دارید موضوعی را از وی پنهان می‌کنید برایش بسیار اضطراب‌آور باشد. بنابراین در وهله اول احساسات خود را صادقانه برای فرزندتان شرح دهید، البته لزومی ندارد وارد جزییات شوید که وی وحشت زده شود اما به او بگویید که فردی را که بسیار دوست داشته‌اید از دست داده‌اید و از این بابت بسیار ناراحت هستید. به او بگویید همه نیاز دارند گریه کنند و گریه کردن موضوع وحشتناکی نیست، بلکه همه وقتی غمگین می‌شوند گریه می‌کنند. نکته کلیدی این است که کودک نباید وحشت‌زده شود و در عین حال نباید مسئله را بی اهمیت درک کند، متعادل و صادق باشید.

قسمت دوم: مواجهه با ماهیت مرگ

اینجا ممکن است نزدیک‌ترین مواجهه کودکتان با مسئله مرگ را ببینید و وی مداوم از شما سوالاتی درباره ماهیت مرگ، چگونگی مردن (آیا مردن درد داره ؟)، علت مردن (سوالاتی درباره پیری، کشته شدن و..) و یا مرگ خودش (آیا من هم میمیرم؟) بپرسد. با توجه به سن کودکتان باید به وی پاسخ دهید. در صورتی که سن کودکتان کمتر از ۹-۱۰ سال است باید پاسخ‌هایتان جنبه عینی داشته باشد، مثلا در پاسخ به سوالات درباره ماهیت مردن می‌توانید به جنبه‌های جسمانی واقعه مرگ اشاره کنید: بابابزرگ مرده است، یعنی دیگر نمی‌تواند راه برود، چیزی بخورد، حرف بزند، نفس بکشد، رویا ببیند. قلب او دیگر کار نمی‌کند و جسم او کاملاً از کار افتاده است و هیچگاه باز نخواهد گشت.

اینجا یک موضوع مطرح است: در روند تکامل همه ما نسبت به کودکان حس پرورندگی داریم، به آنها احساس محبت می‌کنیم و از اینکه رنج بکشند بسیار ناراحت می‌شویم. طینت زیست شناختی ما نمی‌خواهد که کودک را با واقعیت تلخی چون مرگ مواجه کنیم. اما در نظر داشته باشید: انکار مرگ، اینکه چنین چیزی فقط برای پیرها اتفاق میفتد و تو هنوز خیلی کودکی و شاید تا ابد زنده بمانی می‌تواند فراری بسیار اضطراب آور در طول زندگی باشد. بسیارند کودکانی که بعدها والدینشان را بخاطر این مسئله که آنها را “گول زده‌اند” سرزنش می‌کنند و معمولا جوابی می‌شنوند از این قبیل که “تو آن زمان درک نمی‌کردی” اضطراب مرگ در صورتی که انکار شود می‌تواند سالیان سال به صورت ملایم و همیشگی باقی بماند و به زندگی فرد جهتی ناسالم بدهد.

وقتی در مورد ماهیت مرگ صحبت می‌کنید کودک مضطرب می‌شود، او درست نمی‌داند نیست شدن یعنی چه، چرا باید دستی که به خوبی کار می‌کند و قلبی که به خوبی می‌تپد دیگر کار نکند و انسان نیست بشود. ممکن است برای کاهش دادن اضطراب کودک به مفاهیم مذهبی متوسل شوید. مفاهیمی چون آغوش خداوند و بهشت. در نظر داشته باشید اینجا بسیار مرحله حساسی است. حتی اگر قصد دارید کودکتان را با تعلیمات مذهبی بزرگ کنید باید در زمینه مرگ و دنیای پس از مرگ احتیاط کنید. تعدادی از پاسخ‌های رایج عبارتند از اینکه خداوند اورا پیش خودش برده چون او را دوست داشت، و یا او در بهشت خوشحال است. از حسن تعبیر‌هایی اینچنین به شدت اجتناب کنید چون کودک بلافاصله متوجه تناقض صحبت‌های شما می‌شود؛ در درجه اول چرا وقتی او اینقدر خوشحال است تو گریه میکنی؟ چرا خانه همیشه پر از مهمان‌هایی است که غمگینند؟

و اگر خداوند آدم‌های خوب را پیش خودش می‌برد پس من نباید خوب باشم تا نمیرم، مادرم هم اگر خوب باشد می‌میرد !

در این موارد و در صورتی که مایلید کودکتان دید مذهبی را درک کند شرایط را صادقانه به او توضیح بدهید. به او بگویید برای این ناراحت هستید که او برای شما فرد دوست داشتنی‌ای بوده و حالا دیگر در بین شما نیست، دلتنگش می‌شوید و همین حالا هم دلتنگ هستید، بگویید که اندکی آرامش دارید که او اکنون نزد خداوند است اما بسیار غمگینید که دیگر نمی‌توانید او را داشته باشید. توجه داشته باشید باید عینی صحبت کنید، حرف‌های شما باید ملموس باشد طوری که کودک کاملا آن را درک کند.

قسمت سوم: مواجهه با مرگ خویش و ترس از مرگ والدین

کودک بعد از توصیفات شما از مردن، متوجه خودش می‌شود. کودکان معمولاً خودمحورند و بسیاری مسائل را تنها از دید خودشان می‌سنجند و با خود قیاس می‌کنند. در ذهنش این سوال شکل می‌گیرد که آیا من هم خواهم مرد؟ چه زمانی؟ در صورتی که این سوال را مطرح کرد به آن پاسخ بدهید، اما اگر این سوال مطرح نشد خودتان در ادامه توضیحاتتان به وی بگویید که: همه انسان‌ها و حیوان‌ها و گیاه‌ها یک روزی می‌میرند، نمی‌دانیم کی چون زمان بسیار زیادی طول می‌کشد، اما همه می‌میرند. البته همه آنها پیر می‌شوند، تو اکنون کودک هستی و زمان زیادی تا پیری تو باقی مانده است.

در این مرحله کودک ممکن است به این فکر کند که شاید من زنده بمانم، ولی تو داری روز به روز بزرگ‌تر می‌شوی، اگر تو بمیری چه کسی از من مراقبت خواهد کرد؟ این سوال معمولاً اینگونه بیان می‌شود که: “مامان تو کی می‌میری؟” شوک زده نشوید. کودک می‌خواهد از اینکه مراقبت خواهد شد اطمینان کسب کند به او بگویید: من و پدرت هردو جوان هستیم، ما زمان زیادی داریم هر دو قوی هستیم و بسیار سالم بنابراین چیزی برای نگرانی وجود ندارد، ما از تو مراقبت می‌کنیم.

قسمت پنجم: سوال درباره علل مرگ و واکنش‌ها

کودک بسیار عینی جملات شما را برداشت می‌کند، وقتی به او می‌گویید پدربزرگت دیگر نمی‌تواند بخورد او گمان می‌کند در صورتی که همیشه شیر نخورد از کار خواهد ایستاد و خواهد مرد (کودکان قبل از ۵ سالگی اکثر چیزهایی که حرکت می‌کنند را زنده فرض می‌کنند، مانند ماشین، و می‌دانند وقتی بنزین ماشین تمام شود از حرکت می‌ایستد، بنابراین گمان می‌کند او هم اگر مایعات نخورد از حرکت خواهد ایستاد!) بنابراین توجه کنید که همه جوانب مرگ را به او توضیح دهید نه فقط یک جنبه، مثلا اینکه “مامان بزرگ دیگه نمیاد با ما شام بخوره.. ” این صحبت حتی می‌تواند کودک را از دستشویی رفتن بترساند، تا آنچیز که مایه حیاتش است را از شکم خود خالی نکند.

در صورتی که درباره مریضی به عنوان علت حرف می‌زنید مواظب باشید تاکید کنید که مریضی باید بسیار شدید باشد، نه اینکه او فرض کند اگر سرما بخورد خواهد مرد.

به کودک مطلقا نگویید کسی که مرده است به خواب طولانی رفته است، این می‌تواند مدت‌ها وی را از رفتن به بستر خواب بازدارد، و فکر کند مرگ تنها در خواب اتفاق میفتد و در صورتی که نخوابد می‌تواند جلوی آن را بگیرد.

در مورد گفتن اینکه وی سفر کرده است، یا به دنیا دیگر رفته است هم احتیاط کنید. بنا بر همان اصلی که پیش‌تر توضیح دادیم کودکان این دست از مفاهیم انتزاعی (دنیای دیگر) را نمی‌فهمند و همچنین ممکن است سفر رفتن را برای وی بسیار ترسناک کند.

قسمت ششم: تجربه مرگ همقطاران و احساس گناه

گاهی اوقات پیش میاید که یکی از همکلاسی‌های وی یا یکی از خواهر و برادر‌هایش فوت کند. همچنین در صورتی که شما دچار عارضه‌ای شوید و فرزند در راهتان را سقط جنین کنید احتمال بسیار زیادی وجود دارد که کودک بسیار متعجب شده و همزمان احساس گناه کند.

وی احساس تعجب می‌کند زیرا تا به امروز مرگ برای پیر‌ها و مریض‌ها بود، لیکن حادثه‌ای که منجر به مرگ یک فرد جوان و سالم شود بسیار برای وی اضطراب‌آور است. همچنین وی ممکن است حس کند حسادتش به خواهر و برادر یا همکلاسیش عامل مرگ وی بوده است. در این خصوص باید بیشتر مراقب باشید. به وی تاکید کنید که حادثه سبب مرگ دوست یا همشیرش شده است و شما از وی مراقبت خواهید کرد و به او نیز آموزش می‌دهید بهتر از خودش مراقبت کند. دوم اینکه فورا احساس گناه را از وی بگیرید، با صراحت با اطمینان و با استحکام کلام. ذره‌ای از این تفکر نباید در وی باقی بماند که حس منفی وی به کسی عامل مرگ او بوده است. در این خصوص می‌توانید وی را به روانشناس کودک معرفی کنید تا با تخصصش جلوی آسیب‌های احتمالی را بگیرد.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

سروش جاویدنیا

نوشته مرگ آموزی به کودک: چگونه به فرزندم مفهوم مرگ را آموزش دهم؟ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به‌منظور اینکه بتوانید گفت‌وگویی بهتر داشته باشید، بهتر است که با بیان جملاتی  شبیه به این شروع کنید:

ببین، من می‌دانم که نظم و ترتیب در مورد بسیاری از کارها برای من از اهمیت بیشتری برخوردار است و این مسئله باعث شده که دائماً تو را برای بعضی از کارهایی که دوست ندارم انجام بدهی بازخواست کنم و مرتباً با گفتن جملاتی مثل : ظرف‌ها را فورا در ظرف‌شویی بگذار، وسایلت را از روی زمین جمع کن، چرا قسط‌های وام را تا دقیقه آخر نمی‌پردازی؟ به تو فشار آورده‌ام. اما در حال حاضر به این فکر می‌کنم که همه‌ی این رفتارهایی را که با تو داشتم غیرمنصفانه بوده و با این رفتارها تو را مورد آزار و اذیت قرار داده‌ام.

من تازه دارم می‌فهمم که تو خودت هستی ( من نمی‌توانم تغییرت بدهم) و همچنین بداخلاقی کردن‌ها و زخم‌زبان‌هایم دلیل اصلی بسیاری از مشکلاتی است که در بینمان وجود دارد. صادقانه بگویم؛ اگر فقط کمی بیشتر سعی کنی تا در مورد چیزهایی که معمولاً در مورد نظافت به تو می‌گویم فکر کنی (مثلاً  بدانی بعضی وسایل که بلااستفاده هستند را باید دور ریخت و بهتر است لباس‌ها زودتر شسته شوند)، می‌توانیم با صرف کمترین زمان و به راحت‌ترین روش ممکن مشکلمان را حل کنیم. اما با این‌حال، من راجع‌ به این موضوع بسیار فکر کرده‌ام و تصمیمی که در حال حاضر گرفته‌ام این است که برای انجام این کارها دیگر تو را سرزنش نکنم.

علاوه بر این در حال حاضر شک دارم که درک تو هم از این قضیه همین باشد اما می‌دانم که تو و رابطه‌مان  برای من بسیار باارزش‌تر از این است که دائماً توقع داشته باشم هر کاری که من می‌خواهم را انجام بدهی و می‌خواهم این را بدانی که اگر احساس می‌کنی از من ناراحتی، الآن بهترین زمان است که ناراحتی‌ات را با من در‌میان بگذاری تا بتوانیم در مورد آن صحبت کنیم. من این بار تمام سعی‌ام را می‌کنم که شنونده خوبی باشم زیرا واقعاً می‌خواهم که به بهبود رابطه‌مان کمک کنم و دیگر دوست ندارم مرا به‌عنوان فردی ببینی که دائماً درصدد این است که خواسته‌هایش را بر تو تحمیل کند.

حال با توجه به مثال قبل درمی‌یابید همسری که ناامید است چگونه به‌صورت صادقانه تلاش می‌کند تا بتواند مشکلشان را از دریچه ذهنی شریک زندگی‌اش نیز ببیند و دیدگاه متفاوت همسرش را با درک بیشتر، همدلانه‌تر و با شفقت بیشتری بپذیرد. همچنین زوجین به‌منظور توازن، هماهنگی و نزدیکی و صمیمیت بیشتر در رابطه‌ (در مقابل منافع شخصی‌شان)، تمایل بیشتری پیدا خواهند کرد تا وضعیت فعلی را بپذیرند و تصمیم می‌گیرند تا فشارهایی را که قبلاً برای تغییر به یکدیگر تحمیل می‌کردند را کنار بگذارند. اگرچه تغییر این وضعیت ممکن است لزوماً منجر به تغییر دلخواه شریک زندگی‌تان نشود اما حداقل انگیزه او را در این مورد افزایش می‌دهید تا برای بهبود روابطتان تلاش کند.

بدیهی است که اگر وجود یک اختلال بر اساس پدیده‌ای ژنتیکی باشد، توانایی همسرتان برای تغییر رفتارهای نامناسبش به حداقل می‌رسد. اما اگر این بی‌نظمی را بیش از هر چیز دیگری یک عادت بدانیم (می‌توان علت را بر اساس تربیت والدینشان تبیین کرد و این‌چنین گفت که؛ شاید والدین هیچ‌وقت به‌درستی بر مرتب بودن محیط اطراف فرزندشان تأکید نداشتند و این نامرتب بودن و شلختگی و حواس‌پرتی نسبت به بی‌نظمی‌هایشان را عملاً به آن‌ها یاد داده‌اند)، در این صورت ممکن است با ایجاد انگیزه و تلاش کافی، توان آن‌ها را برای ایجاد تغییر افزایش داد.

درهرصورت اگر همدلی بیشتری نسبت به همسرتان نشان دهید و روش قبلی‌تان که مبتنی بر تحقیر و سرزنش آن‌ها بود را متوقف کنید، بیشتر احتمال دارد که آن‌ها به نفع شما عمل کنند و نسبت به شما همدلانه‌تر رفتار کنند و بپذیرند که بی‌نظمی‌شان موجب ناراحتی شما شده است. این نوع واکنش و بازخورد پیش از رفتار همدلانه شما میسر نبود؛ زیرا قبل از آن تمام تمرکز آن‌ها بر روی احساسی بود که از لحن تحقیرآمیزتان تجربه کرده بودند.

تمام آن چیزی که خواهان رسیدن به آن هستید، ایجاد تغییر نگرش در بخشی از همسرتان است که یکی از راه‌های رسیدن به این هدف، الگوپذیری می‌باشد؛ در این صورت شما خودتان هم می‌توانید برای ایجاد تغییر مورد نظر الگوی او باشید . علاوه بر این در مورد این نکته که تعهد کلی شما نسبت به رابطه مهم‌تر از رفتارهایی است که انجام دادنشان باعث ناراحتی‌تان می‌شود مصمم شده‌اید و می‌دانید که رابطه‌تان و سلامت هیجانی رابطه‌تان، مهم‌تر از نگرانی درباره این موضوع است که همسرتان هم باید به‌اندازه شما منظم و مرتب باشد.

آیا ادامه مبارزه درنبردی که هرگز در آن موفق نشده‌اید برایتان هیچ معنایی دارد؟ آیا فکر نمی‌کنید که تکرار این روند آن‌هم به امید برنده شدن به‌نوعی دیوانگی است؟ آیا این تغییر با روشی متفاوت از قبل و با نزدیک شدن و صمیمیت بیشتر با همسرتان میسر نمی‌شود؟ این نکته را به یاد داشته باشید که تنها در صورت پذیرش و انجام این کار است که قادر خواهید بود که به سمت تغییرات دلخواه حرکت کنید و یا اینکه می‌توانید با قلبی باز چیزی که همسرتان قادر به تغییرش نیست را بپذیرید.

منبع: ?How to Talk About the Things You Don’t Want to Talk About

مطالب مرتبط: 

• برانگیختن خشم و ناراحتی همسر: چه کسی، چه کسی را اذیت می‌کند؟
• گوش دادن: چطوری به حرفهای همسرم گوش بدهم؟
• نشانه‌های داشتن یک دلبستگی ناسالم به شریک عاطفی چه چیزهایی است؟
• چگونه با شریک زندگی خود در مورد مسائلی که مایل به گفت و گو درباره آن‌ها نیستیم، صحبت کنیم؟

  

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته گفت‌وگو با همسرم: چگونه فضایی مناسب را برای صحبت با شریک زندگیمان فراهم کنیم؟ قسمت دوم اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

یادگیری نه تنها شما را توانمند می‌کند؛ بلکه بسیار کام بخش است. یادگرفتن، هم به زندگی معنا می‌بخشد و هم می‌تواند به پیشرفت ما در زندگی و شغل وتحصیلمان کمک کند. همچنین یادگیری بهترین پادزهر برای دلزدگی و ملال و افسردگی است. خبر خوب اینکه ما می‌توانیم توانایی یادگیری مان را افزایش دهیم.

همزمان با اینکه  مدارهای مغزی ما در اثر تجربیات متفاوتمان تغییر می‌کنند، ظرفیت مغزمان برای توانایی یادگیری تغییر می‌کند. به این معنا که مغز ما یاد میگیرد که چطور یاد بگیرد. این موضوع خصوصاً در مورد برخی مهارت های یادگیری خاص، بسیار صدق میکند.

سلسله مراتب یادگیری و طبقه بندی بلوم ؛ بر توانایی یادگیری موثرند؟

یادگیری طی چندین مرحله به صورت سلسله مراتبی رخ می‌دهد. که از دانش ساده پیدا کردن آغاز میشود و در مراحل بالاتر به ادراک و یکپارچه سازی ادراکات می‌رسد، جایی که دانش، برای حل مسئله و به کار بردن خلاقانه آنچه یاد گرفته ایم درموقعیت های جدید، به کار می‌رود.

                                 طبقه بندی حوزه شناختی یادگیری

حوزه های مختلف یادگیری

 طبقه بندی رسمی برای انواع مختلف یادگیری، براساس تئوری “طبقه بندی یادگیری” است که بلوم آن را مطرح ساخت.این نمودار، سه حوزه اصلی برای یادگیری درنظر گرفته  است: تفکر، احساس و عمل. که هر سه حوزه شامل حافظه هم می‌شوند. استفاده از اطلاعاتی که دریک طبقه به خاطر سپرده شده اند، روی اینکه حافظه با چه کیفیتی بر یک بنیان استوار پرورش می‌یابد اثرگذار است. اینجا میخواهم براین موضوع تاکید کنم که هرکدام از حوزه های سطح بالای یادگیری، به میزان بسیار زیادی روی تسط بر حفظیات بلندمدت (که در سطوح پایین ترِ یادگیریِ دانش نیاز بود) اثر می‌گذارند. اگر بخواهم خلاصه بگویم، اعتقاد من این است که حافظه ای که دانش ما در آن ذخیره می‌شود و سطوح بالای یادگیری، متقابلاً پشتیبان و یاور هم هستند.

تفکر سطح بالا و سطح پایین

مغز همچنین یک سلسله مراتب از پاسخ های هیجانی را به منظور غنی کردن درک ما از رفتارها و احساساتمان و کمک به رشدشان، یاد می‌گیرد. این سلسله مراتب طبقه بندی شده، با دریافت و پاسخ‌دهی آغاز می‌شود (که اشاره به توجه کردن و واکنش نشان دادن به محرک‌های هیجانی دارد). مرحله بعدی ارزش گذاری کردن است که در این مرحله یادگیرنده، اهمیت و معنی هیجانی شی یا ایده را به آن الصاق میکند. مرحله آخر هم قسمت سازمان دهی و ایجاد تمایز است. که بلوم این دو را دو مرحله جداگانه در نظر گرفت، ولی از نظر من میتوان آنها را یکی در نظر گرفت. این بالاترین سطح از حافظه هیجانی زمانی شکل میگیرد که یادگیرنده، پاسخ های هیجانی متفاوت را با طرحواره های هیجانی آنها جور می‌کند، تا حدی که یادگیری، تبدیل به یک ویژگی شخصیتی می‌شود. یک مثال بارز از این موضوع، تعدیل رفتار است که در آن شخص، سوگیری ها و تعصباتش را تغییر می‌دهد تا بتواند پاسخ هیجانی جدیدی به همان محرک های قبلی بدهد.

حوزه هیجانی یادگیری

آنچه که در فرمول بندی اصلی ِ یادگیری هیجانی به طور کامل از نظر دور مانده بود، اثر هیجانات روی فرآیند به خاطر سپاری بود. آیا هیجانات روی توانایی یادگیری مغز هم اثر گذارند؟

خبره کیست؟

وقتی فردی دانش و معلومات زیادی در همه سطوح یادگیری درباره یک موضوع دارد، او را خبره آن حیطه می ‌نامیم. چه چیزی فرد را تبدیل به یک خبره و متخصص میکند؟ میتوان گفت در اکثر حیطه ها و مشاغل، متخصصان به سختی می‌توانند بگویند که چه چیزی آنها را تبدیل به خبره آن حوزه ساخته است. معمولا” قادر نیستند برایتان توضیح دهند که چطور مسایل را حل می‌کنند یا بینش جدیدی در آن حیطه کسب میکنند.دلیل آن این است که خبرگی و مهارت در طول زمان رشد میکند و گسترش می‌یابد و قسمت اعظمِ این یادگیری، آنقدر خوب آموخته شده که به صورت خودکار درآمده است. به علاوه، متخصصان چیزی را کسب کرده اند که برخی آن را ظرفیت و توانایی مطلق و بی چون و چرا می نامند و دیگران آن را یک سبک یادگیری (learning style) یا الگوی یادگیری یا طرح واره یادگیری نامیده اند.

پایان قسمت اول 

منبع:

 https://www.psychologytoday.com/blog/memory-medic/201208/learning-learn-re-visited

بیشتر بدانیم:

افزایش توانایی یادگیری مغز با یادگیری بیشتر (۲) – الگوهای یادگیری

لذت یادگیری چطور در مدارس ناپدید شد؟می‌توان دوباره کودکان را مشتاق یادگیری کرد؟

درد اختلال یادگیری، پای درد و دل کودک دارای اختلال یادگیری

اخلاقی بودن انسان‌ها و نظریه‌های یادگیری اجتماعی

نوشته افزایش توانایی یادگیری مغز با یادگیری بیشتر (۱) – حقیقتی تعجب برانگیز اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

چندی پیش گزارشگر واشنگتن پست، جی متیوس، مقاله نیرومندی با عنوان «والدین به تکالیف زیاد نه می‌گویند» نوشت. موضوع مقاله از یکی از فصول کتاب «عادات یادگیری: رویکرد پیشگامانه به تکالیف و فرزند پروری که به کودکانمان کمک می‌کند که در مدرسه و زندگی موفق باشند»، الهام گرفته شده است. (پریجی، ۲۰۱۴)

تکالیف درسی زیاد

کتاب عادات یادگیری افسانه و واقعیت درباره تکالیف درسی زیاد را از هم جدا کرده و یک حرکت مردمی به هدایت والدین به وجود آورده. بجای اینکه مردم را به رد کردن هر نوع مشق درسی دعوت کند، از والدین خواسته شده تا یک برنامه درسی روزانه، منظم و متعادل را برقرار کنند. این برنامه شامل متوقف کردن کودکان از انجام تکالیف علمی بعد از سپری کردن زمان خیلی زیاد برای نوشتن آن‌ها می‌شود. وقتی که کودکان مشقشان را متوجه نمی‌شوند، والدین نباید آن‌ها را مجبور کنند که ساعات بیشتری بنشینند تا آن را متوجه شوند، بلکه بجای آن باید برای معلم فرزندشان یادداشتی بنویسند تا موضوع را بیشتر توضیح بدهد.

در پس این جنبش، علم نقش مهمی را ایفا می‌کند. از نظر رشدی، برای یک بچه کلاس سومی ۱۲۰ دقیقه نشستن و تکمیل تکالیف درسی مناسب نیست. همچنین گریه کردن هر شب یک کلاس چهارمی بخاطر مشق‌هایش برای سلامت روانی او مضر است.

آیا باید میزان تکالیف درسی زیاد باشد؟

هر پایه تحصیلی ۱۰ دقیقه در مدرسه، و سپس می توانند به فعالیت‌های دیگر بپردازند. اگر آن‌ها مشقشان را متوجه نشده یا ناامید شدند، باید انجام کار را متوقف کنند و زمان باقی مانده را کتاب بخوانند.

نقطه‌ای وجود دارد که عملکرد کاهش می‌یابد و آن هر زمانی بیش از ۱۰ دقیقه برای هر پایه تحصیلی است. ما حالا می‌دانیم که مفهوم «تکلیف» شامل توازن بسیاری ازفرصت‌هایی است که تجارب یادگیری سالم را برای بچه‌ها فراهم می‌کند.  فعالیت هایی مثل بازی با همسایه‌ها، ورزش، رقصیدن، زمان با خانواده بودن، کار‌های عادی و روزمره و حتی خوابیدن به نسبت مساوی برای رشد کامل کودک مفید است. به علاوه کودکانی که در فعالیت‌های اضافی مانند ورزش، رقص و کانون‌ها شرکت می‌کنند، در مقیاس‌های علمی، اجتماعی و هیجانی نمره بالاتری کسب می‌کنند.

یادمان باشد:

• هر دانش‌‌آموزی با سرعت متفاوت عمل می‌کند.
• مجبور کردن کودکان به تمام کردن تکالیفشان، بعد از اینکه آن‌ها زمان معقولی را برای انجام آن سپری کردند (۱۰ دقیقه هر پایه تحصیلی)، باعث بهبود تعادل برنامه آن‌ها نمی‌شود.
• انجام تکالیف درسی را به صورت متعادل و مستمر نگه دارید. شب‌ها که بچه‌ها تکلیف درسی ندارند، کتاب مطالعه کنند. این هم برای ریاضی و هم برای ادبیات آن‌ها مفید است.
• قوانین سخت تعیین نکنید: وقتی که بچه ها نامید شده اند یا مشقشان را متوجه نمی‌شوند، می توانند به‌جایش انتخاب کنند که کتاب بخوانند یا از معلم توضیح بیشتر بخواهند.

نویسنده: ربکا جکسون

منبع: Is Too Much Homework Unhealthy

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آیا تکالیف درسی زیاد مضر است؟ جنبشی مردمی که علم آن را حمایت می‌کند. اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

به نقل از روان حامی، روانسنجی وقتی پایا است که نتایج همسان داشته باشد. اگر نمره‌گذاران مختلف، نتیجه یک آزمون را به صورت‌های مختلفی تفسیر کنند، آزمون پایایی ندارد. برای آن که بفهمید روان‌شناسان بالینی چه طور در مورد پاسخ‌های یک نفر به آزمون رورشاخ، نتیجه‌گیری‌های مختلف می‌کنند، این را در نظر بگیرید اگر کسی کل لکه جوهر را به همبرگر تشبیه کند، آیا باید تشبیه او را به عنوان یک تشبیه غذایی نمره‌گذاری کنیم. اگر قسمتی از لکه را به غذا تشبیه کند، چه طور؟ اگر رنگ لکه در توصیف او نقش داشته (یا نداشته) باشد چه طور؟ این موارد چه چیزی را در مورد حالت ذهنی او نشان می‌دهند؟

بعضی از روان‌شناسان معتقدند روش‌های نمره‌گذاری رورشاخ آن قدر پایا نیستند که سود بالینی داشته باشند (لیلینفلد، وود و گارب، ۲۰۰۱). مثلا این که دو روان‌شناس بالینی، آزمون رورشاخ را روی یک نفر اجرا کنند و تفسیرهای کاملاً متضادی داشته باشند، چه مفهومی دارد؟ مفهومش می‌تواند این باشد که آن‌ها، شخصیت‌های خود را به پاسخ‌های بیمار فرافکنی کرده‌اند. به عبارت دیگر، تفسیرها بیشتر به خصوصیات آزمون‌گیرندگان بستگی دارند تا به خصوصیات آزمون‌دهندگان. و چون نتیجه سنجش بالینی، روند درمان و حتی نتیجه یک پرونده قضایی را رقم می‌زند، این نکات، بسیار خطیر می‌شوند.

سنجش روانی وقتی معتبر است که همان چیزی را اندازه گیرد که قرار است اندازه بگیرد. یکی از موارد استفاده آزمون رورشاخ، تشخیص اختلالات روانی، مثلا اسکیزوفرنی و افسردگی است (وینر،۱۹۹۷،۲۰۰۲). پس یک راه برای آزمودن اعتبار تشخیصی رورشاخ این است که آن را روی دو گروه اجرا کنیم: گروهی از آدم‌های عادی و گروهی از آدم‌های مبتلا به اختلالاتی مثل اسکیزوفرنی. اگر رورشاخ در مورد اسکیزوفرنی، اعتبار تشخیصی داشته باشد، پس پاسخ‌های این دو گروه در آزمون رورشاخ باید متفاوت باشند. در غیر این صورت، همان طور که گفتم، تشخیص به تفسیرهای روان‌شناسان بالینی بستگی پیدا می‌کند. شواهد تحقیقاتی هم نشان می‌دهند که رورشاخ، ابزار تشخیصی کم اعتباری است (لیلینفلد، وود و گارب،۲۰۰۱).

پس چرا روانشناسان بالینی همچنان از این آزمون استفاده می‌کنند؟

عده‌ای به رورشاخ قسم می‌خورند و آن را در رسیدن به هسته حقیقی و اصلی شخصیت، از هر آزمون دیگری موثرتر می‌دانند (هیلسنروث، ۲۰۰۰؛ اپراهیم، ۲۰۰۰؛ اسلوان و دیگران، ۱۹۹۶). آنها اهمیتی به پایایی و اعتبار کم روشاخ نمی‌دهند و متذکر می‌شوند که آزادی پاسخدهی در این آزمون، بسیار زیاد است. طرفداران روشاخ می‌گویند دلیل اینکه آزمون رورشاخ اینقدر مصرف بالینی پیدا کرده، همین آزادی پاسخدهی است. در یک نظرسنجی معلوم شد فقط در ۶ پرونده از تقریباً ۸ هزار پرونده قضایی، با شهادت مبتنی بر نتایج آزمون رورشاخ مخالفت شده بود (وینر، اکسنر و اسکایارا، ۱۹۹۶).

ولی وقتی نتایج رورشاخ درکنار اطلاعات حاصل از مصاحبه‌های ساختمند و سایر ابزارهای سنجش چیده می‌شود، این آزمون می‌تواند به روانشناسان بالینی بصیر، اطلاعات اضافی بدهد (میر و آرشر، ۲۰۰۱).

حتی منتقدان هم می‌گویند آزمون‌های فرافکنی مثل آزمون رورشاخ را نباید به عنوان آزمودنی کاملاً ناپایا و بی‌اعتبار کنار بگذاریم (لیلینفلد و گارب ،۲۰۰۱) بلکه باید دنبال ساختن آزمون‌های فرافکن بهتر باشیم.

البته تلاش‌هایی برای اصلاح پایایی آزمون رورشاخ از طریق هنجاریابی نظام‌های نمره‌گذاری‌شده است (اکسنر، ۱۹۷۴). به دنبال این تلاش‌ها، امروزه پاسخ‌ها معمولاً بر مبنای موارد زیر نمره‌گذاری می‌شوند:

 مکان: شخص بر مبنای کل لکه جواب می‌دهد یا بر مبنای بخش خاصی از آن؟

 کیفیت: آیا شخص به رنگ، شکل یا حرکت ادراک شده پاسخ می‌دهد؟

محتوا: آیا آزمون‌دهنده، حیوان، انسان و اشیا را می‌بیند؟

متعارف بودن: پاسخ‌های آزمون‌دهنده چقدر شبیه پاسخ‌های معمول است؟

هدف این نظام‌های نمره‌گذاری، هنجاریابی برای روش اجرای آزمون و افزایش پایایی و اعتبار تفسیرها است.

نظر شما چیست؟

_ شواهد مبتنی بر آزمون‌های فرافکن، مثلاً شواهد مبتنی بر آزمون رورشاخ، در محاکم قضایی باید چه نقشی بازی کنند؟

_ اگر تا حالا آزمون رورشاخ داده‌اید، نظرتان راجع به توضیحات روانشناس بالینی آزمون گیرنده چیست؟

نوشته چه کسی، چه چیزی را فرافکنی می‌کند؟ نقدی بر آزمون لکه های جوهر رورشاخ اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

با بزرگتر شدن کودکان شما به این موضوع پی می‌برید که باید موارد زیادی را به کودکان خود بیاموزید. یکی از این آموزش‌ها یاد دادن تشخیص چپ و راست به آنها است. مفاهیم چپ و راست باید زمانی که فرزند شما در سنین خردسالی قرار دارد به او آموزش داده شود.

بهترین سن آموزش چپ و راست به کودکان خردسال چندسالگی است؟

شاید سوالی که ابتدا قبل از هر چیز به ذهن شما بیاید این است که بهترین سن آموزش تمایز بین چپ و راست چه سنی است. به نقل از روان حامی متخصصان می‌گویند که کودکان در سه سالگی می‌توانند فرق بین چپ و راست را یاد بگیرند. اگر کودکان شما زودتر بتواند چپ و راست را بیاموزد سریع‌تر و بهتر می‌تواند مفاهیم دیگر را نیز یاد بگیرد. یک نکته مهم این است که هیچگاه چپ و راست را با هم به کودک آموزش ندهید. اگر در حال معرفی جهت چپ هستید صبر کنید تا به خوبی جهت چپ را یاد بگیرد سپس به سراغ آموزش جهت راست بروید.

نکات مهم برای یاددهی جهت چپ و راست به کودکان

ابتدا باید بدانید که کودک راست‌برتر یا چپ‌برتر است: وقتی کودکان در حال خط خطی کردن یا غذا خوردن است شما می‌توانید تشخیص دهید که آیا کودکتان راست‌دست است یا چپ‌دست. بعد از تشخیص این موضوع می‌توانید روی آن تمرکز کنید و فرق بین چپ و راست را به او بگویید. به عنوان مثال اگر راست‌دست است به او بگویید قسمتی از بدن و محیط که در طرف دستی است که با آن غذا می‌خورد سمت راست است. این آموزش به سادگی برای او قابل فهم است. به طور خودکار، طرف دیگر سمت چپ خواهد بود.

طبقه‌بندی فعالیت‌ها:

بازی طبقه‌بندی کردن فعالیت‌ها یکی از بهترین وسیله‌ها برای آموزش به کودک در تمایز دادن بین چپ و راست است. به عنوان مثال از کودک خود بخواهید که ماشین‌های اسباب‌بازی‌های بزرگ را در سمت راست و کوچک‌ها را در سمت چپ طبقه بندی کند.

کودکتان را تشویق کنید که هنگام لباس پوشیدن از طرف دست غالبش لباس بپوشد:

او را تشویق کنید که در هنگام لباس پوشیدن به این صورت عادت کند که ابتدا طرف غالب (مثلا اگر راست‌دست است) را بپوشد. مثلاً اگه راست‌پا است از او بخواهید اول پای راستش را داخل شلوار کند. یا اینکه اول کفش پای راست را بپوشد. با این روش او به زودی معنای چپ و راست را یاد خواهد گرفت.

ویژگی‌های بدنی:

اگر در یک سمت بدن کودکتان یک خال وجود دارد کار آموزش به او آسان‌تر می‌شود. به او می‌گویید طرفی که خال دارد سمت راست است و طرف دیگر که هیچ چیزی وجود ندارد سمت چپ.

عبور کردن از خیابان:

هر زمانی که مجبور شدید با کودک خود از خیابان عبور کنید ابتدا از او بپرسید که به نظرش سمت راست کدام طرف است. سپس او را تشویق کنید که سمت راست را به خاطرش بسپارد.

قدم زدن:

زمانی که با فرزند خود برای قدم زدن بیرون می‌روید به او بگویید امروز فقط خیابانهایی را خواهم رفت که در سمت راست ما وجود دارد. یا برای اینکه دور خانه خودتان در محله بچرخید فقط به سمت راست باید بپیچید. بعد از یک هفته قانون را عوض کنید و فقط خیابانهای سمت چپ را بروید.

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته آموزش چپ و راست به خردسالان و کودکان اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در خصوص تربیت فرزندان دوزبانه باورهای نادرست فراوانی وجوددارد. گاهی این باورها باعث دلسردی پدر و مادرها می‌شوند. آنها تصور می‌کنند دوزبانه بودن فرزندان باعث سردرگمی و تأخیر در صحبت کردنشان می‌شود یا فرصت برای دوزبانه شدن کودکشان از دست رفته است. در اینجا با رایج‌ترین باورهای نادرست (و حقیقت مربوط به آنها) آشنا می‌شوید. با روان حامی همراه باشید. 

۱. بزرگ شدن با بیش از یک زبان کودک را گیج می‌کند

این شایع‌ترین باور غلط دربارۀ کودکان دوزبانه است. برخی از والدین تصور می‌کنند اگر کودک همزمان در معرض دو زبان قرار گیرد، سردرگم شده و نمی‌تواند تفاوت بین آنها را متوجه شود.

باربارا تسورر پیرسون، مؤلف کتاب «پرورش کودک دوزبانه» معتقد است «نوزادان قادرند از همان روزهای نخست تفاوت بین زبان‌های مختلف را تشخیص دهند». او می‌گوید این توانایی به ویژه هنگامی قوی‌تر است که زبان‌ها تفاوت قابل ملاحظه‌ای داشته باشند، مثلاً فرانسه و عربی.

او همچنین می‌گوید «در سنین پایین، نوزادان معمولاً نمی‌توانند دو زبان بسیار مشابه، مثل انگلیسی و هلندی، را از هم تشخیص دهند. اما تا حدود ۶ ماهگی از پس این کار هم برمی‌آیند.»

این باور نادرست احتمالاً نتیجۀ تحقیقات قدیمی است که با روش‌های مطالعۀ ضعیف انجام شده و به این نتیجه رسیده‌اند که مواجهۀ کودکان با دو زبان به آنها آسیب می‌زند. این تحقیقات به والدین مهاجر توصیه می‌کردند زبان اصلی خود را رها کنند و بر زبان انگلیسی تمرکز نمایند.

۲. بزرگ کردن کودک دوزبانه منجر به تأخیر در صحبت کردن می‌شود.

برخی از کودکان دوزبانه کمی دیرتر از کودکان یک‌زبانه شروع به صحبت می‌کنند. با این حال این تأخیر موقتی است و متخصصان معتقدند نمی‌توان آن را به عنوان قاعدۀ کلی قلمداد کرد.

متأسفانه به والدینی که نگران تأخیر رشد کلامی کودکان دوزبانۀ خود هستند گفته می‌شود به یک زبان محدود شوند. دلیل این امر این است که در گذشته تصور می‌شد دوزبانه بودن ریشۀ مشکلات رشد زبان است.

به گفتۀ الن استوبه کستر، رئیس بنیاد تحقیقات دوزبانی که در آستین تگزاس خدمات کلامی-زبانی دوزبانه ارائه می‌کند، «تحقیقات نشان می‌دهند دوزبانه بودن علت تأخیر در کلام یا درک زبانی نیست.»

حتی اگر کودک شما پیش از این دارای تأخیر گفتار تشخیص داده شده است، بزرگ کردن او با دو زبان باعث تأخیر بیشتر گفتارش نمی‌شود.

همان‌طور که کستر می‌گوید «مطالعات نشان داده کودکان دارای تأخیر کلامی که در محیط‌های دوزبانه هستند با همان سرعتی زبان را فرامی‌گیرند که کودکان در محیط تک‌زبانه.»

۳. کودکان دوزبانه در نهایت دو زبان را با هم مخلوط می‌کنند

مخلوط کردن دو زبان با یکدیگر هم غیرقابل اجتناب است و هم بی‌ضرر. اما برای برخی که با مسئلۀ دوزبانه بودن آشنا نیستند این نشانۀ آن است که کودک واقعاً فرق بین دو زبان را نمی‌داند.

بیشتر کودکانی که دوزبانه بزرگ شده‌اند با فراگیری دو زبان بین آنها جابجا می‌شوند. به علاوه، یکی از زبان‌‌ها اغلب تأثیر قوی‌تری نسبت به دیگری بر کودک دارد. کودکانی که دامنۀ لغات کوچکتری از زبان دوم را دارند ممکن است در هنگام نیاز از واژگان زبان غالب کمک بگیرند.

متخصصان بر سر این مسئله توافق دارند که مخلوط کردن زبان‌ها موقتی است. سرانجام این مسئله با رشد دامنۀ لغات کودک در هر دو زبان و مواجهۀ هرچه بیشتر او با آنها برطرف می‌شود.

در واقعیت، افراد دوزبانه در تمامی سنین زبان‌های خود را مخلوط می‌کنند (پدیده‌ای که به آن جابجاییِ کُد می‌گویند). مثال روشن آن استفادۀ فراوان افراد نژاد لاتینوی ساکن امریکا از زبان اسپانگلیش (ترکیب انگلیسی و اسپانیایی) است.

پیرسون معتقد است «گاهی افراد این کار را انجام می‌دهند چون واژه‌ای را که به آن نیاز دارند در همان زبان پیدا نمی‌کنند. برخی افراد این اختلاط را عمداً انجام می‌دهند زیرا واژه یا عبارتی را که در زبان دیگر هست بیشتر می‌پسندند.»

کودکان آنچه را که می‌بینند و می‌شنوند تقلید می‌کنند، بنابراین اگر در محیطی زندگی کنند که اختلاط زبان‌ها رایج است، نمی‌توان انتظار داشت این کار را انجام ندهند.

۴. برای بزرگ کردن فرزند خود به شکل دوزبانه دیر شده است.

هیچ‌گاه برای آشنا کردن فرزندتان با زبان دوم دیر (یا زود) نیست.

طبق نظر پیرسون «در مقایسه با بزرگسالان، یادگیری زبان دوم برای کودکان زیر ۱۰ سال آسان‌ و برای کودکان زیر ۵ سال از آن هم آسان‌تر است.»

به گفتۀ متخصصان بهترین زمان برای دوزبانه بار آوردن کودکان بین تولد تا ۳ سالگی است –یعنی درست وقتی که کودک زبان اول را می‌آموزد و ذهنش نسبت به زبان‌ها باز و انعطاف‌پذیر است.

پس از این دوره بهترین زمان بین ۴ تا ۷ سالگی است زیرا کودک می‌تواند هچنان اطلاعات مربوط به زبان‌های مختلف را از مسیرهای متفاوتی پردازش کند. به بیان دیگر، کودکان برای زبان دوم سیستمی موازی زبان اول راه می‌اندازند و هر دو زبان را به صورت مادری فرامی‌گیرند.

اگر کودک شما بیشتر از ۷ سال دارد و به این فکر افتاده‌اید که او را دوزبانه بزرگ کنید، هنوز دیر نشده است. سومین دورۀ مناسب برای یادگیری زبان دوم بین ۸ سالگی تا بلوغ است. مطالعات نشان می‌دهد بعد از بلوغ زبان‌های تازه در ناحیۀ مجزایی از مغز ذخیره می‌شوند و کودکان باید برای دسترسی به آنها این زبان‌ها را ترجمه کنند یا از مسیر زبان مادری خود عبور نمایند.

به گفتۀ پیرسون «اغلب می‌شنویم که برای کودکان خردسال «پنجره‌ای به سوی فرصت‌ها» برای یادگیری زبان‌های جدید وجود دارد که برای کودکان بزرگ‌تر میسر نیست. درست است که هرچه سن کودک کمتر باشد یادگیری زبان آسانتر خواهد بود، اما افراد می‌توانند زبان دوم را حتی بعد از بسته شدن پنجره هم بیاموزند.»

۵. کودکان مثل اسفنج هستند و بدون هیچ تلاشی و بلافاصله می‌توانند دوزبانه شوند.

هرچه سن کودک کمتر باشد برایش آسانتر است که زبان جدید را بیاموزد، اما معنایش این نیست که زبان در کودک حلول می‌کند. غیرمنطقی است اگر انتظار داشته باشیم کودک با تماشای قسمت‌های زیادی از سریال دورای کاوشگر در تلویزیون خودبخود زبان اسپانیولی را بیاموزد.

یادگیری زبان نباید تبدیل به وظیفه یا کاری پرمشقت شود. اما معرفی زبان دوم به کودک مستلزم نوعی ساختار و مهم‌تر از آن ثبات و پایداری است، خواه به شکل مکالمات هرروزه یا آموزش رسمی باشد. هدف این است که کودکان را به شیوه‌هایی معنی‌دار و جذاب که با زندگی واقعی ارتباط دارند با یادگیری زبان آشنا کنیم.

Raising a bilingual child: The top five myths

عنوان: باورهای نادرست درباره بزرگ کردن فرزندان دوزبانه

مرضيه گلناري- دانشجوي كارشناسي ارشد آموزش زبان انگليسي

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته باورهای نادرست درباره بزرگ کردن فرزندان دوزبانه اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

در سراسر زندگی، ما تصمیماتی بزرگی می‌گیریم که وضعیت آینده‌ی ما را رقم خواهد زد. علاوه بر این، این تصمیم‌ها نوع آدمی را که خواهیم شد نیز تعیین می‌کنند. به عنوان مثال، تصمیماتی مانند تشکیل خانواده دادن، شروع دانشگاه و یا یک شغل جدید همگی تصمیمات سرنوشت‌سازی هستند.

این انتخاب‌ها به طور اساسی باعث تجربیات جدیدی در زندگی ما می‌شوند که ما درباره‌ی آنها چیزی نمی‌دانیم یا اینکه خیلی اندک از آنها اطلاع داریم. پس چگونه تصمیم‌های بزرگ بگیریم؟ با روان حامی همراه باشد.

دشواری تصمیم‌ها و انتخاب‌های بزرگ این است که شما ابتدا به ساکن نیازمند تجربه‌ هستید تا بدانید که چه خواهد شد، اما در عمل درباره‌ی کارهای جدید هیچ تجربه‌ای نداریم. به عنوان مثال والد شدن یک اتفاق دگرگون‌ساز است، و تجربه‌ی از دست دادن فرد مورد علاقه می‌تواند زندگی را تغییر دهد و احتمالاً شما تبدیل به یک فرد دیگر خواهید شد. یعنی ممکن است دیدگاه شما به زندگی و حتی ترجیحات شخصی‌تان تغییر کند.

زمانی که اطلاعات کلی درباره‌ی انتخاب و تصمیم‌گیری ناکافی باشد ما اغلب از محرک‌های شخصی مانند مجسم کردن تجربه در ذهن خودمان، به عنوان یک ابزار تصمیم‌گیری استفاده می‌کنیم تا پیامدهای انتخاب خود را تخمین بزنیم. به عنوان مثال زمانی که شما قصد خرید یک خانه را دارید به طور طبیعی خود را در خانه‌های احتمالی مختلفی تصور خواهید کرد تا بتوانید تشخیص دهید که کدام یک از این خانه‌ها را برای زندگی انتخاب کنید.

اما انتخاب‌های تغییردهنده‌ی زندگی مانند انتخاب همسر یا بچه‌دار شدن، اساساً تجربه‌های جدیدی هستند. اولویت‌های شما بعد از این تصمیم‌ها تغییر خواهد کرد. نمی‌توان قبل از بچه‌دار شدن به این نتیجه رسید که واقعاً والد بودن چه شکلی است. یعنی شما با توجه به تجربه‌های فعلی خود نمی‌توانید حدس بزنید که در صورت والد شدن چه تجربه‌های جدیدی در انتظار شماست. بنابراین شما نمی‌توانید ارزش تجربه‌های جدید را پیش‌بینی کنید.

در کتاب «تجربه‌های دگرگون‌ساز» پاول، پروفسور فلسفه، مطرح کرده است که زندگی مملو از انتخاب‌های بزرگی است که شما توسط آنها به آنچه که هستید پایان می‌دهید و به کسی که تمایل دارید تبدیل می‌شوید. این تصمیم‌ها ممکن است شما را به انسان متفاوتی تبدیل کند، انسانی که نسبت به چیزهایی حساس حساس خواهید شد که قبلاً شاید به آنها اعتنایی نداشتید. پاول همچنین مطرح کرده است که انتخاب‌های بزرگ لزوماً به طور کامل عقلانی نیستند. زیرا شما هیچ ایده‌ای ندارید که چه اتفاقی خواهد افتاد. انتخاب‌های بزرگ زندگی به ما چیزهایی یاد می‌دهند که از هیچ منبعی نمی‌توان آنها را آموخت؛ فقط تجربه می‌تواند در مورد آنها به ما درس بدهد. اگر تجربه‌های جدید را نپذیریم نخواهیم دانست که چه چیزی را از دست داده‌ایم.

پروفسور پاول مطرح کرده است که بهترین رویکرد برای انتخاب مبتنی بر این است که آیا شما می‌خواهید شخصیت جدیدی را که به آن تبدیل می‌شوید کشف کنید یا نه. زندگی در واقع مجموعه‌ای از اکتشاف‌هاست. این انتخاب‌ها را می‌توان اینگونه صورت بندی کرد: انتخاب به منظور تلاش برای صرفاً داشتن تجربه‌های جدید. به عبارت دیگر به منظور اکتشافی که با خود به همراه خواهد داشت. به عنوان مثال پیامدهای مرتبط با تصمیم بچه‌دار شدن اکتشاف تجربه‌ی والد بودن است. انتخاب نباید مبتنی بر این باشد که آیا تجربه‌ی جدید لذت‌بخش است یا ناخوشایند. زیرا شما نمی‌توانید خوشایندی آن را بدانید.

بنابراین ما باید به طور متفاوتی نسبت به انتخاب‌های زندگی فکر کنیم. شما باید ارزش‌های تجربه‌های جدید را به منظور اکتشاف کسی که می‌خواهید بشوید تعیین کنید. شما باید بر اساس تمایل به اکتشاف اینکه زندگی چگونه خواهد شد اگر تجربه‌های جدید داشته باشید، تصمیم بگیرید. اکتشاف از تجربه نشأت می‌گیرد؛ حتی اگر این تجربه‌های جدید آینده را استرس‌آور، دردناک و یا رنج‌آور سازد.

شاید دوست داشته باشید مقاله زیر را نیز مطالعه کنید: 

چرا در تصمیم گیری اشتباه می کنیم؟

سفسطه برنامه زیری: چرا طبق برنامه‌هایمان پیش نمی‌رویم؟

عنوان: تصمیمات تغییر دهنده‌ زندگی بگیرید!

حمید بهرامی زاده

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته تصمیمات تغییر دهنده‌ زندگی بگیرید! اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

آیا یادگیری از طریق بازی می‌تواند واقعاً به معلم‌ها برای دستیابی به اهداف رسمی تدریس کمک کند؟

در اینجا ما برخی نکات برجسته و مرتبط را از گفتگو با چند متخصص در این زمینه، درباره‌ی مزایا و چالش‌های مربوط به یادگیری از طریق بازی را آورده‌ایم. در ادامه برای مطالعه نقش بازی در آموزش با روان حامی همراه باشید. 

دان لدینگام وبلاگ نویس آموزشی و مدیر آموزش و پرورش و خدمات کودکان برای شورای می‌دلوتیان

در طول سال‌ها، من به یادگیری در سال‌های اولیه یقین پیدا کرده‌ام، جایی که کودکان تشویق شده‌اند که از طریق یادگیری فعال و بازی یاد بگیرند. جالب است بدانیم این رویکرد از مدارس ابتدایی، جایی که بازی در حال حاضر در آن به طرز سودمندانه‌ای انجام می‌شود به کودکان بزرگ‌تر نیز نفوذ کرده است.

با این حال، هنگامی‌که برنامه‌ی تحصیلی مدرسه متوسطه را بررسی کردم، مفهوم استفاده از بازی به عنوان یک رویکرد برای ارتقاء یادگیری به ندرت مورد توجه قرار گرفته بود و در برخی موضوعات کاملاً ناشناخته است.

برنامه‌ی تحصیلی دوره‌ی متوسطه به تدریج در غالب مجموعه‌ای از نتایج رسمی یادگیری تکامل پیدا کرده است که منجر شده است معلم از روش‌هایی استفاده کند؛ روش‌هایی که به آنها امکان کنترل کامل بر ماهیت فرآیندهای یادگیری، ملاک ارزیابی موفقیت و طول دوره‌ی آموزشی را می‌دهد. این‌ها از انتظار پنهان ناشی شده است که تدریس خوب، نیازمند اهداف مشخص و مراحل رسمی یادگیری است.

اما بازی به طور موثری در دوره‌ی متوسطه استفاده شده است. برای مثال، یک معلم مدرسه‌ی متوسطه در پیامی به من گفت که در کلاسش از سینی شن و آب برای تشویق دانش‌آموزان برای شبیه‌سازی فعالیت‌های ساحلی استفاده می‌کند.

او گفت: «بسیار روشن است که من در جستجوی یک پاسخ روشن برای هر چیزی نبودم، اما من قاطعانه خواستم که دانش‌آموزان یافته‌هایشان را قبل از اینکه به مناظر سواحل واقعی ربط بدهند، مشاهده و ضبط کنند. دادن آزادی به دانش‌آموزان اجازه داد که به شیوه‌ی خودشان آزمایش‌ها را انجام دهند و احتمالاً برخی نتایج متفاوت با من را به دست آورند، اما برخی تجربیات مشابه را، آن‌ها در نهایت از درس به‌یادماندنی به خاطر خواهند سپرد. نمونه‌ها و پیوندهای بسیار زیادی وجود دارد که ما می‌توانیم از این درس در آینده استفاده کنیم، حتی اگر این یادگیری همراه با بی‌نظمی، ساختار متفاوت و روش غیرمعمول برای کشف یک موضوع جدید بود.»

ترزا کرمین استاد آموزش در دانشگاه مجازی

پژوهشگر آمریکایی، استرنبرگ، مطرح کرده است که کودکان در طول مدرسه، به سرعت یاد می‌گیرند که سیستم چگونه کار می‌کند و خلاقیت خودانگیخته‌ی آن‌ها سرکوب می‌شود. با این وجود، این مورد در خانه، در سیستم‌های دیجیتال یا بیرون با دوستانشان اتفاق نمی‌افتد، جایی که آن‌ها اغلب بسیار خلاق هستند.

برخی معلم‌ها، تحت فشار رسیدن به اهداف از پیش تعیین‌شده، خلاقیت خود را کنترل کرده و از ریسک کردن و هدایت کردن اکتشافات در یادگیری اجتناب می‌کنند. درحالی‌که نیازی نیست که بدین گونه باشد. به نظر من نکته کلیدی این است که متقاعد شده باشیم که بازی و خلاقیت یک نقش مهم در آموزش دارند و به عنوان افراد حرفه‌ای مسئول رشد این قضیه هستیم.

جهان در حال تغییر و نامطمئن‌تر از قبل است. یقیناً، خلاقیت یک جزء مهم برای توانمندسازی ما برای مقابله با این تغییرات، لذت بردن از آن و استفاده از قدرت نوآوری و تخیل ما است. این‌ها منابع کلیدی در یک اقتصاد دانش‌محور هستند و به عنوان مربیان، ما باید این مسئولیت را به عهده بگیریم و آن را برای آینده آموزش دهیم.

ترزا تکنیک هلیکوپتر را که توسط تیم Make Believe Art در لندن توسعه داده شده است را برای یک رویکردی که توسط بازی اشتراک‌گذاری ایده‌ها را پرورش می‌دهد، توصیه می‌کند.

تیم تیلور، دستیار در نورویچ 

بازی هنوز یک ابزار مهم آموزشی برای برخی مربیان است. با وجود این، من می‌خواهم اعلام کنم، بازی حق کودک است و بهتر است از دخالت‌های افراد بالغ مصون بماند و اینکه بچه‌ها در مدرسه باید آزاد باشند که هر آنچه که می‌خواهند در مدرسه بیاموزند، ما باید از سختگیری و مسئولیت‌های حرفه‌ای در این مورد دست‌برداریم.

من ترجیح می‌دهم که بازی را به عنوان یک ابزار مؤثر آموزشی در نظر بگیرم که منجر به پیشرفت یادگیری کودکان می‌شود و سایر روش‌های کلاسیکِ دارای دستورالعمل‌های مستقیم و روش‌های اکتشافی آزاد، در مقایسه با آن سودمندی کمتری دارند. با وجود این، آن‌ها هنوز نقش مهمی ‌در آموزش و یادگیری ایفا می‌کنند. معلم بودن یک شغل عملی است و استفاده از موثرترین روش‌های موجود در اولویت قرار دارد و ما باید در مقابل محدود شدن انتخاب‌هایمان با کسانی که در حال مبارزه ایدئولوژیکی هستند، مقابله کنیم.

تیم تیلور، ویرایشگر و نویسنده سایتهای  mantleoftheexpert.com و imaginative-inquiry.co.uk است.

سیان کارتر، پزشک ارشد انگلیسی در مدرسه مونتباتن در ­ايالت‌ هامپشير

اگر یادگیری سرگرم‌کننده و به‌یادماندنی باشد، و شما از طریق آن واقعاً یاد بگیرید، یقیناً بهترین نوع یادگیری است. متفاوت یاد بگیرید تا متفاوت فکر کنید. دانش‌آموزان را به سؤال کردن تشویق کنید و ایده‌هایشان را توسعه دهید. هیچ مشکلی با یادگیری از طریق بازی وجود ندارد. معلم‌ها باید اعتمادبه‌نفس لازم برای درس دادن به دانش‌آموزان به این طریق را داشته باشند و این راهبُرد مهم یاددهی و یادگیری را توسعه دهند.

دولت‌ها می‌آیند و می‌روند. من می‌خواهم دانش‌آموزان در ۲۵ سال درس‌هایشان و آنچه را یاد گرفته‌اند را به خاطر بیاورند. من شرط می‌بندم در این مدت نتوانند به یادآورند که وزیر آموزش و پرورش چه کسی بوده است؛ اما آن‌ها زمانی که علائم نقطه‌گذاری در جملات یا آواز خواندن برای یادگیری لغات مهم را به خاطر خواهند آورد. یا بالا و پایین پریدن‌ها در زمین بازی برای یادگیری زمان‌ها و یا شخصیت یک کتاب در حال محاکمه در اتاق کنفرانس، کلاه‌گیس قاضی و …را به یاد خواهند آورد؛ و به همین علت است که ما باید از طریق بازی یاد بگیریم و این وسیله آموزشی را علی‌رغم تغییرات راهمان توسعه دهیم.

سیان ایده‌هایش را برای بهترین عملکرد و خلق برنامه‌های درسی با معلم‌ها به اشتراک می‌گذارد.

جودیت ری، رئیس دانشکده پرستاری هدلی سو، هیبرن، تینسیاد جنوبی

از طریق رویکرد طرح نهایی، ما یک استراتژِی به نام SOUL داریم؛ که مخفف کلمات سکوت، مشاهده، درک و شنیدن است. این فرایندی است که متخصصان باید قبل از وارد شدن به بازی کودک طی کند. شما بعد از آن آگاهانه تصمیم می‌گیرید که چگونه باید وارد بازی شوید. از طریق این جو حمایتی برای یادگیری، کودکان و بزرگ‌سالان واقعاً کنترل شده‌اند. بزرگ‌سالان برای یادگیری فعال کودک ارزش قائل هستند و به یار واقعی آن‌ها در بازی تبدیل‌شده و از علایق آن‌ها پیروی می‌کنند.

جرمی‌دین معلم انگلیسی شاغل در اسپانیا

دو تا از مهم‌ترین نکته‌هایی که بازی در کلاس می‌تواند ایجاد کند، علاقه و انگیزه است. اگر ما بتوانیم آن‌ها را تشویق کنیم، کودکان در یادگیری مشارکت خواهند کرد.

اینجا یک مثال هست که ممکن است مورد توجه دپارتمان ریاضی واقع شود. من از جدول زمانی ماکارنا برای حساب کردن مضرب‌های دو، پنج و ده استفاده می‌کنم. من ماکارنا بازی می‌کنم و مطمئن می‌شوم که کودکان به حرکات آن آشنایی دارند. اینجا در اسپانیا این مشکل نیست (در واقع آن‌ها حرکات من را تصحیح می‌کنند). چقدر اهانت آمیز است. برای شروع و گرم کردن، من جواب‌هایی را که می‌خواهم یاد بگیرند را روی تخته می‌نویسم و تمرین می‌کنیم (سه، شش، نه، دوازده). سپس به آن‌ها نشان می‌دهم که چگونه اعداد را با آواز در زمان مناسب با حرکات بخوانند. خیلی آسان، آن‌ها دوازده حرکت هستند. هنگامی‌که ما مشغول بازی شدیم، من شروع می‌کنم به پاک کردن برخی از اعداد و کودکان مجبور به حفظ کردن آن می‌شوند. من معمولاً جلسه را با این قول که فردا دوباره می‌توانیم آن را انجام دهیم به پایان می‌برم، اما فقط در صورتی که آن‌ها اعداد را بدانند. این اغلب منجر به یادداشت سریع توسط کودکان می‌شود. من معمولاً از دیدن اینکه کودکان تکالیف خود را انجام می‌دهند، لذت می‌برم. یک اخطار، اگر شما هم‌سن من هستید، قبل از شروع این فعالیت خود را آماده نمایید.

سالی ویلر، دستیار علوم در مدرسه مونتباتن در همشیر

من سعی می‌کنم که مسئولیت را به دانشجویان واگذار کنم و کنترل را تا حد امکان به خودشان بسپارم. علوم بد در فیلم‌ها به عنوان مقدمه همیشه می‌تواند خوب باشد. آیا این واقعاً می‌تواند کار کند؟ چرا؟ چطور؟ مقدار کمی مانند برنامه می‌تبوستر  پخش می‌شود. ثابت کنید. دانشجویان احتمالات را بررسی می‌کنند. من از موضوعات انتزاعی در درس‌ها برای نمونه ایده‌های کلیدی استفاده می‌کنم، لگو ها و وسایل بازی ویژگی‌های مشترک دارند.

قبل از طرح مسئله، به دانشجویان وقت برای بازی با وسایل را بدهید. دانشجویان اغلب یک پرسش خارق‌العاده طرح می‌کنند، اما معمولاً در همان ابتدا با مشکل مواجه می‌شوند. به آن‌ها اجازه دهید قبل از برنامه‌ریزی، بازی کنند. به این ترتیب بسیاری از تصورهای غلط از بین خواهد رفت. به آن‌ها اجازه و دسترسی مستقیم برای خلق سؤالاتشان بدهید. سؤالات را مطرح کرده و به سؤالات همدیگر پاسخ دهید. آن‌ها بدین گونه تحت کنترل هستند.

فیلیپ واتر، هم این گفتگوی زنده را خوانده و هم در آن شرکت کرده است، یک تعدیل‌کننده پروژه بازی برای پروزه ادن کورنوال است. او در حال تحصیل در مقطع دکتری در مرکز اروپایی در مورد بهداشت انسان و محیط است.

تنش در آموزش درباره اینکه از بازی به عنوان یک وسیله برای یادگیری رسمی و غیر رسمی مضحک است، به خصوص وقتی که شما به بازی به عنوان یک محرک بیولوژیکی فکر می‌کنید. ما باید از خودمان بپرسیم که این حق را داریم که تجربه یادگیری کودکان از طریق بازی را از آن‌ها دریغ کنیم. فکر می‌کنیم ما کی هستیم؟ متوقف کننده روش طبیعت انسانی از ارتباط با جهان هستیم؟

بزرگ‌سالانی که به کودکان اجازه قهقهه، خندیدن، زمزمه کردن، تکان خوردن در صندلی شان، خیره شدن به بیرون از پنجره و رویا پردازی نمی‌دهند، ممکن است که بخواهند به آن‌ها افسار بزنند و به زمین می‌خکوب کنند. کار آن‌ها به همان اندازه خطرناک است. بزرگ‌سالانی که به کودکان می‌گویند که چه وقت و چطور باید یاد بگیرند و هر گونه علاقه‌ای یا خودانگیخته‌ای را سرکوب می‌کنند، ممکن است که همه کودکان را جلوی صفحه نمایش بنشانند و کلید دانلود را فشار بدهند.

مسئله بسیار ساده است. بازی یک چالش برای مدرسه است به دلیل اینکه اجازه بازی به کودکان دادن به معنی کنترل نکردن اهداف و محتوا و فراموش کردن قدرت است. این استدلال توسط بسیاری از طرفداران بازی استفاده می‌شود؛ اما بازی می‌تواند یک نقش دوسویه از اجتماعی بودن باشد. اگر مدارس بتوانند فقط برای یک روز به طور آزمایشی حدود قدرت را نادیده فرض کند و هویت کودک/ بزرگ‌سال و استاد/ شاگردی را حذف کند و به جای همه مشغول بازی شوند، می‌توانم به جرئت بگویم که همه یادگیرنده هم خواهند بود، سپس بازی یک رسانه دیگر برای تمرین و تجربه در مدرسه خواهد بود.

مترجم: شهلا زورمند

منبع: گاردین

یک راه ساده و آسان برای اطلاع از مطالب جدید سایت و ارتباط با ما کانال تلگرام ماست. در تلگرام ravanhami@ با ما همراه باشید.

نوشته بازی در آموزش و پرورش: نقش و اهمیت یادگیری خلاق اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

A form of schizophrenia in which problems develop suddenly, without any previous history of mental disorder.

Acute——-حاد

Schizophrenia——-اسکیزوفرنی

Acute schizophrenia——-اسکیزوفرنی حاد

Form of ——-نوعی از، شکلی

In which——-که در آن

Problem——-مشکل

Develop——-ایجاد میشود، به وجود می آید، توسعه می یابد

Suddenly——-ناگهان، سر زده

Without——-بدون

Any——-هیچ، هیچگونه

Previous——-قبلی،پیشین

History——-سابقه، تاریخچه، پیشینه

Previous history——- سابقه ی قبلی

Mental——-روانی

Disorder——-اختلال

Mental disorder——-اختلال روانی

اسکیزوفرنی حاد: نوعی از اسکیزوفرنی که در آن مشکلات ناگهان به وجود می آیند ، بدون اینکه هیچگونه سابقه قبلی اختلال روانی وجود داشته باشد.

آخرین مطالب آموزشی

چگونه تغییر کنیم؟

March 19, 2019 بدون دیدگاه

مناسبت هایی چون نوروز و حال و هوای منحصر به فرد آن، مفهومی مستتر را در بر دارد که با کمی دقت می‌توان... بیشتر بخوانید

• 

  آموزش تخصصی وعملی درمانگرى

  February 16, 2019 بدون دیدگاه
• 

  همایش روان‌حامی: ورود به دنیای روان‌شناسی ویژه دانشجویان کارشناسی رشته روان‌شناسی

  September 04, 2018 بدون دیدگاه
• 

  وجود و نیستی تا روان رنجوری : درد روانی از منظر اگزیستانسیالیسم؛ قسمت اول

  July 10, 2018 بدون دیدگاه
• 

  مرگ آموزی به کودک: چگونه به فرزندم مفهوم مرگ را آموزش دهم؟

  July 08, 2018 بدون دیدگاه

نوشته Acute schizophrenia یا اسکیزوفرنی حاد اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.

A sudden reversal in the polarity of a neuron’s membrane, causing the inside of the axon to reverse its charge and become positive, thereby generating a tiny electrical current.

Action potential یا پتانسیل عمل

Action ——- عمل

Potential——-پتانسیل

Action potential——-پتانسیل عمل

Sudden——-ناگهانی

Reversal——-وارونه شدن

In——-در

Polarity——-قطبیت

Neuron——-نورون

Membrane——-غشا

Neuron’s membrane——-غشای نورون

Causing——-موجب می شود، باعث می شود

Inside ——-درون، داخل

Axon——-آکسون

To reverse——-معکوس کردن، وارونه کردن         

Charge ——شارژ

Become ——-شدن

Positive——-مثبت

Thereby ——-از این رو، در نتیجه

Generate——-تولید کردن

Tiny ——-کوچک، ضعیف

Electrical——-الکتریکی

Current——-جریان

a tiny electrical current——-جریان الکتریکی ضعیف

پتانسیل عمل: وارونه شدن ناگهانی قطبیت غشاء نورون که باعث می شود شارژ داخل آکسون وارونه و مثبت شود ، از این رو، جریان الکتریکی ضعیفی را تولید می کند.

آخرین مطالب آموزشی

چگونه تغییر کنیم؟

March 19, 2019 بدون دیدگاه

مناسبت هایی چون نوروز و حال و هوای منحصر به فرد آن، مفهومی مستتر را در بر دارد که با کمی دقت می‌توان... بیشتر بخوانید

• 

  آموزش تخصصی وعملی درمانگرى

  February 16, 2019 بدون دیدگاه
• 

  همایش روان‌حامی: ورود به دنیای روان‌شناسی ویژه دانشجویان کارشناسی رشته روان‌شناسی

  September 04, 2018 بدون دیدگاه
• 

  وجود و نیستی تا روان رنجوری : درد روانی از منظر اگزیستانسیالیسم؛ قسمت اول

  July 10, 2018 بدون دیدگاه
• 

  مرگ آموزی به کودک: چگونه به فرزندم مفهوم مرگ را آموزش دهم؟

  July 08, 2018 بدون دیدگاه

نوشته Action potential یا پتانسیل عمل اولین بار در روان حامی. پدیدار شد.